«δάσκαλος
είναι αυτός που γίνεται γέφυρα για να περάσει ο μαθητής απέναντι και
μετά καταρρέει με χαρά, ενθαρρύνοντάς τον να χτίσει τις δικές του
γέφυρες».
Ένας
αληθινός μέντορας δεν φοβάται τη σύγκριση. Αντιθέτως, θεωρεί τη δική
του «ξεπερασμένη» γνώση ως το θεμέλιο πάνω στο οποίο ο μαθητής θα χτίσει
κάτι ανώτερο.Ο
δάσκαλος που κρύβει μυστικά ή κρατά τους μαθητές σε πνευματική
εξάρτηση, στην πραγματικότητα τρέφει τον εγωισμό του και όχι το πνεύμα
των γύρω του.
Η «σχολή» παράγει ελεύθερους στοχαστές που εξελίσσουν την ιδέα. Η
«γαλέρα» ή η «κατήχηση» παράγει πιστά αντίγραφα που απλώς επαναλαμβάνουν
το παλιό.«Αν θέλετε να κρίνετε αν κάποιος είναι σωστός δάσκαλος, ψάξτε να βρείτε
τον μαθητή που τον έχει ξεπεράσει. Αν δεν υπάρχει τέτοιος, δεν είναι
δάσκαλος! Δείτε ποιοι είναι οι μαθητές του και τι έχουν πετύχει· αν οι
μαθητές παραμένουν κατώτεροί του, τότε δεν είναι δάσκαλος, αλλά
κατηχητής. Αν ένας δάσκαλος δεν δείχνει με το δάχτυλο και με καμάρι
εκείνους που τον προσπέρασαν, τότε είναι ένας άνθρωπος που φτιάχνει
γαλέρα και όχι σχολή σκέψης.»
«Ο Θου-Βου στην εικονιστική παρομοίωση των "αλογοκλεφτών δασκάλων"απο τον γραφών.
ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΟΥ
«Έχω ακούσει πολλούς —ίσως από καμάρι, ίσως από την
υποχθόνια πρόθεση να με οικειοποιηθούν— να χρησιμοποιούν ατάκες όπως: "Α,
είναι δικό μας παιδί" ή "Από εμάς ξεκίνησε".
Γι’ αυτόν τον λόγο, αλλά και επειδή θεωρώ τον εαυτό
μου "σφουγγάρι της ζωής", θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι: Είτε θελημένα είτε
άθελα, ρούφηξα στοιχεία γνώσης και επιρροές, αλλά προπάντων άκουσα από πρώτο
χέρι θεωρίες και εμπειρίες ανθρώπων από τον χώρο του αποκρυφισμού, της
αναζήτησης, της πολιτικής, της τέχνης, αλλά και των Σωμάτων Ασφαλείας.
Από την κούνια μου κιόλας, λόγω των γνωριμιών της
οικογένειάς μου, κινούμαι ανάμεσα σε διανοούμενους, καλλιτέχνες και στελέχη του
Πολεμικού Ναυτικού, της Αεροπορίας και του Στρατού Ξηράς, καθώς και στον χώρο
της επιστήμης. Μεγάλωσα "παράξενα", δίπλα σε σημαντικές
προσωπικότητες. Ενώ όλα τα παιδιά θυμούνται ως πρώτο παραμύθι την
Κοκκινοσκουφίτσα, ο πατέρας μου φρόντισε να μου χαρίσει ως πρώτη ανάμνηση την "Οδύσσεια
του Διαστήματος" του Άρθουρ Κλαρκ και το "Εγώ, το
Ρομπότ" του Ισαάκ Ασίμωφ.
Θυμάμαι συχνά να επισκέπτονται το σπίτι μας άνθρωποι
που ακόμη και σήμερα θεωρούνται ηγετικές φυσιογνωμίες της έρευνας. Ο ερευνητής Γιώργος
Μπάλανος και η σύζυγός του, Τζίνα, ήταν τακτικοί καλεσμένοι, ενώ
πήγαινα κι εγώ στο δικό τους σπίτι από μπόμπιρας. Μάλιστα, το πρώτο μου γραφείο
ήταν δώρο της Τζίνας — ήταν το προσωπικό γραφείο του Γιώργου, συνοδευόμενο από
μια δική της χαλκογραφία με τον Σεβάχ τον Θαλασσινό και έναν χειροποίητο
κουμπαρά-κουκουβάγια.
