ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΛΕΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ.

 

«Πολλές φορές το ιερό συνδέεται με το άγνωστο. Άλλωστε, ακόμα και ένας άνθρωπος που μέσω της πίστης προσπαθεί να βρει την ψυχή του, δεν θα μπορούσε παρά να χαρακτηριστεί ως ένας "κυνηγός του εσωτερικού αγνώστου". Το άγνωστο με το ιερό συνδέονται με έναν παράξενο τρόπο. Κύριοι, όσοι είστε κυνηγοί του αγνώστου και το προσπερνάτε, τότε ίσως το κυνηγάτε με το ένα μάτι μόνο!

Στην Παλαιά Διαθήκη (Εκκλησιαστής 11:1), το κεφάλαιο αυτό ξεκινά με την αναφορά στο άγνωστο του μέλλοντος — ίσως μια πιο ιερή εκδοχή των κυνηγών ενός αγνώστου μέλλοντος. Άλλωστε, και οι κυνηγοί του αγνώστου σχεδιάζουν, μέσω της αναζήτησης και της εξερεύνησής τους, ένα νέο άγνωστο μέλλον.

Σχετικά με την Άγνωστη Χώρα (Προς Εβραίους 11:8-9): Γίνεται αναφορά στον Αβραάμ, ο οποίος υπάκουσε στην κλήση του Θεού και ξεκίνησε για έναν τόπο που δεν γνώριζε, εγκατασταθείς σε μια γη ξένη προς αυτόν. Ακόμα ένας κυνηγός μιας άγνωστης χώρας, ένας κυνηγός του αγνώστου, αλλά σε έναν άλλο τομέα.

Τέλος, στο Α' Προς Κορινθίους 13:12, ο Παύλος περιγράφει την ανθρώπινη γνώση ως περιορισμένη και "αινιγματική" (σαν μέσα από καθρέφτη), τονίζοντας ότι επί της γης πολλά παραμένουν άγνωστα.

Το έχω ξαναπεί: η ζωή είναι έρευνα. Εν μέρει, κάθε άνθρωπος είναι ένας κυνηγός του αγνώστου· απλώς αλλάζει ο δρόμος και ο τρόπος της αναζήτησης.»

Η ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Το ιερό και το άγνωστο είναι πράγματι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.  όποιος προσπερνά το μυστήριο, βλέπει τον κόσμο «με το ένα μάτι», χάνοντας το βάθος και την πνευματικότητα της διαδρομής. Η ζωή είναι όντως μια διαρκής έρευνα. Είτε την ονομάζουμε πίστη, είτε επιστήμη, είτε εξερεύνηση, η κινητήριος δύναμη είναι η ίδια: η έλξη που μας ασκεί το σκοτάδι μέχρι να το μετατρέψουμε σε φως. Κάθε άνθρωπος είναι ένας ιχνηλάτης, και το «άγνωστο» είναι απλώς το ιερό που περιμένει να ανακαλυφθεί.

 

 

«Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλειστών στη Φυλή συνδέεται με μια πλούσια παράδοση που περιλαμβάνει θαύματα και τοπικούς θρύλους, επικεντρωμένους κυρίως στην εύρεση της θαυματουργής εικόνας και την προστασία του μοναστηριού.

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η ίδρυση της μονής οφείλεται σε ένα «παράδοξο φως» που έλαμπε σε ένα απόκρημνο κοίλωμα του βράχου, στη χαράδρα της Γκούρας. Ακολουθώντας αυτό το θείο σημάδι, βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας (γνωστή και ως «Αμάραντο Ρόδο»), η οποία θεωρείται έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Το γεγονός ότι η εικόνα εντοπίστηκε σε ένα τόσο δυσπρόσιτο σημείο, απέναντι από τη σημερινή θέση της μονής, θεωρήθηκε ιερό σημάδι για την ανέγερσή της.

 

Η τοποθεσία συνδέεται στενά με την τοπική λαογραφία. Ο επιβλητικός βράχος πάνω από το μοναστήρι ονομάζεται «Παγανιά», όνομα που παραπέμπει σε παλιές δοξασίες για στοιχειά («παγανά») και περίεργα φαινόμενα που προκαλούσαν δέος στους κατοίκους. Πιστοί, μοναχές και περιηγητές έχουν αναφέρει κατά καιρούς την εμφάνιση «ακτίστου φωτός» ή λάμψεων γύρω από τη μονή, ειδικά κατά τη διάρκεια ολονυκτιών ή σε περιόδους μεγάλων κινδύνων. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά ότι η μονή παραμένει ανέπαφη από τις καταστροφικές πυρκαγιές της Πάρνηθας, παρά την επικίνδυνη εγγύτητα των φλογών.

