ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΟΥΝΙΟΥ.

 

Το Αίνιγμα του Σουνίου: Η Οικία και ο Ναός της Οικογένειας Βατίστα

Το σπίτι στο Σούνιο παραμένει έως σήμερα ένα αινιγματικό ερείπιο, με τους θρύλους να θέλουν απόκοσμες οπτασίες να εμφανίζονται στον χώρο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Λίγο πιο κάτω, βρίσκεται ένας εγκαταλελειμμένος μικρός ναός, ο οποίος φημολογείται ότι κρύβει κάποιον θησαυρό ή ένα μυστικό γνώσης.(Το μυστικό κρύβεται στις παρακάτω γραμμές ,λέω το δέκα της εκατο το υπολοίπο είναι δικαιώμα μου να το κρατήσω εντέλως για πάρτι μου)

 

Μαρτυρίες από κύκλους του αποκρυφισμού αναφέρουν ότι, όταν επιχείρησαν να προσεγγίσουν τον ναό για να ανακαλύψουν τα μυστικά του, ένας «αιθερικός φύλακας» έκανε την εμφάνισή του και τους απέπεμψε κακείν κακώς. Το σπίτι και ο ναός ανήκουν σε ένα ευρύτερο «πεδίο δύναμης», το οποίο ερευνήθηκε συστηματικά από εμένα και μια ομάδα συνεργατών. Μάλιστα, ένας στενός μου συνεργάτης εντόπισε το 2006 μια φασματική μορφή στο παλιό οίκημα, χωρίς όμως να καταφέρει να την αποθανατίσει.

 

Κατά τις συστηματικές επισκέψεις μου στο οίκημα και στον ναό, εντόπισα ίχνη λαθρανασκαφών σε διάφορα σημεία. Από την έρευνα διαπιστώθηκε ότι οι ιχνηλάτες δεν αναζητούσαν έναν κοινό θησαυρό, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοιος.

 

Ιστορικό Πλαίσιο
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου είναι ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό εκκλησάκι που συνδέεται με την οικογένεια του Ιωάννη Βατίστα, στον οποίο ανήκε κάποτε η συγκεκριμένη έκταση. Ο ναός χτίστηκε γύρω στο 1919, ενώ σύμφωνα με μαρτυρίες, για την ανέγερσή του χρησιμοποιήθηκαν υλικά από τον αρχαίο ναό της Σουνιάδος Αθηνάς.

Η σύνδεση με το όνομα Καλουλά προκύπτει από την κόρη του Ιωάννη Βατίστα, η οποία παντρεύτηκε μέλος της ομώνυμης οικογένειας. Η ίδια είχε καταθέσει στο παρελθόν ότι ο πατέρας της είχε ταφεί στον περιβάλλοντα χώρο. Το 2014, το σημείο ήρθε στη δημοσιότητα όταν χρυσοθήρες έσκαψαν στον ναό· η κόρη του Βατίστα εξήγησε τότε στις αρχές ότι το μεταλλικό κουτί που βρέθηκε δεν περιείχε λίρες, αλλά τα οστά του πατέρα της, τα οποία είχαν τοποθετηθεί εκεί μετά την εκταφή του το 1974.

Η επίσημη αιτία της εγκατάλειψης του οικισμού παραμένει η χρήση αρχαίων μελών από τον παρακείμενο ναό της Αθηνάς, γεγονός που οδήγησε την Αρχαιολογική Υπηρεσία στην απαγόρευση της χρήσης και κατοίκησης των κτισμάτων.

 

 

 

«Φήμες κάνουν λόγο για μια γυναίκα με ενδύματα εποχής που περιπλανιέται στα ερείπια λίγο πριν τη δύση του ηλίου, ενισχύοντας τη μυστικιστική φήμη της περιοχής. Πολλοί θεωρούν το σημείο "ενεργειακό", καθώς η θέση του εφάπτεται στο νοητό γεωδαιτικό τρίγωνο Σουνίου-Παρθενώνα-Αφαίας.Για να σας δώσω ενά κόμματι του πάζλ διαβάστε και εδώ

 

Η επιμονή της οικογένειας Καλουλά να παραμείνουν τα οστά του Ιωάννη Βατίστα στον χώρο, παρά την πλήρη εγκατάλειψη, ερμηνεύεται από ορισμένους ως μια προσπάθεια του παλαιού ιδιοκτήτη να παραμείνει ο "πνευματικός φύλακας" του κτήματος.(ο αναγνώστης ας κάνει την συνδέση με τον αιθαιρικό φρουρό) Παράλληλα, το γεγονός ότι ο ναός οικοδομήθηκε με μάρμαρα από τον αρχαίο Ναό της Σουνιάδος Αθηνάς και στη συνέχεια σφραγίστηκε οριστικά, εκλαμβάνεται από πολλούς ως η "εκδίκηση" του αρχαίου τόπου προς τους νεότερους σφετεριστές.

