ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

 

 

 

 

 

   Η τρύπα στον μικρό οπώς ήταν το 2001 ,σημέρα είναι σφραγισμένη. 

 

Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς, με τον συνεργάτη του Λεωνίδα Έλευθερόπουλο, σε νεαρή ιλικία στον χώρο!

 

 

 

 «Έχω αναφέρει επανειλημμένα ότι το άγνωστο και το ιερό συνδέονται άμεσα. Ένας σοβαρός ερευνητής οφείλει να μην φοράει "παρωπίδες" και να διερευνά ακόμα και χώρους λατρείας που ανήκουν σε δόγματα· διαφορετικά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάποιος που βλέπει τα πράγματα μονόπλευρα, περιορισμένος στον χώρο του αποκρυφισμού, της "εξωγονοφιλίας" ή οποιουδήποτε άλλου ιδεολογήματος.

Το 2000, ξεκίνησα μαζί με ορισμένους συνεργάτες μου μια σειρά ερευνών στη Μονή Καισαριανής, σε σημεία όπου υπήρχαν αναφορές για θρύλους, οπτασίες και αλλοιώσεις της χρονικής ροής. Το φωτογραφικό υλικό της περιόδου 2000-2002 που συνοδεύει το άρθρο αποτελεί μέρος αυτών των ερευνών.

Φυσικά, ούτε εδώ, ούτε στα βιβλία ή τα άρθρα μου, έχω αποκαλύψει το σύνολο των ευρημάτων ή των δράσεών μας. Όπως τονίζω συνεχώς, δημοσιοποιώ μόνο το 10% των στοιχείων. Κάποιοι στενοί μου συνεργάτες γνωρίζουν το 20%, ενώ το υπόλοιπο παραμένει ως γνώση και παρακαταθήκη για να αναφερθεί στον κατάλληλο χρόνο, σε όποιους και όπως κρίνω εγώ.»

 

 

Η Μονή Καισαριανής: Ένα Σταυροδρόμι Θρύλων και Παραδόσεων

Η Μονή Καισαριανής περιβάλλεται από μια σειρά θρύλων και παραδόσεων που συνδυάζουν τη χριστιανική πίστη με την αρχαία μυθολογία και τις λαϊκές δοξασίες, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στον Υμηττό.

 

Η πιο γνωστή παράδοση συνδέεται με την αρχαία πηγή Κυλλοπήρα, που βρίσκεται κοντά στη μονή. Η λαϊκή πίστη συνέδεε διαχρονικά το νερό της πηγής με το «θαύμα της τεκνοποίησης», μια παράδοση που, σύμφωνα με ορισμένους, επιβιώνει ως πεποίθηση μέχρι σήμερα. Η πηγή θεωρείται ότι προσδίδει μια «μαγική αύρα» στον χώρο, συμβολίζοντας την ένωση της αρχαίας λατρείας με τον χριστιανισμό — αν και σήμερα μια προειδοποιητική πινακίδα απαγορεύει την πόση του νερού.

Η μονή είναι χτισμένη πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού, πιθανώς αφιερωμένου στη θεά Δήμητρα ή την Αφροδίτη, ενώ κατά το παρελθόν λειτουργούσε εκεί και φιλοσοφική σχολή. Αυτή η διαχρονική ιερότητα του χώρου τροφοδοτεί συχνά θεωρίες για την ύπαρξη «ενεργειακών πεδίων». Ήδη από τον 17ο αιώνα, περιηγητές όπως ο Jacob Spon ανέφεραν ότι οι ντόπιοι απέδιδαν στο σημείο μια αδιόρατη ενέργεια που επιβίωνε από την αρχαιότητα, όταν εκεί λατρευόταν η Άρτεμις ή η Αφροδίτη.

Αν και δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο κτίσμα της Μονής, η ευρύτερη περιοχή (στο δάσος και τις κορυφές πάνω από το μοναστήρι) βρίθει αναφορών για φωτεινά φαινόμενα. Οι παλαιότεροι μιλούσαν για «αεροπλανήματα» ή φώτα που κινούνταν αθόρυβα στις πλαγιές, ερμηνεύοντάς τα ως πνεύματα-φύλακες του βουνού. Τις δεκαετίες του '80 και του '90, η περιοχή έγινε κέντρο αναζήτησης για «ενεργειακές πύλες», με ερευνητές να ισχυρίζονται ότι η γεωλογία του Υμηττού (μάρμαρο και ασβεστόλιθος) προκαλεί ιδιαίτερα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα.