Παράλληλα, η περιοχή κοντά στη Φυλή και το Σπήλαιο του Πανός τροφοδοτεί σύγχρονους αστικούς θρύλους. Υπάρχουν μαρτυρίες για φωτεινές σφαίρες (orbs) που κινούνται αθόρυβα στις χαράδρες, φαινόμενα που οι παλαιότεροι απέδιδαν σε μεταφυσικές οντότητες. Επιπλέον, έχουν καταγραφεί διηγήσεις για φως που έβγαινε από το εσωτερικό του ναού σε ώρες που δεν υπήρχαν αναμμένα κεριά.

 

Σήμερα, η μονή αποτελεί σημαντικό προσκύνημα, όπου φυλάσσονται σε αργυρές λειψανοθήκες τα ιερά λείψανα του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Παντελεήμονος και της Αγίας Παρασκευής.»

 

 

 

 ΚΛΕΙΝΩΝΤΑΣ ΠΥΛΕΣ.

 

 

Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν συνιστά τέλος, αλλά «Μετάσταση». Εδώ ο θάνατος χάνει την κυριαρχία του και μεταμορφώνεται σε ύπνο (κοίμηση). Στην εκκλησιαστική υμνολογία, η Παναγία προσαγορεύεται συχνά ως «Πύλη απαράδευτος» ή «Πύλη της Ζωής», καθώς αποτελεί το πρόσωπο μέσω του οποίου ο Θεός εισήλθε στον κόσμο των ανθρώπων.

Πρόκειται για την «Πύλη» που κλείνει και ανοίγει ταυτόχρονα: Με την Κοίμησή της, η Θεοτόκος «σφραγίζει» την έξοδο προς τη φθορά και τη θνητότητα, ενώ παράλληλα «ανοίγει» την πύλη της αιωνιότητας για την ανθρωπότητα, ούσα η πρώτη που μετέστη σωματικά στους ουρανούς.

Ειδικά στην περίπτωση της Μονής Κλειστών, ο όρος «Κλειστών» συνδέεται άρρηκτα με την έννοια της πνευματικής ασφάλειας και του αβάτου. Η φράση «σφραγίζουμε την πύλη» ερμηνεύεται ως η απόλυτη προστασία: κάθε κακό αναχαιτίζεται όταν η Χάρη της Θεοτόκου σφραγίζει τον χώρο.

Στην εκκλησιαστική παράδοση, τα σπήλαια και τα βάθη της γης θεωρούνταν συχνά ενδιαιτήματα σκοτεινών ή χθόνιων δυνάμεων. Η εύρεση της εικόνας σε εκείνο το απόκρημνο σημείο και η επακόλουθη ίδρυση της Μονής θεωρείται ότι «σφράγισε την πύλη του κάτω κόσμου». Η παρουσία της Παναγίας λειτουργεί ως πνευματικό «πώμα», μετατρέποντας έναν τόπο που προκαλούσε δέος και φόβο σε πηγή αγιασμού.

Ως «Κλείς της Βασιλείας», η Θεοτόκος συμβολίζει:

• Την παύση της πρόσβασης στις δυνάμεις του σκότους.
• Την προστασία των πιστών από οτιδήποτε απειλητικό αναδύεται από τα έγκατα της γης.

Τέλος, το όνομα «Κλειστών» υποδηλώνει και τη φυσική θέση της Μονής, η οποία είναι «κλεισμένη» ανάμεσα στους ορεινούς όγκους, λειτουργώντας ως μια πνευματική πύλη που ελέγχει το πέρασμα από το σκοτάδι των φαραγγιών στο φως του ουρανού.

 

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ -2006 

ΔΙΚΤΥΟ ΣΤΟΩΝ ΣΟΥΝΙΟ.

