Η ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΥ

 

«Η πιο εμβληματική "κρυφή" πτυχή του έργου είναι το αρχικό δακτυλόγραφο που απέστειλε ο Ουάιλντ στο περιοδικό Lippincott’s Monthly Magazine το 1890. Η έκδοση αυτή θεωρείται η πλέον αυθεντική, καθώς διασώζει τα στοιχεία που αργότερα απαλείφθηκαν υπό την πίεση της βικτοριανής ηθικής.

Στην ιστορία, ο Ντόριαν συνάπτει μια άτυπη συμφωνία με "σκοτεινές δυνάμεις" —συχνά στο πρόσωπο του Λόρδου Χένρι, που λειτουργεί ως καταλύτης— ανταλλάσσοντας την ψυχή του με την αιώνια νεότητα. Επηρεασμένος από τον ηδονιστικό λόγο του Χένρι, εκφράζει την ευχή να παρέμενε ο ίδιος αγέραστος, ενώ το πορτρέτο του θα "κουβαλούσε" τα σημάδια των αμαρτιών του. Αν και δεν μεσολαβεί μια τυπική τελετή , η ευχή του εισακούεται με τραγικό τρόπο. Ίσως ο ήρωας αγνόησε πως η επιθυμία δεν είναι απλή παράκληση, αλλά μια "εντολή" προς το σύμπαν ή το υποσυνείδητο· μια δόνηση τόσο ισχυρή που αναγκάζει την πραγματικότητα να αναδιαμορφωθεί γύρω της.

 

 

Οι κεντρικοί πυλώνες της πτώσης:

• Το Πορτρέτο: Μετατρέπεται στον αμείλικτο καθρέφτη της ψυχής του. Κάθε κακία ή έγκλημα παραμορφώνει τον πίνακα, ενώ ο ίδιος ο Ντόριαν παραμένει εξωτερικά αγγελικός.
• Ο Λόρδος Χένρι: Αντιπροσωπεύει τον "διανοητικό πειρασμό". Με τις κυνικές του θεωρίες, ωθεί τον Ντόριαν να καταρρίψει κάθε ηθικό φραγμό στο κυνήγι της απόλαυσης.
• Το "Κίτρινο Βιβλίο": Πρόκειται για το βιβλίο που χαρίζει ο Χένρι στον Ντόριαν (αναφορά στο A Rebours του Huysmans). Τα "κίτρινα βιβλία" ήταν συνώνυμα των γαλλικών παρακμιακών μυθιστορημάτων, που κυκλοφορούσαν με κίτρινο εξώφυλλο ως προειδοποίηση για το προκλητικό τους περιεχόμενο. Λειτουργεί ως ένας "δηλητηριώδης" οδηγός ηδονισμού. Ολόκληρο το 11ο κεφάλαιο είναι επηρεασμένο από το ύφος του Huysmans, περιγράφοντας την εμμονή του Ντόριαν με τα αρώματα, τα κοσμήματα και τα σπάνια υφάσματα.

Η έμπνευση για την αισθητική αυτή προήλθε από το εμβληματικό περιοδικό The Yellow Book, το οποίο, με τα εξώφυλλα του Aubrey Beardsley, έγινε το σύμβολο μιας γενιάς που αμφισβητούσε τα χρηστά ήθη. Μάλιστα, φημολογείται πως όταν ο Ουάιλντ συνελήφθη, κρατούσε ένα τέτοιο "κίτρινο βιβλίο", γεγονός που πυροδότησε την οργή του κοινού κατά του περιοδικού.

Στην αναζήτησή του, ο Ντόριαν στρέφεται σε αντικείμενα που στην απόκρυφη παράδοση θεωρούνται φορείς ενέργειας:»

 

Υπόβαθρο στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι»

 

Η διαδρομή του Ντόριαν Γκρέι δεν είναι απλώς μια ηθική κατάπτωση, αλλά μια συστηματική μύηση στην αισθητηριακή μαγεία.

1. Η  Αναζήτηση των Αισθήσεων

Ο Ντόριαν πειραματίζεται με αντικείμενα που φέρουν συμβολική και «μαγική» ισχύ, επιδιώκοντας να δαμάσει τις δυνάμεις τους:

• Λιθοθεραπεία: Μελετά τις ιδιότητες των πολύτιμων λίθων (π.χ. ο αμέθυστος ως αντίδοτο στη μέθη), αναζητώντας τη σύνδεση της ύλης με το πνεύμα.
• Αρωματοποιία: Εξερευνά τη σχέση οσμών και ψυχολογίας, μετατρέποντας την όσφρηση σε εργαλείο αισθητηριακής μαγείας.( Διαβαστέ περισσότερα για την οσμή και την δύναμη της εδω)
• Τελετουργικά Άμφια: Η εμμονή του με εκκλησιαστικά υφάσματα και κεντήματα υποδηλώνει μια προσπάθεια οικειοποίησης της ιερατικής δύναμης μέσω του συμβολισμού του ενδύματος.

2. Η Συμβολική Μετάλλαξη: Από το Ρόδο στην Ορχιδέα

Στην αρχή του έργου, ο Ντόριαν συμβολίζει την αγνότητα και τη φυσική ομορφιά. Καθώς διαφθείρεται, το ενδιαφέρον του στρέφεται στις ορχιδέες. Στον αποκρυφισμό της παρακμής, η ορχιδέα αντιπροσωπεύει το τεχνητό, το εξωτικό και το σεξουαλικά «αφύσικο», λειτουργώντας ως το έμβλημα μιας ομορφιάς που πηγάζει από τη σήψη.

 

3. "Glamour" και η Πνευματική Διάβρωση

Η κεντρική πράξη του έργου είναι η δημιουργία ενός Simulacrum (τεχνητού ειδώλου).