 

Υπάρχουν, επίσης, μαρτυρίες επισκεπτών που περιγράφουν αιφνίδιες αλλαγές θερμοκρασίας ή την έντονη αίσθηση ότι «κάποιος τους παρακολουθεί» στα μονοπάτια πίσω από τη Μονή, ειδικά κοντά στα ερείπια του Αγίου Μάρκου (Φραγκομονάστηρο). Παράλληλα, λαϊκές αναφορές κάνουν λόγο για ανεξήγητους ήχους που μοιάζουν με υπόκωφο βουητό, οι οποίοι φαίνεται να πηγάζουν μέσα από τη γη. Το γεγονός αυτό συνδέθηκε με θεωρίες για το δίκτυο σπηλαίων του Υμηττού (όπως το σπήλαιο του Πανός), το οποίο πολλοί πίστευαν ότι επικοινωνεί με τη Μονή μέσω κρυφών στοών — αν και κάτι τέτοιο δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ από τις επίσημες σπηλαιολογικές έρευνες.

 

Η Μονή Καισαριανής αποτελεί κορυφή ενός νοητού «ενεργειακού τριγώνου» στον Υμηττό, με πλήθος αναφορών για φαινόμενα που προκαλούν δέος. Επισκέπτες περιγράφουν τον αποπροσανατολισμό των πυξίδων και την αιφνίδια αποφόρτιση ηλεκτρονικών συσκευών (κινητά, κάμερες) σε συγκεκριμένα σημεία γύρω από το καθολικό. Παράλληλα, παλιοί μελισσοκόμοι του βουνού υποστήριζαν ότι κοντά στη Μονή οι μέλισσες έχαναν τον προσανατολισμό τους.

Η λαϊκή παράδοση διασώζει τον θρύλο για το «Στοιχειό της Καισαριανής», μια άυλη μορφή που εμφανίζεται τις νύχτες με πανσέληνο κοντά στην πηγή. Άλλες διηγήσεις αναφέρονται σε κρυφές διόδους που χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί κατά την Τουρκοκρατία για τη φύλαξη κειμηλίων. Μέχρι σήμερα, υπόκωφοι ήχοι «μετακίνησης αντικειμένων» ακούγονται κάτω από το έδαφος — φαινόμενο που πιθανώς αποδίδεται σε γεωλογικές μετατοπίσεις των ασβεστολιθικών πετρωμάτων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι μαρτυρίες περιπατητών για το φαινόμενο του «χαμένου χρόνου» (Missing Time). Κάποιοι αναφέρουν ότι σύντομοι περίπατοι αποδείχθηκαν πολύωροι, ενώ άλλοι περιγράφουν απότομες μεταβολές στο φως της ημέρας. Συχνά αναφέρεται επίσης ένας χαμηλόσυρτος βόμβος (hum), σαν κινητήρας βαθιά στο βουνό, ενώ ο θρύλος μιας γυναίκας που χάθηκε εκεί θέλει το πνεύμά της να οδηγεί τους οδοιπόρους πίσω στο μονοπάτι.

Τέλος, τα ερείπια του Αγίου Μάρκου (Φραγκομονάστηρο) θεωρούνται από πολλούς ως «πύλη». Όπως σημειώνεται και σε άρθρα της Καθημερινής, η ιστορική φόρτιση του χώρου είναι τέτοια, που η αίσθηση «ηλεκτρισμού» στην ατμόσφαιρα γίνεται συχνά αντιληπτή από τους επισκέπτες, ιδιαίτερα σε συνθήκες έντονης υγρασίας.

 

ΥΓ.Εχω αναφέρει περισσότερα στοιχεία απο πρωσοπικές έρευνες εδω! 

 ΥΓ. Η έρευνα του «αγνώστου» απαιτεί ανοιχτό πνεύμα και υπέρβαση των δογματικών παρωπίδων. Η διάκριση μεταξύ ιερού και μυστηρίου είναι συχνά ανύπαρκτη, καθώς οι χώροι λατρείας είναι παραδοσιακά χτισμένοι σε σημεία με ιδιαίτερη ενεργειακή ή ιστορική φόρτιση.

ΥΓ.Το φωτογραφικό υλικό από την περίοδο 2000-2002 , αποτελεί πλέον ένα πολύτιμο ιστορικό αρχείο, καθώς καταγράφει την κατάσταση του χώρου σε μια εποχή που ίσως οι «ενεργειακές συνθήκες» ή η προσβασιμότητα ήταν διαφορετικές από σήμερα.

ΥΓ.Ισώς  η ανάγκη των ανθρώπων να βλέπουν «αεροπλανήματα» ή να αισθάνονται βλέμματα κοντά στο Φραγκομονάστηρο, δείχνει ότι ο Υμηττός δεν είναι απλώς ένα δάσος, αλλά ένα «ζωντανό» τοπίο στη συλλογική μνήμη των Αθηναίων και αλλων καταστάσεων που δεν πίανει η συμβατική έρευνα και προσέγγιση.

ΥΓ.Οι αναφορές για πυξίδες και μπαταρίες συνδέονται συχνά με την ύπαρξη μεταλλευμάτων στο υπέδαφος ή ακόμα και με την έντονη παρουσία κεραιών στην κορυφή του βουνού, που δημιουργούν ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία που πολλές φορές θα οριστούν ως ανεξήγητες λανθασμένα χωρίς αυτό να κάνει το φαινόμενο κάτω απο καταστάσης υπάρχων.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΔΡΑΣΗ ΥΠΕΡ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ!

