ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ

 

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος στον Πειραιά: Ένα Μνημείο Ιστορίας και Πίστης

Βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του λιμανιού και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και ιστορικά τοπόσημα της πόλης. Ο σημερινός ναός θεμελιώθηκε στις 18 Μαΐου 1863, πάνω στα ερείπια παλαιότερης μονής που χρονολογούνταν από την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Παρά τις καταστροφές που υπέστη στο παρελθόν —με αποκορύφωμα την ισοπέδωση της αρχικής μονής κατά τη μάχη του Πειραιά το 1827— ο ναός φιλοξενεί πολύτιμα κειμήλια που συνδέονται άρρηκτα με την παράδοση της πόλης.

Σημαντικά Κειμήλια και Αρχιτεκτονική

• Η Θαυματουργή Εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνος: Αποτελεί το επίκεντρο της λατρείας και της ετήσιας λιτάνευσης. Η εικόνα θεωρείται θαυματουργή, έχοντας διασωθεί ανέπαφη από τη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στον ναό το 2002.
• Ξυλόγλυπτα Τέμπλα: Ο ναός διαθέτει εντυπωσιακά τέμπλα, τα οποία αποτέλεσαν αντικείμενο εξειδικευμένων μελετών συντήρησης από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων.
• Ιστορικά Θεμέλια: Τα θεμέλια της αρχικής μονής (που ανάγονται στον 11ο αιώνα), πάνω στα οποία οικοδομήθηκε ο σημερινός ναός, αποτελούν το σημαντικότερο αρχαιολογικό κατάλοιπο της περιοχής.

Θαύματα και Παραδόσεις
Το πιο γνωστό σύγχρονο γεγονός που αναφέρεται ως θαύμα συνέβη τον Σεπτέμβριο του 2001 (και συνδέεται συχνά με τις εργασίες του 2002). Κατά τη διάρκεια πυρκαγιάς στο εσωτερικό του ναού, κοντά στην είσοδο του καμπαναριού, οι φλόγες κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του διακόσμου, όμως η κεντρική εικόνα του Αγίου παρέμεινε ανέγγιχτη.

Παράλληλα, η λαϊκή παράδοση θέλει τον Άγιο να «περπατά» για να βοηθήσει όσους τον επικαλούνται. Για τον λόγο αυτό, οι πιστοί του προσφέρουν συχνά κεντημένες παντόφλες, καθώς οι παλιές φθείρονται «θαυματουργικά».

 

Πολιτική Σημασία
Πέρα από τον θρησκευτικό του χαρακτήρα, ο χώρος έχει και τεράστια πολιτική σημασία: στα ερείπια του παλαιού ναού πραγματοποιήθηκαν το 1835 οι πρώτες δημοτικές εκλογές, όπου εξελέγη ο πρώτος Δήμαρχος Πειραιά, Κυριάκος Σερφιώτης.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟΥ ΣΗΡΑΓΓΟΥ.(ΠΕΙΡΑΙΑΣ)

 

«Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, ο Σήραγγος ήταν τοπικός ήρωας του Πειραιά και ο οικιστής του ομώνυμου σπηλαίου. Η ίδρυση ενός ηρώου (ιερού αφιερωμένου σε ήρωα) εντός του σπηλαίου κατέστησε τον χώρο σημείο λατρείας που επιβίωσε για αιώνες. Τα ευρήματα στα δάπεδα υποδηλώνουν λατρευτικές πρακτικές σχετιζόμενες με τη θάλασσα και τον κάτω κόσμο, με κύρια δράση τις λουτρικές τελετουργίες.

Το Σηράγγιο διέθετε λαξευμένους θαλάμους με εγκαταστάσεις λουτρών, τα οποία στην αρχαιότητα εξυπηρετούσαν τόσο πρακτικούς όσο και θρησκευτικούς σκοπούς. Οι πιστοί χρησιμοποιούσαν το νερό για να "καθάρουν" σώμα και ψυχή πριν από τις λατρευτικές πράξεις, ενώ προσέφεραν αντικείμενα και επιγραφές ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον ήρωα.