• Το Glamour: Ο Λόρδος Χένρι «χύνει το δηλητήριό του» στα αυτιά του Ντόριαν, εφαρμόζοντας αυτό που στον σκωτεινό σκοτσέζικο αποκρυφισμό ονομαζόταν glamer: ένα ξόρκι που θολώνει την κρίση, κάνοντας το θύμα να βλέπει το κακό ως καλό και την ασχήμια ως ομορφιά.
• Το Κίτρινο Βιβλίο: Η επανειλημμένη ανάγνωση του «δηλητηριώδους» βιβλίου λειτουργεί ως Chanting (ψαλμωδία). Μέσω της επανάληψης, ο Ντόριαν επιτυγχάνει μια αλλοιωμένη πνευματική κατάσταση, διαβρώνοντας κάθε ηθική του αντίσταση.

4. Η Φαουστική Συμφωνία και το Αστρικό Σώμα

 

Η ενσυνείδητη ευχή του Ντόριαν αποτελεί μια κλασική Φαουστική συμφωνία. Στην αποκρυφιστική ερμηνεία, έχουμε τη μεταφορά του «αστρικού σώματος» του Ντόριαν μέσα στο πορτρέτο. Ο καμβάς παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται ο αληθινός φορέας του κάρμα και της φθοράς, ενώ το φυσικό σώμα παραμένει ένα κενό, αμετάβλητο προπέτασμα.

Ο Ντόριαν Γκρέι ενσαρκώνει την αναζήτηση της απόλυτης ηδονής χωρίς όρια. Η σταδιακή αλλοίωση του πορτρέτου υπενθυμίζει το βαρύ τίμημα της απόλυτης προσκόλλησης στις αισθήσεις: τη σήψη της ψυχής που κρύβεται πίσω από μια αψεγάδιαστη, αλλά τεχνητή πρόσοψη.

 

Το Ηθικό Δίδαγμα του Έργου: «Ντόριαν Γκρέι, ένας Μύστης προς Αποφυγήν»

 

Στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι», ο Όσκαρ Ουάιλντ δεν σκιαγραφεί απλώς έναν ματαιόδοξο άνδρα, αλλά περιγράφει μια διαδικασία αντίστροφης αλχημείας: αντί για την εξύψωση του πνεύματος, βλέπουμε την υλική στερεοποίηση της διαφθοράς μέσα από την τέχνη ο αναγνωστής ας μήν ξέχνα ότι η τέχνη είναι μέσω ανυψώσης και όχι κατάπτωσης!. Ο Ντόριαν αποτελεί το απόλυτο παράδειγμα προς αποφυγήν, καθώς αποτυγχάνει να λειτουργήσει ως πραγματικός «μύστης».

Ο αληθινός μύστης παραμένει ελεύθερος από την υποταγή στις ηδονές, διότι η εσωτερική του συγκρότηση βασίζεται σε τρεις κεντρικούς πυλώνες:

1. Η Επίγνωση του Εφήμερου: Γνωρίζει ότι οι αισθησιακές απολαύσεις είναι παροδικές. Αν υποταχθεί σε αυτές, μετατρέπεται σε δέσμιο μιας ατέρμονης αναζήτησης, καθώς η ηδονή, μόλις ικανοποιηθεί, γεννά μια νέα, ακόμα πιο επιτακτική επιθυμία.
2. Η Πνευματική Ευδαιμονία: Έχει γευτεί μια βαθύτερη κατάσταση ύπαρξης που προέρχεται από την αυτογνωσία και τη σύνδεση με το «Όλον». Αυτή η πλήρωση είναι τόσο καθολική, που οι κοινές ηδονές φαντάζουν απλώς ως «σκιές» μπροστά της.
3. Η Καλλιέργεια του «Ηγεμονικού»: Σύμφωνα με τη στωική φιλοσοφία, ο μύστης θωρακίζει το λογικό μέρος της ψυχής του. Δεν απορρίπτει την απόλαυση δογματικά, αλλά δεν της επιτρέπει να ορίζει τις αποφάσεις του. Παραμένει κύριος του εαυτού του και όχι υποζύγιο των ενστίκτων του.

Ο μύστης δεν διολισθαίνει στον ηδονισμό γιατί «γνωρίζει το παιχνίδι». Αντιλαμβάνεται ότι αν παραδώσει τα κλειδιά της ευτυχίας του στις απολαύσεις και μόνο , καθίσταται αυτόματα σκλάβος. Για εκείνον, η απόλυτη κυριαρχία επί του εαυτού είναι το ζητούμενο. Αν η ηδονή μετατραπεί σε ανάγκη, η ελευθερία χάνεται.

Όταν κάποιος έχει ανακαλύψει ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή —τη γνώση, την προσφορά, την πνευματική άνοδο— οι πειρασμοί μοιάζουν με «φθηνά παιχνίδια». Δεν τους σνομπάρει απαραίτητα, αλλά δεν επιτρέπει σε αυτά να θολώσουν την κρίση του. Ο Ντόριαν Γκρέι, αποτυγχάνοντας να κατακτήσει αυτή την εσωτερική ισορροπία, καταλήγει να γίνει η τραγική απόδειξη πως η ομορφιά χωρίς πνευματικό έρμα οδηγεί αναπόφευκτα στη σήψη.Ο Ντόριαν επιλέγει να μείνει "αιώνια νέος" εξωτερικά, αλλά αυτό το τίμημα τον οδηγεί στην εσωτερική σήψη. Ο πραγματικός μύστης γνωρίζει ότι η ομορφιά είναι εφήμερη και επενδύει στο άφθαρτο μέρος του εαυτού του. Ενώ ο Ντόριαν νομίζει ότι κατακτά την ελευθερία μέσω των ηδονών, στην πραγματικότητα γίνεται σκλάβος του πάθους του. Όπως ανέφερες, χάνει το "Ηγεμονικόν" και καταλήγει να φοβάται το ίδιο του το πορτρέτο — δηλαδή την ίδια του τη συνείδηση. 

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΚΟΝΣΤΑΝΣ ΟΥΑΙΛΝΤ Η ΜΟΥΣΑ ΤΟΥ ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΛΝΤ.

 

Η Γυναίκα-Κλειδί δίπλα στον μεγάλο συγγραφέα: Κονστάνς Ουάιλντ.

