ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ

 

Ο Αρχαιολογικός Χώρος Αρχαίας Κορίνθου εκτείνεται στους βόρειους πρόποδες του λόφου του Ακροκορίνθου, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους ιστορικούς προορισμούς της Ελλάδας. Η περιοχή κατοικείται αδιάλειπτα από τη Νεολιθική εποχή (6500 – 1100 π.Χ.) και αναφέρεται από τον Όμηρο στην Ιλιάδα ως «αφνειός» λόγω του εξαιρετικού πλούτου της. Η πόλη έφτασε στο απόγειο της ακμής της κατά την Αρχαϊκή Εποχή (7ος – 6ος αι. π.Χ.) υπό τη διοίκηση των τυράννων Κύψελου και Περίανδρου, οπότε ίδρυσε πανίσχυρες αποικίες όπως οι Συρακούσες και η Κέρκυρα, ενώ παράλληλα κατασκεύασε τον Δίολκο για τη χερσαία μεταφορά πλοίων.

Κατά τους Κλασικούς και Ελληνιστικούς χρόνους, η Κόρινθος συμμετείχε ενεργά στους Περσικούς Πολέμους, ενώ η έντονη εμπορική της αντιπαλότητα με την Αθήνα αποτέλεσε μία από τις κύριες αφορμές για το ξέσπασμα του Πελοποννησιακού Πολέμου. Η πορεία της ανακόπηκε βίαια το 146 π.Χ. μετά τη μάχη της Λευκόπετρας, όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Λεύκιος Μόμμιος ισοπεδώνησε ολοκληρωτικά την πόλη, σφάζοντας τον ανδρικό πληθυσμό και πουλώντας τις γυναίκες και τα παιδιά ως δούλους.

Η αναγέννηση της πόλης ξεκίνησε το 44 π.Χ. με την επανίδρυσή της από τον Ιούλιο Καίσαρα ως ρωμαϊκή αποικία (Colonia Laus Iulia Corinthiensis). Γρήγορα αναδείχθηκε σε πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Αχαΐας, γνωρίζοντας νέα, τεράστια εμπορική άνθηση. Στον ακμάζοντα αυτό χώρο, κατά τα έτη 51-52 μ.Χ., ο Απόστολος Παύλος έζησε και εργάστηκε για ενάμισι έτος, ιδρύοντας μία από τις σημαντικότερες πρώτες χριστιανικές κοινότητες. Τα σημερινά ορατά μνημεία, όπως η Ρωμαϊκή Αγορά, οι ναοί, οι κρήνες και οι στοές, μαρτυρούν αυτό το ένδοξο πολυπολιτισμικό παρελθόν.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2007 

ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΗΜΑ

 

Το Δημόσιο Σήμα ήταν το σημαντικότερο δημόσιο νεκροταφείο της αρχαίας Αθήνας. Αποτελούσε μια μεγαλοπρεπή λεωφόρο που συνέδεε τον Κεραμεικό (από την πύλη του Διπύλου) με την Ακαδημία Πλάτωνος. Σύμφωνα με τον «Πάτριο Νόμο», εκεί ενταφιάζονταν δημοσία δαπάνη οι πεσόντες των πολέμων. Τα οστά τους μεταφέρονταν από τα πεδία των μαχών μετά από αποτέφρωση. Εκτός από τους στρατιώτες, στο Δημόσιο Σήμα είχαν ταφεί κορυφαίες προσωπικότητες. Ανάμεσά τους ο Σόλων, ο Κλεισθένης, ο Περικλής, ο Εφιάλτης και οι Τυραννοκτόνοι.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2010 

ΑΡΧΑΙΟ ΑΡΓΟΣ.

 

«Το Αρχαίο Άργος θεωρείται η αρχαιότερη πόλη της Ελλάδας, με συνεχή κατοίκηση για περίπου 7.000 χρόνια. Υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού και κυρίαρχη δύναμη στην Πελοπόννησο, ειδικά κατά την αρχαϊκή εποχή υπό τη βασιλεία του Φείδωνα.

Στα κορυφαία αξιοθέατά του περιλαμβάνεται το Αρχαίο Θέατρο, ένα από τα μεγαλύτερα της αρχαιότητας με χωρητικότητα περίπου 20.000 θεατών, το οποίο είναι λαξευμένο απευθείας στον βράχο του λόφου της Λάρισας. Παράλληλα, ο Λόφος της Ασπίδας φιλοξενεί έναν από τους αρχαιότερους προϊστορικούς οικισμούς της Ευρώπης, καθώς και τα ιερά του Απόλλωνα και της Αθηνάς.