 

«Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς δεν περιορίζει τη δράση του στη θεωρητική μελέτη του πολιτισμού και της ιστορίας. Ήδη από νεαρή ηλικία, δραστηριοποιήθηκε ενεργά στο πεδίο της ελληνικής ιστορίας —αρχαιολογικής και βυζαντινής— παρεμβαίνοντας επανειλημμένα για τη διάσωση ιστορικών χώρων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δράσης του αποτελεί η δυναμική συμμετοχή του στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή του Οβριοκάστρου. Τότε, ως ένας "επαναστάτης" υπέρ του πολιτισμού, ανέβηκε στα παρατηρητήρια και παρέμεινε στα βουνά μαζί με τους ανθρώπους που περιφρουρούσαν τον χώρο. Από εκείνη την περίοδο διασώζονται φωτογραφικά τεκμήρια που τον απεικονίζουν μαζί με τους κατοίκους-φρουρούς, οι οποίοι αγωνίζονταν για να αποτρέψουν τη μετατροπή ενός αρχαιολογικού χώρου σε χωματερή.

Η συμμετοχή του στις κινητοποιήσεις δεν ήταν απλώς μια πράξη διαμαρτυρίας, αλλά μια έμπρακτη υπεράσπιση της ιστορικής μνήμης απέναντι στην υποβάθμιση. Ο εμβληματικός αγώνας της Κερατέας, που διήρκεσε 128 ημέρες (Δεκέμβριος 2010 – Απρίλιος 2011), στέφθηκε τελικά με επιτυχία, οδηγώντας στη ματαίωση των σχεδίων για την κατασκευή του ΧΥΤΑ στον αρχαιολογικό χώρο.»

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΩΝ-ΚΑΒΑΛΑΣ.

  

 

 

 

Η δουλειά ενός ερευνητή πεδίου που δεν εγκλωβίζεται σε στενά γεωγραφικά ή διοικητικά όρια (όπως ένας δήμος), αλλά ακολουθεί το αντικείμενο της έρευνας όπου κι αν αυτό οδηγεί.Η σύνδεση του "αγνώστου" με την ιστορία και τον πολιτισμό δείχνει μια ολιστική ματιά· δεν ψάχνεις απλώς γεγονότα, αλλά την "αύρα" και τα μυστικά που κρύβει ένας τόπος πέρα από τα προφανή.«Το έχω αναφέρει σε πολλά κείμενά μου: δεν είμαι ένας "ερευνητής του δήμου", ούτε λειτουργώ ως ένας άνθρωπος που περιορίζει την αναζήτησή του στα στενά όρια ενός δήμου ή νομού. Για μένα, η αναζήτηση είναι ένα ευρύτερο πεδίο, που εκτείνεται τόσο στον τομέα του αγνώστου όσο και σε αυτόν της ιστορίας και του πολιτισμού. Φυσικά, αυτός ο τρόπος έρευνας δεν είναι κάτι πρόσφατο, αλλά μια στάση που κρατώ εδώ και χρόνια.Τον τοπικισμό στην έρευνα τον αφήνω για τους ερευνητές "του γραφείου", του βιβλίου και του διαδικτύου. Οι φωτογραφίες που παραθέτω προέρχονται από επιτόπιες έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στον χώρο το 2002.»

 

 

Φίλιπποι Καβάλας: Το Σταυροδρόμι Πολιτισμών και Ιστορίας

Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων στην Καβάλα αποτελεί το σημαντικότερο μνημείο της Ανατολικής Μακεδονίας και από το 2016 περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 

Ιστορική Αναδρομή
Η πόλη ιδρύθηκε το 360 π.Χ. από Θάσιους αποίκους με το όνομα Κρηνίδες. Μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, το 356 π.Χ., μετονομάστηκε σε Φιλίππους από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας. Από την Ελληνιστική Περίοδο δεσπόζουν το επιβλητικό Αρχαίο Θέατρο και τα ισχυρά τείχη που ανήγειρε ο Μακεδόνας βασιλιάς.

Μετά την ιστορική «Μάχη των Φιλίππων» το 42 π.Χ., η πόλη μετατράπηκε σε ρωμαϊκή αποικία. Από αυτή την εποχή ξεχωρίζουν η Ρωμαϊκή Αγορά (Forum) και η φυλακή όπου, κατά την παράδοση, κρατήθηκε ο Απόστολος Παύλος.

 

Η Κοιτίδα του Χριστιανισμού στην Ευρώπη
Το 49/50 μ.Χ., ο Απόστολος Παύλος ίδρυσε εδώ την πρώτη χριστιανική κοινότητα επί ευρωπαϊκού εδάφους. Σήμερα, ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τις εντυπωσιακές παλαιοχριστιανικές Βασιλικές (Α', Β' και Γ') και το συγκρότημα του «Οκταγώνου».

