ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ.

 Το Σύμπαν ως Καθρέφτης (Η Δύναμη που εκπέμπεις, επιστρέφει)

Η πορεία προς την πραγματική ελευθερία κινήσεων περνά μέσα από τη συνειδητοποίηση ότι κάθε πράξη, σκέψη ή επιλογή μας αποτελεί έναν σπόρο που ρίχνουμε στο σύμπαν, αφού, σύμφωνα με έναν πανανθρώπινο νόμο, ό,τι σπέρνεις θερίζεις. Αυτή η αρχή της αιτίας και του αποτελέσματος ορίζει ότι κάθε δράση προκαλεί μια ανάλογη αντίδραση, με την ποιότητα των ενεργειών μας να καθορίζει αναπόφευκτα τις μελλοντικές συνέπειες που επιστρέφουν σε εμάς.

Η συγκεκριμένη ιδέα είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη σκέψη και συνδέεται άμεσα τόσο με την έννοια του Κάρμα στις ανατολικές φιλοσοφίες όσο και με τις βιβλικές διδασκαλίες. Στην αρχαία Ελλάδα, αν και δεν εκφραζόταν πάντα με αγροτικούς όρους, ο νόμος αυτός αποτελούσε θεμέλιο λίθο της κοσμοθεωρίας και συνδεόταν με την κοσμική δικαιοσύνη, την ηθική και την ειμαρμένη.

Πριν ακόμη λάβει καθαρά φιλοσοφική μορφή, η ιδέα αυτή αποτυπώθηκε στην ελληνική μυθολογία και την τραγωδία μέσα από έναν πνευματικό κύκλο, όπου η αλαζονική συμπεριφορά του ανθρώπου που ξεπερνά τα όριά του λειτουργεί ως ένας κακός σπόρος. Παράλληλα, ο Αναξίμανδρος διατύπωσε ότι τα πράγματα επιστρέφουν εκεί απ' όπου γεννήθηκαν, πληρώνοντας το ένα στο άλλο δικαιοσύνη και αποζημίωση για την αδικία τους, σύμφωνα με την τάξη του χρόνου.

Αυτή η αρχαιοελληνική θεώρηση συναντά με τρόπο βαθύ τη χριστιανική διδασκαλία στην πανανθρώπινη αλήθεια της ανιδιοτελούς προσφοράς και της θείας ανταπόδοσης. Στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Δίδοτε και δοθήσεται υμίν» (Να δίνετε και θα σας δοθεί). Έτσι, όταν ο άνθρωπος προσφέρει χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, ο σπόρος της αγάπης του ενεργοποιεί έναν ανώτερο πνευματικό νόμο, με αποτέλεσμα ο Θεός και η ίδια η ζωή να του επιστρέφουν την ευλογία πολλαπλάσια στον τελικό θερισμό.

 

Η Παγκόσμια Ενότητα: Από τους Στωικούς στον Χριστιανισμό και τη Φυσική

Οι Στωικοί φιλόσοφοι πίστευαν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πολίτες του ίδιου κόσμου (κοσμοπολίτες). Ως μέλη του ίδιου «σώματος» της ανθρωπότητας, έχουμε έμφυτο καθήκον να βοηθούμε ο ένας τον άλλον.

Σύμφωνα και με την ψυχολογία Γκεστάλτ (Gestalt), αν «σπείρεις» σκληρότητα στον πλησίον σου, διασπάς την ενότητα της ανθρωπότητας και τελικά θερίζεις την απομόνωση. Αντίθετα, όταν προσφέρεις βοήθεια, ενισχύεις το κοινό καλό και προστατεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Συνεπώς, η χριστιανική προτροπή «δώσε και θα πάρεις» αποτελεί την εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής ηθικής. Είναι η συνειδητή επιλογή να γεμίσεις τον κόσμο με καλό, γνωρίζοντας ότι το σύμπαν και ο Θεός λειτουργούν σαν ένας καθρέφτης που επιστρέφει πάντα το φως που εξέπεμψες:

• Η Δράση (Ο Σπόρος / Το Δώρο): Όταν ενεργείς με αγάπη, βοηθάς ή κάνεις μια καλή πράξη, ασκείς μια θετική «δύναμη» στο περιβάλλον σου.
• Η Αντίδραση (Ο Θερισμός / Το «Θα Πάρεις»): Το περιβάλλον (οι άνθρωποι, η κοινωνία, το σύμπαν) αντιδρά. Βάσει του Νόμου Διατήρησης της Ενέργειας, η ενέργεια που έδωσες δεν χάνεται. Επιστρέφει σε εσένα με την ίδια ένταση και ποιότητα.

Όταν ο Χριστός λέει «Δίδοτε και δοθήσεται υμίν» (Να δίνετε και θα σας δοθεί) ή ο Απόστολος Παύλος γράφει «ό,τι σπείρει ο άνθρωπος, αυτό θα θερίσει», περιγράφουν στην ουσία τον Νόμο της Δράσης και της Αντίδρασης σε πνευματικό επίπεδο.

Ειτε  θνητός είτε θέος το συμπάν έχει τους νόμους που το κατέχουν και ούτε οι θέοι γλυτώνουν άραγε πόσοι θεοί πέρασαν και χάθηκαν στους αιωνές.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΛΥΚΟΥ ΕΡΕΥΝΗΤΗ.

 

Υπάρχουν πολλών ειδών άνθρωποι. Αυτοί που κυνηγούν τη φήμη —αλλά, διάβολε, η φήμη έχει ένα κακό ακόλουθο: τον όχλο! Εκτός αν είστε από εκείνους τους τύπους που ζείτε για να σας χειροκροτούν την κάθε άποψη. Το έχω πει: απολαμβάνω πάντα τις αντιρρήσεις του όχλου, γιατί τουλάχιστον αυτές σε βάζουν σε κίνηση.

