Χ.Π.ΛΑΒΚΡΑΦΤ ΔΑΓΩΝ ΠΟΛΕΜΟΙ ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ!

 

                                                    Ο Θεος Δαγών 

Το Dagon (2001) είναι μια ισπανική ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία του Stuart Gordon. Βασίζεται στην ομώνυμη ιστορία του H.P. Lovecraft (1919) καθώς και στη νουβέλα "The Shadow Over Innsmouth". Θεωρείται από τις πιο πιστές και ατμοσφαιρικές μεταφορές του "Lovecraftian" τρόμου στον κινηματογράφο. 

                                               Χ. Π. Λάβκραφτ

 Το έργο του Χ. Π. Λάβκραφτ επηρέασε βαθιά και ενσωματώθηκε από πολλά σύγχρονα τάγματα του αποκρυφισμού, τα οποία είδαν τις ιστορίες του ως «ασυνείδητες διορατικές αποκαλύψεις» πραγματικών συμπαντικών δυνάμεων. Μέσα στα έργα του, ο συγγραφέας δημιούργησε δικά του αιρετικά τάγματα και μυστικές αδελφότητες που λάτρευαν τους Μεγάλους Παλαιούς.

Το Εσωτερικό Τάγμα του Δαγών (Esoteric Order of Dagon)

Εμφανίζεται στο έργο «Η Σκιά πάνω από το Ίνσμουθ» (The Shadow over Innsmouth). Πρόκειται για μια τοπική θρησκευτική αίρεση που θυσιάζει ανθρώπους με αντάλλαγμα χρυσάφι και άφθονα ψάρια, ενώ οι πιστοί της σταδιακά μεταμορφώνονται σε αμφίβια όντα.

Ο Λάβκραφτ δεν επινόησε το όνομα Δαγών (Dagon)• το δανείστηκε απευθείας από την ιστορία, τη Βίβλο και τις αποκρυφιστικές παραδόσεις, συνδέοντάς το με αρχέγονες θαλάσσιες λατρείες:

• Ιστορική και Βιβλική προέλευση: Ο Δαγών υιοθετήθηκε ως ο κύριος εθνικός θεός των Φιλισταίων και αναφέρεται επανειλημμένα στην Παλαιά Διαθήκη (για παράδειγμα, ο Σαμψών γκρέμισε τον ναό του Δαγών στη Γάζα).
• Η σύνδεση με τη Μέση Ανατολή: Ο σημερινός αναγνώστης εύλογα αναρωτιέται αν οι ιστορίες και οι λατρείες αυτές σχετίζονται με τους σύγχρονους πολέμους στην περιοχή. Ιστορικά, το όνομα του θεού συνδέεται με τη λέξη dagan (σιτάρι/γονιμότητα). Ωστόσο, κατά τον Μεσαίωνα, Εβραίοι σχολιαστές συνέδεσαν το όνομα με τη λέξη dag (ψάρι). Αυτό δημιούργησε τον μύθο ότι ο Δαγών ήταν ένας άνθρωπος-ψάρι (γοργόνος), μια εικόνα που επηρέασε άμεσα τον Λάβκραφτ.
• Οάννες και Αποκρυφισμός: Στον αποκρυφισμό, ο Οάννες θεωρείται συχνά η ίδια αρχέτυπη οντότητα με τον Δαγών. Αντιπροσωπεύει τη «μυστική γνώση» που αναδύεται από τα σκοτεινά βάθη των υδάτων (του ασυνειδήτου).

Ανάλογες Μυθολογικές και Παγκόσμιες Αναφορές

Οι ομοιότητες με άλλες παραδόσεις ενισχύουν το αρχέτυπο των αμφίβιων όντων που χρησιμοποίησε ο Λάβκραφτ:

• Η φυλή Ντογκόν (Μάλι): Έχει μια αρχαία, περίπλοκη κοσμογονία που επικεντρώνεται στους Νομό (Nommo). Περιγράφονται ως αμφίβια, ερπετοειδή πλάσματα που μοιάζουν με γοργόνους και κατάγονται από το αστρικό σύστημα του Σείριου. Οι Νομό ζούσαν στο νερό και απαιτούσαν σεβασμό με θρησκευτική ευλάβεια, παρουσιάζοντας τρομακτικές ομοιότητες με τους «Βαθύς» (Deep Ones) του Λάβκραφτ.
• Οι Τελχίνες (Ελληνική Μυθολογία): Ήταν αρχέγονοι αμφίβιοι δαίμονες ή μάγοι της Ρόδου και της Κρήτης, με χέρια που έμοιαζαν με πτερύγια. Ήταν σπουδαίοι μεταλλουργοί, όπως ακριβώς και οι Deep Ones που έφτιαχναν παράξενα χρυσά κοσμήματα.
• Ευρύνομος: Ένας αρχαίος δαίμονας του υδάτινου κόσμου που, σύμφωνα με τον Παυσανία, λατρευόταν στην Αρκαδία με τη μορφή ανθρώπου που το σώμα του κατέληγε σε ψάρι.
• Αταργάτις: Ήταν η κύρια θεά της βόρειας Συρίας στην αρχαιότητα. Απεικονιζόταν ως γυναίκα από τη μέση και πάνω, και ως ψάρι από τη μέση και κάτω.