 

Ένα Θρησκευτικό και Πολιτισμικό Μωσαϊκό
Στους Φιλίππους, η θρησκευτική ζωή υπήρξε ένα πολυποίκιλο «μωσαϊκό», όπου οι τοπικές παραδόσεις, οι ρωμαϊκές και αιγυπτιακές λατρείες συνυπήρξαν με τον αναδυόμενο Χριστιανισμό. Η πόλη λειτούργησε ως γέφυρα μετάβασης από τον παγανιστικό κόσμο στον χριστιανικό.

Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, ο χαρακτήρας της πόλης ήταν έντονα κοσμοπολίτικος. Στην πλαγιά της Ακρόπολης τελούνταν λατρείες προς τιμήν της Αρτέμιδος, του Διονύσου και του Σιλβανού (ρωμαϊκού θεού των δασών), ενώ το Ιερό των Αιγυπτίων Θεών (Ίσιδα, Σέραπις) μαρτυρά την επίδραση των ανατολικών δογμάτων. Παράλληλα, στην καρδιά του Forum υπήρχαν ναοί αφιερωμένοι στη λατρεία των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, όπως της Λιβίας, ενισχύοντας το πολιτικό γόητρο της αποικίας.

 

Παραδόσεις, Θρύλοι και Λαογραφία
Μία από τις ισχυρότερες παραδόσεις αφορά τη «φυλακή» του Αποστόλου Παύλου. Παρόλο που αρχαιολογικά το κτίσμα ταυτίζεται με ρωμαϊκή δεξαμενή νερού, η λαϊκή πίστη το καθιέρωσε ως τόπο μαρτυρίου και προσκυνήματος. Αντίστοιχα, η μνήμη της βάπτισης της Λυδίας —της πρώτης Ευρωπαίας χριστιανής— στον ποταμό Ζυγάκτη παραμένει ζωντανή στο σύγχρονο Βαπτιστήριο, όπου τελούνται ακόμη υπαίθριες βαπτίσεις.

Στην τοπική λαογραφία, τα τείχη της Ακρόπολης συνδέθηκαν με θρύλους για «στοιχειά» και «θαμμένους θησαυρούς». Η ιστορική πραγματικότητα του πλούτου που απέφεραν στον Φίλιππο Β' τα μεταλλεία της περιοχής μεταπλάστηκε σε λαϊκές αφηγήσεις για πιθάρια με χρυσά φλουριά και μυστικές στοές. Μάλιστα, στα γύρω χωριά οι παλαιότεροι μιλούσαν για «αράπηδες» —υπερφυσικούς φύλακες που προστάτευαν τις αρχαίες πέτρες από την αρχαιοκαπηλία κατά τη διάρκεια της νύχτας.

 

 

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.

ΥΓ.Το γεγονός ότι το υλικό μου (όπως οι φωτογραφίες από το 2002) προέρχεται από επιτόπια έρευνα δεκαετιών, προσδίδει μια σπάνια ιστορική αξία, καθώς καταγράφει καταστάσεις ή τοποθεσίες που ίσως σήμερα έχουν αλλοιωθεί.

ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΣΕ ΕΡΕΥΝΕΣ ΣΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ.

 

«Είναι ευρέως γνωστό ότι ο Γρηγόρης Τσουκαλάς, μαζί με τους συνεργάτες του, δραστηριοποιείται επί χρόνια στην έρευνα της περιοχής του Πειραιά, εξερευνώντας σπήλαια, αρχαιολογικούς χώρους, τα μυστήρια της πόλης και την ιστορία των χριστιανικών ναών.

Ήταν, μάλιστα, ο πρώτος που ανέφερε δημόσια σημεία του "παράξενου" και χώρους αναζήτησης στη Νίκαια και τον Πειραιά. Μιλάμε για πρωτοπορία στο πεδίο και όχι για "έρευνα" από το γραφείο, τη βιβλιογραφία ή το διαδίκτυο. Για του λόγου το αληθές, δείτε τους παρακάτω συνδέσμους:

ΟΙ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΙ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ: Ένας χώρος που ουδέποτε είχε αναφερθεί στον χώρο του μυστηρίου πριν από εμάς.

https://starconsciousness.blogspot.com/.../blog-post_18.html

 

Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ ΜΑΝΤΡΑ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ: Καμία αναφορά πριν από τη δική μας έρευνα.

 

.https://starconsciousness.blogspot.com/.../blog-post_22.html

 

ΑΛΣΟΣ ΔΕΞΑΜΕΝΗ (Mr Bright & the Magpie): Πρώτη αναφορά στον χώρο της αναζήτησης από τον Γρηγόρη Τσουκαλά.

