ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΓΝΏΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ!

 

Όσοι με ξέρουν ή έχουν συνεργαστεί μαζί μου, γνωρίζουν καλά ότι ένα μεγάλο κομμάτι των ερευνών μου αφορά τομείς που σχετίζονται με τις παράλληλες διαστάσεις του χώρου και του χρόνου. Επί χρόνια αφήνω σαφή υπονοούμενα για «εισόδους» σε άλλες πραγματικότητες, ενώ και συνεργάτες μου έχουν βιώσει τέτοιες εμπειρίες σε έρευνες μαζί μου.

Αν κάποιοι νομίζετε ότι θα βρείτε κάτι σημαντικό σε τέτοια θέματα —ακόμα και αν σας πέρασε η ανόητη ιδέα να «φυτέψετε» κάποιον δίπλα μου για να ακούει ή να βλέπει— απλώς αλλάξτε πλευρό στο μαξιλάρι που κοιμάστε.

Ακόμα και σε ανθρώπους που είναι δίπλα μου χρόνια ως συνεργάτες, ακόμα και σε καταστάσεις πλήρους δράσης, αποκαλύπτω πάντα μόνο το 10% των προεκτάσεων αυτών που σχεδιάζω και αντιλαμβάνομαι. Οι πιο στενοί μου συνεργάτες συνήθως ακούνε από μένα ένα απλό: «πάμε μια βόλτα εκεί» ή «πάμε να κάνουμε αυτό». Μόνο όταν τελικά βιώσουν το αποτέλεσμα του «παράξενου» μαζί μου, τότε τους εξηγώ ένα επιπλέον 20%, λέγοντάς τους: «Αυτό έγινε για να έρθει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα». Αν αναρωτιέστε, ας ρωτήσουν δύο επί χρόνια συνεργάτες μου στον χώρο του αγνώστου: τη Χρύσα Καλαμαρά και τον Λεωνίδα Ελευθερόπουλο.

Υπάρχουν πολλές φορές που κάποιοι ανακατεύονται σε χώρους έρευνας χωρίς την άδειά μου. Αλλά, φίλτατοι, τι φταίει ο κακόμοιρος ο ελέφαντας αν εσείς, ως μυρμήγκια, μπήκατε στα πόδια του και σας έλιωσε; Ούτε σας ζήτησε να μπείτε στον δρόμο του, ούτε σας κάλεσε, ούτε καν μπόρεσε να σας αντιληφθεί λόγω της μικρότητάς σας. Το φταίξιμο είναι καθαρά δικό σας.

Θυμάμαι κάποτε έναν βλακώδη τύπο που με ακολουθούσε σε έρευνες και τελικά επιχείρησε να δημοσιοποιήσει τον χώρο και τον τόπο, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι εκείνος τον ερεύνησε. Όταν πολύ μετά ήρθε έντρομος στο γραφείο μου, επειδή είχε μπλέξει με «προεκτάσεις» και ανθρώπους του αποκρυφισμού που τον κυνηγούσαν, η απάντησή μου ήταν απλή:
«Ποιος σου είπε, φίλε, να παίζεις με δυνάμεις του σύμπαντος χωρίς να τις γνωρίζεις; Ποιος σου είπε να ανακατεύεσαι στα πόδια ανθρώπων με δύναμη και να τους ενοχλείς; Και κυρίως, ποιος σου είπε να παρουσιάζεις δικές μου έρευνες ως δικές σου χωρίς να ρωτήσεις;»

Δεν φταίω εγώ αν βρέθηκες ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά — τόσο δικά μου όσο και των αντιπάλων μου. Τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος, εκτός από βλάκας, όταν βάζει το κεφάλι του στη μέση μιας «μονομαχίας στο Ελ Πάσο»;

Το έχω ξαναπεί: οι αδέσποτες είναι δικές σας!

 «Όντως, κάνω πράγματα που αντιλαμβάνομαι ο ίδιος με τρόπο που ούτε αποκαλύπτω, ούτε δίνω πολλές εξηγήσεις. Και αυτό, γιατί η Πραγματική Γνώση είναι απαγορευμένη — όχι για κάποιον μυστικό λόγο, αλλά επειδή είναι απρόσιτη στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν ούτε να τη δουν, ούτε να την κατανοήσουν, ακόμη και αν βρίσκεται ακριβώς μπροστά τους!