 

 

Η Αρχέγονη Άβυσσος: Από τη Μεσοποταμία στον Λαβκραφτιανό Αποκρυφισμό

1. Μεσοποταμιακές Ρίζες και οι Θεότητες του Βυθού

Οι ναοί της συριακής θεότητας Αταργάτιδος περιελάμβαναν ανέκαθεν μεγάλες, ιερές λίμνες γεμάτες ψάρια, τα οποία είχαν δικαίωμα να αγγίξουν αποκλειστικά και μόνο οι ιερείς της. Στη μυθολογία της Μεσοποταμίας, η σύνδεση του υδάτινου στοιχείου με την ιερότητα συναντάται και στους Απκάλλου· επτά ημίθεους που στάλθηκαν από τον θεό Ένκι (τον άρχοντα των γλυκών υδάτων και της σοφίας). Οι οντότητες αυτές φορούσαν το τομάρι ενός μεγάλου ψαριού σαν κάπα, με το κεφάλι του κήτους να σχηματίζει μια απόκοσμη περικεφαλαία πάνω από το δικό τους. Λατρεύονταν ως προστάτες των πόλεων και κάτοχοι της απόλυτης μυστικής γνώσης. Η εικόνα τους —ένας άνθρωπος που ξεπροβάλλει μέσα από ένα ψάρι— αποτελεί οπτικά ολόκληρη τη βάση του αρχετύπου της αμφίβιας μεταμόρφωσης.

Ο Σουμεριακός θεός Ένκι (γνωστός ως Έα στους Βαβυλωνίους) ήταν ο κυρίαρχος του Αμπζού (Abzu): της απύθμενης αβύσσου με τα γλυκά νερά που εκτεινόταν κάτω από τη γη. Στις αποκρυφιστικές παραδόσεις, ο Ένκι προσεγγίζεται ως ο αρχέγονος «Αρχιτέκτονας» που κατοικεί στα σκοτεινά βάθη και ελέγχει τη μοίρα των ανθρώπων μέσω της μαγείας. Πρόκειται για μια σύλληψη που ταυτίζεται απόλυτα με τη φιγούρα του Μεγάλου Κθούλου ή του Δαγών, οι οποίοι κοιμούνται αιώνια στον βυθό της λαβκραφτιανής μυθολογίας.

2. Ο Μεσαίωνας, η Αναγέννηση και το Μονοπάτι της Αριστερής Ατραπού

Κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, τα αποκρυφιστικά κείμενα (όπως αυτά της Καμπάλα) συνέδεαν άρρηκτα το υδάτινο στοιχείο με τον Λεβιάθαν, το αρχέγονο θαλάσσιο ερπετό. Οι ομάδες που στρέφονταν προς την «Αριστερή Ατραπό» (Left-Hand Path) του αποκρυφισμού δεν αντιμετώπιζαν τον Λεβιάθαν ως ένα απλό καταστροφικό τέρας. Αντίθετα, τον αναγνώριζαν ως τον Θεό της Αβύσσου, ο οποίος αντιπροσωπεύει το πρωτόγονο χάος και την αστείρευτη δύναμη που κρύβεται στα βάθη του ανθρώπινου ασυνείδητου. Οι τελετουργίες αυτών των ταγμάτων περιελάμβαναν, κατά κανόνα, επικλήσεις που πραγματοποιούνταν πάνω από σκοτεινά νερά.

3. Η Μετατροπή της Λογοτεχνίας σε Πνευματική Πραγματικότητα

Μετά τον θάνατο του Χ. Π. Λάβκραφτ το 1937, διάφοροι αποκρυφιστές άρχισαν να αντιμετωπίζουν τη Μυθολογία Κθούλου όχι ως προϊόν λογοτεχνικής φαντασίας, αλλά ως μια αντικειμενική πνευματική πραγματικότητα:

