ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΓΝΏΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ!

 

Όσοι με ξέρουν ή έχουν συνεργαστεί μαζί μου, γνωρίζουν καλά ότι ένα μεγάλο κομμάτι των ερευνών μου αφορά τομείς που σχετίζονται με τις παράλληλες διαστάσεις του χώρου και του χρόνου. Επί χρόνια αφήνω σαφή υπονοούμενα για «εισόδους» σε άλλες πραγματικότητες, ενώ και συνεργάτες μου έχουν βιώσει τέτοιες εμπειρίες σε έρευνες μαζί μου.

Αν κάποιοι νομίζετε ότι θα βρείτε κάτι σημαντικό σε τέτοια θέματα —ακόμα και αν σας πέρασε η ανόητη ιδέα να «φυτέψετε» κάποιον δίπλα μου για να ακούει ή να βλέπει— απλώς αλλάξτε πλευρό στο μαξιλάρι που κοιμάστε.

Ακόμα και σε ανθρώπους που είναι δίπλα μου χρόνια ως συνεργάτες, ακόμα και σε καταστάσεις πλήρους δράσης, αποκαλύπτω πάντα μόνο το 10% των προεκτάσεων αυτών που σχεδιάζω και αντιλαμβάνομαι. Οι πιο στενοί μου συνεργάτες συνήθως ακούνε από μένα ένα απλό: «πάμε μια βόλτα εκεί» ή «πάμε να κάνουμε αυτό». Μόνο όταν τελικά βιώσουν το αποτέλεσμα του «παράξενου» μαζί μου, τότε τους εξηγώ ένα επιπλέον 20%, λέγοντάς τους: «Αυτό έγινε για να έρθει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα». Αν αναρωτιέστε, ας ρωτήσουν δύο επί χρόνια συνεργάτες μου στον χώρο του αγνώστου: τη Χρύσα Καλαμαρά και τον Λεωνίδα Ελευθερόπουλο.

Υπάρχουν πολλές φορές που κάποιοι ανακατεύονται σε χώρους έρευνας χωρίς την άδειά μου. Αλλά, φίλτατοι, τι φταίει ο κακόμοιρος ο ελέφαντας αν εσείς, ως μυρμήγκια, μπήκατε στα πόδια του και σας έλιωσε; Ούτε σας ζήτησε να μπείτε στον δρόμο του, ούτε σας κάλεσε, ούτε καν μπόρεσε να σας αντιληφθεί λόγω της μικρότητάς σας. Το φταίξιμο είναι καθαρά δικό σας.

Θυμάμαι κάποτε έναν βλακώδη τύπο που με ακολουθούσε σε έρευνες και τελικά επιχείρησε να δημοσιοποιήσει τον χώρο και τον τόπο, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι εκείνος τον ερεύνησε. Όταν πολύ μετά ήρθε έντρομος στο γραφείο μου, επειδή είχε μπλέξει με «προεκτάσεις» και ανθρώπους του αποκρυφισμού που τον κυνηγούσαν, η απάντησή μου ήταν απλή:
«Ποιος σου είπε, φίλε, να παίζεις με δυνάμεις του σύμπαντος χωρίς να τις γνωρίζεις; Ποιος σου είπε να ανακατεύεσαι στα πόδια ανθρώπων με δύναμη και να τους ενοχλείς; Και κυρίως, ποιος σου είπε να παρουσιάζεις δικές μου έρευνες ως δικές σου χωρίς να ρωτήσεις;»

Δεν φταίω εγώ αν βρέθηκες ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά — τόσο δικά μου όσο και των αντιπάλων μου. Τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος, εκτός από βλάκας, όταν βάζει το κεφάλι του στη μέση μιας «μονομαχίας στο Ελ Πάσο»;

Το έχω ξαναπεί: οι αδέσποτες είναι δικές σας!

 «Όντως, κάνω πράγματα που αντιλαμβάνομαι ο ίδιος με τρόπο που ούτε αποκαλύπτω, ούτε δίνω πολλές εξηγήσεις. Και αυτό, γιατί η Πραγματική Γνώση είναι απαγορευμένη — όχι για κάποιον μυστικό λόγο, αλλά επειδή είναι απρόσιτη στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν ούτε να τη δουν, ούτε να την κατανοήσουν, ακόμη και αν βρίσκεται ακριβώς μπροστά τους!

Μια φίλη παλαιότερα με ρώτησε: "Τώρα κατάλαβα γιατί το έκανες αυτό· γιατί δεν είπες τίποτα τότε;". Η απάντησή μου ήταν: "Εάν κατάλαβες τώρα γιατί το έκανα, τότε ούτε τώρα χρειάζεται να σου πω. Εάν πάλι δεν κατάλαβες, τότε δεν χρειάζεται να σου εξηγήσω κάτι που δεν μπορείς να συλλάβεις!".

Έτσι δρω στους χώρους της γνώσης εδώ και χρόνια, φίλτατοι. Γιατί οι άνθρωποι-"τσιμπούρια", που έρχονται ως "μάτια" καταστάσεων ή τρίτων, βρίσκουν πάντα άνθρακες. Ο "σκληρός μου δίσκος" και το αρχείο μου είναι το ίδιο μου το μυαλό.