Ο Ιωάννης Βατίστας, εξέχον μέλος της πειραϊκής κοινωνίας και ισχυρός οικονομικός παράγοντας των αρχών του 20ού αιώνα, φέρεται να είχε επαφές με κύκλους που σχετίζονταν με το αποκρύφο. Ερευνητές του παραφυσικού υποστηρίζουν ότι η επιλογή της συγκεκριμένης τοποθεσίας το 1919 δεν ήταν τυχαία, αλλά βασίστηκε σε μετρήσεις που συνέδεαν το κτήμα με αρχαία ιερά, δημιουργώντας έναν ιδιωτικό χώρο συσσώρευσης ενέργειας για την προστασία της οικογένειάς του.

 

Η απόφασή του να ταφεί εντός ή ακριβώς δίπλα στον ναό, αντί για κάποιο κοιμητήριο, ενισχύει την πεποίθηση ότι επεδίωκε να παραμείνει ο "αιώνιος ιδιοκτήτης" της έκτασης. Μέχρι σήμερα, πολλοί επισκέπτες νιώθουν ότι "παρακολουθούνται" ανάμεσα στα ερείπια της οικίας, ειδικά τις ώρες που λέγεται ότι κάνει την εμφάνισή της η "Λευκή Κυρία".»

«Στον μυστικισμό, ο Άγιος Ιωάννης θεωρείται ο "φύλακας των ορίων" και του περάσματος από το παλιό στο νέο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο ναός μετατράπηκε σε ένα κλειστό μαυσωλείο, φυλακίζοντας στο εσωτερικό του τόσο τα οστά του Βατίστα όσο και την "ενέργεια" που είχε συσσωρευτεί από τη χρήση των αρχαίων υλικών.

Η ταφή εντός χριστιανικών ναών είναι μια πρακτική με βαθιές ρίζες, η οποία στην Ορθόδοξη και Καθολική παράδοση ονομάζεται ενταφιασμός "εντός του σηκού" ή "υπό το δάπεδο". Σήμερα, η πρακτική αυτή είναι εξαιρετικά σπάνια και επιτρέπεται μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Ιστορικά και θεσμικά, το προνόμιο αυτό αφορούσε συγκεκριμένες κατηγορίες προσώπων: Επισκόπους ή κτήτορες ναών, οι οποίοι ενταφιάζονταν εντός του ναού ή στον περίβολο ως ένδειξη τιμής για την πνευματική τους προσφορά.

Η ταφή κοντά στο θυσιαστήριο (Αγία Τράπεζα) θεωρείται ότι προσφέρει στον νεκρό τη συνεχή "μεσιτεία" και τις προσευχές που αναπέμπονται κατά τη Θεία Λειτουργία. Στην περίπτωση των ιδιωτικών ναών, ο τάφος του κτήτορα λειτουργεί ως συμβολική "σφραγίδα" ιδιοκτησίας και πνευματικής κληρονομιάς. Ενώ ο τάφος σκάβεται συνήθως στον νάρθηκα (την είσοδο) ή στα πλάγια κλίτη, σπάνια επιτρέπεται η τοποθέτησή του κοντά στο Ιερό Βήμα — εκτός αν πρόκειται για ιδρυτή δόγματος ή ιερού δρόμου.

Πιστεύεται ότι ο νεκρός που ενσωματώνεται στον τοίχο μετατρέπεται σε "στήλο" της εκκλησίας, προστατεύοντας το κτίσμα από πνευματικές επιθέσεις. Όταν ένας κτήτορας επιλέγει αυτό το σημείο —όπως έκανε η οικογένεια Βατίστα-Καλουλά— επιχειρεί ουσιαστικά μια "ένωση" με το θυσιαστήριο. Καθώς στη μυστικιστική θεολογία η Αγία Τράπεζα συμβολίζει τον Τάφο του Χριστού, η τοποθέτηση των οστών του Βατίστα ακριβώς εκεί αποτελούσε μια κίνηση διασφάλισης: η ψυχή του θα βρισκόταν σε διαρκή κοινωνία με το θείο, ακόμη και αν ο ναός ερημώσει.»