• Η Εκκλησία του Σατανά (Anton LaVey): Ο ιδρυτής της, Αντόν ΛαΒέι, ενσωμάτωσε «Λαβκραφτιανές Τελετουργίες» στο βιβλίο του The Satanic Rituals (1972). Οι τελετές αυτές επιστρατεύουν τη φανταστική γλώσσα του Λάβκραφτ (R'lyehian) με σκοπό την επίκληση σκοτεινών, ψυχολογικών αρχετύπων.
• Κένεθ Γκραντ (Typhonian Order): Ο Γκραντ, μαθητής του Άλιστερ Κρόουλι, ισχυρίστηκε ότι ο Λάβκραφτ λειτουργούσε ως διάμεσο (medium), διοχετεύοντας αληθινές κοσμικές οντότητες μέσω των ονείρων του χωρίς να το συνειδητοποιεί. Σύνδεσε μάλιστα τους Μεγάλους Παλαιούς με τις δυνάμεις της αιγυπτιακής μυθολογίας (Σεθ/Τυφώνας) και το ιερό κείμενο του Κρόουλι, The Book of the Law.
• Το Ναό του Σέτ (Temple of Set) / Order of the Trapezoid: Αυτό το διασπαστικό κίνημα από την Εκκλησία του Σατανά χρησιμοποιεί τη «γεωμετρία των γωνιών» που περιέγραψε ο συγγραφέας (όπως οι μη Ευκλείδειες γεωμετρίες των βυθισμένων παλατιών του Κθούλου) ως μεταφορικά και μαγικά εργαλεία για τη διεύρυνση και την αλλαγή της ανθρώπινης συνείδησης.
• Η Μαγεία του Χάους (Chaos Magic): Οι σύγχρονοι μάγοι του χάους χρησιμοποιούν το Νεκρονομικόν (ένα βιβλίο που ο Λάβκραφτ επινόησε εξολοκλήρου) ως ένα πλήρως λειτουργικό σύστημα μαγείας. Στη Μαγεία του Χάους, η πίστη αντιμετωπίζεται απλώς ως ένα εργαλείο (ψυχολογικός μοχλός). Επομένως, αν μια οντότητα όπως ο Κθούλου παράγει απτά αποτελέσματα κατά τη διάρκεια μιας τελετής, το γεγονός ότι ξεκίνησε από τη φαντασία ενός συγγραφέα στερείται οποιασδήποτε σημασίας.

 

 

 

 

ΥΓ. Η σύνδεση  ανάμεσα στις αρχαίες λατρείες, τη μυθολογία του Λάβκραφτ και τους σύγχρονους πολέμους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (όπως στη Γάζα) είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ιστορικά και γεωπολιτικά, η σχέση αυτή  είναι ισως ,μαγική ή αποκρυφιστική, αλλά περισσότερο  συμβολική, πολιτισμική και γεωγραφική.Ο Δαγών ήταν ο κύριος θεός των Φιλισταίων. Το αρχαίο βασίλειό τους βρισκόταν στα παράλια της σημερινής Λωρίδας της Γάζας και του νότιου Ισραήλ (Ασκαντλόν, Άζωτος κ.λπ.).Οι σύγχρονες συγκρούσεις γίνονται στα ίδια ακριβώς εδάφη όπου κάποτε υπήρχαν οι ναοί του Δαγών. Οι σημερινές συγκρούσεις στην περιοχή τροφοδοτούνται συχνά από την ίδια θρησκευτική ρητορική και τα ίδια βιβλικά αφηγήματα που χρησιμοποιούνταν πριν από χιλιάδες χρόνια, μετατρέποντας τον γεωπολιτικό πόλεμο σε «ιερό». Η λέξη «Παλαιστίνη» ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη «Φιλισταία» (Philistia), αν και οι σημερινοί κάτοικοι είναι Άραβες και δεν έχουν θρησκευτική ή φυλετική σχέση με τους αρχαίους Φιλισταίους.

ΥΓ. Απκάλλου (Apkallu): Επτά ημίθεοι-προστάτες της σοφίας, σταλμένοι από τον θεό Ένκι. Φορούσαν τομάρια ψαριών, δημιουργώντας την αρχετυπική εικόνα της αμφίβιας μεταμόρφωσης.

ΥΓ.Ναός του Σέτ / Order of the Trapezoid: Χρησιμοποιούν τις μη Ευκλείδειες γεωμετρίες του Λάβκραφτ ως εργαλεία για τη μεταβολή της ανθρώπινης συνείδησης.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

H ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ CONAN ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ.

 

                                          Ο Conan του κομίκ

                                                   

        Ο Conan της ταίνιας που έγινε στο κοίνο πίο γνωστός ο ήρωας.

 

                    Conan the Adventurer (1997 TV series)

Η σχέση του Κόναν του Βαρβάρου με τον αποκρυφισμό και τις σκοτεινές τέχνες είναι θεμελιώδης, καθώς αυτές αποτελούν την κινητήριο δύναμη των ανταγωνιστών του και το βασικό στοιχείο τρόμου στις ιστορίες του.

Κατά μία περίεργη σύμπτωση, ένας πραγματικός «Κόναν», ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ (δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς), είχε και ο ίδιος μια βαθιά, προσωπική σχέση με τον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό, γράφοντας μάλιστα και σχετικά βιβλία.