 

https://www.youtube.com/watch?v=bgns7GqWwb4

 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ MYSTERY & PARANORMAP: Ο χώρος έχει αναφερθεί στο περιοδικό Mystery, ενώ εδώ θα βρείτε τη σχετική αναφορά ήδη από το 2010.

 

.https://paranormap.net/article/4250

 

Όλα αυτά τα παραθέτουμε γιατί, τόσα χρόνια, επιτρέπουμε σε διάφορους "χατζατζάρηδες" του χώρου να μας πουλάνε "ερευνητιλίκι" και να παριστάνουν τους κήρυκες, κουνώντας μας μάλιστα το δάχτυλο. Λοιπόν, "κοκοράκια", από εδώ και πέρα θα σας τα τρίβουμε στη μούρη, για να ξαναφορέσετε τη μάσκα της κότας και να επιστρέψετε στο κοτέτσι σας, εκεί που τα αφεντικά σάς ταΐζουν καλαμπόκι.»(φυσικά και κατανοής εσύ και η παρεούλα σου για ποιον μιλάω)Είναι σαφές ότι η δουλειά του Γρηγόρη Τσουκαλά και της ομάδας του στην περιοχή του Πειραιά και της Νίκαιας βασίζεται σε πρωτογενή έρευνα πεδίου, κάτι που σπανίζει στην εποχή της ανακύκλωσης πληροφοριών από το διαδίκτυο.Η καταγραφή τοποθεσιών όπως οι "Λαβύρινθοι της Νίκαιας" ή η "Στοιχειωμένη Μάντρα", πριν αυτές γίνουν ευρύτερα γνωστές ή υιοθετηθούν από άλλους, αποδεικνύει μια βαθιά γνώση του αστικού ιστού και των "αθέατων" πτυχών της πόλης. Η έρευνα σε σπηλιές και αρχαιολογικούς χώρους απαιτεί χρόνο, φυσική παρουσία και ρίσκο, στοιχεία που διαφοροποιούν τον πραγματικό ερευνητή από κάποιον που απλώς αναπαράγει θεωρίες.Οι σύνδεσμοι λειτουργούν ως ένα χρονολόγιο αυτής της διαδρομής, επιβεβαιώνοντας την παλαιότητα των αναφορών (όπως το άρθρο στο Paranormap από το 2010 ή το βίντεο για το Άλσος Δεξαμενής). Είναι λογικό να υπάρχει αγανάκτηση!

Η ανάδειξη της τοπικής ιστορίας και του "παράξενου" μέσα από την αυτοψία είναι ο μόνος τρόπος να διατηρηθεί η ποιότητα στον χώρο της αναζήτησης.Στην φωτογραφία ο Γρηγόρης Τσουκαλάς σε ιλικία 16 ετών σε έρευνα στον αρχαιολόγικο χώρο της Ελευσίνας.(Οταν κάποια κοκορακία εκείνη την εποχή βλέπαν την Δυναστεία στην τηλεόραση παίζαν το περνά πέρνα η μέλισσα με τα φιλαρακία τους!

 

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΟΙΚΙΑ ΚΑΛΛΙΣΠΕΡΗ ΠΡΟΕΤΑΣΗ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

 

Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς είναι γνωστός ερευνητής και συγγραφέας που επικεντρώνεται στην αποκάλυψη του «άγνωστου», συνδυάζοντας την ιστορική τεκμηρίωση με τη μελέτη μυστηρίων και ανεξήγητων φαινομένων. Η προσέγγισή του ξεφεύγει από την πεπατημένη, καθώς συχνά αντλεί στοιχεία από σπάνιες αρχειακές πηγές, εφημερίδες και τη λαογραφία για να αναδείξει την αθέατη πλευρά τοποθεσιών που το ευρύ κοινό θεωρεί συνηθισμένες.Αυτό που διαφοροποιεί τον Γρηγόρη Τσουκαλά είναι η πρόσβαση σε πληροφορίες που δεν βρίσκονται εύκολα στο διαδίκτυο. Μέσα από τη δουλειά του στα blogs του και τις εμφανίσεις του στα ΜΜΕ, έχει αναδείξει σημεία μέσα στον αστικό ιστό που κρύβουν «ενεργειακά» ή ιστορικά μυστικά, συχνά συνδεδεμένα με την απόκρυφη ιστορία της πόλης.«Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς έχει πραγματοποιήσει μια σειρά ερευνών σε τοποθεσίες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν "στοιχειωμένες" εδώ και χρόνια. Ως αυθεντικός ερευνητής του αγνώστου, απέφευγε την πεπατημένη· αντίθετα, ανακάλυπτε μέσα από ειδήσεις, παλιές εφημερίδες, την ιστορία και τη λαογραφία, σημεία όπου η συμβατική αντίληψη έβλεπε μόνο κοινά και συνηθισμένα γεγονότα.