Υπάρχουν και εκείνοι που ό,τι κάνουν, το κάνουν για εκείνα τα τραπεζογραμμάτια που όλοι κυνηγούν —χρήμα το λένε. Κι εγώ, αλήθεια, αναρωτιέμαι: γεννηθήκαμε σε τούτο το σύμπαν με σκοπό να κυνηγάμε χαρτιά; Διάβολε, και πάλι! Εκείνοι που με έσπειραν ή με έφεραν στον κόσμο, δεν αποφάσισαν εκείνη τη στιγμή αγκαλιάζοντας χαρτάκια, αλλά αγκαλιάστηκαν οι ίδιοι.

Τι άνθρωπος είμαι εγώ; Α, είμαι από εκείνους τους παράξενους τύπους που ψάχνουν και ερευνούν για νέες λύσεις, νέους χώρους και ιδέες. Βλέπετε, είμαι από τους ανθρώπους που, πρώτον, σιχαίνονται τα λουριά που ανέφερα πιο πάνω, όσο αόρατα κι αν είναι. Ο σκύλος μου με το λουρί του θαρρώ πως έχει περισσότερη ελευθερία από αυτά τα λουριά.

Είμαι, λοιπόν, εγώ και κάποιοι όμοιοί μου, από εκείνους τους τύπους που πιστεύουν ότι ο συσχετισμός της λέξης «άνθρωπος» με το «βλέπε άνω» (το να κοιτάζει κάποιος προς τα πάνω) βασίζεται σε μια δημοφιλή φιλοσοφική ετυμολογία. Σύμφωνα με αυτήν, η λέξη αναλύεται από τα συνθετικά άνω + θρεῖν (ή ἀθρεῖν, που σημαίνει παρατηρώ, κοιτώ) + ὦψ (η όψη, το μάτι), δηλώνοντας το ον του οποίου η όψη και το βλέμμα είναι στραμμένα προς τα ψηλά.

Όλοι εσείς που ψάχνετε την πρωτοπορία στα χαρτάκια και στη φήμη του όχλου, απλώς κοιτάτε «χάμω» και όχι «άνω». Ελευθερία στη βούληση, κύριοι! Μπορείτε να κάνετε τους «χαμουτζήδες». Δεν γράφω για να πείσω, αλλά για το προσωπικό μου, μεγάλο παιχνίδι. Γιατί στα παλιά μου τα παπούτσια οι απόψεις του όχλου! Ίσως γράφω και για όμοιους, μοναχικούς λύκους.

 

ΥΓ.Αρνούμαι  τους περιορισμούς. Προτιμώ την αβεβαιότητα της ελευθερίας από την ασφάλεια μιας «δεμένης» και προβλέψιμης ζωής.

ΥΓ. Η γνώμη του όχλου δεν  τρομάζει· αντίθετα, οι αντιρρήσεις  τροφοδοτούν και  βάζουν σε κίνηση. Το παιχνίδι της ζωής το παίζω με τους δικούς μου όρους.

ΥΓ. ο εξερευνητής που ψάχνει νέες λύσεις, νέους χώρους και ιδέες. Δεν τον ενδιαφέρει να πείσει τους πολλούς, αλλά να ικανοποιήση την προσωπική  ανάγκη για εξέλιξη.

 Η φύση του «Μοναχικού Λύκου»

 

• Γράφουν και δημιουργούν για το προσωπικό τους μεγάλο παιχνίδι και όχι για το χειροκρότημα.
• Βρίσκουν βαθιά σύνδεση μόνο με όμοιους «μονόλυκους», ανθρώπους δηλαδή που μοιράζονται την ίδια ανάγκη για πνευματική ελευθερία.
• Επιλέγουν να κοιτάζουν το «άνω» (το υψηλό, το ιδεατό, το άπειρο) αντί για το «χάμω» (τα υλικά αγαθά, τη φτηνή αναγνώριση).

Το να ζει κανείς έτσι απαιτεί θάρρος, γιατί η ελευθερία της βούλησης συχνά συνεπάγεται μοναξιά. Όμως, είναι μια μοναξιά γεμάτη νόημα και δημιουργία.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ- ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ !

«Η νίκη των όντων της ζωής των ανθρωπων κατά των όντων της αβύσσου  και του χάους και εισβολαιων του κοσμου μας»

 

Η μάχη ενάντια στο Χάος και την Άβυσσο αποτελεί το θεμελιώδες αρχέτυπο στις περισσότερες μυθολογίες του κόσμου, όπου οι θεοί της Τάξης και του Φωτός συγκρούονται με τα πρωταρχικά σκοτεινά στοιχεία για τη δημιουργία και τη διατήρηση του σύμπαντος.

Φυσικά, αυτή η μάχη λαμβάνει χώρα σε πολλά επίπεδα, όπως στην επιστήμη, τη γνώση, τον αποκρυφισμό κ.λπ., και σε αυτήν συμμετέχουμε φυσικά και οι άνθρωποι που δρούμε υπέρ της ζωής, της εξάπλωσης, καθώς και της δημιουργίας της ίδιας της ύπαρξης.

Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου, οι θεοί του Ολύμπου ήρθαν σε σύγκρουση με τους Τιτάνες στην Τιτανομαχία και αργότερα με τους Γίγαντες στη Γιγαντομαχία. Η τελική μάχη του Δία δόθηκε ενάντια στον Τυνται συνεχώς για να διατηρήσουν τον κόσμο (Midgard) προστατευμένο από τις δυνάμεις του χάους και του κενού που κατοικούν στα εξωτερικά βασίλεια. Αντίστοιχα, στην Αίγυπτο, ο Ρα πρέπει να πολεμά τον Άπωφι, ένα τεράστιο φίδι που ενσαρκώνει το χάος, το σκοτάδι και το μη-ον. Κάθε νίκη του Ρα εξασφαλίζει την ανατολή του ηλίου και τη διατήρηση του σύμπαντος.