Όμως, δεν ήταν
μόνο εκείνοι. Ο ερευνητής Σωκράτης Αικατερινίδης και ο πατέρας μου είχαν
διανυκτερεύσει μαζί στο τότε "στοιχειωμένο" σπίτι στο Πικέρμι, για να
καταγράψουν φαινόμενα. Επίσης, ο σπηλαιολόγος, μαθηματικός και μέλος της Τ.Ε.Μ.
- Ε.Π.Ε.Α.Ν., Ευάγγελος Κανίδης, ήταν εκείνος που μαζί με τη γυναίκα του
με έφεραν σε επαφή με υπολογιστή για πρώτη φορά το 1985. Ήμουν μόλις 7 ετών
όταν έπαιζα τα "τετραγωνισμένα" videogames της εποχής σε ένα PC που
είχε φέρει ο ίδιος από τη Γερμανία.» «Φυσικά, ίσχυε πάντα το δόγμα "άκου, βλέπε,
μάθαινε και σώπα", τόσο με τα μέλη της Ε.Π.Ε.Α.Ν. όσο και με άλλους
ερευνητές. Γύρω μου όμως υπήρχαν και άνθρωποι με βαθιά γνώση του αποκρυφισμού,
της διανόησης και της αναζήτησης. Για παράδειγμα, ο μύστης και ζωγράφος Π.
Κουτζουτσίδης, ένας άνθρωπος που έργα του έχουν φιλοξενηθεί σε μεγάλα
μουσεία, όπως το Λούβρο, ενώ έχει φιλοτεχνήσει και εξώφυλλα βιβλίων φανταστικής
λογοτεχνίας Στο παιδικό δωμάτιο μου υπήρχε αρκέτα χρόνια ένα εργό του που
απεικόνιζε μια πόλη από αλλούς κόσμους!. Επίσης, ο Γ.Κ., του οποίου η
οικογένεια συνδεόταν με τη Θούλη, ο Σ.Π., μέλος του Απόκρυφου Ρόδου,
καθώς και η Λ.Π., μέλος της Εταιρείας Παραψυχολογικών Ερευνών της Αγγλίας
και μέντιουμ.Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πειράματα υπνωτισμού και άλλων τομέων της
παραψυχολογίας που πραγματοποιούσε η Λ.Π. μαζί με τον πατέρα μου. Ως παιδί,
ήμουν παρών και παρακολουθούσα ως αυτόπτης μάρτυρας όλη τη διαδικασία, καθώς οι
πειραματισμοί αυτοί φιλοξενούνταν συχνά είτε στο δικό μας σπίτι είτε στο δικό
της.»
το να παρακολουθείς πειράματα υπνωτισμού ως παιδί-μάρτυρας, μου έδωσε μια
«εργαστηριακή» ματιά πάνω σε θέματα που οι άλλοι θεωρούν απλώς δεισιδαιμονίες.
«Όπως ήδη καταλάβατε, το σπίτι μου και οι επαφές μου
αποτελούσαν μια "μήτρα" που γεννούσε γνώση και αναζήτηση. Όμως, η
επιρροή δεν προερχόταν μόνο από τους ανθρώπους του χώρου. Μαζί με τον πατέρα
και τη μητέρα μου γύρισα πολλά μέρη της Ελλάδας, επισκεπτόμενος αρχαιολογικούς
χώρους, βυζαντινούς ναούς και σπήλαια, χωρίς να λείπουν ποτέ οι επισκέψεις σε
τόπους μυστηρίου.
Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου το γέλιο του πατέρα μου όταν,
στην ηλικία των 7 ετών, μπήκαμε νύχτα με το τζιπ στο δάσος και τους καταρράκτες
της Σάμου. Θυμάμαι να πειράζει τις φίλες που μας συνόδευαν, ενώ μας προέτρεπε
να αφουγκραστούμε μέσα στη δασωμένη νύχτα τις φωνές και τα τραγούδια των
νεράιδων.