Το Άργος είναι μια πόλη «ποτισμένη» με μυθολογία, καθώς οι θρύλοι του ερμηνεύουν τα πάντα: από την ευφορία της γης του μέχρι τις αρχαιότερες τελετουργίες των Ελλήνων. Σύμφωνα με τους μύθους, πρώτος βασιλιάς ήταν ο Ίναχος, ενώ ο γιος του, ο Φορωνέας, θεωρείται ο ιδρυτής της πόλης («Φορωνικόν Άστυ») και ο ήρωας που χάρισε στους ανθρώπους τη φωτιά, πριν ακόμα και από τον Προμηθέα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο μύθος των Δαναΐδων, οι οποίες λέγεται ότι δίδαξαν στους Αργείους πώς να ανοίγουν πηγάδια, μετατρέποντας το «πολυδίψιον» (άνυδρο) Άργος σε εύφορη γη. Ο θρύλος καταλήγει με την τιμωρία τους: 49 από τις 50 αδελφές θανάτωσαν τους συζύγους τους τη νύχτα του γάμου τους και καταδικάστηκαν στον Άδη να γεμίζουν αιώνια ένα τρύπιο πιθάρι – τον γνωστό "Πίθο των Δαναΐδων".»

 

 

 ΥΓ.Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς το Άργος καταφέρνει να συνδέει την ιστορική πραγματικότητα των 7.000 ετών με τη μυθοπλασία τόσο αδιάρρηκτα.

Είναι η πόλη που «γέννησε» τη δύναμη της Πελοποννήσου πριν την άνοδο της Σπάρτης, ενώ ο μύθος του Φορωνέα ως «πυρφόρου» πριν τον Προμηθέα δείχνει πόσο βαθιά στις ρίζες του χρόνου φτάνει η αυτοπεποίθηση των Αργείων για την καταγωγή τους.Επίσης, η αντίθεση ανάμεσα στο «πολυδίψιον Άργος» του Ομήρου και την ικανότητα των Δαναΐδων να βρίσκουν νερό, αποτελεί ένα από τα ωραιότερα παραδείγματα του πώς οι αρχαίοι Έλληνες μετέτρεπαν τις γεωλογικές προκλήσεις (την ξηρασία της αργολικής πεδιάδας) σε διδακτική μυθολογία.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ -2005

ΑΛΣΟΣ ΣΥΓΓΡΟΥ ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΔΥΝΑΜΗΣ.

 

 

Το Άλσος Συγγρού (γνωστό και ως Κτήμα Συγγρού) αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους «πνεύμονες» πρασίνου της Αττικής και το μοναδικό εναπομείναν φυσικό δάσος στο λεκανοπέδιο. Η ιστορία του ξεκινά ουσιαστικά τον 19ο αιώνα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού και της συζύγου του, Ιφιγένειας.

Από το οθωμανικό τσιφλίκι στην έπαυλη του Τσίλλερ
Πριν περιέλθει στην ιδιοκτησία του Συγγρού, η έκταση αποτελούσε οθωμανικό τσιφλίκι στην περιοχή των Αναβρύτων. Στη συνέχεια αγοράστηκε από τον Βρετανό αρχαιολόγο Steinhauer (για τη διεξαγωγή ανασκαφών) και αργότερα από τον συμπατριώτη του, Will. Η εμβληματική έπαυλη του κτήματος σχεδιάστηκε από τον φημισμένο αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ και κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως εξοχική κατοικία του ζεύγους Συγγρού. Μετά τον θάνατο του Ανδρέα το 1899, η Ιφιγένεια παρέμεινε εκεί για περισσότερα από 20 χρόνια. Με τον θάνατό της το 1921, κληροδότησε το κτήμα στην τότε Ελληνική Γεωργική Εταιρεία.

Αρχαιολογική σημασία και ο Δήμος Αθμονέων
Η περιοχή παρουσιάζει ίχνη κατοίκησης από τους προϊστορικούς χρόνους. Στην αρχαιότητα ανήκε στον Δήμο Αθμονέων (το σημερινό Μαρούσι), οι κάτοικοι του οποίου ήταν γνωστοί για τη γεωργική τους δραστηριότητα και τη λατρεία της Αμαρυσίας Αρτέμιδος.