Μια φίλη παλαιότερα με ρώτησε: "Τώρα κατάλαβα γιατί το έκανες αυτό· γιατί δεν είπες τίποτα τότε;". Η απάντησή μου ήταν: "Εάν κατάλαβες τώρα γιατί το έκανα, τότε ούτε τώρα χρειάζεται να σου πω. Εάν πάλι δεν κατάλαβες, τότε δεν χρειάζεται να σου εξηγήσω κάτι που δεν μπορείς να συλλάβεις!".

Έτσι δρω στους χώρους της γνώσης εδώ και χρόνια, φίλτατοι. Γιατί οι άνθρωποι-"τσιμπούρια", που έρχονται ως "μάτια" καταστάσεων ή τρίτων, βρίσκουν πάντα άνθρακες. Ο "σκληρός μου δίσκος" και το αρχείο μου είναι το ίδιο μου το μυαλό.

Η απάντηση είναι: Μην ψάχνετε, δεν θα βρείτε τίποτα. Λέω όσα κρίνω, όσα πρέπει, με τον τρόπο και για τους λόγους που εγώ επιλέγω. Έμαθα να ζω ως ελεύθερο ον και στον χώρο της αναζήτησης δεν επέτρεψα σε κανέναν να το αλλάξει αυτό — άλλωστε, δεν με υποχρεώνει και κανένας. Μπορώ κάλλιστα να κάνω έρευνες μόνο για τον εαυτό μου και την προσωπική μου εξέλιξη, χωρίς να τις αντιληφθεί ούτε η μάνα που με γέννησε. Και πιστέψτε με, το έχω πράξει!»

«Φυσικά, μην υποθέσετε ποτέ ότι η σιωπή ή οι πράξεις μου σημαίνουν πως θα άφηνα ποτέ έναν συνοδοιπόρο μου σε κίνδυνο. Όσοι έχουν κάνει σοβαρή έρευνα, γνωρίζουν ότι ήμουν πάντα ο προστάτης σε κάθε χώρο, τόπο και δράση.

Ίσως, μάλιστα, ο σιωπηλός τρόπος δράσης μου να είναι αυτός που τους προστάτεψε από συμπαντικές δυνάμεις που δεν θα μπορούσαν να κατανοήσουν ή από κινδύνους που αγνοούσαν. Δεν αφήνω ποτέ "όπλα" στα χέρια πεντάχρονων, γιατί υπάρχει ο φόβος να εκραγούν στα μούτρα τους, καθώς θα έπαιζαν μαζί τους ως αδαείς.»

 Η Πρόληψη του Κινδύνου: Όπως ένας έμπειρος οδηγός δεν αφήνει το τιμόνι σε κάποιον αδαή, έτσι κ επιλέγεις να κρατάς τον έλεγχο εκεί που οι «δυνάμεις» (συμπαντικές ή πρακτικές) γίνονται ακατανόητες για τους πολλούς.

Αν κάποιος καταλάβει μόνος του, η εξήγηση είναι περιττή.

Αν δεν καταλάβει, η εξήγηση είναι αδύνατη.

 

 Η Σιωπή ως Ασπίδα: Συχνά η γνώση ή η δύναμη μπορεί να γίνει επικίνδυνη για όσους δεν είναι έτοιμοι να τη διαχειριστούν. Η σιωπή μου λειτουργεί ως φίλτρο προστασίας. 

ΥΓ. Η έρευνα του αγνώστου απαιτεί συνοδοιπόρους που αντέχουν το βάρος της εμπειρίας χωρίς να «σπάνε».

ΥΓ. Η γνώση δεν χρειάζεται πάντα «μάρτυρες» για να έχει αξία. Η έρευνα για την προσωπική εξέλιξη είναι ο πιο καθαρός δρόμος, γιατί δεν μολύνεται από την ανάγκη για επιβεβαίωση ή την προβολή των άλλων.