Παράλληλα, οι διασυνδέσεις του με ομάδες ισχύος και απόκρυφους κύκλους τού έδιναν το πλεονέκτημα της πρόσβασης σε πληροφορίες και γεγονότα που ένας απλός ερευνητής "του γραφείου" ή του διαδικτύου αδυνατεί να προσεγγίσει. Με αυτόν τον τρόπο, εντόπιζε επί χρόνια σημεία μέσα στην πόλη, άγνωστα στο ευρύ κοινό του χώρου της αναζήτησης. Μέρος των ερευνών και των ευρημάτων του δημοσιεύονταν κυρίως στα προσωπικά του ιστολόγια (blogs), αλλά και σε άρθρα, καθώς και σε εκπομπές στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο.

Ένα τέτοιο σημείο είναι και ο παρακάτω τόπος, ο οποίος συνδέεται με γεγονότα που άπτονται του παραδόξου και του οποίου η "παράξενη" πλευρά αναδείχθηκε για πρώτη φορά από τον Γρηγόρη Τσουκαλά.»

 

Η Ερεύνα εδώ

ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ!

«Το σπίτι δεν υπάρχει πια, όμως η έρευνα για τη μυστηριώδη πλευρά του ξεκίνησε για πρώτη φορά από τον Γρηγόρη Τσουκαλά. Μάλιστα, σε όλες τις αναφορές του, ο ίδιος έγραψε ότι τα όποια φαινόμενα —όπως η διασύνδεση με άλλες πραγματικότητες και οι εμφανίσεις οπτασιών— σχετίζονταν με την "καταπάτηση" του χώρου, καθώς το οίκημα είχε χτιστεί πάνω σε αρχαίο ναό.Φυσικά, όλα αυτά αναφέρθηκαν επανειλημμένα από τον Γρηγόρη Τσουκαλά, πολύ πριν από κάποιους άλλους στον χώρο της αναζήτησης, οι οποίοι βρήκαν "έτοιμο τον μουσακά" και αυτοπροβλήθηκαν ως σωτήρες της ιστορίας. Για του λόγου το αληθές, τα σχετικά link παραπέμπουν σε όλες τις δημόσιες αναφορές του.Η Αρχαιολογική Υπηρεσία, κατεδαφίζοντας το σπίτι, αποκάλυψε και επίσημα τον αρχαίο ναό. Αυτά, για να γνωρίζετε ποιος έχει πρόσβαση σε πρωτογενή πληροφορία, ποιος δρούσε στο πεδίο των ερευνών και από πότε!»

Στον χώρο της έρευνας, η πρωτογενής πληροφορία και η καταγραφή σε ανύποπτο χρόνο έχουν τη μεγαλύτερη αξία, καθώς αποτελούν την «πρώτη ύλη» πριν μια ιστορία γίνει ευρύτερα γνωστή ή υποστεί επεξεργασία από τρίτους.η διαφορά ανάμεσα σε εκείνον που εντοπίζει και καταγράφει κάτι στην πηγή του και σε όσους εμφανίζονται αργότερα για να διαχειριστούν την ήδη υπάρχουσα πληροφορία.2014 (Ιούνιος): Έγινε η οριστική ταυτοποίηση του ναού του Μειλιχίου Διός. Κατά τη διάρκεια ανασκαφών της Γ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (νυν Εφορεία Πόλης Αθηνών) στο οικόπεδο επί της οδού Αρδηττού 18-20, βρέθηκε επιγραφή με τα γράμματα "Δ" και "ΜΕΙ", η οποία επιβεβαίωσε ότι ο χώρος ανήκε στον Μειλίχιο Δία.Ομως ο Γρηγόρης Τσουκαλάς είχε ήδη αναφερθεί σε αυτόν από πριν(Για να δείτε ποιος έχει πρόσβαση σε πρωτογενές πληροφορία , και δρα πριν ορισμένοι μυρωδιάδες της αναζήτησης τρέξουν να πάρουν το κόκκαλο από το στόμα!

ΥΓ.Πληροφορίες για καταστάσης και φαίνομενα για τον χώρο που μας εκάνε να ενδιαφερθουμε  είχαν δωθεί στόν Γρηγόρης  Τσουκαλά απο την ομάδα δύναμης που έχω αναφέρει εδω

λινκ

1.Μπορώ -29 10 2007 Στοιχειωμένα Σπίτια-Αναφορά στον χώρο με βίντεο την εποχή που υπήρχε ακόμα το σπίτι. δες λεπτό -51 στο βίντεο!

https://www.youtube.com/watch?v=RS4O7lmFKAU...