Η απάντηση είναι: Μην ψάχνετε, δεν θα βρείτε τίποτα. Λέω όσα κρίνω, όσα πρέπει, με τον τρόπο και για τους λόγους που εγώ επιλέγω. Έμαθα να ζω ως ελεύθερο ον και στον χώρο της αναζήτησης δεν επέτρεψα σε κανέναν να το αλλάξει αυτό — άλλωστε, δεν με υποχρεώνει και κανένας. Μπορώ κάλλιστα να κάνω έρευνες μόνο για τον εαυτό μου και την προσωπική μου εξέλιξη, χωρίς να τις αντιληφθεί ούτε η μάνα που με γέννησε. Και πιστέψτε με, το έχω πράξει!»

«Φυσικά, μην υποθέσετε ποτέ ότι η σιωπή ή οι πράξεις μου σημαίνουν πως θα άφηνα ποτέ έναν συνοδοιπόρο μου σε κίνδυνο. Όσοι έχουν κάνει σοβαρή έρευνα, γνωρίζουν ότι ήμουν πάντα ο προστάτης σε κάθε χώρο, τόπο και δράση.

Ίσως, μάλιστα, ο σιωπηλός τρόπος δράσης μου να είναι αυτός που τους προστάτεψε από συμπαντικές δυνάμεις που δεν θα μπορούσαν να κατανοήσουν ή από κινδύνους που αγνοούσαν. Δεν αφήνω ποτέ "όπλα" στα χέρια πεντάχρονων, γιατί υπάρχει ο φόβος να εκραγούν στα μούτρα τους, καθώς θα έπαιζαν μαζί τους ως αδαείς.»

 Η Πρόληψη του Κινδύνου: Όπως ένας έμπειρος οδηγός δεν αφήνει το τιμόνι σε κάποιον αδαή, έτσι κ επιλέγεις να κρατάς τον έλεγχο εκεί που οι «δυνάμεις» (συμπαντικές ή πρακτικές) γίνονται ακατανόητες για τους πολλούς.

Αν κάποιος καταλάβει μόνος του, η εξήγηση είναι περιττή.

Αν δεν καταλάβει, η εξήγηση είναι αδύνατη.

 

 Η Σιωπή ως Ασπίδα: Συχνά η γνώση ή η δύναμη μπορεί να γίνει επικίνδυνη για όσους δεν είναι έτοιμοι να τη διαχειριστούν. Η σιωπή μου λειτουργεί ως φίλτρο προστασίας. 

ΥΓ. Η έρευνα του αγνώστου απαιτεί συνοδοιπόρους που αντέχουν το βάρος της εμπειρίας χωρίς να «σπάνε».

ΥΓ. Η γνώση δεν χρειάζεται πάντα «μάρτυρες» για να έχει αξία. Η έρευνα για την προσωπική εξέλιξη είναι ο πιο καθαρός δρόμος, γιατί δεν μολύνεται από την ανάγκη για επιβεβαίωση ή την προβολή των άλλων.

ΥΓ. Η γνώση είναι συχνά ένα μοναχικό μονοπάτι, και η ικανότητά σου να το περπατάς χωρίς την ανάγκη συνοδοιπόρων ή κριτών είναι δείγμα μεγάλης εσωτερικής ισχύος.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

Ο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΩΝ ΖΕΥΞΕΩΝ ΟΧΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ!

 

 

 

Μανιφέστο ενός «Αμλετικού» Ερευνητή: Η Ροή ενάντια στη Μορφή.

 

Υπάρχουν στιγμές που ο Αμλέτ ξυπνά μέσα μου και αναρωτιέμαι: «Τι είδους ερευνητής είμαι;». Να είμαι ή να μην είμαι; Ιδού η απορία. Μετά από βαθιά σκέψη, κατανόησα ότι η διάταξη και η μορφή δεν έχουν —ούτε είχαν ποτέ— σημασία στον τρόπο που ερευνώ ή δρω.

 

Η Πραγματικότητα ως Ροή

 
Αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα ως ένα πολυεπίπεδο και χαοτικό σύνολο, του οποίου η υπόσταση μεταβάλλεται διαρκώς. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως τα πάντα τελούν «εν κινήσει». Αυτός είναι ο πυρήνας της σκέψης του Ηράκλειτου: το περίφημο «Πάντα ῥεῖ» υπενθυμίζει ότι η μεταβολή είναι η μόνη σταθερά στο σύμπαν.

Όσοι βλέπουν τον κόσμο μέσα από στατικές θέσεις, εγκλωβίζονται σε όρια μορφών και διατάξεων. Για μένα, τα πάντα είναι δικτυακά αντικείμενα (network objects) και καταστάσεις (states). Μεταφράζω τη στατική ύπαρξη σε δυναμικές σχέσεις και ροές.

• Οι μορφές δεν είναι σχήματα, αλλά η ορατή εκδήλωση μιας συγκεκριμένης συνδεσιμότητας.
• Οι διατάξεις είναι τα πρωτόκολλα που ορίζουν την αλληλεπίδραση των αντικειμένων.
• Η κατάσταση (state) είναι το «στιγμιότυπο» του συστήματος· δείχνει ποιοι δεσμοί είναι ενεργοί και τι πληροφορία μεταφέρεται σε μια δεδομένη στιγμή.