ΥΓ. Η γνώση είναι συχνά ένα μοναχικό μονοπάτι, και η ικανότητά σου να το περπατάς χωρίς την ανάγκη συνοδοιπόρων ή κριτών είναι δείγμα μεγάλης εσωτερικής ισχύος.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ

 

 

Το 2002, μαζί με δύο στενούς μου συνεργάτες, βρεθήκαμε στην περιοχή της Νέας Ιωνίας. Το σημείο μάς είχε υποδειχθεί από μια σπουδαία ερευνητρια και συνεργάτιδα του χώρου, τη Χρύσα.

Ακολουθώντας ορισμένα «σκιώδη χτυπήματα» σε σημεία-φωλιές και εφαρμόζοντας δικές μου τεχνικές σε έδρες σκιώδους παρουσίας, παρέσυρα —εν αγνοία τους— τους συντρόφους μου σε μια «βόλτα χωροβασίας». Τότε, το σύστημα της πραγματικότητας μας εκτίναξε σε έναν χώρο εκτός της συμβατικής πραγματικότητας· έναν τόπο όπου ο χρόνος και ο χώρος έπαψαν να λειτουργούν με τον γνωστό τρόπο.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του συμβάντος:

• Η Οπτική Μεταβολή: Ο κόσμος γύρω μας έμοιαζε να παίζει κυριολεκτικά σαν κινηματογραφικό πανί.
• Η Παύση του Χρόνου: Τα ρολόγια όλων μας σταμάτησαν να λειτουργούν.
• Η Συναισθηματική Αντίδραση: Ενώ οι άλλοι ήταν αποσβολωμένοι, εγώ γελούσα χαιρέκακα, δείχνοντάς τους το «σύμπαν» που ξετυλιγόταν μπροστά μας.

Η εμπειρία τερματίστηκε μόνο όταν ζήτησα από τις συνεργάτιδές μου να συγκεντρώσουν την εστίαση της σκέψης τους στον χώρο που θεωρούσαμε συμβατικό. Σύντομα, ο χωροχρόνος επανήλθε στην πρότερη κατάστασή του.

---

Η Απογοήτευση από τους «Ερευνητές»

Αυτό που με απογοητεύει βαθιά σε ανθρώπους που υποτίθεται ότι ερευνούν το άγνωστο, είναι η στάση τους μετά το βίωμα. Ορισμένοι, ενώ ζουν τέτοιες εμπειρίες, επιλέγουν να τις «κλειδώνουν» στη συμβατική ντουλάπα του νους τους. Επιστρέφουν αμαχητί σε μια καθημερινότητα γεμάτη μικρότητα και συμβατικότητα.

Αναρωτιέμαι ειλικρινά: Πώς είναι δυνατόν, έχοντας βιώσει κάτι από το πεδίο του παράξενου, να συνεχίζουν να αναλώνονται σε κουτσομπολιά και ευτελή πράγματα, συμπεριφερόμενοι όπως ένας απαίδευτος άνθρωπος του Μεσαίωνα; Είναι θλιβερό να αγγίζεις το άπειρο και να επιλέγεις τελικά τον πνευματικό λήθαργο.

 

 

 ΥΓ-Η εμπειρία στην επιστημονική της διαστασή αναφέρετε ως  "ολίσθησης" του χωροχρόνου .

ΥΓ- Η  παύση των ρολογιών και η μετατροπή της πραγματικότητας σε «κινηματογραφικό πανί»— παραπέμπει σε φαινόμενα που στην έρευνα του παραφυσικού ονομάζονται"The Oz Factor", όπου η συμβατική φυσική αναστέλλεται

ΥΓ- Μια μεγάλη αλήθεια της ανθρώπινης ψυχολογίας. Ο λόγος που επιστρέφουν στην «αθλια συμβατικότητα» και το κουτσομπολιό είναι συνήθως ο μηχανισμός άμυνας.