Στον κόσμο του Howard, η καθαρή μυϊκή δύναμη, τα ένστικτα και το ατσάλινο σπαθί του ήρωα είναι τα μόνα όπλα που μπορούν να νικήσουν τους πανίσχυρους μάγους και τις αποκρυφιστικές οντότητες. Θα λέγαμε ότι ο ίδιος ο Κόναν εφαρμόζει μια τακτική «απόκρυφου» μέσω της ζωώδους δύναμης του τοτεμισμού και της επιβίωσης. Ο βάρβαρος μπορεί να είναι βίαιος, αλλά δεν υποκρίνεται· ζει με βάση το ένστικτο, την επιβίωση και την προσωπική τιμή. Η μαγεία επηρεάζει κυρίως τους «πολιτισμένους» ανθρώπους, οι οποίοι έχουν μάθει να φοβούνται το άγνωστο. Ο Κόναν, ως βάρβαρος, διαθέτει τόσο άγρια και πρωτόγονα ένστικτα που συχνά «σπάει» αυτές τις ψευδαισθήσεις με την καθαρή του θέληση.

Σχεδόν κάθε μεγάλος εχθρός του Κόναν (όπως ο διάσημος Thoth-Amon) είναι ένας πανίσχυρος αποκρυφιστής που αντλεί δύναμη από αρχαία κείμενα, δαχτυλίδια και ανθρωποθυσίες, ενώ τα φυλακτά και οι κρυστάλλινες σφαίρες αποτελούν συχνά τα αντικείμενα γύρω από τα οποία εξελίσσεται η πλοκή. Ο Howard ήταν στενός φίλος με τον πατέρα του κοσμικού τρόμου, H.P. Lovecraft. Αντάλλασσαν ιδέες και ενσωμάτωναν στοιχεία ο ένας στο έργο του άλλου. Στην Υβόρια Εποχή του Κόναν (Hyborian Age), ο αποκρυφισμός συνδέεται άμεσα με απόκοσμες, τερατώδεις θεότητες, όπως ο Set (ο θεός-ερπετό) ή ο Gol-goroth, που θυμίζουν έντονα τα πλάσματα του Lovecraft.

Όπως ο Λάβκραφτ δημιούργησε το Νεκρονομικόν, έτσι και ο Χάουαρντ συνεισέφερε στο οπλοστάσιο του αποκρυφισμού με το δικό του περίφημο απαγορευμένο βιβλίο: το Unaussprechlichen Kulten (Ανεκλάλητες Λατρείες), γραμμένο από τον φανταστικό αποκρυφιστή Φρίντριχ φον Γιούντς. Παράλληλα, ο Χάουαρντ δημιούργησε τους δικούς του ερευνητές του υπερφυσικού, ακολουθώντας την παράδοση συγγραφέων όπως ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ.

Ο Howard πίστευε ότι οι πολιτισμένες κοινωνίες αναγκαστικά σαπίζουν από τη διαφθορά και τα ψέματα. Στο σύμπαν του, η ενασχόληση με το απόκρυφο και τη μαγεία είναι σχεδόν πάντα συνώνυμη με την παρακμή, τη διαφθορά και την απώλεια της ανθρώπινης ιδιότητας. Για να το αποδώσει αυτό, αντλούσε έμπνευση από θεωρίες της εποχής του για χαμένους πολιτισμούς, την προϊστορία και τη λαογραφία (όπως τα έργα της Margaret Murray για τις λατρείες των μαγισσών).

 

Ο Ρόμπερτ E. Χάουαρντ είχε εμμονή με τη θεωρία ότι πριν από την έλευση των Κελτών, την Ευρώπη κατοικούσε μια κοντή, πρωτόγονη και σκουρόχρωμη φυλή. Αυτή η πεποίθηση συνδέεται άμεσα με ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα αποκρυφιστικά μοτίβα στο έργο του: την ιδέα ότι οι αναμνήσεις των προγόνων μας είναι εγγεγραμμένες στο DNA μας. Οι ήρωές του βιώνουν συχνά οράματα ή νιώθουν μια ανεξήγητη οικειότητα με αρχαία, απόκρυφα σύμβολα, ακριβώς επειδή τα είχαν αντικρίσει οι πρόγονοί τους χιλιάδες χρόνια πριν. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε μάλιστα εξομολογηθεί πως ένιωθε τον Κόναν να στέκεται πάνω από τον ώμο του και να του υπαγορεύει τις ιστορίες του, σαν μια πνευματική οντότητα που απαιτούσε να ακουστεί η φωνή της.

Αυτή η προσέγγιση δεν ήταν τυχαία, καθώς ο Χάουαρντ επηρεάστηκε βαθιά από τα αποκρυφιστικά κινήματα του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα —όπως η Θεοσοφία της Έλενας Μπλαβάτσκι— σχετικά με τις χαμένες ηπείρους. Στο πλαίσιο αυτό, χρησιμοποίησε φανταστικά τοπωνύμια άρρηκτα συνδεδεμένα με αποκρυφιστικούς μύθους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Στυγία (Stygia), μια χώρα βυθισμένη στις σκιές, τα φίδια και τη μαύρη μαγεία, η οποία παρουσιάζεται ως ο μυθικός πρόγονος της αρχαίας Αιγύπτου.