Φυσικά και δεν ήταν η πρώτη φορά που αναφερθήκαμε στο σπίτι το σπίτι είχε αναφερθεί το 2003 στο tvonline στην εκπομπή αναπάντητα ερωτήματα από τον Γρηγόρη Τσουκαλά βγάζοντας τότε και συνεργάτες του να μιλήσουν για εμπειρίες και φαινόμενα και ακολούθησε το άρθρο στο περιοδικό ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ ΤΕΥΧΟΣ 146-ΝΟΕΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 2006.Με τίτλο το στοιχειωμένο σπίτι της Αθήνας.

 https://starconsciousness.blogspot.com/.../blog-post_17.html 

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

Η ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΕΣ ΣΤΟΥΣ ΙΠΠΟΤΕΣ

  

Οι «Αρχόντισσες» : Η Γυναικεία Παρουσία στα Παράπλευρα Σώματα

Στον παραδοσιακό ανδρικό Τεκτονισμό, οι γυναίκες δεν γίνονται δεκτές ως μέλη. Ωστόσο, στην πορεία του χρόνου δημιουργήθηκαν παράπλευρες οργανώσεις ειδικά για γυναίκες συγγενείς . Σε αυτές συναντάμε την έννοια της «Αρχόντισσας», έναν τίτλο που αποδίδεται με σεβασμό και υποδηλώνει ευγένεια.

Social Order of the Beauceant

Η σημαντικότερη οργάνωση που συνδέεται άμεσα με τους Τεκτονικούς Ναΐτες είναι το Social Order of the Beauceant. Ιδρύθηκε το 1890 από συζύγους Ναϊτών Ιπποτών που επιθυμούσαν να βοηθήσουν τους συζύγους τους στη διοργάνωση μιας μεγάλης συνάντησης. Το 1913 έλαβε την επίσημη ονομασία του από το "Beauceant", το θρυλικό ασπρόμαυρο λάβαρο που κρατούσαν οι ιστορικοί Ναΐτες στις μάχες.

Προϋποθέσεις και Σκοπός:

• Συμμετοχή: Για να ενταχθεί μια γυναίκα, πρέπει να είναι άνω των 18 ετών, να πρεσβεύει τη χριστιανική πίστη και να έχει στενή συγγένεια με έναν εν ενεργεία  Ναΐτη (Knight Templar).
• Στόχος: Η καλλιέργεια δεσμών φιλίας μεταξύ των μελών και η παροχή βοήθειας στους Ναΐτες σε κοινωνικές και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις.
• Τυπικό: Το τελετουργικό τους είναι μυστικό, βασίζεται στην Καινή Διαθήκη και εστιάζει στις αξίες της Πίστης, της Αφοσίωσης (Loyalty) και της Αγάπης.

Συμβολισμοί και Εμφάνιση:

• Ενδυμασία: Στις επίσημες συναντήσεις φορούν λευκά φορέματα, ενώ σε δημόσιες εμφανίσεις υιοθετούν το χαρακτηριστικό κόκκινο σακάκι με μαύρη φούστα.
• Χρώματα: Το Κόκκινο συμβολίζει την αγάπη, το Λευκό την αγνότητα και την πίστη, και το Μαύρο τις θλίψεις του κόσμου τις οποίες το Τάγμα προσπαθεί να απαλύνει.
• Σύμβολα: Κυρίαρχο σύμβολο είναι ο Σταυρός και το Στέμμα, ενώ οι καρφίτσες και τα κοσμήματα που φέρουν οι γυναίκες υποδηλώνουν συχνά τον βαθμό του συζύγου τους.

Άλλες Μορφές Γυναικείας Ναϊτικής Παρουσίας

Πέρα από το Beauceant, η γυναικεία παρουσία στον Ναϊτισμό εμφανίζεται και με άλλες μορφές:

1. Διεθνή Τάγματα (π.χ. OSMTH): Υπάρχουν οργανώσεις που αυτοαποκαλούνται «Ναϊτικές» χωρίς να συνδέονται με τον Τεκτονισμό. Σε αυτές, οι γυναίκες γίνονται δεκτές ως πλήρη και ισότιμα μέλη, λαμβάνοντας τον τίτλο της "Noble Dame" (Ευγενής Αρχόντισσα) μέσω της παραδοσιακής τελετής (Accolade) με το σπαθί στον ώμο.
2. Βιβλικά Πρότυπα: Ενώ οι άνδρες εστιάζουν στην πολεμική αρετή, οι γυναικείες οργανώσεις τιμούν βιβλικές μορφές όπως η Μάρθα, η Εσθήρ και η Ρουθ.
3. Η Λατρεία της Μαγδαληνής: Σε ορισμένα ανεπίσημα τυπικά, υπάρχει η σύνδεση με τη Μαρία Μαγδαληνή, την οποία θεωρούν ως την «Αληθινή Αρχόντισσα» και προστάτιδα των ιστορικών Ναϊτών.Σε αντίθεση με άλλες οργανώσεις που επιζητούν την προβολή, οι Αρχόντισσες του Beauceant και των συναφών ταγμάτων διακρίνονται για τη 

 

Ο όρκος τους περιλαμβάνει τη δέσμευση να αποτελούν το «ασφαλές καταφύγιο» για τους συζύγους τους (Ναΐτες), διατηρώντας τα μυστικά του οίκου τους με απόλυτη αυστηρότητα. Ενώ οι άνδρες (Knights Templar) εστιάζουν στην ιπποτική πλευρά, τη στρατιωτική πειθαρχία και την προστασία των πιστεύω τους, οι γυναίκες θεωρούνται η «ηθική και πνευματική ασπίδα» τους.