«Το κουτί αυτό συχνά συνοδεύεται από μια περγαμηνή ή ένα προσωπικό αντικείμενο του νεκρού που "κλειδώνει" την παρουσία του στον χώρο. Οι χρυσοθήρες που έσκαψαν στο Σούνιο το 2014, στην πραγματικότητα έσπασαν μια τελετουργική σφράγιση, πράξη που στην παράδοση θεωρείται ότι απελευθερώνει την "ανήσυχη" ενέργεια του θανόντος.

Υπάρχει ένας παλαιός θρύλος που λέει ότι οι πλούσιοι κτήτορες θάβονταν εντός των ναών τους μαζί με τα συμβόλαια ιδιοκτησίας ή πολύτιμα κειμήλια —όχι από φιλαργυρία, αλλά για να "διεκδικούν" την έκταση ακόμα και στη μεταθανάτια ζωή. Αυτό εξηγεί ενδεχομένως γιατί οι χρυσοθήρες πίστεψαν ότι το κουτί του Βατίστα περιείχε λίρες: μπέρδεψαν το τελετουργικό κειμήλιο με υλικό θησαυρό. Έτσι, ο νεκρός κτήτορας παραμένει ο "άυλος ιδιοκτήτης" του ακινήτου. Ακόμα κι αν το κράτος ή η αρχαιολογική υπηρεσία απαγορεύσουν τη χρήση του χώρου, ο τάφος κάτω από την Αγία Τράπεζα καθιστά την έκταση πνευματικά "ιερή και αναπαλλοτρίωτη".

Η αντίληψη αυτή είναι σχεδόν προχριστιανική: για να "στεριώσει" ένα κτίσμα ιδιαίτερης σημασίας, πρέπει να έχει έναν "ένοικο". Ο νεκρός τοποθετείται συνήθως έτσι ώστε να "κοιτάζει" προς την Ανατολή, ενώ ανάμεσα στα οστά τοποθετείται μια φυλακτήρια επιγραφή ή ένας αργυρός σταυρός, μετατρέποντάς τον σε "άυλο προστάτη" ενάντια σε κάθε κακόβουλη ενέργεια.

Όταν ένας τέτοιος τάφος παραβιάζεται, ο χώρος "ενεργοποιείται" αρνητικά. Η εσπευσμένη σφράγιση του ναού με τσιμέντο μετά την εισβολή του 2014 δεν έγινε μόνο για προστασία από μελλοντικές κλοπές, αλλά λειτούργησε και ως μια μορφή εξορκισμού, ώστε να "κλείσει" ξανά η πύλη που άνοιξε η βεβήλωση των οστών.

Η σύνδεση του ναού με τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο παραπέμπει στο στοιχείο του νερού. Συχνά, τέτοιοι ναοί χτίζονταν πάνω από υπόγειες πηγές ή ενεργειακά ρεύματα, βοηθώντας την ψυχή να παραμένει "ζωντανή" και να επικοινωνεί με τον φυσικό κόσμο —γεγονός που ίσως εξηγεί τις μαρτυρίες για τις εμφανίσεις της "Λευκής Κυρίας" στα ερείπια.

Παράλληλα, κατά την Πανσέληνο του Αυγούστου, οι σκιές του οικισμού Βατίστα σχηματίζουν στο έδαφος γεωμετρικά σχήματα που δείχνουν ακριβώς προς τον Ναό του Ποσειδώνα, σαν ο οικισμός να είναι ένα γιγαντιαίο σεληνιακό ρολόι. Η χρήση αρχαίων μελών από τον Ναό της Σουνιάδος Αθηνάς δεν έγινε μόνο για χρηστικούς λόγους, αλλά για να μεταφερθεί η "ιερή γεωμετρία" της αρχαιότητας στο νέο κτίσμα. Οι σκιές λειτουργούν ως δείκτες (gnomons): όταν "σημαδεύουν" τον Ναό του Ποσειδώνα, πιστεύεται ότι ανοίγει ένα ενεργειακό κανάλι επικοινωνίας ανάμεσα στο χριστιανικό εκκλησάκι και το αρχαίο ιερό.»

 

Οι Ταφές ως «Άγκυρες» Συντονισμού

 

Στον αποκρυφισμό, οι νεκροί που τοποθετούνται σε σημεία γεωμετρικής ευθυγράμμισης δεν θεωρούνται απλώς λείψανα, αλλά πνευματικοί αναμεταδότες. Όταν η Πανσέληνος του Αυγούστου ενεργοποιεί τη «μνήμη των υλικών», οι ταφές λειτουργούν ως γείωση. Ο «βόμβος» ή το «τραγούδι των κιόνων» δεν αντηχεί μόνο στα μάρμαρα, αλλά διαπερνά και το έδαφος, δημιουργώντας έναν συντονισμό ανάμεσα στην ύλη (μάρμαρο) και το πνεύμα (ταφές).