Θυμάμαι τις
επισκέψεις στο σπήλαιο του Δυρού και σε άλλα βάραθρα ήδη από τα 7 μου χρόνια,
καθώς και την εξερεύνηση του Ευπαλινείου Ορύγματος στα 9 μου. Εκεί,
ανάμεσα στους αρχαίους λαξευμένους βράχους, μας μιλούσε για την αρχαία
τεχνολογία και τα αξεπέραστα επιτεύγματά της. Αυτά ήταν τα δικά μου βιώματα,
ανάμεσα σε πολλά άλλα που σημάδεψαν την παιδική μου ηλικία.»
Το σπίτι μου λειτουργούσε ως ένας «πνευματικός αντιδραστήρας» και οι εξορμήσεις
μας στο πεδίο ήταν τα εργαστήρια όπου η θεωρία γινόταν πράξη. Αυτή η εναλλαγή
ανάμεσα στην αρχαία
τεχνολογία (Ευπαλίνειο) και τη λαϊκή μυθολογία (νεράιδες) έκανε τον πατέρα μου έναν άνθρωπο που ήθελε να μας διδάξει πως το
μυστήριο δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία, αλλά είναι ζωντανό μέσα στη φύση και
την ιστορία. «Φυσικά, από
μικρή ηλικία υπήρχε και η διδασκαλία της φύσης: το πώς να λειτουργώ και να
επιβιώνω μέσα σε αυτήν.
Η μητέρα μου, στις εκδρομές μας, με έμαθε να συλλέγω
βότανα και να ξεχωρίζω τα βασικά είδη. Με δίδαξε ποια χόρτα είναι βρώσιμα, ποια
έχουν θεραπευτικές ιδιότητες και ποια είναι δηλητηριώδη, καθώς και πότε οι
καρποί των δέντρων μετατρέπονται από τροφή σε φάρμακο.
Ο πατέρας μου, από την πλευρά του, με δίδαξε την
αναγνώριση των δηλητηριωδών φιδιών και τις πρώτες βοήθειες σε περίπτωση
τσιμπήματος. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα βράδυ που μας πήγε σε μια δασώδη
περιοχή γεμάτη σκορπιούς· με τον φακό μάς έδειχνε τις αντιδράσεις τους και εξηγούσε
τους λόγους για τους οποίους επιτίθενται. Μας μάθαινε "καταδρομικές"
λύσεις ανάγκης, όπως το ότι αν δεν έχεις αμμωνία μετά από τσίμπημα, μπορείς να
χρησιμοποιήσεις τα ούρα σου που περιέχουν αμμωνία.
Αντίστοιχη ήταν
και η εκπαίδευση στη θάλασσα. Έμαθα πώς λειτουργεί ο βυθός, ποια όστρακα και
ποιο πλαγκτόν είναι βρώσιμα, πώς να αναγνωρίζω τα ψάρια και τα μαλάκια, αλλά
κυρίως, πώς να εντοπίζω τους κινδύνους που κρύβει το υδάτινο στοιχείο.»
οι συνομήλικοί μου μάθαιναν τον κόσμο μέσα από βιβλία, εγώ τον μάθαινα μέσα από
την τριβή με τα στοιχεία της φύσης — μια γνώση που παραπέμπει σε εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων ή αρχαίων μυητικών
σχολών θα έλεγε κάνεις!. «Φυσικά, δεν θα
ξεχάσω ποτέ όταν, σε ηλικία μόλις 12 ετών, μου φόρεσαν καταδυτική στολή και
μαζί με μέλη της Ο.Υ.Π.Α. (Ομάδα Υποβρυχίων Παρατηρητών Αβύσσου)
καταδύθηκα στη νυχτερινή άβυσσο και εξερεύνησα τα μυστικά του βυθού.
Αν και ο πατέρας μου και ο κύκλος του κυριαρχούσαν
στον χώρο της αναζήτησης, ένα παιδί έχει δύο γονείς, και έτσι λειτούργησα ως
"σφουγγάρι" και για τις επιρροές της μητέρας μου. Λόγω της καταγωγής
της γιαγιάς μου από τη Μάλτα, η οποία ήρθε στην Ελλάδα με τους Ιππότες της
Μάλτας, επισκεπτόμουν από μικρός τον Καθολικό Ναό του Πειραιά. Έτσι,
μεγάλωσα μαθαίνοντας ταυτόχρονα τα μυστήρια της Ορθοδοξίας —αφού ο παππούς μου
ήταν ορθόδοξος— και του Καθολικισμού. Αλλά και τα μυστήρια του παλαιού
ημερολογίου από τον πάππου Γρηγόρη!