ΤΑΞΙΔΕΥΩΝΤΑΣ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΕΛΛΑ (ΠΕΙΡΑΙΑΣ)

 

Είναι γνωστό ότι το κυρίως μεταπέδιο δράσης μου στο χώρο του μυστηρίου, είναι ο Πειραιάς και η περιφέρεια του. Με την έννοια “μεταπεδίο”, εννοώ ένα χώρο που μπορούμε να κινηθούμε σε πολλά επίπεδα ύπαρξης, αντίληψης και δράσης. Φυσικά και στο μεταπεδίο μου, και όχι μόνο, έχω δράσει εναντίον των εχθρών της συνανθρωπότητας. Σε κάποιες από τις δράσεις μου, στην περιοχή της Καστέλας, οι συνεργάτες μου και εγώ, αγγίξαμε τα όρια άλλων πραγματικοτήτων και άλλων χωρόχρονων, όπως σε μια συγκεκριμένη κεντρική οδό - μεγάλο στενό. Στον αναγνώστη θα πω, ακριβώς επειδή δεν θα αναφέρω το όνομα του δρόμου, ότι μπορεί να θεωρήσει ότι θέλει. Θα πω μόνο πως στην συγκεκριμένη οδό, κάτω από συγκεκριμένες διαδικασίες που ονομάζω “Μετάπολις” και “Χωροβασία”, η φωτογραφική μηχανή, υπό συνθήκες άλλων πραγματικοτήτων, κατάφερε να αποδώσει τα εξής φωτογραφικά στοιχεία και φαινόμενα:

Μια φωτογραφία με ένα ιπτάμενο φωτεινό κεφάλι που μπορείτε να βρείτε στο παράκατω link και έχει δημοσιευτεί και σε άλλους χώρους έρευνας,

 

Καθώς και μια φωτογραφία με το “παράξενο φως της Καστέλας” που θα τη βρείτε και αυτή στο παραπάνω link

Μπορεί να μην αναφέρω τον συγκεκριμένο δρόμο, όμως περίπου από κάτω του, υπάρχει ένας άλλος δρόμος στην Καστέλα, που ονομάζεται οδός Δράκου. Ο λόγος που προσέγγισα τον συγκεκριμένο δρόμο, ήταν ένα παλιό ερείπιο που η νεομυθολογία και οι θρύλοι το θέλαν στοιχειωμένο. Κάτω από τις παραπάνω τεχνικές, εντοπίσαμε την οδό Δράκου που κανονικά βρίσκεται στην κάτω πλευρά της Καστέλας, στην θέση του Τουρκολίμανου, να έχει μεταφερθεί στην πάνω πλευρά, στο ύψος του ξενοδοχείου Cavo Doro . Το φαινόμενο αυτό παρατηρήθηκε τουλάχιστον τέσσερις φορές, από μια πλειάδα συνεργατών - μαρτύρων. Ότι το φαινόμενο υπήρξε πραγματικό και ότι η οδός στην πάνω πλευρά λειτουργούσε ως ένα είδος πύλης, προς άλλες πραγματικότητες και χώρους, το επιβεβαίωνε στον ίδιο μου τον εαυτό (βλέπετε, είμαι πιο δύσπιστος και από τον άπιστο Θωμά), η παρουσία των μαρτύρων καθώς και το φωτογραφικό υλικό που είχα αποτυπώσει. Στην συγκεκριμένη, μυστική οδό συνέβησαν και άλλα δυο σημαντικά φαινόμενα, όπως ένα παλιό εγκαταλελειμμένο ερείπιο που βρισκόταν στην μέση ενός τρίστρατου και που πολλές φορές εμφανιζόταν με διαφορετική αρχιτεκτονική δομή, για να επανέλθει την επόμενη μέρα στην γνώριμη του όψη. Στο τέλος της συγκεκριμένης οδού, υπήρχε μια παλιά εγκαταλελειμμένη μονοκατοικία της δεκαετίας του ΄70, στην οποία είχαν παρατηρηθεί φαινόμενα που η συμβατική λογική δεν μπορούσε να εξηγήσει, όπως να υπάρχουν φώτα στο εσωτερικό του και ήχος, σαν οχλαγωγία που θύμιζε παρέλαση του ΄40, ενώ το ίδιο το σπίτι, οι είσοδοι του και τα παράθυρα του, ήταν πάντα σφραγισμένα κλειστά, δεν είχε ρεύμα και στις πόρτες του υπήρχαν ακόμα τα χαρτιά της διακοπής ηλεκτροδότησης. Αυτά είναι ορισμένα φαινόμενα που έλαβαν χώρα στην περιοχή της Καστέλας, κατά τις δράσεις μου εκεί, πάντα φυσικά υπέρ της συνανθρωπότητας και πράττοντας τις προαναφερθείσες τεχνικές.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