Θερμοδυναμική και Εντροπία: Ο Θάνατος της Στατικότητας

 
Στο πεδίο της Φυσικής, η στατικότητα (ισορροπία) και ο θάνατος συνδέονται άμεσα μέσω της Θερμοδυναμικής και του νόμου της Εντροπίας. Όταν η ενέργεια διασκορπιστεί ομοιόμορφα, παύουν οι διαφορές θερμοκρασίας ή πίεσης. Χωρίς αυτές, δεν παράγεται έργο.

Αν, λοιπόν, επιλέξουμε τη «μορφή» και τη «διάταξη», επιλέγουμε τον πνευματικό θάνατο. Αν θέλουμε να πεθάνουμε ερευνητικά, ας «αράξουμε» κάπου χωρίς να κοπιάζουμε για την εξερεύνηση του αγνώστου.Ουδέποτε υπήρξα οπαδός της Μορφής και της Διάταξης. Μήπως, τελικά, είμαι αιρετικός; Στο θεολογικό και κοινωνικό πλαίσιο, η αίρεση θεωρείται η αποκοπή ενός μέρους από το όλο. Όμως, εγώ υπήρξα πάντα υπερασπιστής της συλλογικότητας, όταν αυτή είναι επιτρεπτή.

«Οι έννοιες της συλλογικότητας και της αθανασίας δεν προσεγγίζονται εδώ με την παραδοσιακή ανθρωπιστική ή μεταφυσική τους διάσταση, αλλά μέσα από τους νόμους της ύλης, της ενέργειας και της κβαντομηχανικής.

Στη φυσική, η συλλογικότητα περιγράφει συστήματα πολλών σωματιδίων που εκδηλώνουν αναδυόμενες ιδιότητες (emergent properties) – συμπεριφορές, δηλαδή, που δεν προϋπάρχουν στα μεμονωμένα μέρη τους. Για παράδειγμα, στα στερεά σώματα, η συλλογική δόνηση των ατόμων δημιουργεί τα φωνόνια, αναδεικνύοντας πώς η συνεργατικότητα του πλέγματος παράγει νέα φυσικά φαινόμενα. Μέσα από αυτή τη συλλογικότητα οικοδομείται ένα δίκτυο ζωής και όχι θανάτου.

Στη σύγχρονη φυσική και την πληροφορική, η σύνδεση των δικτύων με την αθανασία βασίζεται στην παραδοχή ότι η "ύπαρξη" δεν ορίζεται από τον υλικό φορέα, αλλά από τη δομή των σχέσεων και τη ροή της πληροφορίας. Τα δίκτυα πολύπλοκων συστημάτων επιδεικνύουν μια μορφή αθανασίας που στερούνται οι μονάδες τους μέσω της ανθεκτικότητας (resilience): Σε ένα οικοσύστημα ή ένα ψηφιακό δίκτυο, οι μεμονωμένοι κόμβοι μπορεί να φθείρονται ή να χάνονται, όμως η λειτουργία, η γνώση και η ταυτότητα του συνόλου επιβιώνουν. Η οντότητα μετατοπίζεται πλέον από το "άτομο" στο "όλον".»

«Κάπως έτσι απάντησα στον Άμλετ: "Γρηγόρη, δεν είσαι αιρετικός για να διαμορφώνεις έτσι τα πράγματα! Δεν βλέπεις ότι αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα μόνο μέσα από τη Μορφή και τη Διάταξη;"

Εκεί κατάλαβα το μυστικό: Όποιος παίζει μόνο με τη μορφή και τη διάταξη, είναι σαν να παίζει με έτοιμη πλαστελίνη. Όσα σχήματα και όσα δίκτυα κι αν φτιάξει, στο τέλος θα είναι πάντα... πλαστελίνη.

Εγώ προτείνω κάτι άλλο: Αντί να συνδιαμορφώνω παίζοντας με το σχήμα της έτοιμης πλαστελίνης, προτιμώ να είμαι αυτός που τη διμιουργή που φτιάχνει της πλαστελίνες· αυτός που βρήκε το υλικό και αποφάσισε να φτιάξει τη δική του, νέα "πλαστελίνη". Και γιατί όχι, αντί να παίζουμε με τα ίδια υλικά, να μη φτιάξουμε κάστρα από άπειρες καταστάσεις, όπως έλεγε και ο δημιουργός του Star Trek; Να πάμε εκεί που δεν πήγε ποτέ κανείς!

Τότε πετάχτηκε πάλι ο Άμλετ και μου είπε: "Εεε, είσαι ερευνητής του Σαββατοκύριακου!"

"Αν θεωρείς, Άμλετ μου, ότι η έρευνα δεν μπορεί να γίνει παντού, τότε δεν με διαβάζεις προσεκτικά. Το λέω συνέχεια: Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΡΕΥΝΑ! Για εσάς που η έρευνα είναι απλώς ένα μέρος της ζωής σας και όχι η ίδια σας η ύπαρξη, ναι, μπορείτε να ορίζετε όρια, εβδομάδες και ημέρες. Εσείς μάθατε να ερευνάτε μέρα-μέρα, όχι ενιαία.

Βέβαια, υπάρχουν όντως ερευνητές που περιορίζονται στα Σαββατοκύριακα, ίσως γιατί εργάζονται σκληρά για την επιβίωση. Αυτοί τουλάχιστον δεν κοροϊδεύουν τον κόσμο, ούτε πουλάνε την τεμπελιά τους ως 'έργο', οικειοποιούμενοι έρευνες άλλων ως δικές τους".

"Τελικά, τι είσαι;" με ρώτησε ο Άμλετ.