Η μητέρα μου με τροφοδοτούσε με διαφορετικά είδη
γνώσης, προσφέροντάς μου βιβλία για τον βίο του Ιώβ, τη ζωή του Ενώχ,
καθώς και κείμενα για τη χριστιανική ιστορία και τον μυστικισμό (π.χ.
"Χριστιανοί Μύστες"). Παράλληλα, μελετούσα ιστορία και φιλοσοφία της
Βυζαντινής περιόδου, της Αρχαίας Ελλάδας, καθώς και τα πέντε μεγάλα δόγματα.
Κάπως έτσι, σε
ηλικία 13 ετών, τα πρώτα δύο βιβλία που "σφράγισαν" την πορεία μου ως
αναγνώστη —και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σχεδόν τελετουργικά— ήταν τα "Ορφικά"
του Ι. Δ. Πασσά και ο "Κυπριανός".»
«Πολύ αργότερα, ήρθα σε επαφή με "δασκάλους του
σώματος". Ο Σ.Κ., παλαιστής της ελληνορωμαϊκής και οικογενειακός φίλος, με
δίδαξε την τέχνη του ελέγχου και τους τρόπους κλειδώματος του αντιπάλου.
Παράλληλα, ο πατέρας μου —ο οποίος σε ένα από τα
ταξίδια της νεότητάς του είχε εγκαταβιώσει για αρκετό διάστημα σε ναό Σαολίν—
μου μετέδωσε τη φιλοσοφία και τις τεχνικές αποφυγής χτυπημάτων μέσω των
πολεμικών τεχνών της Άπω Ανατολής.
Αυτές οι βάσεις
λειτούργησαν ως προοίμιο για τη μετέπειτα στρατιωτική μου εκπαίδευση.
Μέσα από τις σχολές του στρατεύματος, διδάχθηκα εξειδικευμένους τρόπους
αυτοάμυνας, ενώ πολύ αργότερα μυήθηκα στην απαιτητική και ακριβή τέχνη των
λεπίδων. Έτσι, ο κύκλος της γνώσης , συνδέοντας την πνευματική αναζήτηση με
την απόλυτη σωματική ετοιμότητα.» «Φυσικά, η μαθητεία μου στους χώρους της αναζήτησης
δεν σταμάτησε εκεί. Λίγο πριν την ολοκλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας, ήρθα
σε επαφή με μια ιέρεια του Αριστερού Μονοπατιού, η οποία για αρκετό
διάστημα με δίδαξε τα μυστικά της Τάντρα, του ιερού ερωτισμού και των
απόκρυφων τεχνών που διέπουν αυτή τη διαδρομή.Ακριβώς δύο μήνες αργότερα, η
μοίρα με έφερε δίπλα στον Α.Α., Ιππότη του Ναού (βαθμού 33), ο οποίος με
εισήγαγε στην τέχνη των Ναϊτών και στις διδασκαλίες του Δεξιού
Μονοπατιού. Αυτή η διπλή μύηση, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, μου
επέτρεψε να αντιληφθώ τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, ολοκληρώνοντας τον
εσωτερικό μου χάρτη ανάμεσα στη δύναμη της θέλησης και την πειθαρχία της
παράδοσης.» «Μετά την απόλυσή μου και το ξεκίνημα της
προσωπικής μου έρευνας —διατηρώντας πάντα στενή επαφή και ανταλλαγή γνώσης με
τους δασκάλους μου— ήρθα σε επαφή με την απόκρυφη ομάδα υποστήριξης του δυτικού
πολιτισμού, τη Νέα Θούλη, καθώς και με τη
διεθνή ομάδα των Ασημένιων
Λύκων. Συνεργάστηκα μαζί τους υιοθετώντας τόσο συμβατικές όσο
και μη συμβατικές μεθόδους, εμβαθύνοντας στις τέχνες της σιωπής και στα μυστικά
που διέπουν τη δράση τέτοιων οργανώσεων.»Μέρος πραγμάτων έχω αναφέρει σε αλλά κείμενα
μου για αυτό! «Φυσικά,
υπήρξαν και δάσκαλοι στον χώρο των τεχνών. Σε μικρή ηλικία φοίτησα σε σχολή
μοντέρνου, λαϊκού και παραδοσιακού χορού, ενώ για ένα διάστημα πέρασα και από
σχολή ζωγραφικής —ακόμη γελάω με την ανάμνηση του εαυτού μου να μετρά από
μακριά το μοντέλο με το μολύβι για να το προσχεδιάσει. Τελικά, στα δεκαέξι μου, βρέθηκα σε μια υποτυπώδη σχολή θεάτρου.