 

Η Κονστάνς Ουάιλντ (Constance Wilde), σύζυγος του Όσκαρ Ουάιλντ, υπήρξε μια ιδιαίτερα αινιγματική μορφή στον χώρο του αποκρυφισμού του 19ου αιώνα. Η ενασχόλησή της με το «άγνωστο» δεν ήταν ένα απλό χόμπι, αλλά μια συστηματική πνευματική αναζήτηση.

 

Η ένταξη στη «Χρυσή Αυγή»

 
Τον Νοέμβριο του 1888, η Κονστάνς μυήθηκε στο Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής (Golden Dawn), μια από τις σημαντικότερες εσωτεριστικές οργανώσεις της εποχής. Για να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις του Τάγματος, αφιέρωσε έναν ολόκληρο χρόνο μελετώντας Εβραϊκά, καθώς και αλχημικά και καβαλιστικά σύμβολα. Το «μαγικό» της σύνθημα (motto) ήταν το "Qui Patitur Vincit" (Ο υπομένων νικά) – μια φράση που αποδείχθηκε προφητική για τη μετέπειτα ζωή της, καθώς κλήθηκε να υπομείνει το τεράστιο κοινωνικό σκάνδαλο και την πτώση του συζύγου της.

 

Η σχέση με τη μυστικότητα και τον Όσκαρ.

 
Παρά τους αυστηρούς όρκους εχεμύθειας που επέβαλλε το Τάγμα, η Κονστάνς φέρεται να μοιραζόταν με τον Όσκαρ λεπτομέρειες για τις περίπλοκες και συχνά παράδοξες τελετουργίες μύησης. Ο Ουάιλντ, γνωστός για το καυστικό του πνεύμα και την αγάπη του για το «θέατρο» της καθημερινότητας, έβρισκε αυτές τις αναφορές εξαιρετικά διασκεδαστικές και τις αντιμετώπιζε με ειρωνική διάθεση.(Ισως γιατί δεν κατανοούσε βασικά κλείδια τις γνώσης που δεχόνταν!)

Ωστόσο, ο εσωτερισμός και η έννοια της μυστικότητας επηρέασαν βαθιά τη σκέψη του, αφήνοντας το αποτύπωμά τους στο έργο του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι», όπου ο Λόρδος Χένρι δηλώνει ότι «η μυστικότητα είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει τη σύγχρονη ζωή μυστηριώδη ή θαυμαστή», αλλά και το διήγημα «Η Σφίγγα χωρίς μυστικό».

 

Πνευματισμός και Επιστήμη

 
Τον Οκτώβριο του 1892, η Κονστάνς διεύρυνε τις αναζητήσεις της γινόμενη μέλος της Society for Psychical Research (Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών), μιας οργάνωσης που μελετούσε επιστημονικά τα παραψυχολογικά φαινόμενα. Συμμετείχε ενεργά σε πνευματιστικές συγκεντρώσεις και σεάνς, οι οποίες ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς ανάμεσα στην καλλιεργημένη τάξη της βικτωριανής Αγγλίας.

 

Η πτώση και η «κατάρα»

 
Μετά την καταστροφή της οικογένειάς της από το σκάνδαλο του Όσκαρ, ορισμένα μέλη της Χρυσής Αυγής υποστήριξαν ότι η πτώση της δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα της «κατάρας» του Τάγματος λόγω της απομάκρυνσής της από αυτό. Στα επίσημα αρχεία της οργάνωσης, δίπλα στο όνομα της Κονστάνς, υπάρχει η σημειωση ότι η ιδιότητά της ήταν "in abeyance" (σε αναστολή).

Είναι αξιοσημείωτο ότι η αναστολή αυτή δεν συνέβη μετά τη δίκη του 1895, αλλά ήδη από το 1889-1890. Η αιτία φέρεται να ήταν η αναταραχή που προκάλεσε η έκδοση του «Ντόριαν Γκρέι», το οποίο θεωρήθηκε προκλητικό και επικίνδυνο από τους συντηρητικούς κύκλους της εποχής.

 

 ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΥΓ. Ενώ ο Όσκαρ Ουάιλντ χρησιμοποιούσε τον εσωτερισμό ως αισθητικό εργαλείο και πηγή πνεύματος (όπως στο The Sphinx Without a Secret), η Κόνστανς τον προσέγγιζε με ακαδημαϊκή σοβαρότητα. Για εκείνον, το μυστικό είχε αξία μόνο αν μπορούσε να το "στολίσει" με λόγια· για εκείνη, η σιωπή και η μελέτη ήταν η ουσία.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΑΛΩΜΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΠΛΩΝ.

 

«Τα "Επτά Πέπλα" της Σαλώμης, αν και απουσιάζουν από την Καινή Διαθήκη, αποτελούν ένα ισχυρό σύμβολο στην τέχνη, τον εσωτερισμό και την αποκρυφιστική λογοτεχνία, το οποίο αποκρυσταλλώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα υπό την επίδραση του Συμβολισμού.Προσωπική συμβουλή πριν δεχτήτε εώς γεγονό μιας παραδόσης κάτι μελετήστε το αν είναι μέρος αυτής!

Αν και η βιβλική Σαλώμη αναφέρεται ως η κόρη που χορεύει για τον Ηρώδη, ο εμβληματικός "Χορός των Επτά Πέπλων" αποτελεί καθαρή επινόηση του Όσκαρ Ουάιλντ για το θεατρικό του έργο Salomé (1891). Ο Ουάιλντ, γράφοντας αρχικά το έργο στα γαλλικά, άντλησε έμπνευση από το κίνημα του Παρακμιακού Συμβολισμού (Decadence) στο Παρίσι. Επηρεάστηκε βαθιά από τον Ζορίς-Καρλ Υσμάν (À Rebours), ο οποίος περιέγραφε τη Σαλώμη ως τη συμβολική ενσάρκωση της "αθάνατης λαγνείας", αλλά και από την οπτική αισθητική των πινάκων του Γκουστάβ Μορό.