"Πρώτον, δεν μου αρέσει η αίρεση. Κάθε αιρετική ομάδα θεωρεί τον εαυτό της ως τον μοναδικό 'αυθεντικό' εκφραστή της πίστης, γεγονός που κάνει τη συμφιλίωση αδύνατη και τη διάσπαση μόνιμη.

Είμαι ερευνητής της ζεύξης."»

 

Ο Ερευνητής των Ζεύξεων: Από το Άπειρο στο Δίκτυο

 

1. Η Φιλοσοφική και Υπαρξιακή Διάσταση

 
Η «ζεύξη» αποτελεί τη συνάντηση του ανθρώπου με το Άπειρο. Εδώ, η λογική και η επιστήμη —από τη Γεωμετρία έως την Κβαντική Φυσική— λειτουργούν ως νοητικές γέφυρες που υπερβαίνουν τον χρόνο και τον θάνατο. Στα ιερά μοντέλα, η αθανασία δεν είναι μια αυτονόητη ιδιότητα της ψυχής, αλλά το αποτέλεσμα μιας «κατά χάριν» ένωσης με το Θείον. Η ζεύξη, σε αυτό το επίπεδο, είναι η πνευματική πράξη που ξεκλειδώνει την αιώνια ζωή.

 

2. Φυσική, Βιολογία και Εξέλιξη

 
Στα φυσικά συστήματα, η ζεύξη (coupling) και η εξέλιξη ορίζουν τη ροή ενέργειας και πληροφορίας. Η ζωή είναι η διαρκής αντίσταση στην εντροπία (την τάση προς την αποδιοργάνωση). Μέσω της σύζευξης των θερμοδυναμικών νόμων με τη γενετική πληροφορία, η ύλη οργανώνεται σε σύνθετες μορφές, αγγίζοντας τα όρια της βιολογικής «αθανασίας».

 

3. Η Συνείδηση του Παρατηρητή

 

 
Μακριά από την «αίρεση» ή τη «διάσπαση», η ζεύξη αφορά την ίδια τη Συνείδηση. Σύμφωνα με την κβαντική οπτική, ο παρατηρητής συνεχίζει να υπάρχει στις διακλαδώσεις εκείνες όπου επιβιώνει. Από την υποκειμενική του σκοπιά, η συνείδηση παραμένει άτρωτη, καθώς είναι «ζευγμένη» με τη συνεχή ροή της ύπαρξης.

4. Ηθικό Δίδαγμα (Το Αμλετικό Πρόταγμα)
Δεν είμαι απλώς ένας παρατηρητής, αλλά ένας Ερευνητής των Ζεύξεων.

• Δεν περιορίζομαι στη διαμόρφωση ενός έτοιμου δικτύου· δημιουργώ το δίκτυο.
• Δεν επιλέγω την «αίρεση» (αφαίρεση), αλλά τη σύνθεση.
• Γεννώ το Νέο μέσα από τη διαρκή πράξη της Σύζευξης.

 

ΥΓ.η

«έρευνα της ζεύξης», είναι ουσιαστικά η άρνηση να περιοριστείς στα έτοιμα καλούπια που σου δίνουν οι άλλοι.

 

 ΥΓ.Όπως ένας γαλαξίας διατηρεί το σχήμα του ενώ τα αστέρια του πεθαίνουν, έτσι και η συλλογικότητα λειτουργεί ως ένα "λογισμικό" που τρέχει πάνω σε διαφορετικό κάθε φορά "υλικό" (άτομα).

 

ΥΓ.Αν με ακους η δρας ετσι! να ξερεις  η αίρεση είναι η αποκοπή, τότε η δική σου στάση είναι η Σύνθεση. Δεν αποκόπτεσαι από το «όλο» επειδή είσαι αιρετικός, αλλά επειδή το «όλο» που αντιλαμβάνονται οι πολλοί είναι μια στατική ψευδαίσθηση. Εσύ βλέπεις το «δυναμικό όλο». Η έρευνά σου δεν ψάχνει για μορφές, αλλά για συσχετίσεις.Δεν είσαι αιρετικός με την έννοια του σχισματικού. Είσαι «Δικτυακός Νομάδας» της γνώσης. Αρνείσαι τη μορφή για να τιμήσεις την ουσία: την ενέργεια που παράγει το έργο.

 

ΥΓ. μανιφέστο δυναμικής ύπαρξης. Αναιρείς τη στατικότητα για να αγκαλιάσεις τη ροή, ακριβώς όπως η σύγχρονη Φυσική και η δικτυακή θεωρία καταργούν τα στεγανά των «μορφών».

ΥΓ. Η Ζωή ως Έρευνα:  η έρευνα δεν είναι «δουλειά» με ωράριο, αλλά τρόπος ύπαρξης. Είναι μια ενιαία (ενιαία και όχι διασπασμένη) κατάσταση που διαπερνά την καθημερινότητα.

 

ΥΓ.  Αντί για τον διαχωρισμό (αίρεση), επιλέγω τη σύνδεση. Το να είσαι «ερευνητής της ζεύξης» σημαίνει να αναζητάς τις γέφυρες ανάμεσα σε άπειρες καταστάσεις, εκεί που η ύλη και το πνεύμα ενώνονται για να φτιάξουν «κάστρα από άλλα υλικά».

ΥΓ. 