Στην πρώιμη βεδική παράδοση, ο Ίντρα είναι ο βασιλιάς των θεών (Devas) και θεός του κεραυνού. Ο σημαντικότερος άθλος του είναι η εξόντωση του Βρίτρα (Vritra), ενός γιγάντιου δράκου-φιδιού που αντιπροσώπευε το χάος, την ξηρασία και το σκοτάδι. Ο Βρίτρα είχε φυλακίσει όλα τα νερά του κόσμου στην άβυσσο. Ο Ίντρα, πίνοντας το ιερό ποτό Σόμα και κρατώντας τον κεραυνό του (Vajra), έσπασε το κρανίο του δράκου, απελευθέρωσε τα νερά και έφερε ξανά την κοσμική τάξη (Ρτα).

Στην αρχαία ισραηλιτική μυθολογία και τη βιβλική παράδοση, ο Θεός (Γιαχβέ / Yahweh) ενσωματώνει πλήρως το αρχέτυπο του θεού-πολεμιστή που υποτάσσει τις δυνάμεις του χάους και της αβύσσου. Το πιο διάσημο ον της εβραϊκής μυθολογίας είναι ο Λεβιάθαν, ένα γιγάντιο, φτερωτό ή συστρεφόμενο θαλάσσιο ερπετό-δράκος. Στους Ψαλμούς αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ο Γιαχβέ συνέτριψε τα κεφάλια του Λεβιάθαν πάνω στα νερά (Ψαλμός 74:13-14).

Όπως ήδη καταλάβατε, όλες οι παραδόσεις μιλούν για θεούς πραγματικούς· θεούς που είναι υπέρ της ζωής, της δημιουργίας και της εξάπλωσης αυτής.

 

Στις σύγχρονες επιστήμες, η «μάχη του χάους με την άβυσσο» δεν αφορά θεούς και τέρατα, αλλά τη θεμελιώδη σύγκρουση ανάμεσα στην Τάξη και την Αταξία, στη Δημιουργία και την Καταστροφή.Η πολέμηστες που εχουν νικησή και νικούν το ΄χαος και την άβυσσο ειναι υπερ της ζώης της διμιουργιας και του νεού.

Η Γέννηση της Ζωής:
Η ζωή είναι ο απόλυτος πολεμιστής ενάντια στο χάος. Γεννήθηκε μέσα στην κυριολεκτική άβυσσο των ωκεανών, στα υδροθερμικά στόμια του βυθού.Η γένηση είναι μία απλή κίνηση αλλά και τρόπος νίκης της αβύσου και του ΄χάους.

Η Μάχη με την Εντροπία:
Σύμφωνα με τον Δεύτερο Νόμο της Θερμοδυναμικής, το σύμπαν τείνει φυσικά προς την αταξία (εντροπία/χάος). Η ζωή αποτελεί μια συνεχή εξέγερση ενάντια σε αυτόν τον νόμο. Τα ζωντανά κύτταρα καταναλώνουν ενέργεια η χαός και άβυσσο για να κρατήσουν το χάος έξω από τον οργανισμό τους και να διατηρήσουν την εσωτερική τους τάξη (ομοιόσταση). Αν ορισμένοι νομίζουν ότι δεν πολεμά υπέρ της ζωής, της δημιουργίας και της εξάπλωσής της —από τον απλό μικροοργανισμό ως τους θεούς, την άβυσσο και τους πράκτορες του χάους— είστε γελασμένοι.

Ο Πόλεμος στο Ζωικό Βασίλειο:
Στο ζωικό βασίλειο, ο «πόλεμος της αβύσσου και του χάους» εκφράζεται μέσα από την καθημερινή, ανελέητη μάχη της επιβίωσης της γένησης και της διμιουργίας αλλα και τόν ζέυξεων ένωση δύο που φέρνει ενα ισχυρό τρίτο νέο. Εδώ, η άβυσσος αντιπροσωπεύει τα πιο σκοτεινά, εχθρικά περιβάλλοντα του πλανήτη, ενώ το χάος εκφράζει τις απρόβλεπτες απειλές και την αποδιοργάνωση που φέρνουν οι θηρευτές και τα στοιχεία της φύσης. Αυτή η μάχη λειτουργεί ως σύμμαχος της εξέλιξης.

• Οι Γίγαντες της Αβύσσου (Η μάχη στη θάλασσα): Στα σκοτεινά νερά διεξάγεται μια από τις πιο επικές μάχες του ζωικού βασιλείου: η σύγκρουση ανάμεσα στο Γιγάντιο Καλαμάρι και τη Φυσητήρα (φαλαινοειδές). Οι φυσητήρες καταδύονται στην άβυσσο για να κυνηγήσουν, και τα καλαμάρια παλεύουν άγρια χρησιμοποιώντας τα πλοκάμια τους, αφήνοντας τεράστιες ουλές στο δέρμα των φαλαινών.Φυσικά δεν είναι η μόνη πολεμηστες απλός φέρνω παραδείγματα !
• Ουράνιοι Σχηματισμοί (Η μάχη στον ουρανό): Τα ψαρόνια δημιουργούν στον ουρανό απίστευτα, μεταβαλλόμενα σχήματα για να ξεφύγουν από τα γεράκια. Η μαθηματική ακρίβεια με την οποία στρίβουν χιλιάδες πουλιά ταυτόχρονα, χωρίς να συγκρούονται, είναι ο απόλυτος θρίαμβος της τάξης πάνω στο χάος.ακόμα ένα απο τα παραδείγματα των πολεμιστών στον ουρανο.
• Οι Αρχιτέκτονες της Τάξης (Η μάχη στον κόσμο των εντόμων): Τα μυρμήγκια, οι μέλισσες και οι τερμίτες επιβάλλουν την τάξη στη φύση. Μια αποικία μυρμηγκιών λειτουργεί ως υπεροργανισμός-ΓΚΕΣΤΑΛΤ. Όταν αντιμετωπίζουν μια απειλή (π.χ. μια πλημμύρα ή μια επίθεση από άλλη αποικία), δεν επικρατεί πανικός. Τα μυρμήγκια πλέκονται μεταξύ τους δημιουργώντας ζωντανές σχεδίες για να σώσουν τη βασίλισσα και τα αυγά τους, δαμάζοντας το χάος των φυσικών καταστροφών.