Εντός του κτήματος, στη θέση Ανάβρυτα, έχουν εντοπιστεί στοιχεία αρχαίου νεκροταφείου, με συνολικά εννέα τάφους και τρία επιτύμβια ανάγλυφα που χρονολογούνται κυρίως στον 4ο αιώνα π.Χ. Το σημαντικότερο εύρημα είναι μια μαρμάρινμη επιτύμβια λήκυθος με την επιγραφή «ΦΡΑΣΙΑΣ ΑΘΜΟΝΕΥΣ». Το εύρημα αυτό ταυτίζει οριστικά την τοποθεσία με τον αρχαίο δήμο.

Η συμβολική σημασία των ευρημάτων
Στην αρχαιότητα, η αναγραφή του ονόματος σε ένα μνημείο δεν ήταν απλή σήμανση, αλλά μια πράξη διασφάλισης της «υστεροφημίας», απαραίτητη για την ειρήνη της ψυχής στον Κάτω Κόσμο. Η προσθήκη του εθνικού «Αθμονεύς» συνέδεε τον θανόντα με την ιερή γη των προγόνων του. Παράλληλα, το ανθέμιο που σώζεται στο κτήμα —χαρακτηριστικό διακοσμητικό τέτοιων μνημείων— συμβολίζει την άνθηση της ζωής μετά θάνατον και την αιώνια αναγέννηση της φύσης, προσδίδοντας μια μεταφυσική διάσταση στον χώρο.

ΥΓ.Το εύρημα της λήκυθου με την επιγραφή «ΦΡΑΣΙΑΣ ΑΘΜΟΝΕΥΣ» είναι το "κλειδί" που ξεκλειδώνει την ιστορική συνέχεια του χώρου, επιβεβαιώνοντας ότι το Μαρούσι παραμένει ζωντανό στο ίδιο σημείο για χιλιάδες χρόνια.Η αναφορά σου στο ανθέμιο και την υστεροφημία δίνει μια ποιητική χροιά στο δάσος· δεν είναι απλώς ένας χώρος αναψυχής, αλλά ένα σημείο όπου η φύση και η μνήμη συναντιούνται.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2006.

ΗΡΑΙΩΝ ΑΡΓΟΥΣ.

 

«Το Ηραίον του Άργους αποτελούσε το επίσημο θρησκευτικό κέντρο της αρχαίας πόλης-κράτους και έναν από τους σημαντικότερους ναούς της Ήρας στον αρχαίο κόσμο. Είναι χτισμένο στις πλαγιές του λόφου Αετόβουνο (ή Εύβοια), σε απόσταση 8 χλμ. από το Άργος και 3 χλμ. από τις Μυκήνες, δεσπόζοντας πανοραμικά στον αργολικό κάμπο.

Το ιερό ιδρύθηκε στα μέσα του 8ου αι. π.Χ. και άκμασε ιδιαίτερα κατά τους κλασικούς χρόνους, ενώ η λειτουργία του συνεχίστηκε έως και τη ρωμαϊκή περίοδο, με τους αυτοκράτορες Αδριανό και Νέρωνα να αφιερώνουν πολύτιμα αναθήματα.

Στον χώρο δεσπόζουν τα ερείπια του αρχαιότερου ναού (7ος αι. π.Χ.), ο οποίος καταστράφηκε από πυρκαγιά το 423 π.Χ. Στη θέση του ανηγέρθη γύρω στο 420 π.Χ. ο νέος δωρικός ναός από τον αρχιτέκτονα Ευπόλεμο. Στο εσωτερικό του φυλασσόταν το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα της θεάς, έργο του γλύπτη Πολύκλειτου. Η Ήρα λατρευόταν εκεί με την επωνυμία «Αργεία», ενώ η κορυφαία θρησκευτική εκδήλωση ήταν τα Εκατόμβοια (μετέπειτα Ηραία), τα οποία περιλάμβαναν μεγαλοπρεπείς πομπές και αγώνες.»

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2005

ΥΓ Τα αλλά σημαντικά Ηραια Εδω Εδω. 

