OI ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ!

 

Η Φύση της Πραγματικής Δύναμης: Εσωτερική Συγκρότηση vs. Εξωτερική Επιβολή

 

Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται οι άνθρωποι που κατέχουν δύναμη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πηγή της: αν πηγάζει από την εσωτερική τους συγκρότηση (ψυχικό σθένος) ή από την εξωτερική επιβολή και την εξουσία.

 

Οι άνθρωποι με εσωτερική δύναμη παραμένουν προσηλωμένοι στους στόχους τους. Δεν πτοούνται από τα εμπόδια· αντίθετα, τα χρησιμοποιούν ως «σκαλοπάτια» για την εξέλιξή τους. Η παρουσία τους είναι ήρεμη: δεν φωνάζουν, δεν κομπάζουν και δεν αναζητούν εναγωνίως επιβεβαίωση. Η αυτοπεποίθησή τους είναι εσωτερική, γι' αυτό και η γνώμη των άλλων δεν τους καθορίζει.

 

Σέβονται τον εαυτό τους, προστατεύοντας τον χρόνο και την ενέργειά τους από τοξικές καταστάσεις. Ξέρουν να λένε «όχι» χωρίς ενοχές, ενώ δεν φοβούνται να δείξουν την τρωτότητά τους. Αντιλαμβάνονται ότι η πτώση είναι ανθρώπινη, αλλά η δύναμη κρύβεται στην ικανότητα να σηκώνεσαι ξανά.

 

Η ικανοποίησή τους δεν εξαρτάται από το «μπράβο» των τρίτων, αλλά από τη συνέπεια προς τις αξίες τους, ακόμη και όταν κανείς δεν τους βλέπει. Η συμπεριφορά τους παραμένει σταθερή, ανεξάρτητα από το πρόσωπο που έχουν απέναντί τους ή το πιθανό όφελος. Αντιμετωπίζουν με τον ίδιο σεβασμό έναν διευθυντή και έναν υπάλληλο καθαριότητας.

 

Δεν κρύβουν τα λάθη τους. Τα παραδέχονται ανοιχτά, τα αναλύουν και προχωρούν, γνωρίζοντας ότι μια αποτυχία είναι ένα γεγονός και όχι η ταυτότητά τους. Δεν ακολουθούν τυφλά τη μάζα· έχουν το θάρρος να σταθούν μόνοι απέναντι στην πλειοψηφία αν θεωρούν κάτι άδικο, χωρίς να φοβούνται την κοινωνική απομόνωση.

 

  Αν και βιώνουν δυσκολίες όπως όλοι, δεν τις εργαλειοποιούν για να κερδίσουν την προσοχή ή τον οίκτο. Αντιμετωπίζουν τα προβλήματα με μια αξιοπρέπεια που δεν επιζητά θεατές. Και επειδή δεν νιώθουν ότι απειλούνται, μπορούν να συγχαρούν με ειλικρίνεια την επιτυχία των άλλων.Συναισθηματική ωριμότητα και αυθεντικότητα. Είναι η μετάβαση από την ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση στην εσωτερική πληρότητα.δεν επιβάλλεται, αλλά εμπνέει, ακριβώς επειδή η δύναμή του δεν πηγάζει από την κυριαρχία πάνω στους άλλους, αλλά από την αυτοκυριαρχία. Η ικανότητά τους να "τσαλακώνονται" είναι ίσως το μεγαλύτερο σημάδι ελευθερίας: όταν δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα, δεν έχεις και τίποτα να φοβηθείς.

 

«Η αυτοπεποίθησή τους δεν πηγάζει από την ανάγκη να είναι "καλύτεροι από τους άλλους", αλλά από τη δέσμευση να είναι "καλύτεροι από το χθες τους". Επενδύουν χρόνο στη μοναξιά· είτε μέσω του διαβάσματος, του διαλογισμού ή του στοχασμού, γνωρίζουν καλά πως για να παραμείνουν δυνατοί στον έξω κόσμο, πρέπει πρώτα να νιώθουν πλήρεις με τον εαυτό τους.

Αντιλαμβάνονται ότι η μόνη ουσιαστική εξουσία που διαθέτουν είναι εκείνη πάνω στις δικές τους σκέψεις και πράξεις. Αφήνουν τους γύρω τους ελεύθερους, χωρίς τάσεις επιβολής ή χειραγώγησης. Ακούγοντάς την κριτική, δεν επιτρέπουν στις ξένες φωνές να διαβρώσουν τον πυρήνα τους· κρατούν μόνο ό,τι προάγει την εξέλιξή τους και προσπερνούν τα υπόλοιπα.

 

Παρόλο που διαθέτουν ισχυρή προσωπικότητα, είναι άνθρωποι συνεργάσιμοι. Δεν επιζητούν την ένταση ούτε δημιουργούν προβλήματα εκ του μηδενός. Δεν διδάσκουν στους άλλους πώς να ζουν· απλώς ζουν οι ίδιοι με έναν τρόπο που εμπνέει τους γύρω τους.

Έχουν την ικανότητα να γελούν με τα λάθη τους. Το να μην παίρνεις τον εαυτό σου υπερβολικά σοβαρά είναι η απόλυτη απόδειξη πως δεν φοβάσαι να "τσαλακωθεί" η εικόνα σου. Η εσωτερική δύναμη, άλλωστε, δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη γαλήνη που νιώθεις όταν οι πράξεις σου ευθυγραμμίζονται απόλυτα με τις αξίες σου.»Η πραγματική δύναμη δεν φωνάζει, ούτε χρειάζεται «σκηνικά» για να επιβεβαιωθεί.

 

 

ΥΓ.«Η διαφορά ανάμεσα στην εσωτερική δύναμη και την εξωτερική εξουσία είναι καθοριστική: ο άνθρωπος που αντλεί ισχύ από μέσα του δεν έχει ανάγκη να υποτιμήσει κανέναν για να νιώσει ανώτερος. Η δύναμή του είναι ήρεμη, καθώς δεν βασίζεται στον έλεγχο των άλλων, αλλά στον αυτοέλεγχο. Είναι σπάνιο και πολύτιμο να συναντάς ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τον διευθυντή και τον υπάλληλο καθαριότητας με τον ίδιο ακριβώς σεβασμό. Αυτό είναι, ίσως, το απόλυτο τεστ χαρακτήρα.»