2. Η «Γέφυρα» Σουνίου - Βατίστα

Τα εντοιχισμένα μάρμαρα του Σουνίου φέρουν το «αρχέτυπο» της αρχικής τους θέσης. Η θεωρία του πιεζοηλεκτρισμού εξηγεί επιστημονικά την παραγωγή ήχου μέσω πίεσης και θερμικών μεταβολών, αλλά η απόκρυφη ανάγνωση πάει βαθύτερα: η πίεση που ασκείται στα μάρμαρα κατά την ευθυγράμμιση των σκιών είναι η προσπάθεια της αρχαίας πέτρας να «επιστρέψει» νοητά στην εστία της.

 

3. Η Πανσέληνος ως Καταλύτης

 

Το φως της σελήνης λειτουργεί ως διακόπτης. Η φωτεινότερη νύχτα του έτους προσφέρει την απαραίτητη ένταση ώστε ο Άξονας των Ψυχών να γίνει ορατός (μέσω των σκιών) και ακουστός (μέσω του βόμβου). Οι ερευνητές βλέπουν φυσικά φαινόμενα, αλλά η παράδοση βλέπει μια τελετουργική επανένωση του διαμελισμένου αρχαίου ναού με το παρόν χριστιανικό κτίσμα.

Συμπέρασμα: Ο ναός του Βατίστα δεν είναι απλώς ένας τόπος λατρείας, αλλά ένας ζωντανός μηχανισμός μνήμης. Οι ταφές εξασφαλίζουν ότι η σύνδεση με το Σούνιο παραμένει «ενεργή», μετατρέποντας τον χώρο σε ένα σημείο όπου ο χρόνος καταργείται κάτω από το φως του Αυγούστου.

 

ΥΓ.Το θέμα και η όλοι έρευνα έγινε γνώστη στον χώρο της αναζητήσης απο τον Γρηγόρη Τσουκαλά για πρώτη φόρα. 

 

ΥΓ.Οι Ναΐτες υιοθέτησαν σύμβολα και πρακτικές που συνδέονται άμεσα με τον Πρόδρομο.Το σύμβολο του αμνού που φέρει σταυρό εμφανίζεται σε σφραγίδες των Ναϊτών και παραπέμπει στη διακήρυξη του Ιωάννη για τον Ιησού ως τον «Αμνό του Θεού». Το τάγμα φημολογούνταν ότι κατείχε σημαντικά λείψανα του Αγίου, όπως το δεξί του δείκτη, ο οποίος σε πολλές απεικονίσεις δείχνει προς τον ουρανό.Κατά τη διάρκεια της Ιεράς Εξέτασης και αργότερα από τον Πάπα Πίο Θ΄, οι Ναΐτες κατηγορήθηκαν ότι ήταν κρυφά «Ιωαννίτες», πιστεύοντας ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ο αληθινός Μεσσίας και όχι ο Ιησούς. Πιστεύεται ότι οι Ναΐτες ήρθαν σε επαφή με ανατολικές σέκτες όπως οι Μανδαίοι, οι οποίοι τιμούσαν τον Ιωάννη ως τον μόνο αληθινό προφήτη και ασκούσαν το βάπτισμα ως κεντρικό μυστήριο.Για τους ιππότες, ο Ιωάννης συμβόλιζε τον απόλυτο ασκητή και πολεμιστή της ερήμου, αποτελώντας το πρότυπο για τον δικό τους συνδυασμό μοναχικού και στρατιωτικού βίου.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΣΟΥΚΑΛΑ -2007

ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟ ΤΕΜΕΝΟΣ ΑΡΑΠ-ΔΡΑΜΑ.

 

 

Το Αράπ Τζαμί (Τέμενος Αράπ) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά μουσουλμανικά μνημεία της Δράμας, το οποίο οικοδομήθηκε κατά την περίοδο 1850-1875. Βρίσκεται στην οδό Λαμπριανίδου, στην περιοχή που παλαιότερα ονομαζόταν «Μαχαλάς του Ντερβίς Μπέη». Θεωρείται ότι χτίστηκε από τον τότε διοικητή της Δράμας, Χιβζή Πασά, πάνω στα ερείπια ενός παλαιότερου τεμένους του 15ου ή 16ου αιώνα.