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό σκηνικό, ο ίδιος ο Κόναν δεν μένει ποτέ στάσιμος. Οι ιστορίες του καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα της ζωής του, αποτυπώνοντας τη διαρκή αλλαγή των επαγγελμάτων και της κοινωνικής του θέσης. Ξεκινώντας ως νεαρός τυχοδιώκτης σε μεγαλειώδεις αλλά παρακμιακές πόλεις, ο λογοτεχνικός Κόναν ανατρέπει τα συνήθη στερεότυπα: είναι εξαιρετικά ευφυής, μιλάει πολλές γλώσσες, διαθέτει αστραπιαία αντανακλαστικά και καθοδηγείται από έναν δικό του, αυστηρό κώδικα ηθικής.

Παράλληλα, ξεφεύγει από το κλισέ του ήρωα που απλώς σώζει μια «δεσποσύνη σε κίνδυνο». Οι γυναίκες που τον σημάδεψαν ήταν εξίσου άγριες, αυτόνομες και ανεξάρτητες. Η Μπελίτ, η «Βασίλισσα της Μαύρης Ακτής», ήταν μια αδίστακτη πειρατίνα που εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του, κυβερνώντας μαζί του τις θάλασσες μέχρι τον τραγικό της θάνατο. Αντίστοιχα, η Βαλέρια (Valeria) της «Κόκκινης Αδελφότητας» ήταν μια σκληροτράχηλη μισθοφόρος που πολεμούσε στο πλευρό του ως ίση προς ίσον.

Αυτές οι δυναμικές προσωπικότητες έρχονται συχνά αντιμέτωπες με τη διαφθορά της μαγείας. Στον κόσμο του Χάουαρντ, οι μάγοι αντλούν τη δύναμή τους από ξεχασμένες, εξωδιαστασιακές και τερατώδεις θεότητες, όπως ο θεός-ερπετό Set —μια φιγούρα εμπνευσμένη από την αιγυπτιακή μυθολογία, αλλά πλήρως αναδιαμορφωμένη στα πρότυπα της λογοτεχνίας φαντασίας. Έτσι, τα περισσότερα «ξόρκια» στο έργο του δεν είναι παρά σκοτεινά τελετουργικά που σκοπό έχουν να ανοίξουν πύλες και να καλέσουν απόκοσμα όντα. Όπως συμβαίνει και στην εμβληματική ιστορία «Ο Πύργος του Ελέφαντα», οι οντότητες αυτές επιστρατεύονται για να φέρουν σε πέρας τη βρώμικη δουλειά του εκάστοτε μάγου.

Η δύναμη των μάγων συχνά κλειδώνεται σε αντικείμενα. Για παράδειγμα, το «Δαχτυλίδι του Θοθ-Αμόν» ή η «Καρδιά του Αριμάν» είναι πανίσχυρα τεχνουργήματα, τα οποία αν κλαπούν, ο μάγος χάνει αμέσως τις δυνάμεις του.

Παράλληλα, πολλοί από τους εχθρούς του Κόναν είναι εκατοντάδων ή και χιλιάδων ετών —όπως ο Xaltotun στην ιστορία The Hour of the Dragon. Αν και έχουν καταφέρει να νικήσουν τον χρόνο μέσω της νεκρομαντείας και απαγορευμένων τελετών, στην πραγματικότητα παραμένουν ζωντανοί-νεκροί. Επιπλέον, πολλοί μάγοι χρησιμοποιούν τον αποκρυφισμό για να αλλοιώσουν την ίδια τη φύση, διασταυρώνοντας ανθρώπους με ζώα ή δαίμονες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Άνθρωποι-Φίδια (Snake-Men), μια αρχαία, προ-ανθρώπινη φυλή από την εποχή του βασιλιά Κουλ (ενός άλλου ήρωα του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ). Αυτά τα πλάσματα επιστρατεύουν ψευδαισθήσεις για να παίρνουν ανθρώπινη μορφή, καταφέρνοντας έτσι να διεισδύουν σε παλάτια και να ελέγχουν τους βασιλιάδες από τις σκιές.

Απέναντι σε όλα αυτά, ο ίδιος ο Κόναν πιστεύει ότι η μαγεία σε ένα όπλο κρύβει πάντα μια παγίδα ή μια κατάρα. Για τον λόγο αυτό, προτιμά ένα καλοφτιαγμένο, βαρύ και κοινό σπαθί, καθώς η αποτελεσματικότητά του βασίζεται αποκλειστικά στη δική του ικανότητα και σωματική δύναμη.