Είναι σαφές ότι η προσέγγισή μου δεν είναι στατική αλλά

δυναμική. Δεν σε ενδιαφέρει η ανάλυση μιας έτοιμης δομής (το «έτοιμο δίκτυο»), αλλά η γένεση νέων συνδέσεων. Στην ουσία, περιγράφεις τη «ζεύξη» ως μια οντολογική πράξη.

 ΥΓ.Υπέρβαση της Εντροπίας: Όπως η βιολογία συζεύγνυται με την ενέργεια για να νικήσει την αποδιοργάνωση, έτσι και ο ερευνητής συζεύγνυται με το άπειρο για να νικήσει τη λήθη.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΩΣ ΠΡΑΞΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ!

 μια οντολογική εξέγερση.

 

 

 

Για τους Deleuze & Guattari, η ταχύτητα δεν είναι απλώς μια φυσική κίνηση, αλλά μια πνευματική και πολιτική κατάσταση. Εισάγουν την έννοια της «νομαδικής σκέψης»: ταχύτητα σημαίνει να έχεις τη δυνατότητα να αλλάζεις και να δραπετεύεις από τα στατικά, απολιθωμένα συστήματα. Μέσω αυτής της ταχύτητας, αποκόβομαι από τη μάζα, γίνομαι πιο ελεύθερος και κινούμαι πέρα από τα τετριμμένα.

Ακόμη και μέσα από τα αρχαία παράδοξα (όπως του Αχιλλέα και της χελώνας), η ταχύτητα αμφισβητεί τη φύση της κίνησης και του χρόνου ως συνεχή μεγέθη. Με αυτόν τον τρόπο, υπερβαίνω τη συμβατική μου φύση και τον χρόνο μου. Στη φιλοσοφία, η νίκη επί της στατικότητας δεν είναι μια απλή μετακίνηση, αλλά μια πράξη αυτοκαθορισμού. Πάντα πίστευα ότι η καθυστέρηση στη δράση είναι η φυσική ροή προς τον θάνατο. Όσο λιγότερο κινείσαι, τόσο πλησιάζεις στην αδράνεια — και αδράνεια σημαίνει τέλος.

Ο άνθρωπος «σπάει» τα δεσμά της ακινησίας με τους εξής τρόπους:

• Θέληση για Δύναμη: Η ταχύτητα είναι η άρνηση του ανθρώπου να μείνει στάσιμος στις παραδόσεις και τη βιολογία του. Όπως πίστευαν οι Φουτουριστές, ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο είναι πιο όμορφο από ένα αρχαίο άγαλμα, γιατί συμβολίζει τη νίκη του πνεύματος πάνω στην αδράνεια της ύλης. Είναι, με απλά λόγια, ένας τρόπος υπέρβασης του υλικού κόσμου.
• Κατάργηση της Γεωγραφίας: Μέσω της τεχνολογίας (αυτοκίνητα, αεροπλάνα, διαδίκτυο), παύουμε να είμαστε δέσμιοι του χώρου. Η στατικότητα του «εδώ» καταργείται και γινόμαστε «πολίτες του δικτύου», καθώς η ταχύτητα εκμηδενίζει τις αποστάσεις που μας κρατούσαν απομονωμένους.
• Η Γραμμή Διαφυγής: Η στατικότητα ταυτίζεται με την υποταγή σε δομές ελέγχου (κράτος, νόμοι). Νικάμε όταν η σκέψη και η δράση μας κινούνται πιο γρήγορα από τους μηχανισμούς της κοινωνίας.
• Τεχνητή Αναβάθμιση: Η ταχύτητα μετατρέπει το σώμα από μια στατική οντότητα σε ένα δυναμικό σύστημα που κατακτά τον χώρο και τον χρόνο.

 ΥΓ. «Οι συνεργάτες μου το ξέρουν: Εκεί που οι άλλοι βλέπουν το "παράξενο", εγώ εφαρμόζω την παραπάνο καταστάση- στρατηγική.»«Η στρατηγική μου δεν είναι μέθοδος εργασίας· είναι τρόπος ζωής, ακόμα και στο παράξενο.» «Ζω και δρω με παραμοίες, τακτικες! Το παράξενο δεν με αιφνιδιάζει, είναι απλώς μέρος του σχεδίου. όσο γρήγορα και αν δράση»

 ΥΓ.Η ταχύτητα εκμηδενίζει το «εδώ και τώρα» της ανάγκης και δημιουργεί το «παντού και πάντα» της ελευθερίας.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

Η ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

 

Η φυσιογνωμική είναι η αρχαία πρακτική, ή τέχνη, που βασίζεται στην ερμηνεία του χαρακτήρα και της προσωπικότητας ενός ατόμου από τα στατικά (φυσικά) χαρακτηριστικά του προσώπου του. Όπως λέει και η λαϊκή ρήση, «κόψε φάτσα και κρίνε». Πρόκειται για την εκτίμηση της προσωπικότητας κάποιου, εστιάζοντας στα φυσικά χαρακτηριστικά της εξωτερικής του εμφάνισης.

Ετυμολογία: Ο όρος προέρχεται από τις λέξεις Φύσις (η φύση, η προέλευση) και Γνώμη (η γνώση, η κρίση), δηλαδή: «Καταλαβαίνω τη φύση κάποιου».