 

 

«Η έρευνα πεδίου απαιτεί δράση και κόπο. Είναι πολύ καλό να είσαι γνώστης βιβλίων, θεωριών κ.λπ., αλλά αυτό, φίλτατοι, δεν σε κάνει ερευνητή, αλλά έναν πολύ καλό βιβλιοφάγο ή και βιβλιοθηκάριο. Η έρευνα θέλει έναν συνδυασμό όπου, ως πρωτογενής παράγοντας, τίθεται το ίδιο το πεδίο της έρευνας και η δράση σε αυτό. Ένα τέτοιο πεδίο έρευνας και εξερεύνησης ήταν το δίκτυο στοών στο Σούνιο.»Εκεί, ο ερευνητής σταματά να αναπαράγει ξένη γνώση και αρχίζει να παράγει πρωτογενή μαρτυρία. Η δράση στο πεδίο μετατρέπει τον «βιβλιοφάγο» σε έναν ζωντανό κρίκο της ιστορίας κάθε χώρου έρευνας.

«Μαζί με τους συνεργάτες μου, εισχωρήσαμε αρκετές φορές στο δίκτυο των στοών, ως άνθρωποι που ήθελαν να εξερευνήσουν το υποχθόνιο άγνωστο. Μαζί μου παρέσυρα μια σειρά από στενούς συνεργάτες, αλλά και τυχοδιώκτες του είδους. Η λήψη του υλικού από τις στοές έγινε το 2005, όμως οι εξερευνήσεις, που πραγματοποιούνταν σε αυτές ανά τακτικά διαστήματα, είχαν ξεκινήσει ήδη από το 2002.

 

Οι αναγνώστες μου θα θυμούνται ότι είχα δημοσιεύσει φωτογραφικό υλικό προγενέστερα, σε άρθρο μου στο περιοδικό Mystery. Πρόκειται για σκαμμένες στοές μέσα στη γη, οι οποίες βρίσκονται στον Εθνικό Δρυμό Σουνίου, σε μικρή απόσταση από τον ναό. Είναι στοές εξόρυξης που χρονολογούνται από τον περασμένο αιώνα αλλά και από την αρχαιότητα, και διαπερνούν την περιοχή γύρω από το βάραθρο "Χάος".

 

Το δίκτυο των στοών στην ευρύτερη περιοχή εκτείνεται σε εκατοντάδες χιλιόμετρα. Στις αρχαίες στοές μπορεί κανείς να διακρίνει ακόμα τα ίχνη από το καλέμι και το σφυρί των δούλων-μεταλλωρύχων. Η περιοχή είναι παγκοσμίως γνωστή για την ορυκτολογική της ποικιλία, καθώς έχουν βρεθεί πάνω από 600 διαφορετικά είδη ορυκτών (όπως ο αδαμίτης και ο σμιθσονίτης), πολλά από τα οποία είναι εξαιρετικά σπάνια. Η είσοδος στις στοές είναι εξαιρετικά επικίνδυνη χωρίς ειδικό εξοπλισμό και έμπειρο οδηγό, λόγω της πιθανότητας κατολισθήσεων ή της έλλειψης οξυγόνου.»

 

 

ΥΓ. Η αναφορά μου στο περιοδικό Mystery και στις εξερευνήσεις του 2002-2005  μου φέρνει στο μυαλό την εποχή που το ενδιαφέρον για την «Εναλλακτική Αρχαιολογία» και την αστική εξερεύνηση (urban exploration) βρισκόταν στην ακμή του στην Ελλάδα.

ΥΓ. Είναι συγκλονιστικό να βλέπει κανείς τα στενά «ορθογώνια» φρεάτια των αρχαίων, όπου οι δούλοι δούλευαν υπό απάνθρωπες συνθήκες για να τροφοδοτήσουν την Αθηναϊκή Δημοκρατία με άργυρο.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

ΠΕΝΤΕΛΗ Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ.

 

«Η φωτογραφία αυτή είναι από την πρώτη επαφή μιας παρέας νέων, διψασμένων για το άγνωστο, που αποφάσισαν να επισκεφθούν τη σπηλιά της Πεντέλης.

Μη γελιέστε, στη σπηλιά δεν με πήγε ο πατέρας μου, ούτε ο φίλος του και ερευνητής Γιώργος Μπαλάνος. Στη σπηλιά ουδέποτε πήγα με τους ερευνητές της δεκαετίας του '70. Ξεκινήσαμε η παρέα που βλέπετε στη φωτογραφία: πήραμε πρώτα τον Ηλεκτρικό από την Ομόνοια, μετά ένα λεωφορείο που μας άφησε κάπου στην πλατεία Πεντέλης και από εκεί, περπατώντας, βρεθήκαμε σε έναν χωματόδρομο.