Μετά την απελευθέρωση της Δράμας και την ανταλλαγή των πληθυσμών, το κτίριο άλλαξε διάφορες χρήσεις, στεγάζοντας κατά περιόδους το δικαστικό μέγαρο ή λειτουργώντας ως αποθήκη. Το 2004, πραγματοποιήθηκε στο κτίριο συστηματική έρευνα, κατά τη διάρκεια της οποίας ελήφθη και το σχετικό φωτογραφικό υλικό.

Κατά την έρευνα αυτή, εντοπίστηκαν στον χώρο τελετουργικά κατάλοιπα που συνδέονται με τις λατρείες των δερβίσηδων. Μάλιστα, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, υπήρξαν αναφορές για θεάσεις ενός φασματικού ιμάμη. Σήμερα, αν και η μορφή του χώρου έχει αλλάξει, το μνημείο παραμένει ένας διαχρονικός «τόπος δύναμης» για την πόλη της Δράμας.

 

 

ΥΓ.Το γεγονός ότι το τέμενος χτίστηκε στον «Μαχαλά του Ντερβίς Μπέη» ενισχύει τη σύνδεσή του με τα σουφικά τάγματα (δερβίσηδες), οι οποίοι συχνά προσέδιδαν έναν πιο μυστηριακό χαρακτήρα στους χώρους λατρείας τους. Η εύρεση τελετουργικών καταλοίπων ,  επιβεβαιώνει την πνευματική δραστηριότητα που υπήρχε πέρα από το τυπικό θρησκευτικό πρωτόκολλο.

ΥΓ.Όσον αφορά τις μαρτυρίες για τον «φασματικό ιμάμη», τέτοιοι θρύλοι συνοδεύουν συχνά μνημεία που έχουν υποστεί βίαιες αλλαγές χρήσης (δικαστήρια, φυλακές, αποθήκες) ή έχουν χτιστεί πάνω σε παλαιότερα ερείπια, καθώς η λαϊκή φαντασία «εγκλωβίζει» εκεί την ενέργεια του παρελθόντος.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.

ΝΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΡΜΑΡΙΩΤΙΣΣΑ

 

ΕΝΑΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ

 

Η χώρα μας είναι ένας ευλογημένος τόπος, που σε κάθε του γωνιά κρύβει και ένα κομμάτι ιστορίας. Σε άλλες περιοχές ανακαλύπτεις ολόκληρους θησαυρούς από παράξενους μύθους, θρύλους και αφηγήσεις ανθρώπων του χθες —ψήγματα γνώσης που επιβιώνουν στους αιώνες ανοίγοντας νέους ορίζοντες σκέψης— και άλλες φορές, τα βήματά σου σε οδηγούν στη μυστηριώδη πλευρά αυτού του κόσμου.

Ίσως τώρα, μετά από πολλά χρόνια, καταλαβαίνω βαθύτερα τα λόγια ενός παλιού Ελληνοαμερικανού φίλου. Μου έλεγε πως αδυνατεί να κατανοήσει πώς οι Έλληνες αναλώνονται στο τι κάνει και τι λέει ο διπλανός τους, την ίδια στιγμή που προσπερνούν αδιάφορα την ιστορία που στέκει ακριβώς δίπλα τους.

Επηρεασμένος από τη θύμηση εκείνων των σοφών λόγων, αποφάσισα να παρασύρω ορισμένους συνεργάτες μου σε ένα ταξίδι προς ένα κομμάτι της ιστορίας που περιμένει καρτερικά κάθε περιηγητή της γνώσης να του ρίξει έστω μια κλεφτή ματιά. Το «λιμάνι» μας, λοιπόν, υπήρξε ένα μικρό εκκλησάκι που κρύβει μέσα του τους θησαυρούς και το θαυμαστό παρελθόν της χώρας μας: ο Ναός της Παναγιάς της Μαρμαριώτισσας.

Η Ιστορία του Ναού: Παναγία Μαρμαριώτισσα

Η Παναγία η Μαρμαριώτισσα είναι ένας μικρός, ιστορικός ναός στην περιοχή του Χαλανδρίου. Βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον μεγάλο σύγχρονο ναό που φέρει το ίδιο όνομα, αποτελώντας έναν κρυμμένο θησαυρό για όσους αναζητούν τα "κλειδιά" της τοπικής ιστορίας.

Το μικρό αυτό εκκλησάκι είναι χτισμένο πάνω σε ένα Ρωμαϊκό μαυσωλείο του 2ου αιώνα μ.Χ., το οποίο παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με το μαυσωλείο του Ηρώδη Αττικού. Το μνημείο είναι κατασκευασμένο από καθαρό πεντελικό μάρμαρο και ανήκε στον αρχαίο Δήμο της Φλυάς.