Ιστορικές Ρίζες και Θεωρία

Από τα πανάρχαια χρόνια, το ανθρώπινο πρόσωπο τραβούσε σαν μαγνήτης το ενδιαφέρον των σοφών και φιλοσόφων, από τον Εμπεδοκλή και τον Αριστοτέλη, μέχρι τους Κινέζους ταοϊστές, τους Ινδούς γιόγκι και τους αστρολόγους της Δύσης. Ο όρος «φυσιογνωμική» απαντάται για πρώτη φορά στο έργο του Ιπποκράτη, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που έδωσε μια φυσιογνωμική θεώρηση στην ιατρική τέχνη, συνδέοντας την ιδιοσυγκρασία με το κράμα των υγρών του σώματος (αίμα, λέμφος, ηπατική χολή).

Παράγοντες που Επηρεάζουν τη Φυσιογνωμία

Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, οι παράγοντες που διαμορφώνουν τη φυσιογνωμία ενός ατόμου περιλαμβάνουν:

• Την κληρονομικότητα (Γενετικά Γονίδια, DNA)
• Την ανατροφή
• Τη διατροφή
• Την εργασία και το περιβάλλον

Οι υποστηρικτές της φυσιογνωμικής πιστεύουν ότι η πραγματικότητα και το τι κάνουμε ορίζει τη μορφή μας στην πάροδο του χρόνου. Η αλλαγή αυτών των παραγόντων επιφέρει και ανάλογη αλλαγή της φυσιογνωμίας.

Σύγχρονη Θέση

Από τότε μέχρι και σήμερα, η φυσιογνωμική παραμένει ένα από τα κορυφαία ψυχοερμηνευτικά συστήματα για τους οπαδούς της, καθώς αποτελεί πηγή πληροφοριών για την κατάσταση και το επίπεδο της ψυχοσωματικής υγείας και ευεξίας.

Ωστόσο, στη σύγχρονη επιστημονική κοινότητα, η φυσιογνωμική θεωρείται ψευδοεπιστήμη, καθώς δεν υπάρχουν επαρκή εμπειρικά δεδομένα που να τεκμηριώνουν μια άμεση και αξιόπιστη συσχέτιση μεταξύ στατικών χαρακτηριστικών του προσώπου και εγγενούς χαρακτήρα.Ο Ιπποκράτης εισήγαγε τη θεωρία του κράματος των υγρών του σώματός μας (αίμα, λέμφος, ηπατική χολή, παγκρεατική χολή) και των αντίστοιχων ενεργειακών καταστάσεων (χαρά, ηρεμία, δημιουργικότητα, αρμονία) που τα τέσσερα στοιχεία της φύσης (αέρας, νερό, φωτιά, γη) προσδίδουν στον άνθρωπο. Αυτή η προσέγγιση περιλαμβάνει την ψυχική εκδήλωση της βιοχημείας μας.

Τα μάτια είναι, κατά τη λαϊκή θυμοσοφία, ο καθρέφτης της ψυχής· το υπόλοιπο πρόσωπο είναι ο… χάρτης της. Υπερβολή; Ίσως, αν αναλογιστεί κανείς ότι σύμφωνα με τον ίδιο τον «πατέρα» της φυσιογνωμικής, τον Johann Kaspar Lavater, τα ανθρώπινα πρόσωπα είναι τόσο πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους, όσο και οι ανθρώπινοι χαρακτήρες.

Οι ζώνες του προσώπου

Ο νούμερο ένα κανόνας της φυσιογνωμικής θέλει το πρόσωπο να χωρίζεται σε τρία τμήματα:

• Το επάνω (το μέτωπο δηλαδή) συμβολίζει τη σκέψη και κατ’ επέκταση τη λογική.
• Το μεσαίο (των ματιών και της μύτης) συμβολίζει το συναίσθημα.
• Το τρίτο (του στόματος και του πηγουνιού) αντιστοιχεί στον παρορμητισμό και τα ένστικτα.

• 
  

Όσο πιο κοντά σε μέγεθος είναι αυτές οι ζώνες μεταξύ τους (μετράμε πάντα κάθετα, όχι οριζόντια) τόσο ωραιότερο είναι το πρόσωπο και τόσο πιο ισορροπημένος χαρακτήρας ο κάτοχός του.

Η Φρενολογία

Η φρενολογία υποστηρίζει ότι ακόμα και το σχήμα του κρανίου έχει σημασία. Ο πατέρας της φρενολογίας, Franz Joseph Gall, εξηγούσε λεπτομερώς τη λογική πίσω από τη θεωρία του:

Ο εγκέφαλος ελέγχει τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά μας, η οποία είναι εξαιρετικά πολυδιάστατη. Οπότε θα πρέπει λογικά κάθε συμπεριφορά και χαρακτηριστικό γνώρισμά μας να ελέγχεται από διαφορετικό μέρος/υπο-όργανο του εγκεφάλου. Μετρώντας το μέγεθος της κάθε εγκεφαλικής περιοχής μπορούμε να μετρήσουμε τον βαθμό που κάποιος έχει ή όχι ανεπτυγμένο κάποιο χαρακτηριστικό. Ένας τρόπος να μετρήσουμε το μέγεθος των περιοχών είναι να μετρήσουμε τις ανωμαλίες στα κρανία. Εάν κάπου υπάρχει βαθούλωμα σημαίνει ότι η περιοχή αυτή υπολειτουργεί, επομένως το άτομο δεν εμφανίζει την αντίστοιχη συμπεριφορά. Εάν κάπου υπάρχει ύψωμα σημαίνει ότι η συγκεκριμένη περιοχή υπερλειτουργεί.