Τα εντυπωσιακά ψηφιδωτά (όπως της Σκύλλας ή του άρματος) δεν αποτελούσαν απλή διακόσμηση, αλλά ένα συμβολικό σκηνικό για τελετές που συνδέονταν με το θαλάσσιο στοιχείο. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ο χώρος λειτούργησε ως βαλανείο (δημόσιο λουτρό) αποκτώντας κοινωνικό χαρακτήρα, χωρίς όμως να χάσει την ιερότητά του, διατηρώντας έναν απόηχο των αρχαίων καθαρμών.

Ως αινιγματική μορφή της πειραϊκής μυθολογίας, ο Σήραγγος παραμένει στενά συνδεδεμένος με την αρχέγονη ιστορία του λιμανιού. Πιθανότατα υπήρξε ένας χθόνιος ήρωας, θεότητα της γης και του νερού, καθώς το Σηράγγιο αποτελούσε για τους αρχαίους μια πύλη επικοινωνίας με τον κόσμο των πνευμάτων.»

Ο Σήραγγος ήταν ένας χθόνιος ήρωας, άμεσα συνδεδεμένος με τις πηγές και τις υπόγειες διόδους. Στο εσωτερικό του ομώνυμου σπηλαίου στον Πειραιά υπήρχε ιερό (ηρώο) αφιερωμένο σε αυτόν, ενώ οι ανασκαφές του Ι. Χ. Δραγάτση έφεραν στο φως βωμούς και αναθηματικές επιγραφές που επιβεβαιώνουν τη λατρευτική χρήση του χώρου.

Λατρεία και Συμβολισμοί:

• Συνλατρεία: Ο Σήραγγος μοιραζόταν τον χώρο με τον Απόλλωνα (στον οποίο ήταν αφιερωμένος ένας από τους θαλάμους), τις Νύμφες και τον Πάνα, λόγω της φύσης του σπηλαίου ως υγρού και σκιερού μέρους.
• Ετυμολογία: Το όνομά του προέρχεται από τη ρίζα «σήραγξ» (τρύπα, κοιλότητα, τεχνητή σήραγγα). Σύμφωνα με την ιστορική καταγραφή του Πειραιά, η λέξη περιγράφει τις λαξευτές κατασκευές που απαντώνται στην περιοχή.
• Μυθολογικές Συγγένειες: Συχνά παραλληλίζεται με τον Σύριγγο (την οντότητα που συνδέεται με τον αυλό του Πανός). Παρά τις διαφορές τους, η ετυμολογική συγγένεια (σήραγξ - σύριγξ) οδηγεί σε κοινές λατρευτικές αναφορές σε σπήλαια.

Η Κληρονομιά των Μινυών:
Το όνομα αποτελεί πολιτισμικό «αποτύπωμα» της παράδοσης των Μινυών, οι οποίοι ονόμαζαν τα έργα και τους οικιστές τους με βάση τη λαξευτική τους τέχνη. Ως θεότητα της γης και του νερού, ο Σήραγγος μετέτρεπε το Σηράγγιο σε δίαυλο επικοινωνίας με τις χθόνιες δυνάμεις, συνδυάζοντας την κάθαρση μέσω του υγρού στοιχείου με τον σεβασμό προς τους προγόνους.

Θα ήθελες να εστιάσουμε περισσότερο στην αρχιτεκτονική των λουτρών που ανακαλύφθηκαν στο σημείο ή στη σύνδεση του σπηλαίου με τον Θεμιστοκλή.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

ΟΙ ΑΣΤΙΚΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

 

Ως το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, ο Πειραιάς είναι ένας τόπος πλούσιος σε λαογραφικά στοιχεία και αστικούς μύθους που επιβιώνουν για πάνω από έναν αιώνα.