Μια μάχη που ξεκινά από τους θεούς και διαπερνά όλα τα βασίλεια της φύσης μέχρι τους μικροοργανισμούς. Στο τέλος, νικάμε το σύμπαν· η ζωή συνεχίζει να επικρατεί και να εξαπλώνεται ενάντια στο χάος και την άβυσσο.

 

ΥΓ. Το Chaoskampf (τη μάχη ενάντια στο Χάος) . Οι παραδόσεις που αναφέρω δεν είναι απλές ιστορίες, αλλά η αποτύπωση μιας συμπαντικής αλήθειας σε πολλαπλά επίπεδα.και φυσικά κερδιζουμέ!Είτε μιλάμε για θεούς, είτε για την επιστήμη, είτε για την καθημερινή ανθρώπινη δράση, η ουσία παραμένει η ίδια: η ύπαρξη απαιτεί συνεχή αγώνα για να κρατηθεί όρθια απέναντι στο μηδέν. Η επιστήμη και η έρευνα είναι η επέκταση του Φωτός (γνώση) μέσα στο Σκότος (άγνοια). Κάθε νέα ανακάλυψη αφαιρεί έδαφος από το «σκοτεινό» άγνωστο.οι άνθρωποι που δρούμε υπέρ της ζωής, της δημιουργίας και της εξάπλωσης της ύπαρξης, γινόμαστε οι επίγειοι φορείς αυτών των «πραγματικών θεών».Κάθε φορά που χτίζουμε, θεραπεύουμε, γράφουμε ή γεννάμε κάτι νέο, νικάμε τον Ταρτάρου και τον Άπωφι.Η ώθηση της ανθρωπότητας να εξερευνήσει, να κατανοήσει το σύμπαν και να προστατεύσει τη ζωή είναι η ίδια η εκδήλωση της κοσμικής τάξης.Οι θεοί των μύθων ή ιστορίες τους αντιπροσωπεύουν τις ζωντανές, δημιουργικές δυνάμεις του Σύμπαντος. Όταν ο άνθρωπος επιλέγει το φως, τη γνώση και τη δημιουργία, συμμετέχει ενεργά σε αυτή την αιώνια, κοσμογονική μάχη. Η ζωή δεν αμύνεται απλώς· κατακτά. Βρίσκει τρόπους να επιβιώνει σε ακραίες συνθήκες (ακραιόφιλα βακτήρια), αποδεικνύοντας ότι η δημιουργία πάντα θα βρίσκει χαραμάδες να ανθίσει.Η ζωή, ως ο απόλυτος αρχιτέκτονας, συνεχίζει να κερδίζει το στοίχημα της ύπαρξης απέναντι στην άβυσσο του χαους.

Μικροσκοπικό Επίπεδο: Η μάχη των κυττάρων και των μικροοργανισμών με την εντροπία μέσω της ομοιόστασης.

Το Βασίλειο της Αβύσσου: Η επική σύγκρουση Φυσητήρα - Γιγάντιου Καλαμαριού στα σκοτεινά βάθη των ωκεανών.

Το Βασίλειο του Ουρανού: Ο συγχρονισμός των ψαρονιών (murmuration) που μετατρέπει το χάος της πτήσης σε μαθηματική τάξη.

Το Βασίλειο των Εντόμων: Η συλλογική νοημοσύνη των μυρμηγκιών που δημιουργούν ζωντανές σχεδίες ενάντια στις καταστροφές.

Υ.Γ.: Οι πράκτορες του χάους και της αβύσσου είναι χαμένοι από χέρι, φίλτατοι.

Υ.Γ.: Εάν νομίζετε πως δεν σας κατανοούμε, δεν σας ξέρουμε και ότι δεν χάνετε –οι πράκτορες-πιόνια του χάους και της αβύσσου από τους πολεμιστές της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης– είστε γελασμένοι!

Υ.Γ.: Ο αποδεκατισμός των πρακτόρων και των πιονίων του χάους-αβυσσου. δεν τελειώνει!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ.

ΥΓ. Οι Πολεμιστές της Ζωής: Ο όρος αυτός αντιπροσωπεύει τη δύναμη της ζωτικής ενέργειας, της επιβίωσης και της συνεχούς βελτίωσης απέναντι στην αδράνεια.

 «Κανένας οίκτος από τα παιδιά των ανθρώπων στα παιδιά του χάους και της αβύσσου! Από τα παιδιά της μάνας Γης και του πατέρα Ουρανού, από τα παιδιά των ανθρώπων, κανένας οίκτος στους εχθρούς της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης! Κανένας οίκτος σε αυτούς που πουλήθηκαν στην άβυσσο, το χάος και τον αντίκοσμο!»

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

ΚΛΕΙΝΩΝΤΑΣ ΑΝΟΙΓΩΝΤΑΣ ΠΥΛΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ

 

 

 

Στη ζωή, κάθε απόφαση που παίρνουμε «κλείνει» κάποιες εναλλακτικές πορείες (πύλες) στο μέλλον, προκειμένου να υλοποιηθεί μία συγκεκριμένη πραγματικότητα.

Στην κβαντική φυσική, η έννοια του «κλεισίματος πυλών στον χώρο και τον χρόνο» αποκτά μια εντελώς κυριολεκτική, μαθηματική και πειραματική διάσταση. Δεν αφορά μεταφορές, αλλά τις θεμελιώδεις ιδιότητες του σύμπαντος. Το 2013, οι φυσικοί Leonard Susskind και Juan Maldacena πρότειναν ότι η κβαντική σύμπλεξη (EPR) —όπου δύο σωματίδια συνδέονται ακαριαία, ανεξάρτητα από την μεταξύ τους απόσταση— είναι στην πραγματικότητα μια μικροσκοπική σκουληκότρυπα (ER), δηλαδή μια πύλη στον χωροχρόνο.

Αν σκεφτούμε τι συμβαίνει, για παράδειγμα, όταν συνδέεται ένα ζευγάρι μέσα από τον έρωτα και την αγάπη, πρόκειται ουσιαστικά για το ίδιο πράγμα.