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΕΤΟΙ

 

Η Έννοια της «Δεύτερης Γέννησης»: Από το Άτομο στη Συλλογική Συνείδηση.

 

Η έννοια της «δεύτερης γέννησης» ή της «πνευματικής αναγέννησης» αποτελεί κεντρικό πυλώνα σε πολλές παραδόσεις, συμβολίζοντας το πέρασμα από την υλική-βιολογική ύπαρξη σε μια κατάσταση εσωτερικής αφύπνισης.

• Χριστιανισμός: Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Ιησούς εξηγεί στον Νικόδημο πως «αν κανείς δεν γεννηθεί άνωθεν, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού». Εδώ, η αναγέννηση συνδέεται με το Άγιο Πνεύμα και το βάπτισμα.
• Βουδισμός: Αν και ο Σιντάρτα Γκαουτάμα δεν χρησιμοποιεί πάντα τον όρο «γέννηση», η Φώτιση (Nirvana) αποτελεί μια ολική αναδημιουργία του όντος. Ο άνθρωπος παύει να ταυτίζεται με το «εγώ» και τις επιθυμίες του, υιοθετώντας ουσιαστικά έναν συλλογικό τρόπο σκέψης.
• Πλατωνισμός & Ερμητισμός: Για τον Πλάτωνα, η γνώση είναι ανάμνηση και η φιλοσοφία μια διαδικασία όπου η ψυχή «ξαναγεννιέται» στον κόσμο των Ιδεών. Αντίστοιχα, στα Ερμητικά κείμενα περιγράφεται η «παλιγγενεσία», όπου ο άνθρωπος αποβάλλει τις σωματικές αισθήσεις και αναγεννάται ως θείο ον μέσω της Γνώσης.
• Σουφισμός: Στον ισλαμικό μυστικισμό, η προτροπή «Πέθανε πριν πεθάνεις» υποδηλώνει τη δεύτερη γέννηση: ο άνθρωπος εγκαταλείπει το εγώ του για να γεννηθεί μέσα στην παρουσία του Θείου.
• Ψυχολογία (Jung): Η διαδικασία αυτή ταυτίζεται με την εξατομίκευση, όπου το «Εγώ» έρχεται σε επαφή με τον «Εαυτό» (Self), το αρχέτυπο της ολότητας. Μέσα από αυτή τη μύηση, το άτομο υπερβαίνει την προσωπική του ιστορία και συνδέεται με τις αρχέγονες εικόνες και τη σοφία της ανθρωπότητας.

Συμπερασματικά, η πνευματική αφύπνιση είναι η συνειδητοποίηση ότι ο ατομικός νους δεν είναι αυτόνομος, αλλά μέρος ενός ευρύτερου «ιστού ενέργειας» ή μιας συλλογικής πνευματικής συνείδησης.Ο άνθρωπος παύει να ταυτίζεται με το «όχημα» (σώμα, ένστικτα, κοινωνική μάσκα) και αρχίζει να λειτουργεί ως ο «οδηγός» (πνεύμα, παρατηρητής).Αντί για φυλακή, το σώμα γίνεται το εργαστήριο όπου το πνεύμα αποκτά αυτογνωσία.

 

 

  Όπως σωστά διέκρινες στον Βουδισμό ή στον Γιουνγκ, η υπέρβαση του μικρού «εγώ» δεν εξαφανίζει το άτομο, αλλά το ξεκλειδώνει, επιτρέποντάς του να δει ότι είναι μέρος ενός όλου.Στην ουσία, η πνευματική αναγέννηση είναι η μετάβαση από το «εγώ εναντίον του κόσμου» στο «εγώ ως ο κόσμος». Είναι η στιγμή που η συνείδηση σταματά να καθρεφτίζεται μόνο στον εαυτό της και αρχίζει να λάμπει προς τα έξω.

Η «ατομική αφύπνιση» (δεύτερη γέννηση) επηρεάζει άμεσα τη συλλογική συνείδηση της ανθρωπότητας, διευκολύνοντας και άλλους να βιώσουν την ίδια κατάσταση παρουσίας. Μέσω της μύησης, επιτρέπεται στο άτομο να κατανοήσει την ενότητα του Atman (ατομική ψυχή) με το Brahman (συλλογική/συμπαντική ψυχή). Η «γέννηση» αυτή αποτελεί την είσοδο σε μια κατάσταση όπου ο διαχωρισμός μεταξύ «εγώ» και «κόσμου» καταρρέει.

 

Η Επιθανάτια Εμπειρία (NDE) λειτουργεί συχνά ως βιολογικός και πνευματικός καταλύτης για αυτή τη «δεύτερη γέννηση», καθώς προκαλεί μια ριζική και μόνιμη αναθεώρηση της ύπαρξης. Η επιβίωση από μια κατάσταση κλινικού θανάτου οδηγεί συχνά σε αυτό που η ψυχολογία ονομάζει «πνευματική ανάδυση». Το άτομο αισθάνεται ότι η παλιά του ταυτότητα (το «εγώ») πέθανε και μια νέα, διευρυμένη συνείδηση γεννήθηκε στη θέση της.

 

Ένα από τα πιο κοινά χαρακτηριστικά αυτής της «νέας γέννησης» είναι η πλήρης εξάλειψη του φόβου για το τέλος της ζωής. Οι άνθρωποι επιστρέφουν με την πεποίθηση ότι η συνείδηση συνεχίζεται πέρα από το σώμα. Ένας γνήσιος μυημένος, ή ένας άνθρωπος που έχει αγγίξει το υπερβατικό, δεν φοβάται τον θάνατο, διότι έχει γνωρίσει ότι αποτελεί απλώς μια μετάβαση κατάστασης και ύπαρξης — τίποτα περισσότερο.

 

Πολλοί που βίωσαν NDE αναφέρουν μια αίσθηση κοσμικής ενότητας. Περιγράφουν ότι έγιναν ένα με ένα «φως» ή μια «πηγή» που περιέχει όλη τη γνώση και τη μνήμη της ανθρωπότητας — μια άμεση εμπειρία αυτού που ονομάζουμε συλλογικό νου. Στην ουσία, η επιθανάτια εμπειρία λειτουργεί ως μια βίαιη μύηση: εκεί που ο μοναχός ή ο φιλόσοφος φτάνει μέσω ετών άσκησης, ο άνθρωπος της NDE φτάνει σε λίγα λεπτά, βιώνοντας την κατάρρευση των ορίων μεταξύ του «εγώ» και του «όλου».