Στον αποκρυφισμό, ο χορός συμβολίζει τη σταδιακή αποκάλυψη της εσώτερης αλήθειας μέσω της αφαίρεσης των στρωμάτων της ψευδαίσθησης και της υλικής πραγματικότητας( Διαβαστέ σχετικά όσα λέω για τον χόρο εδω). Πολλοί μελετητές συνδέουν τα επτά πέπλα με τον μεσοποταμιακό μύθο της θεάς Ιστάρ: κατά την κάθοδό της στον Κάτω Κόσμο, η θεά έπρεπε να περάσει από επτά πύλες, αφήνοντας σε κάθε μία από ένα ένδυμα ή κόσμημα (σύμβολο κοσμικής δύναμης), μέχρι να μείνει γυμνή ενώπιον του θανάτου. Η ομοιότητα αυτή προσδίδει στη Σαλώμη τον χαρακτήρα μιας αρχέγονης ιέρειας που, μέσα από την τελετουργική γύμνωση, οδηγεί στη θυσία και την απόλυτη γνώση.»

Η Κάθοδος της Ινάννα και ο Χορός των Επτά Πέπλων: Από τον Μύθο στην Εσωτερική Μύηση

Η κάθοδος της Ινάννα (Ιστάρ) δεν αποτελεί απλώς έναν αρχαίο μύθο, αλλά ένα  τελετουργικό μονοπάτι, το οποίο στην αποκρυφιστική παράδοση αντιστοιχεί στην πλήρη αποδόμηση της προσωπικότητας.

 

Η Σύγχρονη Τελετουργική Πρακτική

 
Στον σύγχρονο εσωτερισμό, η «Κάθοδος» αναπαρίσταται μέσω συμβολικών πράξεων ενδοσκόπησης και κάθαρσης. Ο ασκούμενος αφαιρεί σταδιακά ενδύματα ή κοσμήματα μπροστά σε έναν καθρέφτη ή έναν βωμό, απαγγέλλοντας τις αντίστοιχες «απώλειες». Για παράδειγμα, η αφαίρεση ενός κοσμήματος συνοδεύεται από τη φράση: «Αφήνω πίσω την ανάγκη μου για έλεγχο».Ο συμβολικό τρόπος πολλές φόρες στο απόκρυφο είναι τρόπος και μέσω αποφύγης πίο βαρίων τακτικών!

 

Η Συμβολική των Επτά Πέπλων
Τα επτά πέπλα αντιστοιχούν στους επτά αρχαίους πλανήτες (Σελήνη, Ερμής, Αφροδίτη, Ήλιος, Άρης, Δίας, Κρόνος). Κάθε πέπλο αντιπροσωπεύει έναν περιορισμό ή μια επιρροή αυτών των σφαιρών που η ψυχή οφείλει να αποβάλει για να φτάσει στην πνευματική φώτιση ή την ένωση με το Θείο.

• Τσάκρα: Σε εναλλακτικές ερμηνείες, ο χορός λειτουργεί ως μεταφορά για τον καθαρμό των επτά τσάκρα, όπου κάθε πέπλο που πέφτει αποκαλύπτει μια βαθύτερη πτυχή της συνείδησης.
• Το Πέπλο της Ίσιδας: Μια άλλη προσέγγιση συνδέει τα πέπλα με τα μυστικά της Φύσης. Η Σαλώμη, αφαιρώντας τα, μετατρέπεται σε ιέρεια που αποκαλύπτει τα απαγορευμένα μυστήρια της ζωής και του θανάτου.

Η Ιερή Σεξουαλικότητα

 
Στον αρχαίο κόσμο, η σύνδεση της σεξουαλικότητας με το θείο εκφραζόταν μέσα από τελετουργίες που μετέτρεπαν την ερωτική πράξη σε λατρεία και προσφορά γονιμότητας. Αυτοί οι χώροι συχνά λειτουργούσαν ως κέντρα «Ιερού Γάμου» (Hieros Gamos).
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Ακροκόρινθος. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, στον ναό της Αφροδίτης ήταν αφιερωμένες περισσότερες από χίλιες ιερόδουλες ( Φυσικά και στην αρχαιοτήτα η ιεροδούλες δεν είχαν την αποξίωση του σήμερα ). Οι γυναίκες αυτές θεωρούνταν υπηρέτριες της θεάς και η ένωση μαζί τους αποτελούσε μια μορφή θρησκευτικής υπέρβασης.

Η Σαλώμη: Από την Ιστορική Βασίλισσα στο Αρχέτυπο της Μύστιδος

Στον εσωτερισμό, η Σαλώμη συμβολίζει την «Ιερή Θηλυκότητα», η οποία χρησιμοποιεί τον ερωτισμό όχι ως μέσο ταπείνωσης, αλλά ως όπλο εξουσίας και πνευματικής μεταμόρφωσης. Σε πολλά αποκρυφιστικά συστήματα, ταυτίζεται με την αρχετυπική «Γυναίκα-Μύστη»(όποιος πιστεύει ότι δεν υπήρξαν γυναίκες μύστες τότε αγνοεί την Υπατία και τόσες άλλες! Για τους όσους φορούν τέτοιες παρωπίδες τους προτείνω να διαβάζουν  έδω), την κάτοχο των κλειδιών της ζωής και του θανάτου μέσω της ιερής σεξουαλικότητας.

 

1. Η Μυθολογική και Μαγική Σύνδεση

 

Σε σύγχρονες παραδόσεις μαγείας, η Σαλώμη —συχνά συγχωνευμένη με τη μητέρα της, Ηρωδιάδα— θεωρείται ενσάρκωση ή υψηλή ιέρεια των θεοτήτων της νύχτας, όπως η Άρτεμη (Diana) ή η Εκάτη. Στο εμβληματικό έργο Aradia, or the Gospel of the Witches, το όνομα Aradia ερμηνεύεται από μελετητές ως παράγωγο της Ηρωδιάδας, συνδέοντας τη Σαλώμη με μια αρχαία γενιά ιερειών που δρούσαν στο ημίφως της ιστορίας .Η ιστορία είναι γεμάτη με γυναίκες δύναμης που έμπνευσα συμβούλευα η και έλεγχαν ανθρώπους κλειδιά ανάλογο το ρολό που επέλεγαν η ανήκαν!