Εκεί διδάχθηκα υποκριτική και κινησιολογία, ενώ με την παρότρυνση της δασκάλας
μου, Έφης Καπινιάρη, καλλιέργησα ένα ταλέντο που ελάχιστοι γνωρίζουν για
μένα: αυτό του μιμητή φωνών. Μάλιστα, ο πρώτος μου ρόλος επί σκηνής ήταν
η μίμηση της φωνής ενός πασίγνωστου παρουσιαστή ειδήσεων.Η ίδια με προέτρεψε να
κάνω και το πρώτο μου συγγραφικό βήμα, γράφοντας μονόπρακτα που ανέβηκαν σε
θεατρικές σκηνές όταν ήμουν μόλις 19 ετών. Όπως καταλαβαίνετε, η είσοδός μου
στον κόσμο της συγγραφής δεν έγινε μέσω της αναζήτησης, αλλά μέσα από το
θέατρο.»
«Φυσικά, υπήρξαν και άνθρωποι που θα μπορούσα να
αποκαλέσω "στρατιωτικούς δασκάλους". Από την κούνια μου κινούμαι σε
χώρους και ανάμεσα σε ανθρώπους των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Σ.Κ., Ανθυπασπιστής του
Πολεμικού Ναυτικού και στενός οικογενειακός φίλος μέχρι σήμερα, ήταν εκείνος
που με ανέβασε στο παροπλισμένο πλοίο "Αετός" (το αδελφό πλοίο
του "Eldridge" από το Πείραμα της Φιλαδέλφειας) και στο "Λέων",
ενώ στα 12 μου με ξενάγησε στο εσωτερικό ελληνικού υποβρυχίου. Έχω περάσει
αμέτρητα Σαββατοκύριακα σε Λέσχες Αξιωματικών και ομίλους του Π.Ν.Η στρατιωτική
παράδοση είναι ριζωμένη στην οικογένειά μου. Ο παππούς μου, Γ.Τ., ήταν Λοχαγός
στο Ελ Αλαμέιν, ενώ ο άλλος μου παππούς, Α.Κ., υπήρξε Υπαξιωματικός του
Ε.Σ. Από την πλευρά της μητέρας μου, υπάρχουν συγγενείς πρώτου βαθμού με τους
βαθμούς του Πλοιάρχου Φρεγάτας, του Συνταγματάρχη και του Πτεράρχου της
Αεροπορίας.Τέλος, κατά τη διάρκεια της δικής μου θητείας ως Υπαξιωματικός, είχα
την τύχη να συναντήσω σπουδαίους αξιωματικούς, όπως ο Συνταγματάρχης
Απόστολος Νάτσης, οι οποίοι σφράγισαν την αντίληψή μου για την ιεραρχία και
το καθήκον.» «Τέλος, δεν
μπορώ να παραλείψω τους δασκάλους μου στον τομέα της πολιτικής και της
γεωπολιτικής. Ο παππούς μου, Γ.Τ., ανήκε στον χώρο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, ενώ
μέχρι σήμερα μέλη της ευρύτερης οικογένειας δραστηριοποιούνται στην ηγεσία της
αριστεράς και στον συνδικαλισμό. Ο πατέρας μου, από την άλλη, κινήθηκε στον
χώρο του κέντρου και αργότερα της δεξιάς.
Θυμάμαι, από μπόμπιρας ακόμη, βουλευτές και δημάρχους
να επισκέπτονται το σπίτι μας και εγώ να αφουγκράζομαι σιωπηλά πολιτικές και
γεωπολιτικές αναλύσεις. Έχω βρεθεί "ξύνοντας το κεφάλι μου" σε
δημοτικά συμβούλια, σπίτια πολιτευτών και δεξιώσεις, αναρωτώμενος τι γυρεύω εγώ
εκεί.