Στον αποκρυφισμό και τις εσωτεριστικές παραδόσεις, η «δεύτερη γέννηση» δεν αποτελεί μια απλή μεταφορά, αλλά μια συνειδητή τεχνική μετασχηματισμού της ανθρώπινης φύσης. Θεωρείται το πέρασμα από τον «τυφλό» άνθρωπο των ενστίκτων στον «φωτισμένο» άνθρωπο του πνεύματος.

Στα Ελευσίνια, τα Ορφικά ή τα Αιγυπτιακά Μυστήρια, ο υποψήφιος υποβαλλόταν σε μια τελετουργική διαδικασία που προσομοίωνε τον θάνατο:

• Ο μυούμενος εισερχόταν σε έναν σκοτεινό χώρο (συμβολική μήτρα/τάφος) και εξέρχονταν στο φως.
• Αυτή η τελετουργική παλιγγενεσία τού προσέφερε μια νέα ταυτότητα και «μυστικά» που τον συνέδεαν άμεσα με τον θείο κόσμο.

Οι Γνωστικοί πίστευαν ότι ο άνθρωπος είναι «κοιμισμένος» ή «μεθυσμένος» μέσα στην ύλη. Η δεύτερη γέννηση είναι η Αφύπνιση του θείου σπινθήρα (Πνεύμα) που παραμένει φυλακισμένος στο σώμα. Μόνο μέσω αυτής της γέννησης μπορεί η ψυχή να επιστρέψει στο «Πλήρωμα», την πηγή των πάντων.

 

Σε αυτή την κοσμοθεωρία, η υλική ύπαρξη δεν αντιμετωπίζεται ως φυλακή, αλλά ως πεδίο εκπαίδευσης της συνειδητότητας. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα απομονωμένο «εγώ», αλλά μια απόληξη του σύμπαντος που παρατηρεί τον εαυτό της. Η ύλη θεωρείται η πυκνή μορφή της πνευματικής ενέργειας — το «σώμα του Θεού».

 

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ο άνθρωπος έρχεται στην υλική ύπαρξη για να κατανοήσει την ολότητα της δημιουργίας· ότι ο ίδιος, το σύμπαν και ο κόσμος είναι Ένα». Η διαπίστωση «Εγώ είμαι μέρος του Θεού και ο Θεός δικός μου» καταργεί κάθε κενό ανάμεσα στο άτομο και την Πηγή. Όπως η σταγόνα είναι μέρος του ωκεανού, έτσι και η ύπαρξή μας αποτελείται από την ίδια «ουσία».

Η πιο ριζοσπαστική πτυχή είναι ότι ο Θεός δεν είναι κάτι που πρέπει να «κερδηθεί» με ανταλλάγματα, αλλά μια κληρονομιά που ήδη κατέχουμε. Είναι η εσωτερική μας δύναμη, η ίδια μας η πνοή. Αυτό ταυτίζεται με το ινδουιστικό «Tat Tvam Asi» (Αυτό είσαι Εσύ) ή τις διδασκαλίες μυστικιστών όπως ο Μάιστερ Έκχαρτ ή ο Ρουμί, που έλεγαν ότι το μάτι με το οποίο βλέπω τον Θεό είναι το ίδιο μάτι με το οποίο ο Θεός βλέπει εμένα.

 

Τελικά, κάθε άτομο που «αφυπνίζεται» μειώνει το συνολικό φορτίο φόβου στην ανθρωπότητα, λειτουργώντας ως ζωντανό παράδειγμα μιας διευρυμένης πραγματικότητας.

 ΥΓ.Η πρώτη γέννηση μας δίνει το σώμα, αλλά η δεύτερη μας δίνει το νόημα.

ΥΓ.Εκεί που οι παραδόσεις της Ανατολής (όπως η Vedanta που αναφέρεις) απαιτούν χρόνια πειθαρχίας για να αντιληφθεί κανείς ότι το Atman είναι Brahman, η NDE το επιβάλλει βιολογικά και ψυχικά μέσα σε δευτερόλεπτα. Είναι η βίαιη αποδόμηση του «εγώ», η οποία αντί να φέρει το χάος, φέρνει τη γαλήνη της ενότητας.Ο θάνατος παύει να είναι εχθρός: Γίνεται απλώς μια αλλαγή συχνότητας ή μια «επιστροφή στο σπίτι».

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

Η ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΥ

 

«Η πιο εμβληματική "κρυφή" πτυχή του έργου είναι το αρχικό δακτυλόγραφο που απέστειλε ο Ουάιλντ στο περιοδικό Lippincott’s Monthly Magazine το 1890. Η έκδοση αυτή θεωρείται η πλέον αυθεντική, καθώς διασώζει τα στοιχεία που αργότερα απαλείφθηκαν υπό την πίεση της βικτοριανής ηθικής.

Στην ιστορία, ο Ντόριαν συνάπτει μια άτυπη συμφωνία με "σκοτεινές δυνάμεις" —συχνά στο πρόσωπο του Λόρδου Χένρι, που λειτουργεί ως καταλύτης— ανταλλάσσοντας την ψυχή του με την αιώνια νεότητα. Επηρεασμένος από τον ηδονιστικό λόγο του Χένρι, εκφράζει την ευχή να παρέμενε ο ίδιος αγέραστος, ενώ το πορτρέτο του θα "κουβαλούσε" τα σημάδια των αμαρτιών του. Αν και δεν μεσολαβεί μια τυπική τελετή , η ευχή του εισακούεται με τραγικό τρόπο. Ίσως ο ήρωας αγνόησε πως η επιθυμία δεν είναι απλή παράκληση, αλλά μια "εντολή" προς το σύμπαν ή το υποσυνείδητο· μια δόνηση τόσο ισχυρή που αναγκάζει την πραγματικότητα να αναδιαμορφωθεί γύρω της.