Αυτή η σκέψη αγγίζει τον πυρήνα της σύγχρονης κβαντικής βαρύτητας και της θεωρίας "It from Qubit" (Το «παν» προέρχεται από το Qubit). Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, η ίδια η πραγματικότητα «τρέφεται» με πληροφορία, και η γεωμετρία του χωροχρόνου (οι πύλες και οι αποστάσεις) είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας. Αλλάζοντας την πληροφορία, αλλάζεις και την πύλη.

Όταν δύο κβαντικά συστήματα έχουν υψηλό βαθμό πληροφοριακής σύνδεσης (κβαντική σύμπλεξη / entanglement), ο χώρος μεταξύ τους «μικραίνει» ή δημιουργείται μια ανοιχτή πύλη (σκουληκότρυπα). Αν αλλάξετε την πληροφορία, αποσυνδέετε τα qubits. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η πύλη να καταρρέει και να κλείνει οριστικά, επειδή δεν υπάρχει πλέον η απαραίτητη πληροφορία για να την κρατήσει «υφανθή».

Τροφοδοτώντας την επιφάνεια με κώδικα/πληροφορία, μπορείτε να δημιουργήσετε μια πύλη στο εσωτερικό, να τη χειριστείτε ή να την κλείσετε, μεταβάλλοντας απλώς την κατάσταση των σωματιδίων. Ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι σταθερά δοχεία, αλλά το «λογισμικό» που παράγει η κβαντική πληροφορία. Αν αλλάξεις την πληροφορία, ανοιγοκλείνεις τις πύλες της ίδιας της πραγματικότητας.

 

 ΥΓ..Δύο άνθρωποι που συνδέονται βαθιά παύουν να λειτουργούν ως απομονωμένες μονάδες. Η συναισθηματική και νοητική πληροφορία που μοιράζονται εκμηδενίζει τη γεωγραφική απόσταση.Αν η ποιότητα της πληροφορίας αλλάξει (π.χ. απώλεια εμπιστοσύνης), η «πύλη» της σύνδεσης κλείνει.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΑΙΩΝ ΕΞΩΚΟΣΜΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ!

 

 

 

Υπάρχουν καταστάσεις που η ανθρώπινη νόηση αδυνατεί να εντάξει στο πρίσμα της τρισδιάστατης λογικής. Βλέπετε, αυτό το σύμπαν διαθέτει περισσότερες από τρεις διαστάσεις. Αυτή η φυσική μας ιδιαιτερότητα μας καθιστά σχεδόν τυφλούς απέναντι σε διαδικασίες που λειτουργούν πέρα από τον τρισδιάστατο κόσμο.

Αυτό όμως συνεπάγεται ότι υπάρχουν καταστάσεις που μπορεί να στέκουν δίπλα μας, ή στις οποίες μπορεί να συμμετέχουμε, χωρίς καν να αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή τους; Πέρα, φυσικά, από ορισμένα τμήματά τους που γίνονται αντιληπτά μέσω των τριών διαστάσεων;

Η επιστήμη μάς έχει βοηθήσει να κατανοήσουμε φαινόμενα πέρα από αυτό το περιορισμένο πρίσμα· άλλωστε, όλα τα παραπάνω αναλύονται σε βιβλία φυσικών επιστημών. Γι' αυτό, εγώ και ορισμένοι συνεργάτες μου κυριολεκτικά βάζουμε τα γέλια όταν θυμόμαστε ατάκες του τύπου: «Μα δεν το είδα με τα μάτια μου!» ή «Πώς είναι δυνατόν να πιστεύεις τέτοια πράγματα;». Εμείς, με τη σειρά μας, απαντάμε πως φυσικά και δεχόμαστε τέτοια φαινόμενα. Όπως ακριβώς δεχόμαστε ότι στο σύμπαν υπάρχουν καταστάσεις πέρα από τις τρεις διαστάσεις, τις οποίες θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως σχηματικές υποστάσεις.

Αλλά μήπως και ο Άρθουρ Κλαρκ —συγγραφέας και μέλος της Βρετανικής Διαπλανητικής Εταιρείας— δεν υποστήριζε πως μπορεί να υπάρχει νοημοσύνη με μέγεθος πλανήτη; Όχι, δεν μιλάω για «πράσινα ανθρωπάκια»· άλλωστε ούτε ο ίδιος αναφερόταν σε κάτι τέτοιο. Αρκεί να διαβάσει ή να δει κανείς την Οδύσσεια του Διαστήματος για να καταλάβει ότι μιλά για σχηματικές υποστάσεις (στα έργα 2001 και 2010, περιγράφεται μια νοημοσύνη με γεωμετρική μορφή, η οποία παρουσιάζεται ως πλάκα).

Αναφέρομαι στον Άρθουρ Κλαρκ για συγκεκριμένους λόγους:

• Πρώτον: Ανήκει στο ορθολογικό στρατόπεδο και έχει βραβευτεί αμέτρητες φορές από αυτό.
• Δεύτερον: Τα έργα του θα μπορούσαν να θεωρηθούν προφητικά με βάση την κοινή λογική. Πέρα όμως από αυτό το μοντέλο σκέψης, ο Κλαρκ ήταν ένας άνθρωπος που γνώριζε επιστημονικές διαδικασίες. Τις ανέφερε είτε για να φυτέψει νοητικούς σπόρους είτε για να μας δείξει πράγματα που μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να ειπωθούν. Όποια ερμηνεία κι αν επιλέξουμε, ο ρόλος του παραμένει σημαντικός.