Τα Φαντάσματα της Οδού Πειραιώς και η Μεταφυσική της Αρχαιότητας
Κατά μήκος της ιστορικής οδού Πειραιώς, οι διηγήσεις για μεταφυσικά φαινόμενα χρονολογούνται πάνω από 100 χρόνια. Οι πιο γνωστές αφορούν μια απόκοσμη νεκρική πομπή που εμφανίζεται τις νύχτες, καθώς και το πνεύμα ενός δολοφονημένου αθλητή που φέρεται να επιστρέφει στο σημείο του εγκλήματος.

Σε μια πιο συμβολική προσέγγιση, ο όρος «φαντάσματα» χρησιμοποιείται συχνά για τα αρχαία ερείπια και τα αγάλματα που «στοιχειώνουν» την πόλη με την ιστορική τους αύρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Χάλκινη Αθηνά του Πειραιά. Το άγαλμα, που βρέθηκε θαμμένο κάτω από τους δρόμους της πόλης, περιγράφεται ως μια επιβλητική μορφή που γεφυρώνει το αρχαίο παρελθόν με το σύγχρονο παρόν, όπως σημειώνεται στις συλλογές του Αρχαιολογικού Μουσείου Πειραιά.

Το «Στοιχειωμένο Πουκάμισο» (2024–2026)
Ένας από τους πιο ζωντανούς αστικούς μύθους της τρέχουσας δεκαετίας είναι το «Στοιχειωμένο Πουκάμισο». Το λευκό ανδρικό ένδυμα βρίσκεται σφηνωμένο σε ένα ερειπωμένο κτίριο στη διασταύρωση των οδών Νεώσοικων και Ευεργετών, κοντά στο Πασαλιμάνι και το Τζάνειο.

Το παράδοξο που εξάπτει τη φαντασία είναι ότι το πουκάμισο παραμένει κατάλευκο και καθαρό επί δεκαετίες, παρά τη σκόνη και τη ρύπανση του λιμανιού. Οι θεωρίες διίστανται:

1. Η Τραγική Μητέρα: Μια μητέρα κρατά το πουκάμισο του αδικοχαμένου γιου της καθαρό, αρνούμενη να αποδεχτεί τον θάνατό του.
2. Το Μεταφυσικό Φαινόμενο: Το πουκάμισο επιστρέφει στην αρχική του θέση κάθε φορά που κάποιος επιχειρεί να το απομακρύνει.
3. Η Λογική Εξήγηση: Πρόκειται για street art ή για μια προσπάθεια γειτόνων να διατηρήσουν τον θρύλο ζωντανό. Σχετικές συζητήσεις και οπτικό υλικό συναντώνται συχνά σε φόρουμ όπως το Missing Piraeus.

Ο Άγιος των Θαλασσών
Κεντρική θέση στην πειραιώτικη παράδοση κατέχει ο Άγιος Νικόλαος. Οι παλιοί ναυτικοί διηγούνται πως τα ρούχα της εικόνας του στον ομώνυμο ναό βρέσκονταν συχνά βρεγμένα και λερωμένα με φύκια — σημάδι πως ο Άγιος είχε βγει τη νύχτα στη θάλασσα για να σώσει καράβια που κινδύνευαν.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΘΡΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ.

 

Η Μυστηριακή Λατρεία του Μίθρα στον Αρχαίο Πειραιά

Η ιστορία του Πειραιά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις μυστηριακές λατρείες της αρχαιότητας, με εξέχουσα αυτή του Μίθρα, ενός θεού ινδοϊρανικής προέλευσης. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο λιμάνι υποδηλώνουν την ύπαρξη κρυφών τελετουργιών που μετέφεραν έμποροι και στρατιώτες μέσω των θαλάσσιων οδών.

Το Ιερό Σπήλαιο και οι Δοκιμασίες

Οι πιστοί συγκεντρώνονταν στα λεγόμενα Μιθραία, υπόγειες στοές ή σπηλαιώδεις χώρους, όπου υποβάλλονταν σε σκληρές, συχνά τρομακτικές, δοκιμασίες μύησης. Αν και τα πιο γνωστά Μιθραία στην Αττική εντοπίζονται στην Ελευσίνα και την Αθήνα, η στρατηγική θέση του Πειραιά εξηγεί την έντονη παρουσία της λατρείας στην περιοχή.