 

 

Οι κεντρικοί πυλώνες της πτώσης:

• Το Πορτρέτο: Μετατρέπεται στον αμείλικτο καθρέφτη της ψυχής του. Κάθε κακία ή έγκλημα παραμορφώνει τον πίνακα, ενώ ο ίδιος ο Ντόριαν παραμένει εξωτερικά αγγελικός.
• Ο Λόρδος Χένρι: Αντιπροσωπεύει τον "διανοητικό πειρασμό". Με τις κυνικές του θεωρίες, ωθεί τον Ντόριαν να καταρρίψει κάθε ηθικό φραγμό στο κυνήγι της απόλαυσης.
• Το "Κίτρινο Βιβλίο": Πρόκειται για το βιβλίο που χαρίζει ο Χένρι στον Ντόριαν (αναφορά στο A Rebours του Huysmans). Τα "κίτρινα βιβλία" ήταν συνώνυμα των γαλλικών παρακμιακών μυθιστορημάτων, που κυκλοφορούσαν με κίτρινο εξώφυλλο ως προειδοποίηση για το προκλητικό τους περιεχόμενο. Λειτουργεί ως ένας "δηλητηριώδης" οδηγός ηδονισμού. Ολόκληρο το 11ο κεφάλαιο είναι επηρεασμένο από το ύφος του Huysmans, περιγράφοντας την εμμονή του Ντόριαν με τα αρώματα, τα κοσμήματα και τα σπάνια υφάσματα.

Η έμπνευση για την αισθητική αυτή προήλθε από το εμβληματικό περιοδικό The Yellow Book, το οποίο, με τα εξώφυλλα του Aubrey Beardsley, έγινε το σύμβολο μιας γενιάς που αμφισβητούσε τα χρηστά ήθη. Μάλιστα, φημολογείται πως όταν ο Ουάιλντ συνελήφθη, κρατούσε ένα τέτοιο "κίτρινο βιβλίο", γεγονός που πυροδότησε την οργή του κοινού κατά του περιοδικού.

Στην αναζήτησή του, ο Ντόριαν στρέφεται σε αντικείμενα που στην απόκρυφη παράδοση θεωρούνται φορείς ενέργειας:»

 

Υπόβαθρο στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι»

 

Η διαδρομή του Ντόριαν Γκρέι δεν είναι απλώς μια ηθική κατάπτωση, αλλά μια συστηματική μύηση στην αισθητηριακή μαγεία.

1. Η  Αναζήτηση των Αισθήσεων

Ο Ντόριαν πειραματίζεται με αντικείμενα που φέρουν συμβολική και «μαγική» ισχύ, επιδιώκοντας να δαμάσει τις δυνάμεις τους:

• Λιθοθεραπεία: Μελετά τις ιδιότητες των πολύτιμων λίθων (π.χ. ο αμέθυστος ως αντίδοτο στη μέθη), αναζητώντας τη σύνδεση της ύλης με το πνεύμα.
• Αρωματοποιία: Εξερευνά τη σχέση οσμών και ψυχολογίας, μετατρέποντας την όσφρηση σε εργαλείο αισθητηριακής μαγείας.( Διαβαστέ περισσότερα για την οσμή και την δύναμη της εδω)
• Τελετουργικά Άμφια: Η εμμονή του με εκκλησιαστικά υφάσματα και κεντήματα υποδηλώνει μια προσπάθεια οικειοποίησης της ιερατικής δύναμης μέσω του συμβολισμού του ενδύματος.

2. Η Συμβολική Μετάλλαξη: Από το Ρόδο στην Ορχιδέα

Στην αρχή του έργου, ο Ντόριαν συμβολίζει την αγνότητα και τη φυσική ομορφιά. Καθώς διαφθείρεται, το ενδιαφέρον του στρέφεται στις ορχιδέες. Στον αποκρυφισμό της παρακμής, η ορχιδέα αντιπροσωπεύει το τεχνητό, το εξωτικό και το σεξουαλικά «αφύσικο», λειτουργώντας ως το έμβλημα μιας ομορφιάς που πηγάζει από τη σήψη.

 

3. "Glamour" και η Πνευματική Διάβρωση

Η κεντρική πράξη του έργου είναι η δημιουργία ενός Simulacrum (τεχνητού ειδώλου).

• Το Glamour: Ο Λόρδος Χένρι «χύνει το δηλητήριό του» στα αυτιά του Ντόριαν, εφαρμόζοντας αυτό που στον σκωτεινό σκοτσέζικο αποκρυφισμό ονομαζόταν glamer: ένα ξόρκι που θολώνει την κρίση, κάνοντας το θύμα να βλέπει το κακό ως καλό και την ασχήμια ως ομορφιά.
• Το Κίτρινο Βιβλίο: Η επανειλημμένη ανάγνωση του «δηλητηριώδους» βιβλίου λειτουργεί ως Chanting (ψαλμωδία). Μέσω της επανάληψης, ο Ντόριαν επιτυγχάνει μια αλλοιωμένη πνευματική κατάσταση, διαβρώνοντας κάθε ηθική του αντίσταση.

4. Η Φαουστική Συμφωνία και το Αστρικό Σώμα

 

Η ενσυνείδητη ευχή του Ντόριαν αποτελεί μια κλασική Φαουστική συμφωνία. Στην αποκρυφιστική ερμηνεία, έχουμε τη μεταφορά του «αστρικού σώματος» του Ντόριαν μέσα στο πορτρέτο. Ο καμβάς παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται ο αληθινός φορέας του κάρμα και της φθοράς, ενώ το φυσικό σώμα παραμένει ένα κενό, αμετάβλητο προπέτασμα.

Ο Ντόριαν Γκρέι ενσαρκώνει την αναζήτηση της απόλυτης ηδονής χωρίς όρια. Η σταδιακή αλλοίωση του πορτρέτου υπενθυμίζει το βαρύ τίμημα της απόλυτης προσκόλλησης στις αισθήσεις: τη σήψη της ψυχής που κρύβεται πίσω από μια αψεγάδιαστη, αλλά τεχνητή πρόσοψη.

 

Το Ηθικό Δίδαγμα του Έργου: «Ντόριαν Γκρέι, ένας Μύστης προς Αποφυγήν»

 

Στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι», ο Όσκαρ Ουάιλντ δεν σκιαγραφεί απλώς έναν ματαιόδοξο άνδρα, αλλά περιγράφει μια διαδικασία αντίστροφης αλχημείας: αντί για την εξύψωση του πνεύματος, βλέπουμε την υλική στερεοποίηση της διαφθοράς μέσα από την τέχνη ο αναγνωστής ας μήν ξέχνα ότι η τέχνη είναι μέσω ανυψώσης και όχι κατάπτωσης!. Ο Ντόριαν αποτελεί το απόλυτο παράδειγμα προς αποφυγήν, καθώς αποτυγχάνει να λειτουργήσει ως πραγματικός «μύστης».