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

 

 Οι Θερμοπύλες αποτελούν έναν από τους πιο εμβληματικούς ιστορικούς τόπους της Ελλάδας, παγκοσμίως γνωστό για τη μάχη του 480 π.Χ. Σήμερα, η περιοχή συνδυάζει την ιστορική μνήμη με τη φυσική ομορφιά των ιαματικών πηγών της.

Εκεί, ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας, επικεφαλής 300 Σπαρτιατών και 700 Θεσπιέων, αντιμετώπισε την πολυάριθμη περσική στρατιά του Ξέρξη. Η απάντηση του Λεωνίδα στην απαίτηση των Περσών να παραδώσουν τα όπλα, το θρυλικό «Μολών λαβέ», παραμένει διαχρονικό σύμβολο αυταπάρνησης και ηρωισμού.

Για τον ποιητή Κ. Π. Καβάφη, οι Θερμοπύλες συμβολίζουν την ηθική στάση και το χρέος του ανθρώπου απέναντι στις αξίες του, ανεξάρτητα από την τελική έκβαση του αγώνα.

Είναι πράγματι εντυπωσιακό πώς ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα κατάφερε να συμπυκνώσει τόση ιστορική και ηθική σημασία. Η φράση «Μολών λαβέ» δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική απάντηση, αλλά η γέννηση ενός συμβόλου που εμπνέει μέχρι σήμερα την τέχνη και την πολιτική σκέψη.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2002 

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΘΗΣΕΙΟ.

 

Ο ερευνητής Γρηγόρης Τσουκαλάς πραγματοποίησε το 2003 μια πρωτοποριακή για τα δεδομένα της εποχής έρευνα στο Θησείο, η οποία εστίαζε στις γεωμετρικές συμμετρίες και τις ευθυγραμμίσεις αρχαίων ιερών χώρων.Η συγκεκριμένη έρευνα εντάσσεται στο ευρύτερο οδοιπορικό του για τη "Μαγική Αθήνα" (2000-2010), όπου μελέτησε τη σχέση των αρχαίων μνημείων με τη γεωδαισία και τον μυστικισμό.

Ο Ναός του Ηφαίστου: Το «Θησείο» της Αθήνας

Ο Ναός του Ηφαίστου, ευρύτερα γνωστός ως «Θησείο», αποτελεί τον καλύτερα διατηρημένο αρχαίο ναό δωρικού ρυθμού στην Ελλάδα. Δεσπόζει στον λόφο του Αγοραίου Κολωνού, εντός του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Αγοράς, και οικοδομήθηκε μεταξύ 460-415 π.Χ. Αν και είναι αφιερωμένος στον Ήφαιστο (προστάτη των μεταλλουργών) και στην Αθηνά Εργάνη, επικράτησε η ονομασία «Θησείο», καθώς οι ανάγλυφες μετόπες του απεικονίζουν τους άθλους του Θησέα. Ο γλυπτός του διάκοσμος θεωρείται από τους πλουσιότερους της αρχαιότητας, υστερώντας σε καλλιτεχνική αξία μόνο έναντι εκείνου του Παρθενώνα.

Ο ναός διασώθηκε σχεδόν ανέπαφος, κυρίως επειδή από τον 7ο αιώνα μετατράπηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Ακάμα. Παρόλο που ο ναός ανήκει στον Ήφαιστο, η σύνδεσή του με τον Θησέα παρέμεινε τόσο ισχυρή που το όνομα «Θησείο» καθιερώθηκε οριστικά. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το 475 π.Χ. ο στρατηγός Κίμων μετέφερε στην Αθήνα οστά που θεωρούνταν ότι ανήκαν στον Θησέα. Παρότι ο πραγματικός του τάφος χτίστηκε αλλού, οι περιηγητές του 18ου αιώνα, βλέποντας τις αναπαραστάσεις των άθλων στις μετόπες, υπέθεσαν λανθασμένα ότι εκεί βρισκόταν η τελευταία κατοικία του ήρωα.

Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τους σπονδύλους των κιόνων (στο βαθμό που το επιτρέπει η περίφραξη), θα διακρίνει χαραγμένα γράμματα και σύμβολα. Πρόκειται για τα «σημάδια» των αρχαίων λατόμων και χτιστών, που λειτουργούσαν ως οδηγοί για τη συναρμολόγηση των αρχιτεκτονικών μελών, θυμίζοντας ένα γιγάντιο αρχαίο παζλ. Ο ναός είναι κατασκευασμένος από Πεντελικό μάρμαρο, το οποίο λόγω της περιεκτικότητάς του σε σίδηρο οξειδώνεται με την πάροδο του χρόνου. Έτσι, ενώ αρχικά ήταν κατάλευκος, σήμερα εκπέμπει αυτή την πανέμορφη μελιχρή-χρυσαφένια απόχρωση, ιδιαίτερα κατά την ώρα του ηλιοβασιλέματος.