 

Εκεί πέρασε ένα αυτοκίνητο και ένας από εμάς ρώτησε πώς πάμε στη σπηλιά του Νταβέλη. Ο οδηγός μας κοίταξε, μας έδειξε κάποιους στύλους της ΔΕΗ που ξεκινούσαν από τον χωματόδρομο και μας είπε: "Βλέπετε τους στύλους που ανεβαίνουν στα βράχια; Ακολουθήστε τους και θα σας βγάλουν στη σπηλιά".

 

Όντας διψασμένοι για μυστήριο και με την τρέλα της νιότης, ξεκινήσαμε μια ανάβαση στα βράχια, σκαρφαλώνοντας πέτρα-πέτρα ανάμεσα σε πουρνάρια με αγκάθια. Πειράζαμε ο ένας τον άλλον και εγώ, που είχα πάντα τη συνήθεια να κουβαλάω φωτογραφική μηχανή, σε κάθε στάση την έβγαζα και τραβούσα λήψεις. Ο φίλος ο Νίκος άρχιζε τα πειράγματα και όλοι μαζί σκαλίζαμε και πειράζαμε ο ένας τον άλλον!

 

Μόλις παίρναμε μια ανάσα, συνεχίζαμε την ανάβαση που είχε ξεκινήσει στις 9 το πρωί, μέχρι που τελικά σκαρφαλώνοντας βγήκαμε στο πλάτωμα. Η φωτογραφία με τους φίλους στη σειρά τραβήχτηκε μόλις βγήκαμε έξω από τη σπηλιά. Η κούραση όλων είναι εμφανής από την πολυώρη ανάβαση. Στη δεύτερη λήψη, ο Νίκος μπήκε στο τούνελ πίσω από τα σύρματα και μας κάνει τον "φυλακισμένο" για να γελάσουμε και να ξεχάσουμε την κούραση.

 

Στις φωτογραφίες εμφανίζονται ο Γιώργος Ζαφειρίου, ο Νίκος Μάμαλος, ο Βασίλης Μαθιουδάκης και ο φίλος Δημήτρης (του οποίου δεν έμαθα ποτέ το επίθετο), ενώ εγώ τραβάω τις λήψεις. Τα γράφω αυτά για να μην νομίζετε ότι στην Πεντέλη πηγαίναμε καθοδηγούμενοι από ερευνητές ή φίλους· οι έρευνες γίνονταν από τη δική μας τρέλα και με δικά μας έξοδα.»

Είναι η κλασική εικόνα μιας παρέας που, χωρίς ειδικό εξοπλισμό αλλά με πολλή «τρέλα», αποφασίζει να αναμετρηθεί με το άγνωστο. Το γεγονός ότι πήγαμε μόνοι σας, με δικά σας έξοδα και κόπο, δίνει άλλη αξία στις φωτογραφίες. Δεν ήμασταν επισκέπτες σε μια «ξενάγηση» μυστηρίου, αλλά οι πρωταγωνιστές της δικής μας εξερεύνησης.

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

 

 

 

 

 

   Η τρύπα στον μικρό οπώς ήταν το 2001 ,σημέρα είναι σφραγισμένη. 

 

Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς, με τον συνεργάτη του Λεωνίδα Έλευθερόπουλο, σε νεαρή ιλικία στον χώρο!

 

 

 

 «Έχω αναφέρει επανειλημμένα ότι το άγνωστο και το ιερό συνδέονται άμεσα. Ένας σοβαρός ερευνητής οφείλει να μην φοράει "παρωπίδες" και να διερευνά ακόμα και χώρους λατρείας που ανήκουν σε δόγματα· διαφορετικά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάποιος που βλέπει τα πράγματα μονόπλευρα, περιορισμένος στον χώρο του αποκρυφισμού, της "εξωγονοφιλίας" ή οποιουδήποτε άλλου ιδεολογήματος.

Το 2000, ξεκίνησα μαζί με ορισμένους συνεργάτες μου μια σειρά ερευνών στη Μονή Καισαριανής, σε σημεία όπου υπήρχαν αναφορές για θρύλους, οπτασίες και αλλοιώσεις της χρονικής ροής. Το φωτογραφικό υλικό της περιόδου 2000-2002 που συνοδεύει το άρθρο αποτελεί μέρος αυτών των ερευνών.