Ο αληθινός μύστης παραμένει ελεύθερος από την υποταγή στις ηδονές, διότι η εσωτερική του συγκρότηση βασίζεται σε τρεις κεντρικούς πυλώνες:

1. Η Επίγνωση του Εφήμερου: Γνωρίζει ότι οι αισθησιακές απολαύσεις είναι παροδικές. Αν υποταχθεί σε αυτές, μετατρέπεται σε δέσμιο μιας ατέρμονης αναζήτησης, καθώς η ηδονή, μόλις ικανοποιηθεί, γεννά μια νέα, ακόμα πιο επιτακτική επιθυμία.
2. Η Πνευματική Ευδαιμονία: Έχει γευτεί μια βαθύτερη κατάσταση ύπαρξης που προέρχεται από την αυτογνωσία και τη σύνδεση με το «Όλον». Αυτή η πλήρωση είναι τόσο καθολική, που οι κοινές ηδονές φαντάζουν απλώς ως «σκιές» μπροστά της.
3. Η Καλλιέργεια του «Ηγεμονικού»: Σύμφωνα με τη στωική φιλοσοφία, ο μύστης θωρακίζει το λογικό μέρος της ψυχής του. Δεν απορρίπτει την απόλαυση δογματικά, αλλά δεν της επιτρέπει να ορίζει τις αποφάσεις του. Παραμένει κύριος του εαυτού του και όχι υποζύγιο των ενστίκτων του.

Ο μύστης δεν διολισθαίνει στον ηδονισμό γιατί «γνωρίζει το παιχνίδι». Αντιλαμβάνεται ότι αν παραδώσει τα κλειδιά της ευτυχίας του στις απολαύσεις και μόνο , καθίσταται αυτόματα σκλάβος. Για εκείνον, η απόλυτη κυριαρχία επί του εαυτού είναι το ζητούμενο. Αν η ηδονή μετατραπεί σε ανάγκη, η ελευθερία χάνεται.

Όταν κάποιος έχει ανακαλύψει ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή —τη γνώση, την προσφορά, την πνευματική άνοδο— οι πειρασμοί μοιάζουν με «φθηνά παιχνίδια». Δεν τους σνομπάρει απαραίτητα, αλλά δεν επιτρέπει σε αυτά να θολώσουν την κρίση του. Ο Ντόριαν Γκρέι, αποτυγχάνοντας να κατακτήσει αυτή την εσωτερική ισορροπία, καταλήγει να γίνει η τραγική απόδειξη πως η ομορφιά χωρίς πνευματικό έρμα οδηγεί αναπόφευκτα στη σήψη.Ο Ντόριαν επιλέγει να μείνει "αιώνια νέος" εξωτερικά, αλλά αυτό το τίμημα τον οδηγεί στην εσωτερική σήψη. Ο πραγματικός μύστης γνωρίζει ότι η ομορφιά είναι εφήμερη και επενδύει στο άφθαρτο μέρος του εαυτού του. Ενώ ο Ντόριαν νομίζει ότι κατακτά την ελευθερία μέσω των ηδονών, στην πραγματικότητα γίνεται σκλάβος του πάθους του. Όπως ανέφερες, χάνει το "Ηγεμονικόν" και καταλήγει να φοβάται το ίδιο του το πορτρέτο — δηλαδή την ίδια του τη συνείδηση. 

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΚΟΝΣΤΑΝΣ ΟΥΑΙΛΝΤ Η ΜΟΥΣΑ ΤΟΥ ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΛΝΤ.

 

Η Γυναίκα-Κλειδί δίπλα στον μεγάλο συγγραφέα: Κονστάνς Ουάιλντ.

 

Η Κονστάνς Ουάιλντ (Constance Wilde), σύζυγος του Όσκαρ Ουάιλντ, υπήρξε μια ιδιαίτερα αινιγματική μορφή στον χώρο του αποκρυφισμού του 19ου αιώνα. Η ενασχόλησή της με το «άγνωστο» δεν ήταν ένα απλό χόμπι, αλλά μια συστηματική πνευματική αναζήτηση.

 

Η ένταξη στη «Χρυσή Αυγή»

 
Τον Νοέμβριο του 1888, η Κονστάνς μυήθηκε στο Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής (Golden Dawn), μια από τις σημαντικότερες εσωτεριστικές οργανώσεις της εποχής. Για να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις του Τάγματος, αφιέρωσε έναν ολόκληρο χρόνο μελετώντας Εβραϊκά, καθώς και αλχημικά και καβαλιστικά σύμβολα. Το «μαγικό» της σύνθημα (motto) ήταν το "Qui Patitur Vincit" (Ο υπομένων νικά) – μια φράση που αποδείχθηκε προφητική για τη μετέπειτα ζωή της, καθώς κλήθηκε να υπομείνει το τεράστιο κοινωνικό σκάνδαλο και την πτώση του συζύγου της.

 

Η σχέση με τη μυστικότητα και τον Όσκαρ.

 
Παρά τους αυστηρούς όρκους εχεμύθειας που επέβαλλε το Τάγμα, η Κονστάνς φέρεται να μοιραζόταν με τον Όσκαρ λεπτομέρειες για τις περίπλοκες και συχνά παράδοξες τελετουργίες μύησης. Ο Ουάιλντ, γνωστός για το καυστικό του πνεύμα και την αγάπη του για το «θέατρο» της καθημερινότητας, έβρισκε αυτές τις αναφορές εξαιρετικά διασκεδαστικές και τις αντιμετώπιζε με ειρωνική διάθεση.(Ισως γιατί δεν κατανοούσε βασικά κλείδια τις γνώσης που δεχόνταν!)

Ωστόσο, ο εσωτερισμός και η έννοια της μυστικότητας επηρέασαν βαθιά τη σκέψη του, αφήνοντας το αποτύπωμά τους στο έργο του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι», όπου ο Λόρδος Χένρι δηλώνει ότι «η μυστικότητα είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει τη σύγχρονη ζωή μυστηριώδη ή θαυμαστή», αλλά και το διήγημα «Η Σφίγγα χωρίς μυστικό».