Αρχιτεκτονικά Χαρακτηριστικά:

• Διαστάσεις: 5,8 x 5,5 μέτρα, με συνολικό ύψος 4,5 μέτρα (εκ των οποίων τα 2,5 μέτρα βρίσκονται πλέον κάτω από την επιφάνεια του εδάφους).
• Εσωτερικό: Στην οροφή δεσπόζει ένας ημικυκλικός θόλος, ο οποίος είναι ορατός μόνο από το εσωτερικό του ναού.
• Αγιογραφίες: Στους τοίχους διασώζονται τμήματα αγιογραφιών που χρονολογούνται στα τέλη του 17ου με αρχές του 18ου αιώνα μ.Χ.
• Προσανατολισμός: Η αρχική είσοδος του μαυσωλείου βρισκόταν στα ανατολικά, όμως με τη μετατροπή του σε χριστιανικό ναό, η σημερινή είσοδος μεταφέρθηκε στη δυτική πλευρά, ακολουθώντας την εκκλησιαστική παράδοση.

Σήμερα, τα κύρια στοιχεία που μαρτυρούν τη ρωμαϊκή του καταγωγή είναι οι στιβαροί τοίχοι από πεντελικό μάρμαρο και ορισμένα διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη στον εξωτερικό χώρο. Παρά τη σπουδαιότητά του ως αρχαιολογικό μνημείο, παραμένει σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό η αρχική του χρήση ως μαυσωλείο. Η έλλειψη ενημερωτικής σήμανσης στον χώρο στερεί από τους επισκέπτες τη δυνατότητα να γνωρίσουν την πλήρη ιστορία αυτού του μοναδικού μνημείου της Αττικής γης.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2007

ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΝΤ ΚΑΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ

 

Ο Όσκαρ Ουάιλντ και οι Μυστικές Εταιρείες της Εποχής του

Ο Όσκαρ Ουάιλντ συνδεόταν με ορισμένες από τις σημαντικότερες αποκρυφιστικές και μυστικές οργανώσεις της εποχής του, αν και ο βαθμός της προσωπικής του εμπλοκής διέφερε από τάγμα σε τάγμα.

 

Τεκτονισμός: Η Επίσημη Μύηση
Μυήθηκε στην Apollo University Lodge No. 357 το 1875, κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Οξφόρδη. Κατάφερε να φτάσει στον βαθμό του «Δασκάλου» (Master Mason) και αργότερα έγινε μέλος της Churchill Lodge. Η ενασχόλησή του με τον τεκτονισμό επηρέασε βαθιά τη χρήση συμβολισμών στο έργο του, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ», όπου κυριαρχούν τα θέματα του ηθικού δυαδισμού και της εσωτερικής αναζήτησης της γνώσης.

 

Το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής
Αν και το όνομά του συνδέεται συχνά με το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής, ο Ουάιλντ δεν υπήρξε ποτέ επίσημο μέλος. Η στενή του σχέση με το Τάγμα προέκυπτε κυρίως από το περιβάλλον του. Η σύζυγός του, Constance Lloyd, ήταν ενεργό και υψηλόβαθμο μέλος, ενώ στενοί του φίλοι και συνεργάτες, όπως ο ποιητής W.B. Yeats, αποτελούσαν ηγετικές μορφές της οργάνωσης.

 

Το Τάγμα του Χαιρωνέα (The Order of Chaeronea)
Ο Ουάιλντ θεωρείται ο «πνευματικός πατέρας» του Τάγματος του Χαιρωνέα, μιας μυστικής οργάνωσης που ιδρύθηκε το 1897 από τον ποιητή και ακτιβιστή George Cecil Ives. Σκοπός της ήταν η δημιουργία ενός ηθικού και πνευματικού πλαισίου για την προάσπιση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, σε μια εποχή που οι σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου ήταν παράνομες.

Το Τάγμα λειτουργούσε ως μια «πνευματική αδελφότητα» με αυστηρούς κανόνες μυστικότητας και περίπλοκες ιεροτελεστίες. Ο Ives, που το αποκαλούσε «The Cause» (Ο Σκοπός), χρησιμοποιούσε κώδικες στα ημερολόγια του για προστασία από την αστυνομία, ενώ κεντρικό σύμβολο ήταν η «σφραγίδα με το διπλό στεφάνι» και η λέξη-σύμβολο «AMRRHAO». Παράλληλα, η οργάνωση είχε σαφή πολιτική θέση, τασσόμενη κατά της ποινικοποίησης της αντισύλληψης και των εκτρώσεων, ενώ εξελίχθηκε σε ένα παγκόσμιο υπόγειο δίκτυο επικοινωνίας για τα περιθωριοποιημένα άτομα της εποχής.