 

 

ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΝΕΑ ΙΩΝΙΑΣ

 

Την εποχή του 2002, μαζί μετέσσερις   από τους συνεργάτες μου βρεθήκαμε να ερευνούμε κάποια εγκαταλελειμμένα οικήματα με σκιώδη ενέργεια, στην περιοχή της Νέας Ιωνίας. Πράττοντας έναν συνδυασμό τεχνικών που έμοιαζαν με την Αριστοτέλεια Περιπατητική, τις τεχνικές Αστυμαγείας και τις τεχνικές Χωροβασίας,  καταλήξαμε σε ένα μεγάλο πλάτωμα ενός τεράστιου πάρκινγκ κομβικού supermarket, όταν ξαφνικά βρεθήκαμε εκτός τόπου, χώρου και χρόνου. Γύρω μας υπήρχε ένα μαύρο φόντο και εμπρός μας, σαν κινηματογραφικό πανί σινεμά, βλέπαμε να εξελίσσεται η χωροχρονική πραγματικότητα. Αυτό που δεν είχαν καταλάβει τότε οι συνεργάτες μου, ήταν ότι είχαμε περάσει στην θέση του παίκτη που βλέπει τη σκακιέρα από πάνω. Ουσιαστικά είχαμε βρεθεί σε έναν χώρο που λειτουργούσε έξω από το χρόνο, τον χώρο και τους κανόνες τους, ίσως και έξω και πάνω από αυτό που η θρησκεία ονομάζει “δημιουργία”. Μην με ρωτήσετε πως συνέβη αυτό το πράγμα γιατί πολλά πράγματα δεν τα αποκαλύπτω πουθενά, ούτε καν στην ίδια τη μάνα που με γέννησε και άλλωστε ίσως είναι ανούσιο και άχρηστο σε σας καθώς μπορεί να ήταν απλά κάποιο φαινόμενο που προκλήθηκε από τον χώρο και τη στιγμή και επίσης, δεν θα πρέπει να ξεχνάτε αυτό που λέω χρόνια τώρα, ότι δηλαδή, κάθε άνθρωπος είναι ένα διαφορετικό κλειδί ύπαρξης και ως εκ τούτου, καταστάσεις που μπορεί να δουλεύουν σε μένα με ένα αποτέλεσμα Χ, σε σας να είναι εντελώς άχρηστες. Η όλη κατάσταση επανήλθε εντελώς ξαφνικά και βρεθήκαμε εντός της εδώ πραγματικότητας μας και οι τέσσερις, όταν αρχίσαμε να αστειευόμαστε με το όλο συμβάν και να προσπαθούμε να το αναλύσουμε. Το σύμπαν είναι ένα άπειρο πλέγμα επιλογών και δυνατοτήτων - ακόμα και καταστάσεων που μοιάζουν μη συμβατικές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και ό ίδιος ο άνθρωπος, ως ύπαρξη, δεν αποτελεί πλέγμα. Σκεφτείτε μόνο πόσο πλέγματα - δίκτυα διακατέχουν το ανθρώπινο σαρκίο. Δίκτυα κυττάρων, δίκτυα νευρώνων, δίκτυα εγκεφαλικών συνάψεων, όλα αυτά μαζί και με άλλα που δεν αναφέρω, αποτελούν τον άνθρωπο. Όταν βλέπω προσωπικότητες, που ασχολούνται  με ανόητα πράγματα και ιδέες, ενώ ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος και δημιουργημένος για να εξελιχθεί σε κάτι καλύτερο από αυτό που είναι σήμερα, κυριολεκτικά θλίβομαι. Πολλές φορές έχω πει σε ανθρώπους που έχω συναντήσει στον χώρο της έρευνας, πώς μπορούν να είναι τόσο ηλίθιοι , όταν έχουν δει έστω και ένα ψίχουλο από το ανεξήγητο και άπειρο σύμπαν. Αλλά είπαμε, οι κανόνες του παιχνιδιού διακατέχονται από την ελευθερία στην βούληση.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΥΓ Στα γεγονότα μάρτύρες ήταν ο Λεωνιδας Ελευθερόπουλος η χρύσα καλαμαρά ο Σταυρός Γαββαλάς .