 

Πνευματισμός και Επιστήμη

 
Τον Οκτώβριο του 1892, η Κονστάνς διεύρυνε τις αναζητήσεις της γινόμενη μέλος της Society for Psychical Research (Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών), μιας οργάνωσης που μελετούσε επιστημονικά τα παραψυχολογικά φαινόμενα. Συμμετείχε ενεργά σε πνευματιστικές συγκεντρώσεις και σεάνς, οι οποίες ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς ανάμεσα στην καλλιεργημένη τάξη της βικτωριανής Αγγλίας.

 

Η πτώση και η «κατάρα»

 
Μετά την καταστροφή της οικογένειάς της από το σκάνδαλο του Όσκαρ, ορισμένα μέλη της Χρυσής Αυγής υποστήριξαν ότι η πτώση της δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα της «κατάρας» του Τάγματος λόγω της απομάκρυνσής της από αυτό. Στα επίσημα αρχεία της οργάνωσης, δίπλα στο όνομα της Κονστάνς, υπάρχει η σημειωση ότι η ιδιότητά της ήταν "in abeyance" (σε αναστολή).

Είναι αξιοσημείωτο ότι η αναστολή αυτή δεν συνέβη μετά τη δίκη του 1895, αλλά ήδη από το 1889-1890. Η αιτία φέρεται να ήταν η αναταραχή που προκάλεσε η έκδοση του «Ντόριαν Γκρέι», το οποίο θεωρήθηκε προκλητικό και επικίνδυνο από τους συντηρητικούς κύκλους της εποχής.

 

 ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΥΓ. Ενώ ο Όσκαρ Ουάιλντ χρησιμοποιούσε τον εσωτερισμό ως αισθητικό εργαλείο και πηγή πνεύματος (όπως στο The Sphinx Without a Secret), η Κόνστανς τον προσέγγιζε με ακαδημαϊκή σοβαρότητα. Για εκείνον, το μυστικό είχε αξία μόνο αν μπορούσε να το "στολίσει" με λόγια· για εκείνη, η σιωπή και η μελέτη ήταν η ουσία.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΑΛΩΜΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΠΛΩΝ.

 

«Τα "Επτά Πέπλα" της Σαλώμης, αν και απουσιάζουν από την Καινή Διαθήκη, αποτελούν ένα ισχυρό σύμβολο στην τέχνη, τον εσωτερισμό και την αποκρυφιστική λογοτεχνία, το οποίο αποκρυσταλλώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα υπό την επίδραση του Συμβολισμού.Προσωπική συμβουλή πριν δεχτήτε εώς γεγονό μιας παραδόσης κάτι μελετήστε το αν είναι μέρος αυτής!

Αν και η βιβλική Σαλώμη αναφέρεται ως η κόρη που χορεύει για τον Ηρώδη, ο εμβληματικός "Χορός των Επτά Πέπλων" αποτελεί καθαρή επινόηση του Όσκαρ Ουάιλντ για το θεατρικό του έργο Salomé (1891). Ο Ουάιλντ, γράφοντας αρχικά το έργο στα γαλλικά, άντλησε έμπνευση από το κίνημα του Παρακμιακού Συμβολισμού (Decadence) στο Παρίσι. Επηρεάστηκε βαθιά από τον Ζορίς-Καρλ Υσμάν (À Rebours), ο οποίος περιέγραφε τη Σαλώμη ως τη συμβολική ενσάρκωση της "αθάνατης λαγνείας", αλλά και από την οπτική αισθητική των πινάκων του Γκουστάβ Μορό.

Στον αποκρυφισμό, ο χορός συμβολίζει τη σταδιακή αποκάλυψη της εσώτερης αλήθειας μέσω της αφαίρεσης των στρωμάτων της ψευδαίσθησης και της υλικής πραγματικότητας( Διαβαστέ σχετικά όσα λέω για τον χόρο εδω). Πολλοί μελετητές συνδέουν τα επτά πέπλα με τον μεσοποταμιακό μύθο της θεάς Ιστάρ: κατά την κάθοδό της στον Κάτω Κόσμο, η θεά έπρεπε να περάσει από επτά πύλες, αφήνοντας σε κάθε μία από ένα ένδυμα ή κόσμημα (σύμβολο κοσμικής δύναμης), μέχρι να μείνει γυμνή ενώπιον του θανάτου. Η ομοιότητα αυτή προσδίδει στη Σαλώμη τον χαρακτήρα μιας αρχέγονης ιέρειας που, μέσα από την τελετουργική γύμνωση, οδηγεί στη θυσία και την απόλυτη γνώση.»

Η Κάθοδος της Ινάννα και ο Χορός των Επτά Πέπλων: Από τον Μύθο στην Εσωτερική Μύηση

Η κάθοδος της Ινάννα (Ιστάρ) δεν αποτελεί απλώς έναν αρχαίο μύθο, αλλά ένα  τελετουργικό μονοπάτι, το οποίο στην αποκρυφιστική παράδοση αντιστοιχεί στην πλήρη αποδόμηση της προσωπικότητας.

 

Η Σύγχρονη Τελετουργική Πρακτική

 
Στον σύγχρονο εσωτερισμό, η «Κάθοδος» αναπαρίσταται μέσω συμβολικών πράξεων ενδοσκόπησης και κάθαρσης. Ο ασκούμενος αφαιρεί σταδιακά ενδύματα ή κοσμήματα μπροστά σε έναν καθρέφτη ή έναν βωμό, απαγγέλλοντας τις αντίστοιχες «απώλειες». Για παράδειγμα, η αφαίρεση ενός κοσμήματος συνοδεύεται από τη φράση: «Αφήνω πίσω την ανάγκη μου για έλεγχο».Ο συμβολικό τρόπος πολλές φόρες στο απόκρυφο είναι τρόπος και μέσω αποφύγης πίο βαρίων τακτικών!

 

Η Συμβολική των Επτά Πέπλων
Τα επτά πέπλα αντιστοιχούν στους επτά αρχαίους πλανήτες (Σελήνη, Ερμής, Αφροδίτη, Ήλιος, Άρης, Δίας, Κρόνος). Κάθε πέπλο αντιπροσωπεύει έναν περιορισμό ή μια επιρροή αυτών των σφαιρών που η ψυχή οφείλει να αποβάλει για να φτάσει στην πνευματική φώτιση ή την ένωση με το Θείο.