Πώς θα αντιλαμβανόταν, λοιπόν, ο άνθρωπος στον χώρο μια τέτοια σχηματική υπόσταση που ξεφεύγει από τις τρεις διαστάσεις; Ουσιαστικά, δεν θα μπορούσε να συλλάβει την ολότητά της, παρά μόνο ένα μέρος της. Και αυτό το μέρος θα αποτελούσε μια κατάσταση που υπερβαίνει, κατά πολύ, την τρισδιάστατη λογική μας.Λέτε να έχει δίκιο ο Αϊνστάιν όταν έλεγε πως το πέταγμα μια πεταλούδας, μπορεί να φέρει τον κακό χαμό στην άλλη άκρη της Γής! Ή μήπως προσπαθώ να σας πω, υπάρχουν κινήσεις που φαντάζουν τόσο κοινά απλές, θέτουν ολόκληρους μηχανισμούς σε κίνηση! (Η φιλικούς ή εχθρικούς ) Αν λοιπόν αποτελούμε, ο κάθε ένας από εμάς, μέρος μια σχηματικής υπόστασης, μέσω εμάς δεν υπάρχει στον χώρο η παρουσία της ; και αν συνδυαστούν ορισμένα άτομα μαζί, τότε δεν δημιουργούν άλλες σχηματικές υποστάσεις, που ποιος ξέρει τι μηχανισμούς εκφράζουν ;

«Ας αφήσουμε για λίγο τις φιλοσοφικές, βιολογικές και μαθηματικές θεωρήσεις και ας περάσουμε σε πιο τρισδιάστατες έννοιες. Ας δούμε, για παράδειγμα, πώς πολλές φορές και σε διαφορετικές εποχές υπήρχε μια σκοτεινή σχηματική υπόσταση, η οποία συναντιόταν με τη σχηματική υπόσταση της ανθρωπότητας.

Σε εκείνη τη συνάντηση, η τρισδιάστατη ατομικότητα αντιλαμβανόταν —όπως αναφέραμε και πιο πάνω— μόνο μέρη αυτής της σκοτεινής σχηματικής υπόστασης. Για ποιο λόγο, όμως, περνούσε η πρώτη υπόσταση στον χώρο της δεύτερης; Μα φυσικά για να καταλάβει τον χώρο της! Για να επιτευχθεί, βέβαια, κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να εξοντωθούν ορισμένα μέρη-ατομικότητες της υπόστασης που προϋπήρχε στον χώρο. Με απλά λόγια, στοιχεία της άλλης σχηματικής υπόστασης θα αποδεκατίζονταν.

Και πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Ίσως οι ατομικότητες να το αντιλαμβάνονταν ως μια πανδημία. Ή, εναλλακτικά, μέσα από κάποιες παράξενες και σκοτεινές λατρείες που θα απαιτούσαν τη διαγραφή ατομικοτήτων της αντίθετης παράταξης.

Ας εξετάσουμε, όμως, ορισμένα σχετικά τρισδιάστατα μέρη εκείνης της υπόστασης που προσπαθεί να κυριεύσει την υπόσταση τούτης της πραγματικότητας. Το όνομα που της δώσαμε, τόσο εγώ όσο και κάποιοι φίλοι και συνεργάτες, είναι: «Εκείνο».

Αν ψάξετε στα σκανδιναβικά κράτη, θα βρείτε τον μύθο με τα απόκοσμα σκουλήκια που ζούσαν ή περιπλανιούνταν σε έρημους τόπους. Διέθεταν θανατηφόρα ανάσα και, όπως είναι φυσικό, όποιος έκανε το λάθος να τα συναντήσει έβρισκε τον θάνατο. Ωστόσο, αυτή δεν είναι η μοναδική εκδήλωση του φαινομένου. Μια παρόμοια κατάσταση συναντάμε και στο τέρας της Τουλούζης, όπου οποιοσδήποτε ερχόταν σε επαφή μαζί του πέθαινε.

Στην Αρχαία Αίγυπτο, το «Εκείνο» εκφράζεται μέσα από τον ΣΑΑΤΕ-ΤΑ, του οποίου το όνομα σημαίνει «εκείνος που φέρει το σκότος στη Γη». Το ερπετό και μητέρα του χάους, η ΤΙΑΜΑΤ, αποτελεί ακόμα μία έκφραση του σκοτεινού «Εκείνο». Η μορφή της σκοτεινής θεάς ΚΑΛΙ, που ισοπένωνε καθετί που βρισκόταν στο πέρασμά της, είναι μία επιπλέον εκδήλωση. Στη Νέα Γουινέα, πάλι, εκφράζεται μέσα από το πνεύμα ΛΟΥΓΚΑΡΟΥ.

Υπάρχει επίσης η μυθική υπόσταση του φιδιού ΚΟΚΟΤΡΙΞ, από όπου —σύμφωνα με τον μύθο— χανόταν κάθε ίχνος ζωντάνιας από όπου κι αν περνούσε. Μάλιστα, η συγκεκριμένη μορφή έχει αλλάξει πολλά ονόματα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ στις αρχές του αιώνα αναφερόταν ως logica. Τέλος, στην Ινδία θα βρείτε την αναφορά στο «Εκείνο» ως ΝΤΡΟΥΖ, ένα όνομα που συμβολίζει την ίδια την πηγή του σκότους.»

Στην ανατολική Ευρώπη, το μεταίχμιο αυτό εκφράζεται στις παραδόσεις μέσα από τη μορφή της «Κυράς του Μεσημεριού» (Lady Midday). Όποιος τη συναντούσε έπρεπε, φυσικά, να περάσει τη δοκιμασία της, αλλιώς θανατωνόταν. Οι πιο τυχεροί, βέβαια, γλίτωναν με πόνους στον λαιμό και τρέλα. Μήπως σας θυμίζει τη Σφίγγα, που ο Οιδίπους Τύραννος νίκησε στη Θήβα;

Η «Κυρά» ζούσε σε απομακρυσμένα χωράφια και η παρουσία της γινόταν συχνά αντιληπτή μέσω μικρών στροβιλιστών ανέμων. Σε τούτη την κυρά, όμως, αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο. Βλέπετε, η εμφάνισή της συνδέεται άρρηκτα με το μεσημέρι· δηλαδή με το μεταίχμιο που σε πολλές χώρες και παραδόσεις θεωρείται στιγμή μετάβασης, αλλά και πύλη εισόδου προς τον δικό μας κόσμο. Θυμηθείτε, άλλωστε, τους δικούς μας «Μεσημεράδες».