Αρχαιολογικές Μαρτυρίες

Στις ανασκαφές του Πειραιά έχει βρεθεί ένα σπάνιο περίαπτο (φυλακτό) από πράσινο ιασίτη. Το εύρημα φέρει σύμβολα μιας συγκρητιστικής γνωστικιστικής λατρείας και θεωρείται κατάλοιπο των οπαδών του Μίθρα. Επιπλέον, πρόσφατες ανασκαφές (συμπεριλαμβανομένων των έργων του Μετρό Πειραιά) έφεραν στο φως αντικείμενα καθημερινής χρήσης με ηλιακά σύμβολα, τα οποία ταυτίζονται με τον Μίθρα-Ανίκητο Ήλιο (Sol Invictus).

Ο Μυστικιστικός Χαρακτήρας και οι Τελετουργίες

Ο Μιθραϊσμός ήταν μια αυστηρά ανδροκρατούμενη λατρεία με δομή που βασιζόταν σε πέντε πυλώνες:

1. Ταυροκτονία: Η κεντρική απεικόνιση του Μίθρα να θυσιάζει έναν ταύρο, συμβολίζοντας τη δημιουργία και τη γονιμότητα.
2. Επτά Βαθμοί Μύησης: Μια πνευματική κλίμακα επτά σταδίων (π.χ. Κόραξ, Λέων, Πέρσης, Πατήρ), όπου κάθε βαθμός αντιστοιχούσε σε έναν πλανήτη.
3. Κοινά Γεύματα: Τελετουργικά δείπνα που λάμβαναν χώρα εντός του ιερού, με τους μυημένους να κάθονται σε κτιστούς πάγκους (podia).
4. Υπόγεια Ιερά: Η χρήση σκοτεινών χώρων που προσομοίωναν σπήλαια για την ενίσχυση του μυστικιστικού χαρακτήρα.
5. Ηθικός Κώδικας: Η προώθηση της αδελφοσύνης, της αυτοπειθαρχίας και της πίστης στον όρκο, στοιχεία που κατέστησαν τη λατρεία ιδιαίτερα δημοφιλή στις ρωμαϊκές λεγεώνες.

Στον Πειραιά, επιγραφές που αναφέρουν «θιασώτες» επιβεβαιώνουν ότι ο Μιθραϊσμός συνυπήρχε αρμονικά με άλλες ανατολικές θεότητες, όπως η Κυβέλη και ο Άμμων Δίας, δημιουργώντας ένα μοναδικό πολυπολιτισμικό θρησκευτικό μωσαϊκό.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΗΕΤΙΩΝΕΙΑΣ ΠΥΛΗΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ-ΠΕΙΡΑΙΑ

 

Ο αρχαιολογικός χώρος της Ηετιώνειας Πύλης βρίσκεται στον λόφο Καστράκι της Δραπετσώνας και αποτελεί μέρος των τειχών του αρχαίου λιμένος του Πειραιά.

Προέλευση Ονόματος:
Η πύλη ονομάστηκε προς τιμήν του μυθικού ήρωα Ηετίωνα του Πειραιέως. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ηετίων κυρίευσε την πόλη του Πειραιά.

Τοποθεσία και Προστασία:
Βρίσκεται στα δυτικά του αρχαίου λιμένα του Κανθάρου (το σημερινό κεντρικό λιμάνι του Πειραιά) και είχε ως σκοπό την προστασία του.

Ιστορικά Στοιχεία και Κατασκευή:

• Αρχική Ιδέα: Ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Αθηναίους να οχυρώσουν τον Πειραιά (γύρω στο 482 π.Χ.) για να αντιμετωπίσουν πιθανή επίθεση από ξηράς.
• Χρονολόγηση: Η κατασκευή της πύλης ξεκίνησε τότε και συνεχίστηκε επί Κίμωνα και Περικλή. Η χρονολόγηση των σωζόμενων οχυρώσεων καλύπτει διαφορετικές φάσεις, από τον 5ο π.Χ. αιώνα έως το τέλος του 3ου π.Χ. αιώνα.
• Λειτουργία: Η πύλη κατασκευάστηκε το 411 π.Χ. και ήταν μία από τις δύο εισόδους της οχυρωμένης πόλεως του Πειραιά, από την οποία διέρχονταν αποκλειστικά στρατιωτικές δυνάμεις.
• Σημασία: Τα Θεμιστόκλεια τείχη, μέρος των οποίων είναι η Ηετιώνεια Πύλη, αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα έργα της αρχαίας ελληνικής οχυρωματικής.