• Τσάκρα: Σε εναλλακτικές ερμηνείες, ο χορός λειτουργεί ως μεταφορά για τον καθαρμό των επτά τσάκρα, όπου κάθε πέπλο που πέφτει αποκαλύπτει μια βαθύτερη πτυχή της συνείδησης.
• Το Πέπλο της Ίσιδας: Μια άλλη προσέγγιση συνδέει τα πέπλα με τα μυστικά της Φύσης. Η Σαλώμη, αφαιρώντας τα, μετατρέπεται σε ιέρεια που αποκαλύπτει τα απαγορευμένα μυστήρια της ζωής και του θανάτου.

Η Ιερή Σεξουαλικότητα

 
Στον αρχαίο κόσμο, η σύνδεση της σεξουαλικότητας με το θείο εκφραζόταν μέσα από τελετουργίες που μετέτρεπαν την ερωτική πράξη σε λατρεία και προσφορά γονιμότητας. Αυτοί οι χώροι συχνά λειτουργούσαν ως κέντρα «Ιερού Γάμου» (Hieros Gamos).
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Ακροκόρινθος. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, στον ναό της Αφροδίτης ήταν αφιερωμένες περισσότερες από χίλιες ιερόδουλες ( Φυσικά και στην αρχαιοτήτα η ιεροδούλες δεν είχαν την αποξίωση του σήμερα ). Οι γυναίκες αυτές θεωρούνταν υπηρέτριες της θεάς και η ένωση μαζί τους αποτελούσε μια μορφή θρησκευτικής υπέρβασης.

Η Σαλώμη: Από την Ιστορική Βασίλισσα στο Αρχέτυπο της Μύστιδος

Στον εσωτερισμό, η Σαλώμη συμβολίζει την «Ιερή Θηλυκότητα», η οποία χρησιμοποιεί τον ερωτισμό όχι ως μέσο ταπείνωσης, αλλά ως όπλο εξουσίας και πνευματικής μεταμόρφωσης. Σε πολλά αποκρυφιστικά συστήματα, ταυτίζεται με την αρχετυπική «Γυναίκα-Μύστη»(όποιος πιστεύει ότι δεν υπήρξαν γυναίκες μύστες τότε αγνοεί την Υπατία και τόσες άλλες! Για τους όσους φορούν τέτοιες παρωπίδες τους προτείνω να διαβάζουν  έδω), την κάτοχο των κλειδιών της ζωής και του θανάτου μέσω της ιερής σεξουαλικότητας.

 

1. Η Μυθολογική και Μαγική Σύνδεση

 

Σε σύγχρονες παραδόσεις μαγείας, η Σαλώμη —συχνά συγχωνευμένη με τη μητέρα της, Ηρωδιάδα— θεωρείται ενσάρκωση ή υψηλή ιέρεια των θεοτήτων της νύχτας, όπως η Άρτεμη (Diana) ή η Εκάτη. Στο εμβληματικό έργο Aradia, or the Gospel of the Witches, το όνομα Aradia ερμηνεύεται από μελετητές ως παράγωγο της Ηρωδιάδας, συνδέοντας τη Σαλώμη με μια αρχαία γενιά ιερειών που δρούσαν στο ημίφως της ιστορίας .Η ιστορία είναι γεμάτη με γυναίκες δύναμης που έμπνευσα συμβούλευα η και έλεγχαν ανθρώπους κλειδιά ανάλογο το ρολό που επέλεγαν η ανήκαν!

 

2. Η Γνωστική Διάσταση

 

Στα Γνωστικά κείμενα (όπως το Ευαγγέλιο του Θωμά ή η Pistis Sophia), συναντάμε μια διαφορετική πτυχή της: εμφανίζεται ως μαθήτρια-ιέρεια που συνομιλεί με τον Ιησού για βαθιά μυστήρια. Εκεί, η Σαλώμη προβάλλεται ως γυναίκα με πνευματική αυθεντία που αναζητά την εσωτερική Γνώση (Gnosis). Ουσιαστικά, «ιερουργεί» πάνω στη σκηνή, μετατρέποντας τον χορό της σε μια ιεροτελεστία μύησης, όπου ο θεατής (ή ο Ηρώδης) έρχεται αντιμέτωπος με τα έσχατα όρια της επιθυμίας και του θανάτου.

 

3. Η Ιστορική Πραγματικότητα

 

Η ιστορική Σαλώμη (περ. 14 μ.Χ. – 62/71 μ.Χ.) αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της βιβλικής παράδοσης και της δυναστείας του Ηρώδη.

• Πηγές: Ενώ τα Ευαγγέλια την αναφέρουν ανώνυμα ως «θυγατέρα της Ηρωδιάδας», ο Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος είναι ο μόνος που διασώζει το όνομά της (Shlomit, που σημαίνει «ειρηνική»).
• Βίος: Σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες, παντρεύτηκε αρχικά τον θείο της, Φίλιππο τον Τετράρχη. Μετά τον θάνατό του το 34 μ.Χ., παντρεύτηκε τον εξάδελφό της, Αριστόβουλο της Χαλκίδας, αποκτώντας τον τίτλο της Βασίλισσας της Μικρής Αρμενίας.
•  
  «Έχουν βρεθεί νομίσματα της εποχής που φέρουν τη μορφή της μαζί με εκείνη του συζύγου της, Αριστόβουλου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο, η Σαλώμη δεν έμεινε στην ιστορία μόνο ως η "κόρη της Ηρωδιάδας", αλλά εξελίχθηκε σε μια σημαντική μορφή εξουσίας στην Εγγύς Ανατολή. Απέκτησε τρεις γιους —τον Ηρώδη, τον Αγρίππα και τον Αριστόβουλο— διασφαλίζοντας τη συνέχεια της δυναστείας σε μια εξαιρετικά ταραγμένη περίοδο.
  Παράλληλα, στα απόκρυφα κείμενα (όπως το Ευαγγέλιο του Θωμά και το Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων), η Σαλώμη εμφανίζεται ως ισότιμη μαθήτρια του Χριστού. Σε μια διάσημη περικοπή, ρωτά τον Ιησού πότε θα έρθει η Βασιλεία του Θεού, με εκείνον να της απαντά: "Όταν τα δύο γίνουν ένα, και το έξω ως το έσω, και το αρσενικό με το θηλυκό". Εδώ, η Σαλώμη παρουσιάζεται ως δέκτης βαθιών εσωτεριστικών διδασκαλιών για την υπέρβαση των δυισμών. Στο Ευαγγέλιο του Θωμά (Λόγιον 61), η ίδια λέει στον Ιησού: "Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπε; Ανέβηκες στο κρεβάτι μου και έφαγες από το τραπέζι μου". Η φράση αυτή ερμηνεύεται εσωτεριστικά όχι ως ερωτική νύξη, αλλά ως σύμβολο πλήρους πνευματικής ταύτισης και οικειότητας με τον Δάσκαλο.»