 

2. Η Γνωστική Διάσταση

 

Στα Γνωστικά κείμενα (όπως το Ευαγγέλιο του Θωμά ή η Pistis Sophia), συναντάμε μια διαφορετική πτυχή της: εμφανίζεται ως μαθήτρια-ιέρεια που συνομιλεί με τον Ιησού για βαθιά μυστήρια. Εκεί, η Σαλώμη προβάλλεται ως γυναίκα με πνευματική αυθεντία που αναζητά την εσωτερική Γνώση (Gnosis). Ουσιαστικά, «ιερουργεί» πάνω στη σκηνή, μετατρέποντας τον χορό της σε μια ιεροτελεστία μύησης, όπου ο θεατής (ή ο Ηρώδης) έρχεται αντιμέτωπος με τα έσχατα όρια της επιθυμίας και του θανάτου.

 

3. Η Ιστορική Πραγματικότητα

 

Η ιστορική Σαλώμη (περ. 14 μ.Χ. – 62/71 μ.Χ.) αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της βιβλικής παράδοσης και της δυναστείας του Ηρώδη.

• Πηγές: Ενώ τα Ευαγγέλια την αναφέρουν ανώνυμα ως «θυγατέρα της Ηρωδιάδας», ο Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος είναι ο μόνος που διασώζει το όνομά της (Shlomit, που σημαίνει «ειρηνική»).
• Βίος: Σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες, παντρεύτηκε αρχικά τον θείο της, Φίλιππο τον Τετράρχη. Μετά τον θάνατό του το 34 μ.Χ., παντρεύτηκε τον εξάδελφό της, Αριστόβουλο της Χαλκίδας, αποκτώντας τον τίτλο της Βασίλισσας της Μικρής Αρμενίας.
•  
  «Έχουν βρεθεί νομίσματα της εποχής που φέρουν τη μορφή της μαζί με εκείνη του συζύγου της, Αριστόβουλου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο, η Σαλώμη δεν έμεινε στην ιστορία μόνο ως η "κόρη της Ηρωδιάδας", αλλά εξελίχθηκε σε μια σημαντική μορφή εξουσίας στην Εγγύς Ανατολή. Απέκτησε τρεις γιους —τον Ηρώδη, τον Αγρίππα και τον Αριστόβουλο— διασφαλίζοντας τη συνέχεια της δυναστείας σε μια εξαιρετικά ταραγμένη περίοδο.
  Παράλληλα, στα απόκρυφα κείμενα (όπως το Ευαγγέλιο του Θωμά και το Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων), η Σαλώμη εμφανίζεται ως ισότιμη μαθήτρια του Χριστού. Σε μια διάσημη περικοπή, ρωτά τον Ιησού πότε θα έρθει η Βασιλεία του Θεού, με εκείνον να της απαντά: "Όταν τα δύο γίνουν ένα, και το έξω ως το έσω, και το αρσενικό με το θηλυκό". Εδώ, η Σαλώμη παρουσιάζεται ως δέκτης βαθιών εσωτεριστικών διδασκαλιών για την υπέρβαση των δυισμών. Στο Ευαγγέλιο του Θωμά (Λόγιον 61), η ίδια λέει στον Ιησού: "Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπε; Ανέβηκες στο κρεβάτι μου και έφαγες από το τραπέζι μου". Η φράση αυτή ερμηνεύεται εσωτεριστικά όχι ως ερωτική νύξη, αλλά ως σύμβολο πλήρους πνευματικής ταύτισης και οικειότητας με τον Δάσκαλο.»

  Η Σαλώμη ανάμεσα στη Γνώση και την Παράδοση

   

  Ο Διάλογος (Λόγιον 61 - Ευαγγέλιο Θωμά):
  Σαλώμη: «Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπε, που σαν να έρχεσαι από τον Έναν (την Πηγή), ανέβηκες στην κλίνη μου και έφαγες από το τραπέζι μου;»
  Ιησούς: «Εγώ είμαι Εκείνος που προέρχεται από Αυτόν που είναι Αδιαίρετος. Μου δόθηκαν τα πράγματα που ανήκουν στον Πατέρα μου».
  Σαλώμη: «Εγώ είμαι μαθήτριά σου».
  Ιησούς: «Γι' αυτό σου λέω: αν κάποιος γίνει "αδιαίρετος" (ολόκληρος), θα γεμίσει με φως. Αν όμως είναι διαιρεμένος, θα γεμίσει με σκοτάδι».

  Ερμηνεία:
  Ο Ιησούς εξηγεί ότι η πηγή του είναι η Ενότητα (ο Θεός ως Μονάδα). Για να φτάσει η Σαλώμη —και κάθε άνθρωπος— στο Φως, πρέπει να πάψει να είναι «διαιρεμένη», δηλαδή δέσμια των αντιθέσεων (καλό-κακό, ύλη-πνεύμα, αρσενικό-θηλυκό).

  Σε ένα άλλο απόκρυφο κείμενο, η Σαλώμη ρωτά τον Ιησού: «Μέχρι πότε θα κυριαρχεί ο θάνατος;» κι εκείνος απαντά: «Μέχρι εσείς οι γυναίκες να σταματήσετε να γεννάτε». Εδώ, ο Ιησούς δεν στρέφεται κατά της μητρότητας, αλλά χρησιμοποιεί μια αλληγορία: ο θάνατος θα υφίσταται όσο ο άνθρωπος παραμένει παγιδευμένος στον κύκλο της υλικής αναπαραγωγής και δεν επιδιώκει την πνευματική του «γέννηση».