• 
  

Ορατά Ευρήματα και Φάσεις:
Ο χώρος στο Καστράκι είναι ο μεγαλύτερος επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος του Πειραιά. Εκεί διακρίνονται (με τη βοήθεια βέβαια των αρχαιολόγων) τα Θεμιστόκλεια και τα Κονώνεια τείχη, καθώς και ύστερες ρωμαϊκές κατασκευές, οι οποίες είναι κυκλικές σε αντίθεση με τις ορθογώνιες ελληνικές.

Αποκατάσταση και Ανάδειξη:

• Καταστροφή: Η αρχική οχύρωση ήταν φανερή μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε οι βομβαρδισμοί και το μπάζωμα της περιοχής κατέστρεψαν και εξαφάνισαν μεγάλο μέρος του μνημείου.
• Εργασίες: Την περίοδο 1997-2001 πραγματοποιήθηκαν εργασίες αποκάλυψης, αποκατάστασης και ανάδειξης του χώρου σε δύο φάσεις, με την επίβλεψη του εφόρου της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Πειραιά κ. Σταϊχάουερ, της αρχαιολόγου κ. Αγγ. Πούλιου, της αρχιτέκτονος κ. Φ. Καρασσάβα και του ειδικευμένου συνεργείου του κ. Ζ. Κουσνέρεφ.
• Χορηγοί: Σημαντική ήταν η βοήθεια και η γενναία χρηματοδότηση από χορηγούς, όπως ο κ. Ι. Πολυχρονόπουλος και ο ΟΛΠ (Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς). 
• ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

 

Εδώ θάφτηκαν μουσουλμάνοι κάτοικοι, οι οποίοι είχαν πέσει θύματα της χολέρας του 1854. Αργότερα, ο χώρος χρησιμοποιήθηκε για την ταφή Τούρκων στρατιωτών που σκοτώθηκαν ή πέθαναν ως αιχμάλωτοι κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο.

Ο χώρος δεν είναι επισκέψιμος όλες τις ώρες. Στην είσοδο αναγράφεται, σε ελληνικά και τουρκικά, ο τίτλος: «Τουρκικόν Στρατιωτικόν Νεκροταφείον».

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΠΛΑΤΕΙΑ ΡΟΝΤΗΡΗ

 