Έχω έρθει
αντιμέτωπος με πρόσωπα όπως ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παπασπύρου, ο δήμαρχος
Πειραιά Λογοθέτης, ή υπουργοί όπως ο Αναστάσιος Νεράντζης, οι
οποίοι μου τσιμπούσαν το μάγουλο ρωτώντας: "Εσύ μικρέ, πώς λέγεσαι;
Γιατί κάθεσαι και μας ακούς τόση ώρα σιωπηλός; Γιατί μας παρακολουθείς;".
Αυτή η πρώιμη έκθεση στον κόσμο της εξουσίας με δίδαξε να διαβάζω πίσω από τις
λέξεις και να κατανοώ τους μηχανισμούς που κινούν την κοινωνία.»
«Φυσικά, από το περιβάλλον μου δεν έλειψαν οι δάσκαλοι
από τον χώρο της επιστήμης. Ο καθηγητής Ι. Πετρέλης ήταν εκείνος που μου
απέδωσε το προσωνύμιο "Ιστορικός"· θυμάμαι μάλιστα να μας πηγαίνει
στην προβολή της ταινίας "Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών",
εξηγώντας μας στη συνέχεια τη σημασία των εναλλακτικών τρόπων διδασκαλίας. Η Μ.
Αρτζιμάνογλου με δίδαξε επί ώρες Μαθηματικά, Γεωμετρία και Ιστορία, ενώ ο
φυσικομαθηματικός Ε. Μανωλούδης με μύησε στις μεθόδους της επιστήμης
του, αλλά και στη διεκδίκηση του δικαίου βάσει των νόμων.
Τέλος, ο ιατρός και καθηγητής Πανεπιστημίου
Οδοντιατρικής, Ι. Παπαδόπουλος, ως δεινός συλλέκτης όπλων, μου ανέλυε
την εξέλιξη του οπλισμού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, καθώς και το νομικό
πλαίσιο που διέπει την κατοχή και τη χρήση τους. Αυτές οι προσωπικότητες
σφυρηλάτησαν μέσα μου την επιστημονική εγκυρότητα και τον σεβασμό στη
νομοτελειακή τάξη των πραγμάτων.»«Γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι κάποιος, έντεχνα
και εσκεμμένα, μπορεί να επιχειρήσει να με παρουσιάσει ως "δικό του
παιδί" ή να ισχυριστεί πως είναι ο αποκλειστικός μου δάσκαλος. Μάλλον όχι,
κύριοι! Επιχειρείτε απλώς και εσκεμμένα, για δικούς σας λόγους, να κλέψετε τις
εμπειρίες, τις γνώσεις, ακόμα και το φως που μου μετέδωσε μια σειρά ανθρώπων.
Αυτό σας καθιστά χειρότερους και από κοινούς αλογοκλέφτες. Ως γνωστόν, η
προπαγάνδα και η χειραγώγηση καταργούνται παραθέτοντας απλώς μάρτυρες και
γεγονότα· τίποτα περισσότερο. Αυτός είναι και ο ρόλος του συγκεκριμένου
κειμένου: να επιστρέψει το φως εκεί που ανήκει. Να αποδώσει την τιμή σε όλους
εκείνους που μου μετέδωσαν τη γνώση τους, την οποία εσείς προσπαθείτε τώρα να
ιδιοποιηθείτε.»
Η
Οικειοποίηση (Πνευματική Κλοπή): Η προσπάθεια κάποιου να αυτοανακηρυχθεί «αποκλειστικός
δάσκαλος» ή να με παρουσιάσει ως «δικό του παιδί» είναι μια μορφή ελέγχου που
ακυρώνει την προσωπική μου διαδρομή και τις πραγματικές μου πηγές.
Η Δύναμη
της Μαρτυρίας: Όπως πολύ σωστά λέγετε, η προπαγάνδα καταρρέει μπροστά στα γεγονότα.
Η παράθεση των αληθινών μαρτύρων και της πραγματικής αλυσίδας γνώσης είναι το
καλύτερο «αντίδοτο» στο σκοτάδι της ιδιοτέλειας.
Η Μετάδοση
του Φωτός: Η άρνησή μου να επιτρέψω
αυτή την «αλογοκλοπή» πνευματικών εμπειριών είναι ουσιαστικά μια πράξη
δικαιοσύνης προς εκείνους τους πολλούς που με δίδαξαν πραγματικά.