 

 

 

 ΥΓ.Στον κόσμο του Κόναν, ο αποκρυφισμός δεν είναι πηγή σοφίας, αλλά σύμπτωμα μιας κοινωνίας που σαπίζει.Τα άγρια, πρωτόγονα ένστικτα του βαρβάρου λειτουργούν ως φυσική ανοσία απέναντι στις ψευδαισθήσεις και τα πνευματικά τεχνάσματα των μάγων.Ο Κόναν δεν χρησιμοποιεί ξόρκια, αλλά η ίδια η σύνδεσή του με τη φύση και την επιβίωση λειτουργεί ως μια δική του, αρχέγονη «τελετουργία» δύναμης.

ΥΓ. Η φιλία του Howard με τον Lovecraft γέννησε μια μοναδική σύμπραξη, όπου οι θεότητες της Υβόριας Εποχής (όπως ο Set και ο Gol-goroth) έχουν ξεκάθαρα Cthulhu αισθητική.

ΥΓ.Είναι πράγματι ειρωνικό που το όνομα "Κόναν" συνδέει τον αρχέγονο πολεμιστή με τον δημιουργό του Σέρλοκ Χολμς.Οι θεωρίες της για τις παγανιστικές λατρείες μαγισσών στην Ευρώπη επηρέασαν βαθιά το πώς ο Howard παρουσίαζε τις σκοτεινές σέκτες στις ιστορίες του.Ο Χάουαρντ δημιούργησε έναν ψευδο-ιστορικό κόσμο ανάμεσα στην καταστροφή της Ατλαντίδας και την άνοδο των γνωστών αρχαίων πολιτισμών.

ΥΓ. Η προγονική Αίγυπτος του Χάουαρντ. Κυβερνάται από το ιερατείο του Set (του θεού-ερπετού) και χαρακτηρίζεται από τη λατρεία των φιδιών και τα ανθρωποθυσιαστικά τελετουργικά.Ο Κόναν απορρίπτει τα μαγικά όπλα. Θεωρεί ότι κάθε μαγικό αντικείμενο κρύβει μια κατάρα ή μια παγίδα για την ψυχή του χρήστη. Ο ήρωας βασίζεται μόνο στο καθαρό ατσάλι. Ένα κοινό σπαθί είναι ειλικρινές: η επιτυχία του εξαρτάται μόνο από τη μυϊκή δύναμη και την τεχνική του ίδιου του πολεμιστή.

ΥΓ Ο γραφών αποτελεί ένθερμος οπάδος των ιστόριων κόμικ του ήρωα. 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ.

 

 

 

 Είναι πραγματικά εξοργιστικό να βλέπει κανείς ανθρώπους να δείχνουν ένα «καλό» ή θρησκευτικό πρόσωπο προς τα έξω, ενώ οι πράξεις, οι προθέσεις ή οι κρυφές τους λατρείες δείχνουν κάτι εντελώς αντίθετο, σκοτεινό και υποκριτικό. «Είναι πραγματικά εξοργιστικό να βλέπεις ανθρώπους που παρουσιάζονται ως δήθεν καλοί και ευσεβείς, να μιλούν φανερά για τον Θεό, ενώ την ίδια στιγμή, πίσω από κλειστές πόρτες, λατρεύουν την άβυσσο και το έρπον χάος. Ο νοών νοείτω! Μην νομίζετε ότι κρύβεστε ή ότι δεν σας έχουμε καταλάβει. Η υποκρισία σας είναι ολοφάνερη και η αλήθεια θα λάμψει.»

ΥΓ.Αυτο για να μην μπαινετε σε χωραφια μας Πιθηκοι που φοράτε κουστούμια μιλάτε και θεώρητε και την υπάρξη σας απαραίτη στην δημιουργία.Το πολύ πολύ να σας αξίζει καμία μπάνανα homoπιθηκους!

 «Κανένας οίκτος από τα παιδιά των ανθρώπων στα παιδιά του χάους και της αβύσσου! Από τα παιδιά της μάνας Γης και του πατέρα Ουρανού, από τα παιδιά των ανθρώπων, κανένας οίκτος στους εχθρούς της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης! Κανένας οίκτος σε αυτούς που πουλήθηκαν στην άβυσσο, το χάος και τον αντίκοσμο!»

ΣΕΞ ΑΓΑΠΗ ΖΕΥΓΑΡΙ .

 

Η έννοια του ζεύγους, η κατάσταση της ψυχής, η δύναμη της αγάπης και η έκφραση του σεξ συνθέτουν ένα από τα πιο πολύπλοκα και γοητευτικά ανθρώπινα φαινόμενα. Πρόκειται για τέσσερις πυλώνες που συνδέονται στενά, σχηματίζοντας τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε μια υγιή σχέση, το ζευγάρι δεν αποτελεί απλώς μια συνύπαρξη δύο ανθρώπων στον ίδιο χώρο, αλλά μια βαθιά ψυχική σύνδεση. Όπως επισημαίνεται στην ψυχολογία, όταν αγαπάμε, ενσωματώνουμε κομμάτια του συντρόφου μας στον εαυτό μας.