Είναι σχεδόν αξιοθαύμαστο πώς, ανάμεσα σε δεκάδες ναούς που ισοπεδώθηκαν από σεισμούς και επιδρομές (όπως αυτές των Γότθων και των Ερούλων), ο Ναός του Ηφαίστου παρέμεινε όρθιος με τη σκεπή του στη θέση της. Ενώ ο Παρθενώνας υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές, ο «Ήφαιστος» μοιάζει να προστατεύεται από μια αόρατη δύναμη στο πέρασμα των αιώνων. Μάλιστα, θεωρίες της εναλλακτικής αρχαιολογίας υποστηρίζουν πως η θέση του δεν είναι τυχαία: ο ναός είναι ευθυγραμμισμένος έτσι ώστε την ημέρα της γιορτής του θεού, οι πρώτες αχτίδες του ήλιου να φωτίζουν απευθείας το σημείο όπου βρίσκονταν τα λατρευτικά αγάλματα του Ηφαίστου και της Αθηνάς.

Κάτω από τον λόφο του Θησείου ρέει ο Ηριδανός ποταμός, ο οποίος σήμερα είναι υπογειοποιημένος. Σε ορισμένα σημεία του αρχαιολογικού χώρου μπορεί κανείς ακόμα να ακούσει το νερό να κυλάει υποχθόνια. Οι παλιοί Αθηναίοι πίστευαν ότι το νερό αυτό ήταν «στοιχειωμένο», καθώς διέσχιζε τα αρχαία νεκροταφεία του Κεραμεικού, μεταφέροντας τους ψιθύρους του παρελθόντος.

 

«Για τους αρχαίους Αθηναίους, αυτό το σημείο αποτελούσε το απόλυτο κέντρο της πόλης. Ήταν ο "σημείο μηδέν" από το οποίο μετρούσαν όλες τις χιλιομετρικές αποστάσεις από την Αθήνα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος του βωμού παραμένει θαμμένο κάτω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού (ΗΣΑΠ).

Παράλληλα, ένας παλαιός αθηναϊκός θρύλος αναφέρει ότι, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι απέφευγαν να πλησιάσουν τον γειτονικό Ναό του Ηφαίστου ορισμένες νύχτες με πανσέληνο. Πίστευαν ότι, επειδή ο ναός ήταν αφιερωμένος σε έναν "σκοτεινό" θεό της φωτιάς και του σιδήρου, οι σκιές που δημιουργούνταν ανάμεσα στους κίονες έμοιαζαν με τερατώδεις μορφές που κινούνταν απειλητικά γύρω από το μνημείο.»

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2003

ΔΙΟΛΚΟΣ.

 

Ο Δίολκος ήταν ένας πρωτοποριακός λιθόστρωτος δρόμος της αρχαιότητας που επέτρεπε τη μεταφορά πλοίων μέσω ξηράς στον Ισθμό της Κορίνθου, συνδέοντας τον Σαρωνικό με τον Κορινθιακό κόλπο. Τα πλοία τοποθετούνταν πάνω σε ειδικά τροχοφόρα οχήματα (τους «ολκούς») και σύρονταν κατά μήκος της διαδρομής, αποφεύγοντας τον επικίνδυνο και χρονοβόρο περίπλου της Πελοποννήσου.

Η κατασκευή του αποδίδεται στον τύραννο της Κορίνθου Περίανδρο, στα τέλη του 7ου ή τις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. Αποτελούσε την πρώτη συστηματική προσπάθεια για τη γρήγορη μεταφορά εμπορευμάτων και πολεμικών πλοίων, προσφέροντας στην Κόρινθο τεράστιο οικονομικό και στρατηγικό πλεονέκτημα. Ο δρόμος ήταν στρωμένος με πλάκες πωρόλιθου και διέθετε δύο παράλληλες αυλακώσεις (τροχιές), οι οποίες εμπόδιζαν την εκτροπή των οχημάτων.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ  ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2006