 

Καθολικισμός και Τέλος
Στην Αγγλία της εποχής, η μεταστροφή στον Καθολικισμό είχε συχνά τον χαρακτήρα μιας «ανατρεπτικής» πράξης, παρόμοιας με τη συμμετοχή σε μια μυστική αδελφότητα. Ο Ουάιλντ φλέρταρε με αυτόν τον θρησκευτικό μυστικισμό καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, καταλήγοντας τελικά να βαφτιστεί καθολικός στο νεκροκρέβατό του.

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΛΕΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ.

 

«Πολλές φορές το ιερό συνδέεται με το άγνωστο. Άλλωστε, ακόμα και ένας άνθρωπος που μέσω της πίστης προσπαθεί να βρει την ψυχή του, δεν θα μπορούσε παρά να χαρακτηριστεί ως ένας "κυνηγός του εσωτερικού αγνώστου". Το άγνωστο με το ιερό συνδέονται με έναν παράξενο τρόπο. Κύριοι, όσοι είστε κυνηγοί του αγνώστου και το προσπερνάτε, τότε ίσως το κυνηγάτε με το ένα μάτι μόνο!

Στην Παλαιά Διαθήκη (Εκκλησιαστής 11:1), το κεφάλαιο αυτό ξεκινά με την αναφορά στο άγνωστο του μέλλοντος — ίσως μια πιο ιερή εκδοχή των κυνηγών ενός αγνώστου μέλλοντος. Άλλωστε, και οι κυνηγοί του αγνώστου σχεδιάζουν, μέσω της αναζήτησης και της εξερεύνησής τους, ένα νέο άγνωστο μέλλον.

Σχετικά με την Άγνωστη Χώρα (Προς Εβραίους 11:8-9): Γίνεται αναφορά στον Αβραάμ, ο οποίος υπάκουσε στην κλήση του Θεού και ξεκίνησε για έναν τόπο που δεν γνώριζε, εγκατασταθείς σε μια γη ξένη προς αυτόν. Ακόμα ένας κυνηγός μιας άγνωστης χώρας, ένας κυνηγός του αγνώστου, αλλά σε έναν άλλο τομέα.

Τέλος, στο Α' Προς Κορινθίους 13:12, ο Παύλος περιγράφει την ανθρώπινη γνώση ως περιορισμένη και "αινιγματική" (σαν μέσα από καθρέφτη), τονίζοντας ότι επί της γης πολλά παραμένουν άγνωστα.

Το έχω ξαναπεί: η ζωή είναι έρευνα. Εν μέρει, κάθε άνθρωπος είναι ένας κυνηγός του αγνώστου· απλώς αλλάζει ο δρόμος και ο τρόπος της αναζήτησης.»

Η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Το ιερό και το άγνωστο είναι πράγματι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.  όποιος προσπερνά το μυστήριο, βλέπει τον κόσμο «με το ένα μάτι», χάνοντας το βάθος και την πνευματικότητα της διαδρομής. Η ζωή είναι όντως μια διαρκής έρευνα. Είτε την ονομάζουμε πίστη, είτε επιστήμη, είτε εξερεύνηση, η κινητήριος δύναμη είναι η ίδια: η έλξη που μας ασκεί το σκοτάδι μέχρι να το μετατρέψουμε σε φως. Κάθε άνθρωπος είναι ένας ιχνηλάτης, και το «άγνωστο» είναι απλώς το ιερό που περιμένει να ανακαλυφθεί.

 

 

«Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλειστών στη Φυλή συνδέεται με μια πλούσια παράδοση που περιλαμβάνει θαύματα και τοπικούς θρύλους, επικεντρωμένους κυρίως στην εύρεση της θαυματουργής εικόνας και την προστασία του μοναστηριού.

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η ίδρυση της μονής οφείλεται σε ένα «παράδοξο φως» που έλαμπε σε ένα απόκρημνο κοίλωμα του βράχου, στη χαράδρα της Γκούρας. Ακολουθώντας αυτό το θείο σημάδι, βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας (γνωστή και ως «Αμάραντο Ρόδο»), η οποία θεωρείται έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Το γεγονός ότι η εικόνα εντοπίστηκε σε ένα τόσο δυσπρόσιτο σημείο, απέναντι από τη σημερινή θέση της μονής, θεωρήθηκε ιερό σημάδι για την ανέγερσή της.