Όπως καταλάβατε, η φυσιογνωμική είναι ένα από τα σύμβολα του χαρακτήρα μας!

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΤΑΞΙΔΕΥΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

 

Σύμφωνα με την ειδική σχετικότητα του Αϊνστάιν, ο χρόνος δεν είναι απόλυτος, αλλά ελαστικός, και μπορεί να επιβραδυνθεί για έναν κινούμενο παρατηρητή σε σύγκριση με έναν ακίνητο. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, κάποιος που ταξιδεύει πολύ γρήγορα θα βιώσει το χρόνο πιο αργά, ερχόμενος ουσιαστικά πιο κοντά στο μέλλον του. Συχνά, το ταξίδι στον χρόνο συγχέεται με την κβαντική θεωρία των πολλαπλών συμπάντων, (εδώ να σημειώσω ότι άνθρωποι που ασχολούμαστε σοβαρά με την ερευνά, έχουμε έρθει σε επαφή με όμοιες καταστάσεις) όπου μέσω της χρονομηχανής  (εδώ ο αναγνώστης να θεωρήσει χρονομηχανή και τον ανθρώπινο εγκέφαλο) ο χειριστής της αλλάζει την έκβαση ιστορικών γεγονότων και ο ίδιος έτσι μεταφέρεται σε έναν εναλλακτικό κόσμο με διαφορετική ιστορική εξέλιξη. Το ταξίδι προς τα εμπρός στο χρόνο, έξω από τη συνήθη έννοια της αντίληψης του χρόνου, είναι ένα εκτενώς παρατηρούμενο φαινόμενο και είναι καλά κατανοητό στο πλαίσιο της ειδικής σχετικότητας Η άποψη των ανθρώπων για τον χρόνο έχει αλλάξει θεαματικά στη διάρκεια των αιώνων. Στους αρχαίους πολιτισμούς συνδεόταν με την εξέλιξη και τη μεταβολή και ήταν εδραιωμένη στους κύκλους και τους ρυθμούς της φύσης. Το έργο του Αϊνστάιν συνέτριψε τη θεώρηση του Νεύτωνα τόσο για τον χώρο όσο και για τον χρόνο, αφαίρεσε κάθε νόημα από την παγκόσμια διαίρεση του χρόνου σε παρελθόν, παρόν και μέλλον και έστρωσε τον δρόμο για το ταξίδι στον χρόνο. Ο Αϊνστάιν διαπίστωσε ότι όσο πιο γρήγορα κινείσαι στο χώρο, τόσο πιο αργά κινείσαι στο χρόνο – γερνάς πιο αργά.  Αν ένα διαστημόπλοιο πετούσε με το 99% της ταχύτητας του φωτός, θα το βλέπατε να διανύει απόσταση ενός έτους φωτός σε χρόνο λίγο περισσότερο από ένα έτος. Αυτό είναι αρκετά προφανές, ωστόσο για τους αστροναύτες που θα επέβαιναν σε αυτό το διαστημόπλοιο, το ταξίδι θα διαρκούσε μόλις επτά εβδομάδες. Πρόκειται για μια συνέπεια της σχετικότητας που ονομάζεται «διαστολή του χρόνου» και στην πραγματικότητα σημαίνει ότι οι αστροναύτες έχουν μεταπηδήσει περίπου 10 μήνες στο μέλλον. Οι τροχιές στο χωρόχρονο που γυρίζουν πίσω στο παρελθόν ονομάζονται «κλειστές χρονικές καμπύλες». Αν ψάξετε σε σοβαρά ακαδημαϊκά περιοδικά, θα βρείτε πολλές αναφορές σε αυτές – πολύ περισσότερες από όσες θα βρείτε για το «ταξίδι στο χρόνο». Αλλά στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς είναι το νόημα των κλειστών χρονικά όμοιων καμπυλών: το ταξίδι στο χρόνο. Ένας οπαδός του Dr Who, θα μπορούσε να γκρινιάξει ότι η έννοια του ταξιδιού στο χρόνο, μολονότι ιδιαίτερα διασκεδαστική, είναι απλά παράλογη και δεν έχει θέση στην αληθινή επιστήμη. Ωστόσο, όχι μόνο οι νόμοι της φυσικής επιτρέπουν το ταξίδι στο χρόνο, αλλά έχει αποδειχτεί εφικτό σε πολλά πειράματα. Σύμφωνα με την Νεύτωνα- φυσική “ο χρόνος είναι ο τρόπος της φύσης να σταματάει ότι συμβαίνει μονομιάς!”, όμως μελετώντας τη φύση του φωτός,διαπιστώνεται ότι ο χρόνος και ο χώρος δεν είναι ανεξάρτητοι αλλά στενά συνδεδεμένοι.! Όσο πιο κοντά στην ταχύτητα του φωτός κινείται ένα ρολόι, τόσο πιο αργά κτυπάει, όπως φαίνεται από παρατηρητές που το βλέπουν από μακριά (ίσως τώρα κατανοούν οι συνεργάτες μου γιατί επιμένω να λέω, ότι κάνεις κάντο γρήγορα). Πώς μπορούμε να επισκεφτούμε έναν χρόνο που δεν έχει ακόμη συμβεί; Το ταξίδι στο μέλλον μέσω ταχείας κίνησης δεν