Φυσικά, ούτε εδώ, ούτε στα βιβλία ή τα άρθρα μου, έχω αποκαλύψει το σύνολο των ευρημάτων ή των δράσεών μας. Όπως τονίζω συνεχώς, δημοσιοποιώ μόνο το 10% των στοιχείων. Κάποιοι στενοί μου συνεργάτες γνωρίζουν το 20%, ενώ το υπόλοιπο παραμένει ως γνώση και παρακαταθήκη για να αναφερθεί στον κατάλληλο χρόνο, σε όποιους και όπως κρίνω εγώ.»

 

 

Η Μονή Καισαριανής: Ένα Σταυροδρόμι Θρύλων και Παραδόσεων

Η Μονή Καισαριανής περιβάλλεται από μια σειρά θρύλων και παραδόσεων που συνδυάζουν τη χριστιανική πίστη με την αρχαία μυθολογία και τις λαϊκές δοξασίες, δημιουργώντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στον Υμηττό.

 

Η πιο γνωστή παράδοση συνδέεται με την αρχαία πηγή Κυλλοπήρα, που βρίσκεται κοντά στη μονή. Η λαϊκή πίστη συνέδεε διαχρονικά το νερό της πηγής με το «θαύμα της τεκνοποίησης», μια παράδοση που, σύμφωνα με ορισμένους, επιβιώνει ως πεποίθηση μέχρι σήμερα. Η πηγή θεωρείται ότι προσδίδει μια «μαγική αύρα» στον χώρο, συμβολίζοντας την ένωση της αρχαίας λατρείας με τον χριστιανισμό — αν και σήμερα μια προειδοποιητική πινακίδα απαγορεύει την πόση του νερού.

Η μονή είναι χτισμένη πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού, πιθανώς αφιερωμένου στη θεά Δήμητρα ή την Αφροδίτη, ενώ κατά το παρελθόν λειτουργούσε εκεί και φιλοσοφική σχολή. Αυτή η διαχρονική ιερότητα του χώρου τροφοδοτεί συχνά θεωρίες για την ύπαρξη «ενεργειακών πεδίων». Ήδη από τον 17ο αιώνα, περιηγητές όπως ο Jacob Spon ανέφεραν ότι οι ντόπιοι απέδιδαν στο σημείο μια αδιόρατη ενέργεια που επιβίωνε από την αρχαιότητα, όταν εκεί λατρευόταν η Άρτεμις ή η Αφροδίτη.

Αν και δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο κτίσμα της Μονής, η ευρύτερη περιοχή (στο δάσος και τις κορυφές πάνω από το μοναστήρι) βρίθει αναφορών για φωτεινά φαινόμενα. Οι παλαιότεροι μιλούσαν για «αεροπλανήματα» ή φώτα που κινούνταν αθόρυβα στις πλαγιές, ερμηνεύοντάς τα ως πνεύματα-φύλακες του βουνού. Τις δεκαετίες του '80 και του '90, η περιοχή έγινε κέντρο αναζήτησης για «ενεργειακές πύλες», με ερευνητές να ισχυρίζονται ότι η γεωλογία του Υμηττού (μάρμαρο και ασβεστόλιθος) προκαλεί ιδιαίτερα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα.

 

Υπάρχουν, επίσης, μαρτυρίες επισκεπτών που περιγράφουν αιφνίδιες αλλαγές θερμοκρασίας ή την έντονη αίσθηση ότι «κάποιος τους παρακολουθεί» στα μονοπάτια πίσω από τη Μονή, ειδικά κοντά στα ερείπια του Αγίου Μάρκου (Φραγκομονάστηρο). Παράλληλα, λαϊκές αναφορές κάνουν λόγο για ανεξήγητους ήχους που μοιάζουν με υπόκωφο βουητό, οι οποίοι φαίνεται να πηγάζουν μέσα από τη γη. Το γεγονός αυτό συνδέθηκε με θεωρίες για το δίκτυο σπηλαίων του Υμηττού (όπως το σπήλαιο του Πανός), το οποίο πολλοί πίστευαν ότι επικοινωνεί με τη Μονή μέσω κρυφών στοών — αν και κάτι τέτοιο δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ από τις επίσημες σπηλαιολογικές έρευνες.