«Κλείνοντας, θα πω πως ορισμένοι μεγάλωσαν διαφορετικά
— ίσως γι’ αυτό και με θεωρούν "παράξενο" ή ιδιόρρυθμο. Εγώ, όμως,
μεγάλωσα βλέποντας σειρές επιστημονικής φαντασίας και κινηματογραφικά έργα,
έχοντας πάντα στο πλευρό μου τους ανθρώπους που προανέφερα να μου παραθέτουν
τις αναλύσεις και τις θεωρίες τους.
Ακόμη και τα κινούμενα σχέδια που παρακολουθούσα είχαν
ανάλογο υπόβαθρο, ενώ από τα "γεννοφάσκια" μου η καθημερινότητά μου
περιλάμβανε ντοκιμαντέρ, την τότε Εκπαιδευτική Τηλεόραση και ιστορικές ταινίες.
Δεν υπήρχε χώρος για την Τόλμη και Γοητεία, τη Μικρή Λουλού ή τον
Μίκυ Μάους. Αυτή η πρώιμη έκθεση στην ουσιαστική γνώση με έκανε αυτό που
είμαι σήμερα: έναν άνθρωπο που αναζητά το βάθος εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο
την επιφάνεια.»Αυτό
δημιούργησε έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να καταναλώσει «πνευματικό junk food».
ΥΓ-Το να ανταλλάσσεις την Κοκκινοσκουφίτσα με το
«2001: Οδύσσεια
του Διαστήματος» του Άρθουρ
Κλαρκ και τα ρομπότ του Ισαάκ Ασίμωφ, δεν μου έδωσε απλώς γνώσεις, αλλά έναν
εντελώς διαφορετικό τρόπο να αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα.
ΥΓ-
Είναι λογικό να νιώθω «σφουγγάρι». Όταν μεγαλώνω ανάμεσα σε σπηλαιολόγους,
ερευνητές του παραφυσικού και στρατιωτικούς (Π.Ν., Ε.Α., Ε.Σ.), δεν μαθαίνω
απλώς πληροφορίες, αλλά μαθαίνεις
να αποκωδικοποιείς τον κόσμο μέσα από διαφορετικά φίλτρα: το
ορθολογικό, το απόκρυφο και το πειθαρχημένο.
ΥΓ-Είναι πραγματικά σπάνιο να έχει κανείς ένα τέτοιο
«βιογραφικό επαφών». Η παρουσία του Π. Κουτζουτσίδη προσθέτει μια
αισθητική και μυστηριακή διάσταση, καθώς ο συνδυασμός τέχνης (Λούβρο) και
φανταστικού (εξώφυλλα) γεφυρώνει τον κόσμο του ορατού με το αόρατο.
ΥΓ- μέλη της Θούλης,
του Απόκρυφου Ρόδου και της Εταιρείας Παραψυχολογικών Ερευνών της Αγγλίας
(Society for Psychical Research), είχαν κάνει το σπίτι μου ή ήταν ένας κόμβος
όπου διασταυρώνονταν διαφορετικές σχολές εσωτερισμού και έρευνας.
ΥΓ-Το
να πατάω στα 12 μου χρόνια στο κατάστρωμα του «Αετού»
(του πλοίου που συνδέθηκε με το θρυλικό Πείραμα της Φιλαδέλφειας)
και να εξερευνώ τα σωθικά ενός υποβρυχίου, μού έδωσε μια αίσθηση του «απόρρητου»
που οι άλλοι βλέπουν μόνο σε ταινίες.
ΥΓ-Με
συγγενείς σε ηγετικές θέσεις (Πτέραρχους, Πλοιάρχους), έμαθα από πρώτο χέρι πώς
παίζεται το παιχνίδι της ισχύος και της εθνικής ασφάλειας.
ΥΓ. Όσοι λένε
«είναι δικό μας παιδί» βλέπουν μόνο το κομμάτι που τους βολεύει· η αλήθεια
είναι ότι ανήκω μόνο στην Αναζήτηση.
ΥΓ.-
καθηγητές όπως ο Πετρέλης
και ο Μανωλούδης, Μου έδωσαν το
εργαλείο της λογικής ανάλυσης.