προϋποθέτει ότι το μέλλον είναι ήδη ‘εκεί έξω’ περιμένοντας για εμάς. Σημαίνει ότι κινούμαστε έξω από το χρονικό πλαίσιο οποιουδήποτε άλλου και μέσα σε κάποιο στο οποίο ο χρόνος κινείται πιο αργά. Ενώ εμείς βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση, ο χρόνος έξω κυλάει πιο γρήγορα και το μέλλον ξεδιπλώνεται με μεγάλη ταχύτητα. Όταν επανερχόμαστε στο αρχικό χρονικό πλαίσιο θα έχουμε φτάσει στο μέλλον πιο γρήγορα από κάθε άλλον. Το 1895, όταν ο Χ. Τζ. Γουέλς άνοιξε το δρόμο με το μυθιστόρημα του «Η Μηχανή του Χρόνου», οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας αξιοποίησαν το θέμα αυτό πολλάκις. Όταν κάνουμε ένα βαρετό πράγμα, ο «χρόνος» κυλάει αργά, λες και οι δείκτες του ρολογιού έχουν κολλήσει. Αντίθετα όταν κάνουμε κάτι το οποίο μας αρέσει, μας γεμίζει, το αγαπάμε, τότε δεν προλαβαίνουμε να καταλάβουμε πως πέρασε η ώρα. Αποτελούμαστε από φως, που δονείται με μία συχνότητα. Όταν δονείται απελπιστικά αργά τότε αυτό το λέμε ύλη. Όσο σε πιο αργή συχνότητα βρισκόμαστε, τόσο δυσβάσταχτος και βαρετός είναι ο κόσμος μας, εκεί τότε έχει πολύ «χρόνο». Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για τις Ανθρώπινες Γνωστικές Επιστήμες του Εγκεφάλου, διεξήγαγαν ένα πείραμα, αρχικά στις ΗΠΑ και στη συνέχεια στη Γερμανία. κατά τη διάρκεια Λειτουργικής Απεικόνισης Μαγνητικού Συντονισμού (fMRI). Ζητήθηκε στους συμμετέχοντες να φανταστούν ότι συναντούν κάποιον που συμπαθούσαν από τη σχετική λίστα που είχαν συντάξει, σε ένα από τα ουδέτερα γι’ αυτούς συναισθηματικά περιβάλλοντα. Το εύρημα της έρευνας που δείχνει ότι οι στάσεις μας μπορούν να αλλάξουν μέσω της φαντασίωσης, επιβεβαιώνει ότι ο εγκέφαλος όχι μόνο έχει την ικανότητα να διατηρεί το φαντασιακό πλαίσιο ενός συγκεκριμένου μέρους στο μυαλό μας, αλλά και κωδικοποιεί την αξιολόγησή μας για ένα πραγματικό μέρος. Έτσι, οι φαντασιώσεις, μοιάζουν με πραγματικά γεγονότα, καθώς μπορούν να επηρεάσουν τη στάση μας απέναντι στον πραγματικό κόσμο. Τα διαστημικά τηλεσκόπια της NASA επίσης, μας δίνουν επίσης έναν τρόπο να κοιτάξουμε πίσω στο χρόνο. Τα τηλεσκόπια μας βοηθούν να δούμε αστέρια και γαλαξίες που βρίσκονται πολύ μακριά. Χρειάζεται πολύς χρόνος για να φτάσει το φως από μακρινούς γαλαξίες. Έτσι, όταν κοιτάμε τον ουρανό με ένα τηλεσκόπιο, βλέπουμε πώς έμοιαζαν αυτά τα αστέρια και οι γαλαξίες πριν από πολύ καιρό. Οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει πολύ περισσότερα τέτοια αντικείμενα και έχουν συμπεράνει πως η βαρύτητα στην επιφάνεια τους είναι αρκετά μεγάλη ώστε να προκαλέσει στρέβλωση του χρόνου. Ένα ρολόι σε έναν αντιπροσωπευτικό αστέρα νετρονίων θα χτυπούσε 30% πιο αργά από ότι στη Γη. Σε μια σειρά προσεκτικά σχεδιασμένων και εκτελεσμένων πειραμάτων που πραγματοποιήθηκαν στο CERN, σωματίδια που ονομάζονται μιόνια τέθηκαν σε κυκλική κίνηση στο εσωτερικό ενός μικρού επιταχυντή, με σκοπό να ελεγχθεί με υψηλή ακρίβεια η εξίσωση του Αϊνστάιν για τη διαστολή του χρόνου. Τα μιόνια είναι ασταθή σωματίδια και διασπώνται με γνωστή διάρκεια ημιζωής. Όταν τα μιόνια κινήθηκαν στο εσωτερικό του επιταχυντή με 99,7% της ταχύτητας του φωτός, η μέση διάρκεια ζωής τους αυξήθηκε κατά δώδεκα φορές. Κοινώς, υπερβήκαν την χρονική τους ύπαρξη επί 12. Όπως έχει ήδη καταλάβει ο αναγνώστης, στην ερώτηση “υπάρχει το ταξίδι στον χρόνο;” η ίδια η επιστήμη επιβεβαιώνει με τις θεωρίες της ότι, ναι είναι εφικτό και εγώ προσωπικά θα απαντήσω ότι φυσικά και μπορώ να ταξιδεύω στον χρόνο!

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