 

Η τοποθεσία συνδέεται στενά με την τοπική λαογραφία. Ο επιβλητικός βράχος πάνω από το μοναστήρι ονομάζεται «Παγανιά», όνομα που παραπέμπει σε παλιές δοξασίες για στοιχειά («παγανά») και περίεργα φαινόμενα που προκαλούσαν δέος στους κατοίκους. Πιστοί, μοναχές και περιηγητές έχουν αναφέρει κατά καιρούς την εμφάνιση «ακτίστου φωτός» ή λάμψεων γύρω από τη μονή, ειδικά κατά τη διάρκεια ολονυκτιών ή σε περιόδους μεγάλων κινδύνων. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά ότι η μονή παραμένει ανέπαφη από τις καταστροφικές πυρκαγιές της Πάρνηθας, παρά την επικίνδυνη εγγύτητα των φλογών.

Παράλληλα, η περιοχή κοντά στη Φυλή και το Σπήλαιο του Πανός τροφοδοτεί σύγχρονους αστικούς θρύλους. Υπάρχουν μαρτυρίες για φωτεινές σφαίρες (orbs) που κινούνται αθόρυβα στις χαράδρες, φαινόμενα που οι παλαιότεροι απέδιδαν σε μεταφυσικές οντότητες. Επιπλέον, έχουν καταγραφεί διηγήσεις για φως που έβγαινε από το εσωτερικό του ναού σε ώρες που δεν υπήρχαν αναμμένα κεριά.

 

Σήμερα, η μονή αποτελεί σημαντικό προσκύνημα, όπου φυλάσσονται σε αργυρές λειψανοθήκες τα ιερά λείψανα του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Παντελεήμονος και της Αγίας Παρασκευής.»

 

 

 

 ΚΛΕΙΝΩΝΤΑΣ ΠΥΛΕΣ.

 

 

Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν συνιστά τέλος, αλλά «Μετάσταση». Εδώ ο θάνατος χάνει την κυριαρχία του και μεταμορφώνεται σε ύπνο (κοίμηση). Στην εκκλησιαστική υμνολογία, η Παναγία προσαγορεύεται συχνά ως «Πύλη απαράδευτος» ή «Πύλη της Ζωής», καθώς αποτελεί το πρόσωπο μέσω του οποίου ο Θεός εισήλθε στον κόσμο των ανθρώπων.

Πρόκειται για την «Πύλη» που κλείνει και ανοίγει ταυτόχρονα: Με την Κοίμησή της, η Θεοτόκος «σφραγίζει» την έξοδο προς τη φθορά και τη θνητότητα, ενώ παράλληλα «ανοίγει» την πύλη της αιωνιότητας για την ανθρωπότητα, ούσα η πρώτη που μετέστη σωματικά στους ουρανούς.

Ειδικά στην περίπτωση της Μονής Κλειστών, ο όρος «Κλειστών» συνδέεται άρρηκτα με την έννοια της πνευματικής ασφάλειας και του αβάτου. Η φράση «σφραγίζουμε την πύλη» ερμηνεύεται ως η απόλυτη προστασία: κάθε κακό αναχαιτίζεται όταν η Χάρη της Θεοτόκου σφραγίζει τον χώρο.

Στην εκκλησιαστική παράδοση, τα σπήλαια και τα βάθη της γης θεωρούνταν συχνά ενδιαιτήματα σκοτεινών ή χθόνιων δυνάμεων. Η εύρεση της εικόνας σε εκείνο το απόκρημνο σημείο και η επακόλουθη ίδρυση της Μονής θεωρείται ότι «σφράγισε την πύλη του κάτω κόσμου». Η παρουσία της Παναγίας λειτουργεί ως πνευματικό «πώμα», μετατρέποντας έναν τόπο που προκαλούσε δέος και φόβο σε πηγή αγιασμού.

Ως «Κλείς της Βασιλείας», η Θεοτόκος συμβολίζει:

• Την παύση της πρόσβασης στις δυνάμεις του σκότους.
• Την προστασία των πιστών από οτιδήποτε απειλητικό αναδύεται από τα έγκατα της γης.

Τέλος, το όνομα «Κλειστών» υποδηλώνει και τη φυσική θέση της Μονής, η οποία είναι «κλεισμένη» ανάμεσα στους ορεινούς όγκους, λειτουργώντας ως μια πνευματική πύλη που ελέγχει το πέρασμα από το σκοτάδι των φαραγγιών στο φως του ουρανού.

 

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ -2006