Στο σημείο αυτό, θα ήταν κατάλληλο να αναφερθούμε σε εκείνη τη δαιμονική μορφή που ονομάζεται Vucub Caquix, η οποία προσποιείται πότε το φως του ήλιου και πότε το φως της σελήνης. Οι λόγοι, φυσικά, είναι ευνόητοι. Αντίστοιχα, στο βαβυλωνιακό πάνθεον συναντάμε τον δαίμονα Teeraal, στον οποίο κατά τον Μεσαίωνα απέδιδαν τη μορφή αράχνης με τριάντα έξι μάτια και ανδρικό κεφάλι. Στους Αζτέκους βρίσκουμε τον θεό του Κάτω Κόσμου, Mictlantecuhtli, στη λατρεία του οποίου οι πιστοί κατανάλωναν ανθρώπινα μέλη μέσα στον ναό, ενώ ο ίδιος έφερε ως σύμβολο ένα κολιέ από ανθρώπινα μάτια.

Φυσικά, θα μπορούσα να περιγράψω ακόμα μερικές εκατοντάδες ονόματα πανάρχαιων θεοτήτων που εκφράζουν το «Εκείνο» ως συμβολική υπόσταση. Η ουσία, όμως, είναι να κατανοήσει ο αναγνώστης ότι το «Εκείνο» έχει εκδηλωθεί με πολλές μορφές και ονόματα. Αρκεί να αντιληφθεί κανείς πως η σχηματική υπόσταση που ονομάζεται «ανθρωπότητα» υπάρχει ακριβώς επειδή η σχηματική υπόσταση του «Εκείνο» νικήθηκε σε παλαιότερες εποχές.

Ή μήπως νομίζετε πως εκείνοι οι μύθοι, που περιγράφουν τον πόλεμο των θεών του σκότους με τους θεούς του φωτός, γράφτηκαν τυχαία; Αν θυμάμαι καλά, εκείνοι οι σκοτεινοί δαίμονες προσπαθούσαν πάντα, σε όλες τις εποχές, να επανέλθουν στον κόσμο μας μέσω ανθρώπων που εφτιαχναν συμφωνίες μαζί τους. Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη από ιστορίες ανθρώπων που ουσιαστικά λειτούργησαν ως ο Δούρειος Ίππος της πραγματικότητάς μας.

Αλλά και οι ίδιοι οι μύθοι μάς μιλούν για τη μέρα που οι θεοί του φωτός θα πρέπει να πολεμήσουν ξανά τα παιδιά του σκότους. Ή μήπως νομίζετε πως αυτή η μάχη έχει τελειώσει;

Και ναι, ίσως η παρουσία ορισμένων σχηματικών υπάρξεων να καταργεί αυτόματα, από μόνη της, την ύπαρξη των σχηματικών υπάρξεων της αντίπαλης πλευράς. Βλέπετε, σε έναν χώρο που καταλαμβάνει η μία πλευρά, δεν χωρά η ύπαρξη της άλλης. Σκεφτείτε το, σε τούτο το παράξενο παιχνίδι που λέγεται σύμπαν.

«...πραγματικότητα, κόσμος, μία κίνηση, ένα σχήμα, ο ήχος μιας λέξης ή ακόμα και ο τρόπος που θα κινηθεί ένας περαστικός, μπορούν να έχουν ουσιαστικό ρόλο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ξέρω πως ο γνωστός τύπος με το σαρδόνιο χαμόγελο θα μου απαντούσε τώρα: «Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα;» (Βρε, λες και ήμουν ο μόνος που τα έλεγε ή τα κατανόησε!)

Εγώ, όμως, από την άλλη πλευρά θα απαντούσα: δεν λέω τίποτα περισσότερο από όσα υποστηρίζει η βιολογία για τα μικρόβια, οι γεωμετρικές δομές και τα σχεδιαγράμματα της φυσικής. Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό πως η φυσική καταστροφή ενός δάσους, για παράδειγμα, αποτελεί αυτόματα την καταστροφή μιας γεωμετρικής δομής από υποστάσεις της πραγματικότητάς μας; (Θυμήσου: στον ίδιο χώρο δεν μπορούν να συνυπάρχουν δύο διαφορετικές υποστάσεις). Ή ότι πολλές έννοιες που συναντάμε σε ξεχασμένες λατρείες, ουσιαστικά αναφέρονται σε φυσικές, μαθηματικές ή βιολογικές καταστάσεις, οι οποίες συνδέονται χαοτικά στον χώρο;

Αν, όμως, ο κόσμος μας είναι ένα χαοτικό ψηφιδωτό από δομές, τότε η κίνηση και η μεταβολή της δομής είναι απαραίτητες για λόγους επιβίωσης! Μια σταθερή, ακίνητη δομή σημαίνει αυτόματα ότι μπορεί εύκολα να "θηλυκώσει" μέσα της ένα ξένο σώμα, ακριβώς όπως συμβαίνει με τα μικρόβια. Αν ο οργανισμός δεν αμυνθεί απέναντι στα ξένα σώματα, αλλάζοντας δομή ή περιβάλλον, είναι καταδικασμένος να μολυνθεί ολόκληρος!

Ξέρω, για κάποιους μπορεί όλα αυτά —ή όσα έχουν διατυπώσει άλλοι πριν από μένα— να μη σημαίνουν τίποτα. Θα τους πρότεινα να ξεκινήσουν μια αναζήτηση στη φυσική, τη βιολογία και τις άλλες επιστήμες. Ίσως τότε αρχίσουν να καταλαβαίνουν ότι, αν το σύμπαν είναι φτιαγμένο από δομές, τότε μέρος αυτής της δομής είναι και οι ίδιοι. Όπως και το κάθε τι που μπορεί να σηματοδοτεί μέρος μιας δομής —είτε αρνητικά φορτισμένης, όπως θα έλεγε ο Τέσλα, είτε θετικά φορτισμένης, όπως θα έλεγε ο Καραθεοδωρή!