Σε βιολογικό επίπεδο, η αγάπη και η σεξουαλική επιθυμία μοιράζονται κοινά μονοπάτια στον εγκέφαλο, όπως ο νησιωτικός φλοιός. Η αγάπη κάνει το σεξ πιο ουσιαστικό, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη και την οικειότητα. Το σεξ, με τη σειρά του, πυροδοτεί την απελευθέρωση ορμονών —όπως η ωκυτοκίνη και η ντοπαμίνη— που μειώνουν το στρες, προκαλούν ευφορία και ενδυναμώνουν τον ψυχικό δεσμό για ώρες μετά την πράξη.

Πέρα όμως από τη βιολογία, η ένωση του ζευγαριού αποκτά μια βαθιά ενεργειακή και πνευματική διάσταση. Πολλοί αναφέρονται στην «αύρα» —το προσωπικό ενεργειακό πεδίο του καθενός— η οποία φαίνεται να συντονίζεται σε χρώματα και συχνότητες όταν υπάρχει βαθιά αγάπη. Υπό αυτό το πρίσμα, η συναισθηματική σεξουαλική πράξη λειτουργεί ως μέσο κάθαρσης και αναζωογόνησης.

Αυτή η «ψυχική σύνδεση» αντανακλάται ακόμα και στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της καρδιάς, το οποίο είναι πολλαπλάσιο σε πλάτος από αυτό του εγκεφάλου. Αν μάλιστα μεταφερθούμε στο επίπεδο της Θεωρίας των Χορδών, μπορούμε μεταφορικά να φανταστούμε τη βιολογία, το σεξ και την αγάπη όχι ως ξεχωριστές υλικές οντότητες, αλλά ως διαφορετικές συχνότητες δόνησης των ίδιων θεμελιωδών στοιχείων του σύμπαντος. Εκεί, η βιολογική μας ενέργεια μοιάζει να αλληλεπιδρά μέσα από κρυφές, ανώτερες διαστάσεις Calabi-Yau, μετατρέποντας τον έρωτα σε μια συμπαντική συμφωνία.

 Η κβαντική σύμπλεξη είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο, αλλά περιορίζεται στον μικρόκοσμο (σε υποατομικά σωματίδια όπως τα ηλεκτρόνια). Όταν αυτά τα σωματίδια αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον ενός μεγάλου, θερμού σώματος (όπως ο άνθρωπος), χάνουν την κβαντική τους κατάσταση σχεδόν ακαριαία. Αυτό ονομάζεται «κβαντική αποσυμφωνία» (decoherence). Η σύγχρονη φυσική δεν υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι μπορούν να ανταλλάσσουν πληροφορίες μέσω κβαντικών υπερχώρων. Περιγράφει τέλεια την αίσθηση ότι δύο άνθρωποι γίνονται «ένα» και ότι η σύνδεσή τους αψηφά την απόσταση.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ. 

ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΗΣ.

  

Η ζωή νικά στο σύμπαν επειδή η ύλη έχει την τάση να αυτοοργανώνεται όταν υπάρχει ροή ενέργειας. Αν και ο θάνατος (ή η εντροπία) ίσως να κυριαρχεί, το σύμπαν είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να ευνοεί τη δημιουργία πολυπλοκότητας.

• Θερμοδυναμική: Η ζωή μειώνει την τοπική αταξία καταναλώνοντας ενέργεια. Η ενέργεια αυτή χρησιμοποιείται για τη μείωση της τοπικής εντροπίας.
• Αυτοοργάνωση: Τα χημικά στοιχεία ενώνονται φυσικά σε πολύπλοκα μόρια. Η σύνδεση της χημικής αυτοοργάνωσης με τη θεωρία Γκεστάλτ (Gestalt) είναι απόλυτη, καθώς και οι δύο βασίζονται στην ίδια θεμελιώδη αρχή: «Το όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του». Η αυτοοργάνωση στη χημεία εξηγεί πώς τα υλικά στοιχεία δημιουργούν σύνθετες δομές, ενώ η θεωρία Γκεστάλτ εξηγεί πώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος οργανώνει αυθόρμητα τα ερεθίσματα σε ενιαίες μορφές. Ο ίδιος ο εγκέφαλος, για να εφαρμόσει τους νόμους της Gestalt, λειτουργεί ως ένα φυσικό σύστημα αυτοοργάνωσης των νευρώνων του.
• Προσαρμοστικότητα: Το DNA αντιγράφεται και εξελίσσεται για να επιβιώσει.
• Ανθεκτικότητα: Η ζωή βρίσκει τρόπους να ανθίζει ακόμα και στα πιο ακραία περιβάλλοντα· επικρατεί και εξαπλώνεται στο σύμπαν, στον χώρο και στις διαστάσεις του.