   

  Η Χριστιανική Παράδοση και το Τέλος της Σαλώμης:
  Στην εκκλησιαστική παράδοση, ο θάνατός της περιγράφεται ως μια μορφή θείας δίκης που αντανακλά το αμάρτημά της. Σύμφωνα με τον Νικηφόρο Κάλλιστο:

  • Ο «Χορός του Θανάτου»: Καθώς η Σαλώμη διέσχιζε έναν παγωμένο ποταμό, ο πάγος υποχώρησε και βυθίστηκε μέχρι τον λαιμό. Στην προσπάθειά της να απεγκλωβιστεί, οι σπασμωδικές κινήσεις του σώματός της έμοιαζαν με τον χορό που είχε εκτελέσει μπροστά στον Ηρώδη.
  • Ο Αποκεφαλισμός: Τα κομμάτια του πάγου γύρω από τον λαιμό της έσφιξαν τόσο πολύ, που τελικά την αποκεφάλισαν. Το τέλος της παρέπεμπε ευθέως στον μαρτυρικό αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή.

  Η Κατάληξη του Ηρώδη και της Ηρωδιάδας:
  Μετά την καθαίρεσή τους από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα, ο Ηρώδης Αντίπας και η Ηρωδιάδα εξορίστηκαν στη Γαλατία (Λυών) και αργότερα στην Ισπανία. Εκεί πέθαναν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και ταπείνωσης, μακριά από τα μεγαλεία της εξουσίας τους.

   

  ΥΓ. «Έχει αποδειχθεί βλακώδες σε ορισμένες πτυχές της ιστορίας να θεωρούν ορισμένοι άνδρες το θηλυκό και γυναικείο στοιχείο κατώτερο, αντί να υπάρξει συνεργασία! Στο σύμπαν, η αρσενική με τη θηλυκή ενέργεια βρίσκονται σε συνεργασία και ισορροπία. Σε παιχνίδια δύναμης, όπου το θηλυκό στοιχείο δρα ως αντίπαλος, είναι βλακώδες να θεωρήσει κανείς τον αντίπαλο απλό και κατώτερο. Κύριοι, η ιστορία έχει δείξει ότι αυτό το λάθος πληρώνεται!»Η αντίληψη περί «ανωτερότητας» δεν είναι μόνο ηθικά λάθος, αλλά και λειτουργικά αναποτελεσματική. Όταν κάποιος θεωρεί έναν αντίπαλο (ή συνεργάτη) κατώτερο λόγω φύλου, δημιουργεί ένα τεράστιο «τυφλό σημείο». Αυτή η αλαζονεία τον εμποδίζει να δει την πραγματική ισχύ, την ευφυΐα και τις μεθόδους του άλλου, με αποτέλεσμα να αιφνιδιάζεται. Στη φύση και στο σύμπαν, δεν υπάρχει ιεραρχία αξίας, αλλά συμπληρωματικότητα. Η ενέργεια που δημιουργεί και η ενέργεια που διεισδύει πρέπει να βρίσκονται σε ισορροπία για να υπάρξει εξέλιξη. Όπου η μία πλευρά προσπάθησε να επιβληθεί ολοκληρωτικά στην άλλη, το αποτέλεσμα ήταν πάντα η δυσαρμονία και, τελικά, η κατάρρευση. Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην αναγνώριση της αξίας του άλλου. Όποιος παίζει παιχνίδια εξουσίας βασισμένος σε προκαταλήψεις, έχει ήδη χάσει το παιχνίδι πριν καν αρχίσει.

   

  ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.

ΚΟΜΙΚ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ (SCI-FI )

 . Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να «διαβάζεις» για αυτά τα είδη και στο να έχεις μεγαλώσει ξεφυλλίζοντας τεύχη που μύριζαν φτηνό μελάνι και χαρτί, περιμένοντας με αγωνία την επόμενη περιπέτεια.Αυτή η «παιδική μύηση» δεν είναι απλώς ψυχαγωγία· είναι ένας τρόπος να εκπαιδεύεις τη φαντασία σου να βλέπει πέρα από το προφανές, να αγκαλιάζει το άγνωστο και να κατανοεί την έννοια του αρχετυπικού ήρωα . Είναι μια εσωτερική μελέτη, γιατί σε μαθαίνει από νωρίς ότι τα όρια του κόσμου μας είναι τόσο μεγάλα όσο και τα όρια του μυαλού μας.Όποιος δεν ένιωσε το δέος ενός μακρινού γαλαξία ή τη δύναμη ενός σπαθιού ενάντια σε αρχαία μαγεία μέσα από τα καρέ ενός κόμικ, δύσκολα μπορεί να συλλάβει το βάθος και τη φιλοσοφία που κρύβονται πίσω από το φανταστικό η το (Sci-Fi)«Δεν μπορείς να μιλάς σε χώρους αναζήτησης για την ηρωική ή την επιστημονική φαντασία, αν δεν έχεις γαλουχηθεί και μεγαλώσει μέσα σε αυτήν, με τα τεύχη των κόμικς της εποχής από παιδική ηλικία! Ήταν ένα είδος παιδικής μύησης στον κόσμο του φανταστικού και της μαγείας· μια εσωτερική μελέτη του αγνώστου, φίλτατοι!»Ξέρω ίσως στεναχωρό ορισμένους η τους χαλάω το αφήγημα!Μαλλον ειστε απο τους φάν τον τευχών γέλιου ΤΙΡΑΜΟΛΑ.( Πολύ κάλο εως τεύχος γελίου)

 Στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1980, ο Κόναν ο Βάρβαρος γνώρισε τεράστια επιτυχία μέσα από διάφορες εκδοτικές προσπάθειες, με κυριότερες αυτές των εκδόσεων Καμπανάς και Cobra Press.Στις αρχές της δεκαετίας του '80, ο Καμπανάς εξέδωσε τη σειρά "Κόναν ο Βάρβαρος", δημοσιεύοντας τις πρώτες ιστορίες της Marvel. Χαρακτηριστικά τεύχη περιλαμβάνουν τίτλους όπως "Θεοί του Θανάτου" και "Ο Πύργος του Ελέφαντα".Από το 1985, η Cobra Press ξεκίνησε μια εμβληματική ασπρόμαυρη έκδοση του "Conan the Barbarian", η οποία έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στα περίπτερα. Αργότερα κυκλοφόρησε και τη σειρά "Super Conan", η οποία περιλάμβανε μεγαλύτερες ιστορίες.Αν και η Μαμούθ είναι γνωστή για άλλους τίτλους, είχε μια σύντομη επαφή με το είδος των "ενήλικων comics" στις αρχές της δεκαετίας, αλλά η κύρια παρουσία του Κόναν στην Ελλάδα παρέμεινε συνδεδεμένη με τους Καμπανά και Cobra.Κόναν (Conan): Ο απόλυτος πρωταγωνιστής, ένας Κιμμέριος πολεμιστής που ταξιδεύει στην Υβόρεια Ήπειρο.
Ρεντ Σόνια (Red Sonja): Η "Διαβολική Πολεμίστρια με το Σπαθί", η οποία εμφανιζόταν συχνά ως σύμμαχος ή αντίπαλος του Κόναν σε πολλές ιστορίες των εκδόσεων Καμπανά και Cobra.Οταν γνώρισα την συνεργάτιδα μου Χρύσα Καλαμαρά σε Νεαρή τότε ιλικία και η δύο αλλά φαν και συλέκτες του τέυχους και τον ιστοριών του, ξεκινήσε μία επική διαφωνία γιατί ο Κόναν δεν επέλεξε στα τεύχοι ως γυναίκα του την ρεν Σόνια

 Το «Αγόρι» (συχνά και ως «Δυναμικό Αγόρι») υπήρξε ένα από τα πλέον εμβληματικά νεανικά περιοδικά κόμικς στην Ελλάδα, με την περίοδο του 1980 να αποτελεί την "χρυσή" του εποχή.Επιστημονική Φαντασία: Με κορυφαία σειρά τον Δικαστή Ντρεντ (Judge Dredd).Ο «Εξουσιαστής» (πρωτότυπος τίτλος: The Power) ήταν μία από τις πιο δημοφιλείς και ιδιαίτερες σειρές επιστημονικής φαντασίας που φιλοξενήθηκαν στο περιοδικό «Αγόρι» κατά τη δεκαετία του '80.Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν νεαρό, τον Mark Power, ο οποίος ανακαλύπτει ότι διαθέτει υπερφυσικές δυνάμεις, με κυριότερη την ικανότητα να ελέγχει το μυαλό των άλλων ή να τους επιβάλλει τη θέλησή του.Ο γραφών φαν του τέυχους στην παιδικη ιλικία και συλεκτης του.

Στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1980, ο Ζαγκόρ (Zagor), ο θρυλικός «Πνεύμα με το Τσεκούρι», είχε μια έντονη εκδοτική παρουσία μέσα από διάφορα περιοδικά κόμικς.Zagor (Εκδόσεις Παπαχρυσάνθου): Το 1980 κυκλοφόρησε η δεύτερη αυτόνομη σειρά του ήρωα στην Ελλάδα. Η προσπάθεια αυτή ήταν βραχύβια.

ΕΛΛΗΝΑΣ ΙΣΟΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΡΕΥΝΑ!

 

 

 «Πολλοί με ρωτούν γιατί είμαι ερευνητής και γιατί ασχολούμαι με την αναζήτηση. Μα γιατί είμαι Έλληνας, γεννημένος στην ίδια τη χώρα της αναζήτησης! Σκεφτείτε πόσα πράγματα που σχετίζονται με την έρευνα, το άγνωστο και την επιστήμη γεννήθηκαν σε αυτήν τη χώρα.
Ερευνώ το απόκρυφο και την εσωτερική αναζήτηση, γιατί εδώ γεννήθηκαν και άκμασαν τα Εσωτερικά Μυστήρια, όπως: τα Ελευσίνια (Ελευσίνα), τα Ορφικά, τα Καβείρια (Σαμοθράκη), τα Διονυσιακά, τα Μυστήρια της Αίγινας (Εκαταία), της Ανδανίας (Μεσσηνία), του Τροφωνίου (Λιβαδειά), των Κουρητών (Κρήτη), της Δέσποινας (Λυκόσουρα Αρκαδίας) και του Λίνου.
Εδώ γεννήθηκε η αναζήτηση της σκέψης και της ανάλυσης, η ίδια η Φιλοσοφία:Θαλής ο Μιλήσιος: Ο "πρώτος φιλόσοφος". Μετατόπισε την εξήγηση του κόσμου από τον Μύθο στον Λόγο.
Ηράκλειτος ο Εφέσιος: Ο πατέρας της Διαλεκτικής. Το "Τα πάντα ρεί" και ο "Λόγος" ως παγκόσμια τάξη επηρέασαν τη σκέψη ανά τους αιώνες.
Παρμενίδης ο Ελεάτης: Ο ιδρυτής της Οντολογίας. Ερεύνησε τη φύση του "Είναι" και της αλήθειας.
Εδώ γεννήθηκε και η επιστημονική σκέψη:

Αριστοτέλης: Ο θεμελιωτής της Λογικής και της Εμπειρικής Επιστήμης, που ταξινόμησε τη γνώση από τη Βιολογία μέχρι την Ποιητική.
Δημόκριτος: Ο πατέρας της Ατομικής Θεωρίας. Υποστήριξε ότι ο κόσμος αποτελείται από άτομα και κενό, προαναγγέλλοντας τη σύγχρονη Φυσική.»Ο Πυθαγόρας δεν ήταν απλώς μαθηματικός· ήταν ο πρώτος που ονόμασε τον εαυτό του «φιλόσοφο» (εραστή της σοφίας), συνδέοντας το ιερό με το επιστημονικό. Όσο για τη Δημοκρατία, ο Κλεισθένης δεν έφτιαξε απλώς ένα πολίτευμα, αλλά έναν τρόπο ζωής όπου ο πολίτης είναι συμμέτοχος και όχι παθητικός δέκτης — κάτι που ισχύει και για την έρευνα.«Πυθαγόρας ο Σάμιος: Συνέδεσε τη Φιλοσοφία με τα Μαθηματικά. Δίδαξε ότι η ουσία του σύμπαντος είναι οι αριθμοί και η αρμονία, επηρεάζοντας βαθιά την επιστήμη, τη μουσική και τον μυστικισμό.
Εδώ γεννήθηκε επίσης η ελευθερία του λόγου και της ζωής. Η Δημοκρατία γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ. (συγκεκριμένα το 508-507 π.Χ.). Ο άνθρωπος που έθεσε τα θεμέλια της δημοκρατικής μεταρρύθμισης ήταν ο Κλεισθένης, συνεχίζοντας το έργο του νομοθέτη Σόλωνα.
Αυτή είναι και η απάντησή μου σε ορισμένους "πρωτοπόρους" της ελληνικής αναζήτησης, οι οποίοι, για να το παίξουν αυθεντίες, διαφημίζουν πρώτα τη συνεργασία τους με σωματεία του εξωτερικού και μετά το έργο τους στη χώρα όπου δρουν. Αν θέλετε να καταλάβετε για ποιους μιλώ, δείτε πόσα ξενόφερτα βιβλία και ιδεώδη "πουλάνε", την ίδια στιγμή που αγνοούν τον πλούτο της δικής μας παράδοσης.»

η Ελλάδα δεν είναι απλώς μια γεωγραφική περιοχή, αλλά το
λίκνο της αμφισβήτησης και της συστηματικής έρευνας.Από τη μία πλευρά, η εσωτερική αναζήτηση μέσω των Μυστηρίων (όπως τα Ελευσίνια ή τα Καβείρια) πρόσφερε μια βιωματική επαφή με το άγνωστο και τον θάνατο. Από την άλλη, ο Λόγος των προσωκρατικών και η Λογική του Αριστοτέλη μετέτρεψαν το χάος σε κατανοητό σύμπαν. Αυτή η διπλή φύση —το μυστικιστικό και το ορθολογικό— είναι που κάνει την ελληνική σκέψη τόσο διαχρονική. Είναι οξύμωρο να αναζητά κανείς την «αυθεντία»Η να αυτοκαλή τον ευατό του πρωτοπόρο με ξένα πρότυπα ή εξωτερικούς τίτλους, όταν πατάει στο χώμα που γέννησε την ίδια την έννοια της
ελεύθερης σκέψης και της κοσμικής αρμονίας.Στο πεδίο του «παράξενου», η αληθινή έρευνα δεν είναι τίτλοι ή διασυνδέσεις, αλλά:
Ορθολογισμός: Η εξάντληση κάθε φυσικής ερμηνείας πριν την αποδοχή του υπερφυσικού.
Σκεπτικισμός: Η αμφισβήτηση της αυθεντίας (ακόμη και της «ξενόφερτης»).
Τεκμηρίωση: Η χρήση οργάνων και δεδομένων, όχι απλώς εντυπώσεων.

Η «ξενομανία» συχνά θολώνει την κρίση, μετατρέποντας την αναζήτηση σε σόου. Η ουσία βρίσκεται στην ταπεινότητα απέναντι στο άγνωστο και στον σεβασμό προς την ιστορική κληρονομιά που απαιτεί απόδειξη και όχι απλή πίστη.«Μάθετε πρώτα την ιστορία και τους βασικούς ιδρυτές της επιστημονικής σκέψης που γεννήθηκαν σε αυτήν τη χώρα και μετά μιλήστε για επιστημονική αναζήτηση και όρους στον χώρο του παράξενου! Το να μοστράρω τον εαυτό μου ως μεγάλο ερευνητή λόγω επαφής με ομάδες έρευνας του εξωτερικού, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ξενοφερτη ματαιοδοξία! Τώρα βγάλτε τα προσωπεία της κότας και πουλήστε μας επιστημονική έρευνα και μυαλοσύνη!»

ΣΕΙΡΕΣ (SCI-FI ) KAI ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ!

 Η επιστημονική φαντασία (Sci-Fi) δεν είναι απλώς «εφέ» ή μια εμπορική ταμπέλα· είναι μια βαθιά κουλτούρα με τεράστια ιστορία, κανόνες και εμβληματικούς χαρακτήρες που διαμόρφωσαν την ανθρώπινη σκέψη.Όταν κάποιος αυτοχρίζεται «πρωτοπόρος» χωρίς να έχει μελετήσει τα θεμέλια του είδους (από τον Asimov και τον Philip K. Dick μέχρι σειρές-σταθμούς όπως το Star Trek, το The Expanse ή το Battlestar Galactica), ουσιαστικά υποτιμά το ίδιο το κοινό. Η έλλειψη γνώσης των βασικών αρχετύπων και των κοινωνικοπολιτικών προεκτάσεων του Sci-Fi κάνει το αποτέλεσμα να φαίνεται ρηχό και «προπαγανδιστικό».Η πραγματική δημιουργία απαιτεί βαθιά γνώση του τι έχει προηγηθεί, ώστε να μπορείς όντως να προσφέρεις κάτι νέο. Χωρίς τους «σπόρους» της γνώσης, η φαντασία μένει στείρα.«Είναι λυπηρό κάποιοι που το παίζουν "πρωτοπορία" της επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα, να μην έχουν δει καν τις σειρές που σφράγισαν την ελληνική και διεθνή σκηνή. Τολμούν να προβάλλουν τους εαυτούς τους ως μοναδικούς και πρωτοπόρους στον χώρο, ενώ αγνοούν βασικούς ρόλους και σταθμούς της παγκόσμιας Sci-Fi ιστορίας. Αγαπητοί μου, η προπαγάνδα δεν φτάνει· χρειάζονται και "σπόροι" (γνώσης). Ίσως σε κάποιους που δεν γνωρίζουν τον χώρο ή δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν σε αυτόν, οι ισχυρισμοί σας να περνάνε, αλλά όχι σε εμάς.»