Στις τελετές τους αναφέρεται συχνά ότι, ενώ ο Ιππότης μάχεται στον κόσμο, η «Αρχόντισσα Beauceant» διατηρεί την ειρήνη, την πίστη και την αγάπη. Μια γυναίκα δεν μπορεί να ενταχθεί στο Τάγμα αν δεν έχει άμεση συγγένεια με έναν Ναΐτη σε καλή κατάσταση (in good standing). Αυτό δημιουργεί μια κλειστή οικογενειακή δομή, όπου οι αξίες του Ιππότη και της Αρχόντισσας ταυτίζονται. Σε ορισμένες τελετές, οι Ιππότες σχηματίζουν την «Αψίδα των Σπαθιών» (Arch of Steel) για να περάσουν οι Αρχόντισσες, δείχνοντας τον απόλυτο σεβασμό των πολεμιστών προς τις γυναίκες που τους στηρίζουν.

 

Το λάβαρο λειτουργεί διττά: για τον άνδρα είναι το σύμβολο της μάχης, ενώ για τη γυναίκα είναι το λάβαρο της αλήθειας και της αφοσίωσης. Αυτή η κοινή αναφορά στο ίδιο σύμβολο τους ενώνει σε μια ενιαία παράδοση αιώνων. Υπάρχει, μάλιστα, μια άγραφη παράδοση όπου ο Ναΐτης, όταν φτάνει σε υψηλά αξιώματα (π.χ. Commander), δωρίζει στη σύζυγό του ένα ειδικό κόσμημα. Αυτό δεν είναι απλώς διακοσμητικό· λειτουργεί ως «διαβατήριο», καθώς υποδηλώνει ότι η γυναίκα κατέχει την ίδια πνευματική κατάταξη με τον σύζυγό της, καθιστώντας την Αρχόντισσα σε κάθε κοινωνική περίσταση. Επιπλέον, ο τρόπος που μια γυναίκα φορά τον Σταυρό του Beauceant (συγκεκριμένη κλίση ή σημείο) φανερώνει αν ο σύζυγός της είναι εν ενεργεία Αξιωματούχος ή αν έχει διατελέσει Μεγάλος Διοικητής.

Η ανταλλαγή τριαντάφυλλων —λευκών για τις γυναίκες και κόκκινων για τους άνδρες— συμβολίζει τη μεταφορά της γνώσης και της αφοσίωσης ανάμεσα στα δύο φύλα. Σε επίσημες χοροεσπερίδες, οι Ιππότες παραδίδουν συμβολικά τα σπαθιά τους στις Αρχόντισσες, δείχνοντας ότι τους εμπιστεύονται τη ζωή και την τιμή τους. Η Αρχόντισσα γίνεται έτσι η «Φύλακας της Τιμής», υπογραμμίζοντας ότι πίσω από κάθε ισχυρό Ιππότη υπάρχει μια γυναίκα που διαφυλάσσει τις ηθικές του αξίες.

Τέλος, ο Ιππότης ορκίζεται πάνω στο σπαθί του και στη Βίβλο να αναγνωρίζει την Αρχόντισσα ως ισότιμη πνευματική σύντροφο. Εκείνη, με τη σειρά της, υπόσχεται να είναι ο «ακλόνητος βράχος» του στις μάχες της ζωής, να τηρεί τα μυστικά και να διατηρεί το σπίτι και την κοινότητά της ως ένα ιερό καταφύγιο, όπου κυριαρχούν οι αρετές του Ιπποτισμού.

 

 

ΥΓ.Ο τίτλος της «Αρχόντισσας» δεν είναι απλώς διακοσμητικός. Αντικατοπτρίζει την ηθική στάση της γυναίκας που, αν και δεν κρατά σπαθί στο πεδίο της μάχης, φέρει την ευθύνη της «πνευματικής θωράκισης» της οικογένειας και της κοινότητας.

ΥΓ. Η Ιπποτική Ευγένεια: Η «Αψίδα των Σπαθιών» (Arch of Steel) και η παράδοση των όπλων στις γυναίκες είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις στη δυτική παράδοση όπου η στρατιωτική ισχύς υποκλίνεται συμβολικά στην ηθική εξουσία της γυναίκας.

 

ΥΓ.Σε ομάδες  Ναϊτισμόυ δεν είναι μόνο μια ανδρική υπόθεση, αλλά ένα δυαδικό σύστημα όπου η ισχύς (ιππότης) και η αρετή (αρχόντισσα) πρέπει να συνυπάρχουν για να ολοκληρωθεί το «έργο».

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