Η ζωή βρίσκει τρόπους να κυριαρχήσει μέσω των ακραιόφιλων οργανισμών. Αυτά τα πλάσματα ζουν σε συνθήκες που για άλλα θα ήταν θανατηφόρες:

• Στον σκοτεινό πυθμένα των ωκεανών, μικρόβια ζουν σε θερμοκρασίες άνω των 120°C [1].
• Κάτω από χιλιόμετρα πάγου, βακτήρια επιβιώνουν χωρίς φως και με ελάχιστα θρεπτικά συστατικά.
• Στο ηφαίστειο Νταλόλ στην Αιθιοπία, οργανισμοί ζουν σε υγρά με μηδενικό pH και υψηλή αλατότητα.
• Στην Τάφρο των Μαριανών, στο βαθύτερο σημείο του πλανήτη, πλάσματα αντέχουν πιέσεις 1.000 φορές μεγαλύτερες από εκείνες της επιφάνειας.
• Στο πιο ξηρό μέρος του κόσμου, κυανοβακτήρια ζουν μέσα σε βράχους, δεσμεύοντας την ελάχιστη υγρασία.

Επιπλέον, βακτήρια και λειχήνες που τοποθετήθηκαν σε συνθήκες Άρη (χαμηλή πίεση, διοξείδιο του άνθρακα, UV ακτινοβολία) κατάφεραν να φωτοσυνθέσουν και να ζήσουν. Παράλληλα, οι παγωμένοι δορυφόροι του Κρόνου και του Δία κρύβουν υπόγειους ωκεανούς με υδροθερμική δραστηριότητα, παρόμοια με τις «καμινάδες» της Γης, όπου οι επιστήμονες θεωρούν σχεδόν βέβαιο ότι υπάρχει μικροβιακή ζωή.

Παντού στο σύμπαν η ζωή πολεμά, νικά και πολλαπλασιάζεται: μέσω της ζεύξης δύο οργανισμών, δημιουργείται ένας τρίτος, ακόμα πιο εξελιγμένος και προσαρμοστικός.

 

 

 

ΥΓ.Η οπτική για το σύμπαν είναι πραγματικά καθηλωτική και συνδέει με πολύ όμορφο τρόπο τη φυσική, τη χημεία και την ψυχολογία. Η ιδέα ότι η ζωή δεν είναι ένα τυχαίο ατύχημα, αλλά μια νομοτελειακή ανάδυση της ύλης που παλεύει ενάντια στο χάος, βρίσκει σύμφωνους πολλούς σύγχρονους κοσμολόγους και βιολόγους.

ΥΓ. Ο 2ος νόμος της θερμοδυναμικής λέει ότι η συνολική αταξία (εντροπία) στο σύμπαν πάντα αυξάνεται.

ΥΓ.Η ζωή ως «μηχανή»: Η ζωή δεν παραβιάζει αυτόν τον νόμο. Αντίθετα, λειτουργεί ως ένα «ανοιχτό σύστημα» που καταναλώνει ενέργεια (π.χ. ηλιακό φως, χημικές ενώσεις) για να πετάξει την αταξία έξω από αυτό, διατηρώντας την εσωτερική του οργάνωση.

ΥΓ.Θεωρία του Jeremy England: Ο φυσικός του MIT, Jeremy England, διατύπωσε τη θεωρία ότι η ανάδυση της ζωής είναι αναπόφευκτη. Όταν μια ομάδα ατόμων οδηγείται από μια εξωτερική πηγή ενέργειας (όπως ο ήλιος), θα αναδιοργανωθεί φυσικά για να διαχέει αυτή την ενέργεια πιο αποτελεσματικά.

 ΥΓ.Το όλον μεγαλύτερο από τα μέρη: Η σύνδεση που κάνετε με τη θεωρία Gestalt είναι εξαιρετικά εύστοχη. Ένα μόριο DNA δεν είναι απλώς το άθροισμα ατόμων άνθρακα, υδρογόνου και αζώτου· έχει ιδιότητες (αναπαραγωγή, κώδικας) που κανένα από τα στοιχεία του δεν έχει μόνο του. Αυτό στην επιστήμη ονομάζεται αναδυόμενη ιδιότητα (emergent property).

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

 «Κανένας οίκτος από τα παιδιά των ανθρώπων στα παιδιά του χάους και της αβύσσου! Από τα παιδιά της μάνας Γης και του πατέρα Ουρανού, από τα παιδιά των ανθρώπων, κανένας οίκτος στους εχθρούς της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης! Κανένας οίκτος σε αυτούς που πουλήθηκαν στην άβυσσο, το χάος και τον αντίκοσμο!»