  Η Σαλώμη ανάμεσα στη Γνώση και την Παράδοση

   

  Ο Διάλογος (Λόγιον 61 - Ευαγγέλιο Θωμά):
  Σαλώμη: «Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπε, που σαν να έρχεσαι από τον Έναν (την Πηγή), ανέβηκες στην κλίνη μου και έφαγες από το τραπέζι μου;»
  Ιησούς: «Εγώ είμαι Εκείνος που προέρχεται από Αυτόν που είναι Αδιαίρετος. Μου δόθηκαν τα πράγματα που ανήκουν στον Πατέρα μου».
  Σαλώμη: «Εγώ είμαι μαθήτριά σου».
  Ιησούς: «Γι' αυτό σου λέω: αν κάποιος γίνει "αδιαίρετος" (ολόκληρος), θα γεμίσει με φως. Αν όμως είναι διαιρεμένος, θα γεμίσει με σκοτάδι».

  Ερμηνεία:
  Ο Ιησούς εξηγεί ότι η πηγή του είναι η Ενότητα (ο Θεός ως Μονάδα). Για να φτάσει η Σαλώμη —και κάθε άνθρωπος— στο Φως, πρέπει να πάψει να είναι «διαιρεμένη», δηλαδή δέσμια των αντιθέσεων (καλό-κακό, ύλη-πνεύμα, αρσενικό-θηλυκό).

  Σε ένα άλλο απόκρυφο κείμενο, η Σαλώμη ρωτά τον Ιησού: «Μέχρι πότε θα κυριαρχεί ο θάνατος;» κι εκείνος απαντά: «Μέχρι εσείς οι γυναίκες να σταματήσετε να γεννάτε». Εδώ, ο Ιησούς δεν στρέφεται κατά της μητρότητας, αλλά χρησιμοποιεί μια αλληγορία: ο θάνατος θα υφίσταται όσο ο άνθρωπος παραμένει παγιδευμένος στον κύκλο της υλικής αναπαραγωγής και δεν επιδιώκει την πνευματική του «γέννηση».

   

  Η Χριστιανική Παράδοση και το Τέλος της Σαλώμης:
  Στην εκκλησιαστική παράδοση, ο θάνατός της περιγράφεται ως μια μορφή θείας δίκης που αντανακλά το αμάρτημά της. Σύμφωνα με τον Νικηφόρο Κάλλιστο:

  • Ο «Χορός του Θανάτου»: Καθώς η Σαλώμη διέσχιζε έναν παγωμένο ποταμό, ο πάγος υποχώρησε και βυθίστηκε μέχρι τον λαιμό. Στην προσπάθειά της να απεγκλωβιστεί, οι σπασμωδικές κινήσεις του σώματός της έμοιαζαν με τον χορό που είχε εκτελέσει μπροστά στον Ηρώδη.
  • Ο Αποκεφαλισμός: Τα κομμάτια του πάγου γύρω από τον λαιμό της έσφιξαν τόσο πολύ, που τελικά την αποκεφάλισαν. Το τέλος της παρέπεμπε ευθέως στον μαρτυρικό αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή.

  Η Κατάληξη του Ηρώδη και της Ηρωδιάδας:
  Μετά την καθαίρεσή τους από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα, ο Ηρώδης Αντίπας και η Ηρωδιάδα εξορίστηκαν στη Γαλατία (Λυών) και αργότερα στην Ισπανία. Εκεί πέθαναν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και ταπείνωσης, μακριά από τα μεγαλεία της εξουσίας τους.

   

  ΥΓ. «Έχει αποδειχθεί βλακώδες σε ορισμένες πτυχές της ιστορίας να θεωρούν ορισμένοι άνδρες το θηλυκό και γυναικείο στοιχείο κατώτερο, αντί να υπάρξει συνεργασία! Στο σύμπαν, η αρσενική με τη θηλυκή ενέργεια βρίσκονται σε συνεργασία και ισορροπία. Σε παιχνίδια δύναμης, όπου το θηλυκό στοιχείο δρα ως αντίπαλος, είναι βλακώδες να θεωρήσει κανείς τον αντίπαλο απλό και κατώτερο. Κύριοι, η ιστορία έχει δείξει ότι αυτό το λάθος πληρώνεται!»Η αντίληψη περί «ανωτερότητας» δεν είναι μόνο ηθικά λάθος, αλλά και λειτουργικά αναποτελεσματική. Όταν κάποιος θεωρεί έναν αντίπαλο (ή συνεργάτη) κατώτερο λόγω φύλου, δημιουργεί ένα τεράστιο «τυφλό σημείο». Αυτή η αλαζονεία τον εμποδίζει να δει την πραγματική ισχύ, την ευφυΐα και τις μεθόδους του άλλου, με αποτέλεσμα να αιφνιδιάζεται. Στη φύση και στο σύμπαν, δεν υπάρχει ιεραρχία αξίας, αλλά συμπληρωματικότητα. Η ενέργεια που δημιουργεί και η ενέργεια που διεισδύει πρέπει να βρίσκονται σε ισορροπία για να υπάρξει εξέλιξη. Όπου η μία πλευρά προσπάθησε να επιβληθεί ολοκληρωτικά στην άλλη, το αποτέλεσμα ήταν πάντα η δυσαρμονία και, τελικά, η κατάρρευση. Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην αναγνώριση της αξίας του άλλου. Όποιος παίζει παιχνίδια εξουσίας βασισμένος σε προκαταλήψεις, έχει ήδη χάσει το παιχνίδι πριν καν αρχίσει.

   

  ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.