Στην πλατεία Ροντήρη του Πειραιά, όπου έχουν ανακαλυφθεί οικίες, δρόμοι, εργαστήρια και πολλά κινητά ευρήματα του 2ου μ.Χ. αιώνα, φαίνεται ότι επιτέλους γίνεται έργο. Πρόκειται για μία έκταση 1923,23 τ.μ. Ο χώρος είναι περιφραγμένος, υπάρχει ενημερωτική πινακίδα, έχουν τοποθετηθεί προβολείς για το νυχτερινό φωτισμό ενώ έχει γίνει και κάποια συντήρηση των ευρημάτων. Τη μεγαλύτερη έκταση του αρχαιολογικού χώρου καταλαμβάνει ένα οικιστικό σύνολο, που αποτελείται από δύο οικίες. Πλήθος από κινητά ευρήματα είχαν έρθει στο φως από την ανασκαφή, όπως  νομίσματα, πήλινα αγγεία (οικιακά σκεύη και εισηγµένους αμφορείς), µια σειρά από όργανα στάθμισης και μέτρησης, όπως µαρµάρινα βάρη και μολύβδινα σταθµία, δύο σηκώµατα (μετρητές όγκων υγρών),βάσεις περιρραντηρίων, τριπτήρες, λεκάνες, κομμάτια από γλυπτά, μαρμάρινα βάρη και μολύβδινα σταθµία αλλά και επιγραφές. Η σπουδαιότερη μάλιστα από αυτές, είναι ένα αγορανομικό κείμενο του 1ου μ.Χ. αιώνα που βρίσκεται μεταξύ της λεωφόρου Πολυτεχνείου και των οδών Σκουζέ, Φιλελλήνων και Λεωσθένους. Επίσης, θραύσματα γλυπτών, που ανήκουν σε νεκροδείπνο, ερμαϊκή στήλη και αγαλμάτιο Κυβέλης, τα οποία είχαν χρησιμοποιηθεί ως οικοδομικό υλικό. Τα ευρήματα χρονολογούνται από τους υστεροκλασικούς έως τους βυζαντινούς χρόνους, µε καλύτερα σωζόμενη την κατοίκηση των ρωμαϊκών χρόνων. Στο κέντρο του οικοπέδου αποκαλύφθηκαν δύο ρωμαϊκές οικίες (οικία 1η, έκτασης 610,50 τ.μ. και οικία 2η, έκτασης 628,26 τ.µ.) με κεντρική περίστυλη αυλή ή αίθριο και είσοδο από τον πλαϊνό στενό δρόμο, που οδηγεί στο αίθριο, μέσω ενός διαδρόμου µε διπλή θύρα. Τα δωµάτια των οικιών διατάσσονται περιμετρικά της αυλής, ενώ οι βοηθητικές εγκαταστάσεις αναπτύσσονται κατά μήκος των δρόμων.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΠΡΩΗΝ ΣΧΟΛΗ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

 

Η Σχολή Ευελπίδων, από την σύστασή της από τον Ιωάννη Καποδίστρια τον Ιούλιο του 1828 μέχρι και το 1834, στεγάστηκε στο Ναύπλιο σε οίκημα που σήμερα έχει μετασκευαστεί σε Πολεμικό Μουσείο της Πόλης. Από το 1837 έως το 1894 η Σχολή Ευελπίδων αποκτά για πρώτη φορά καθαρά δικές της εγκαταστάσεις στην πόλη του Πειραιά. Η Ευελπίδων λειτούργησε στον Πειραιά για 57 χρόνια συνεχώς. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει τίποτα σήμερα στον Πειραιά που να την θυμίζει. Τα ακίνητα όλα ήταν λιθόκτιστα (2 μεγάλα στον αριθμό και 7 μικρά μονόροφα) και έκαστο διαφορετικού ύψους. Το προαύλιο της Σχολής αρχικά ήταν μικρό και βρίσκονταν ανάμεσα στα δύο κτήρια, του κτηρίου που έβλεπε προς Φίλωνος (Σχολή) και αυτό που έβλεπε προς οδό Μιαούλη  (Διοικητήριο). Στις 10 Σεπτεμβρίου 1894, η Σχολή Ευελπίδων μεταφέρεται από τις εγκαταστάσεις αυτές του Πειραιά στην Αθήνα (Πεδίον Άρεως). Η είδηση απομάκρυνσης της Σχολής από τον Πειραιά έχει γίνει γνωστή σε Δήμαρχο και δημοτικό συμβούλιο που προσπαθούν ματαίως να ακυρώσουν την μετεγκατάστασή της. Στην σύγχρονη πινακίδα του χώρου διαβάζουμε: “ Το 1837 στο χώρο αυτό, εγκαταστάθηκε η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, μετά τη μεταφορά της από την Αίγινα. Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων παρέμεινε εδώ για πενήντα οχτώ χρόνια, οπότε μεταφέρθηκε εκ νέου, το 1894, στην Αθήνα, στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας (σημερινό Βυζαντινό Μουσείο). Διαμορφώθηκε σε χώρο πρασίνου το έτος 2013  επί Δημαρχίας Βασίλη Μιχαλολιάκου”.

ΓΡΑΦΕΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