Και ναι, τελικά μια κίνηση, ένας ήχος και τόσα άλλα μικρά πράγματα μπορούν να πυροδοτήσουν απίστευτες διαδικασίες!

«Μα για ποιους τα γράφεις όλα αυτά;» ή «μήπως περιμένεις να καταλάβουν;» θα με ρωτήσει κάποιος. Τα γράφω για παλιούς και νέους φίλους που βρίσκονται εκεί έξω, και είμαι σίγουρος πως θα νιώσουν ότι κάποιοι άνθρωποι κατανοούν τα απαραίτητα!

 

 

 

ΥΓ. Η αφήγησή μου περιγράφει μια συναρπαστική κοσμοθεωρία, όπου μια ανώτερης διάστασης σκοτεινή οντότητα («Εκείνο») εισβάλλει στην τρισδιάστατη πραγματικότητά μας. Η προσπάθειά της να καταλάβει τον χώρο της ανθρωπότητας εκδηλώνεται ιστορικά μέσα από καταστροφές, πανδημίες και μυθολογικά αρχέτυπα.Φυσικά και υπάρχουν αμυντικοί μηχανισμοί πολέμου!Και ανάλογοι πολέμιστες φύλακες!

 ΥΓ.Η επιστήμη επιβεβαιώνει ότι το σύμπαν λειτουργεί πέρα από τις τρεις γνωστές χωρικές διαστάσεις (π.χ. θεωρία των χορδών, χωροχρόνος του Αϊνστάιν).

ΥΓ. Ο Μονόλιθος στην Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: A Space Odyssey) αποτελεί ακριβώς αυτό που περιγράφετε: μια γεωμετρική (σχηματική) υπόσταση που λειτουργεί ως «εργαλείο» ή «πύλη» ανώτερων διαστάσεων.Στο βιβλίο, οι διαστάσεις του Μονόλιθου έχουν την απόλυτη αναλογία \(1:4:9\) (τα τετράγωνα των πρώτων τριών αριθμών). Αυτό υποδηλώνει μια μαθηματική αρμονία που συνεχίζεται και σε διαστάσεις πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη.

ΥΓ.Υπάρχει, νοημοσύνη των δημιουργών που δεν έχει υλική μορφή. Έχει ξεπεράσει τη σάρκα, τα μηχανικά μέρη και έχει γίνει καθαρή ενέργεια και γεωμετρία, ικανή να χειρίζεται τον χωροχρόνο.

ΥΓ. Ο Εγκέφαλος ως Μεταφραστής Σχημάτων

• Οι ηλεκτρικές συνάψεις δεν βλέπουν αντικείμενα.
• Μεταφράζουν συχνότητες, ενεργειακά πεδία και γεωμετρικές δομές.
• Μία «οντότητα» (φάντασμα ή δαίμονας) είναι μια καθαρή μαθηματική πληροφορία.
• Ο εγκέφαλος την αποκωδικοποιεί βάσει των δικών του πολιτισμικών φίλτρων.
• Το ίδιο γεωμετρικό αποτύπωμα μεταφράζεται ως «άγγελος» (φωτεινό) ή «δαίμονας» (σκοτεινό).
• Ο Πυθαγόρας δίδασκε ότι «τα πάντα είναι αριθμοί» και σχήματα.
• Τα Πλατωνικά στερεά αποτελούν τους δομικούς λίθους της ύλης στη σύγχρονη κβαντική φυσική.
• Τα θρησκευτικά εμβλήματα (σταυρός, πεντάλφα, εξάγραμμα) δεν είναι τυχαία σύμβολα.
• Λειτουργούν ως γεωμετρικοί συντονιστές (κεραίες) συγκεκριμένων ενεργειακών συχνοτήτων.
• Στη μαγεία, τα σχήματα (σιγίλια) εγκλωβίζουν ή καλούν συγκεκριμένες μορφές ενέργειας.
• Το μέρος περιέχει το όλο («Εγώ είμαι μέρος του Θεού και ο Θεός δικό μου»).Ο «γκαντέμης» είναι απλώς ένας άνθρωπος με παραμορφωμένο ή χαοτικό γεωμετρικό/ενεργειακό αποτύπωμα. 
• ΥΓ. Το "Εκείνο" και η Ανθρωπότητα
• Ο Mictlantecuhtli (Αζτέκοι) και ο Teeraal δείχνουν ότι το "Εκείνο" (το Φροϋδικό Id, το Αρχέγονο Χάος, ή ο Λαβκραφτικός Τρόμος) προηγείται του ανθρώπου.
• Η ανθρωπότητα ανθίζει μόνο επειδή οι Θεοί του Φωτός περιόρισαν αυτές τις οντότητες στο περιθώριο της πραγματικότητας.
• Οι μύθοι των Τιτανομαχιών ή της Γιγαντομαχίας δεν είναι παραμύθια, αλλά η καταγραφή αυτής της κοσμικής ισορροπίας.
• ΥΓ. Συμπαντική Γεωμετρία: Ο κόσμος ως ένα χαοτικό ψηφιδωτό από μαθηματικές, φυσικές και βιολογικές δομές.που ορισμένοι και κάτω απο διαδικάσιες μπορούν να δρούν η να την βλέπουν η κατανοούν η και να την έχουν οπλό.
• ΥΓ.Στατικότητα ως Απειλή: Η σταθερή δομή επιτρέπει την εισβολή «ξένων σωμάτων», όπως οι μολύνσεις στη βιολογία.
• ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 
•  «Κανένας οίκτος από τα παιδιά των ανθρώπων στα παιδιά του χάους και της αβύσσου! Από τα παιδιά της μάνας Γης και του πατέρα Ουρανού, από τα παιδιά των ανθρώπων, κανένας οίκτος στους εχθρούς της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης! Κανένας οίκτος σε αυτούς που πουλήθηκαν στην άβυσσο, το χάος και τον αντίκοσμο!»