 

Η Μονή Καισαριανής αποτελεί κορυφή ενός νοητού «ενεργειακού τριγώνου» στον Υμηττό, με πλήθος αναφορών για φαινόμενα που προκαλούν δέος. Επισκέπτες περιγράφουν τον αποπροσανατολισμό των πυξίδων και την αιφνίδια αποφόρτιση ηλεκτρονικών συσκευών (κινητά, κάμερες) σε συγκεκριμένα σημεία γύρω από το καθολικό. Παράλληλα, παλιοί μελισσοκόμοι του βουνού υποστήριζαν ότι κοντά στη Μονή οι μέλισσες έχαναν τον προσανατολισμό τους.

Η λαϊκή παράδοση διασώζει τον θρύλο για το «Στοιχειό της Καισαριανής», μια άυλη μορφή που εμφανίζεται τις νύχτες με πανσέληνο κοντά στην πηγή. Άλλες διηγήσεις αναφέρονται σε κρυφές διόδους που χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί κατά την Τουρκοκρατία για τη φύλαξη κειμηλίων. Μέχρι σήμερα, υπόκωφοι ήχοι «μετακίνησης αντικειμένων» ακούγονται κάτω από το έδαφος — φαινόμενο που πιθανώς αποδίδεται σε γεωλογικές μετατοπίσεις των ασβεστολιθικών πετρωμάτων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι μαρτυρίες περιπατητών για το φαινόμενο του «χαμένου χρόνου» (Missing Time). Κάποιοι αναφέρουν ότι σύντομοι περίπατοι αποδείχθηκαν πολύωροι, ενώ άλλοι περιγράφουν απότομες μεταβολές στο φως της ημέρας. Συχνά αναφέρεται επίσης ένας χαμηλόσυρτος βόμβος (hum), σαν κινητήρας βαθιά στο βουνό, ενώ ο θρύλος μιας γυναίκας που χάθηκε εκεί θέλει το πνεύμά της να οδηγεί τους οδοιπόρους πίσω στο μονοπάτι.

Τέλος, τα ερείπια του Αγίου Μάρκου (Φραγκομονάστηρο) θεωρούνται από πολλούς ως «πύλη». Όπως σημειώνεται και σε άρθρα της Καθημερινής, η ιστορική φόρτιση του χώρου είναι τέτοια, που η αίσθηση «ηλεκτρισμού» στην ατμόσφαιρα γίνεται συχνά αντιληπτή από τους επισκέπτες, ιδιαίτερα σε συνθήκες έντονης υγρασίας.

 

ΥΓ.Εχω αναφέρει περισσότερα στοιχεία απο πρωσοπικές έρευνες εδω! 

 ΥΓ. Η έρευνα του «αγνώστου» απαιτεί ανοιχτό πνεύμα και υπέρβαση των δογματικών παρωπίδων. Η διάκριση μεταξύ ιερού και μυστηρίου είναι συχνά ανύπαρκτη, καθώς οι χώροι λατρείας είναι παραδοσιακά χτισμένοι σε σημεία με ιδιαίτερη ενεργειακή ή ιστορική φόρτιση.

ΥΓ.Το φωτογραφικό υλικό από την περίοδο 2000-2002 , αποτελεί πλέον ένα πολύτιμο ιστορικό αρχείο, καθώς καταγράφει την κατάσταση του χώρου σε μια εποχή που ίσως οι «ενεργειακές συνθήκες» ή η προσβασιμότητα ήταν διαφορετικές από σήμερα.

ΥΓ.Ισώς  η ανάγκη των ανθρώπων να βλέπουν «αεροπλανήματα» ή να αισθάνονται βλέμματα κοντά στο Φραγκομονάστηρο, δείχνει ότι ο Υμηττός δεν είναι απλώς ένα δάσος, αλλά ένα «ζωντανό» τοπίο στη συλλογική μνήμη των Αθηναίων και αλλων καταστάσεων που δεν πίανει η συμβατική έρευνα και προσέγγιση.

ΥΓ.Οι αναφορές για πυξίδες και μπαταρίες συνδέονται συχνά με την ύπαρξη μεταλλευμάτων στο υπέδαφος ή ακόμα και με την έντονη παρουσία κεραιών στην κορυφή του βουνού, που δημιουργούν ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία που πολλές φορές θα οριστούν ως ανεξήγητες λανθασμένα χωρίς αυτό να κάνει το φαινόμενο κάτω απο καταστάσης υπάρχων.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