Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ ΒΙΛΑ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ.

 

Η Βίλα Δρακόπουλου στα Άνω Πατήσια (επί της οδού Πατησίων) περιβάλλεται από έναν έντονο αστικό μύθο και φήμες για μεταφυσική δραστηριότητα, καθώς για δεκαετίες παρέμενε εγκαταλελειμμένη και ερειπωμένη.

Σύμφωνα με παλαιότερες μαρτυρίες περιοίκων, την εποχή που η βίλα βρισκόταν ακόμα στις δόξες της, εμφανίζονταν μυστηριώδεις σκιές στον τεράστιο κήπο της. Οι σκιές αυτές φαίνονταν να «καταπίνονται» από τη γη ή να ξεπροβάλλουν από το πουθενά, πάντα στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ερευνητές του παράδοξου διαπίστωσαν αργότερα ότι στο σημείο εκείνο υπήρχε μια κρυφή υπόγεια δίοδος (στοά), η οποία συνέδεε το αρχοντικό με το παρακείμενο εργοστάσιο.

Η τοπική μυθολογία εμπλουτίστηκε ακόμα περισσότερο λόγω της πρόσφατης ιστορίας του κτιρίου. Την περίοδο 1995-1998, η βίλα λειτούργησε ως κέντρο περίθαλψης για ασθενείς στο τελικό στάδιο του AIDS. Εξαιτίας των πολλών ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εκεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ορισμένοι «φόρτωσαν» το κτίριο με θεωρίες περί έντονης αρνητικής ενέργειας και «εγκλωβισμένων ψυχών». Όσοι εισέρχονταν μεταγενέστερα στο ερειπωμένο κτίριο έκαναν λόγο για περίεργους θορύβους, ξαφνικά ρεύματα κρύου αέρα στα κατεστραμμένα δωμάτια και μια μόνιμη, ενοχλητική αίσθηση ότι κάποιος τους παρακολουθεί. (Σημείωση: Η προσωπική μας έρευνα και το σχετικό φωτογραφικό υλικό προέρχονται από το 2005).

Μετά από πολυετείς και επίμονους αγώνες των κατοίκων της περιοχής για να αποτραπεί η κατεδάφισή του, ο χώρος έχει πλέον διαμορφωθεί σε ελεύθερο δημόσιο χώρο, γνωστό ως Πάρκο Δρακόπουλου.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 2006 

ΑΡΧΑΙΟ ΑΡΓΟΣ.

 

«Το Αρχαίο Άργος θεωρείται η αρχαιότερη πόλη της Ελλάδας, με συνεχή κατοίκηση για περίπου 7.000 χρόνια. Υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Μυκηναϊκού πολιτισμού και κυρίαρχη δύναμη στην Πελοπόννησο, ειδικά κατά την αρχαϊκή εποχή υπό τη βασιλεία του Φείδωνα.

Στα κορυφαία αξιοθέατά του περιλαμβάνεται το Αρχαίο Θέατρο, ένα από τα μεγαλύτερα της αρχαιότητας με χωρητικότητα περίπου 20.000 θεατών, το οποίο είναι λαξευμένο απευθείας στον βράχο του λόφου της Λάρισας. Παράλληλα, ο Λόφος της Ασπίδας φιλοξενεί έναν από τους αρχαιότερους προϊστορικούς οικισμούς της Ευρώπης, καθώς και τα ιερά του Απόλλωνα και της Αθηνάς.

Το Άργος είναι μια πόλη «ποτισμένη» με μυθολογία, καθώς οι θρύλοι του ερμηνεύουν τα πάντα: από την ευφορία της γης του μέχρι τις αρχαιότερες τελετουργίες των Ελλήνων. Σύμφωνα με τους μύθους, πρώτος βασιλιάς ήταν ο Ίναχος, ενώ ο γιος του, ο Φορωνέας, θεωρείται ο ιδρυτής της πόλης («Φορωνικόν Άστυ») και ο ήρωας που χάρισε στους ανθρώπους τη φωτιά, πριν ακόμα και από τον Προμηθέα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο μύθος των Δαναΐδων, οι οποίες λέγεται ότι δίδαξαν στους Αργείους πώς να ανοίγουν πηγάδια, μετατρέποντας το «πολυδίψιον» (άνυδρο) Άργος σε εύφορη γη. Ο θρύλος καταλήγει με την τιμωρία τους: 49 από τις 50 αδελφές θανάτωσαν τους συζύγους τους τη νύχτα του γάμου τους και καταδικάστηκαν στον Άδη να γεμίζουν αιώνια ένα τρύπιο πιθάρι – τον γνωστό "Πίθο των Δαναΐδων".»

 

 

 ΥΓ.Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς το Άργος καταφέρνει να συνδέει την ιστορική πραγματικότητα των 7.000 ετών με τη μυθοπλασία τόσο αδιάρρηκτα.

Είναι η πόλη που «γέννησε» τη δύναμη της Πελοποννήσου πριν την άνοδο της Σπάρτης, ενώ ο μύθος του Φορωνέα ως «πυρφόρου» πριν τον Προμηθέα δείχνει πόσο βαθιά στις ρίζες του χρόνου φτάνει η αυτοπεποίθηση των Αργείων για την καταγωγή τους.Επίσης, η αντίθεση ανάμεσα στο «πολυδίψιον Άργος» του Ομήρου και την ικανότητα των Δαναΐδων να βρίσκουν νερό, αποτελεί ένα από τα ωραιότερα παραδείγματα του πώς οι αρχαίοι Έλληνες μετέτρεπαν τις γεωλογικές προκλήσεις (την ξηρασία της αργολικής πεδιάδας) σε διδακτική μυθολογία.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ -2005

ΑΛΣΟΣ ΣΥΓΓΡΟΥ ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΔΥΝΑΜΗΣ.

 

 

Το Άλσος Συγγρού (γνωστό και ως Κτήμα Συγγρού) αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους «πνεύμονες» πρασίνου της Αττικής και το μοναδικό εναπομείναν φυσικό δάσος στο λεκανοπέδιο. Η ιστορία του ξεκινά ουσιαστικά τον 19ο αιώνα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού και της συζύγου του, Ιφιγένειας.

Από το οθωμανικό τσιφλίκι στην έπαυλη του Τσίλλερ
Πριν περιέλθει στην ιδιοκτησία του Συγγρού, η έκταση αποτελούσε οθωμανικό τσιφλίκι στην περιοχή των Αναβρύτων. Στη συνέχεια αγοράστηκε από τον Βρετανό αρχαιολόγο Steinhauer (για τη διεξαγωγή ανασκαφών) και αργότερα από τον συμπατριώτη του, Will. Η εμβληματική έπαυλη του κτήματος σχεδιάστηκε από τον φημισμένο αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ και κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως εξοχική κατοικία του ζεύγους Συγγρού. Μετά τον θάνατο του Ανδρέα το 1899, η Ιφιγένεια παρέμεινε εκεί για περισσότερα από 20 χρόνια. Με τον θάνατό της το 1921, κληροδότησε το κτήμα στην τότε Ελληνική Γεωργική Εταιρεία.

Αρχαιολογική σημασία και ο Δήμος Αθμονέων
Η περιοχή παρουσιάζει ίχνη κατοίκησης από τους προϊστορικούς χρόνους. Στην αρχαιότητα ανήκε στον Δήμο Αθμονέων (το σημερινό Μαρούσι), οι κάτοικοι του οποίου ήταν γνωστοί για τη γεωργική τους δραστηριότητα και τη λατρεία της Αμαρυσίας Αρτέμιδος.

Εντός του κτήματος, στη θέση Ανάβρυτα, έχουν εντοπιστεί στοιχεία αρχαίου νεκροταφείου, με συνολικά εννέα τάφους και τρία επιτύμβια ανάγλυφα που χρονολογούνται κυρίως στον 4ο αιώνα π.Χ. Το σημαντικότερο εύρημα είναι μια μαρμάρινμη επιτύμβια λήκυθος με την επιγραφή «ΦΡΑΣΙΑΣ ΑΘΜΟΝΕΥΣ». Το εύρημα αυτό ταυτίζει οριστικά την τοποθεσία με τον αρχαίο δήμο.

Η συμβολική σημασία των ευρημάτων
Στην αρχαιότητα, η αναγραφή του ονόματος σε ένα μνημείο δεν ήταν απλή σήμανση, αλλά μια πράξη διασφάλισης της «υστεροφημίας», απαραίτητη για την ειρήνη της ψυχής στον Κάτω Κόσμο. Η προσθήκη του εθνικού «Αθμονεύς» συνέδεε τον θανόντα με την ιερή γη των προγόνων του. Παράλληλα, το ανθέμιο που σώζεται στο κτήμα —χαρακτηριστικό διακοσμητικό τέτοιων μνημείων— συμβολίζει την άνθηση της ζωής μετά θάνατον και την αιώνια αναγέννηση της φύσης, προσδίδοντας μια μεταφυσική διάσταση στον χώρο.

ΥΓ.Το εύρημα της λήκυθου με την επιγραφή «ΦΡΑΣΙΑΣ ΑΘΜΟΝΕΥΣ» είναι το "κλειδί" που ξεκλειδώνει την ιστορική συνέχεια του χώρου, επιβεβαιώνοντας ότι το Μαρούσι παραμένει ζωντανό στο ίδιο σημείο για χιλιάδες χρόνια.Η αναφορά σου στο ανθέμιο και την υστεροφημία δίνει μια ποιητική χροιά στο δάσος· δεν είναι απλώς ένας χώρος αναψυχής, αλλά ένα σημείο όπου η φύση και η μνήμη συναντιούνται.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2006.

Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΑΓΜΑΤΑ ΙΠΠΟΤΩΝ.

 

 

«Ο βυζαντινός ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στον Γέρακα, ο οποίος βρίσκεται στη συμβολή των οδών Μιαούλη και Αγίου Ιωάννη Θεολόγου, αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό μνημείο της περιοχής. Αρχιτεκτονικά, ανήκει στον τύπο του συνεπτυγμένου σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού με τρούλο. Ο τρούλος, ο οποίος κατέρρευσε το 1917, εδραζόταν σε τέσσερις τετράγωνους πεσσούς (όγκους τοιχοποιίας).

Ιστορικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο ναός ήταν αρχικά αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο ή στην Αγία Τριάδα, ενώ ο νάρθηκας και ο εξωνάρθηκας προστέθηκαν μεταγενέστερα, κατά τον 16ο ή 17ο αιώνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εντοίχιση αρχιτεκτονικών μελών (επιστυλίων) που προέρχονται από το αρχαίο ιερό της Παλληνίδος Αθηνάς, αναδεικνύοντας τη διαχρονική ιερότητα του χώρου.

Σήμερα, ο βυζαντινός ναός σώζεται ως ερείπιο. Σε άμεση γειτνίαση έχει ανεγερθεί ο νεότερος, μεγάλων διαστάσεων, Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σταυρού - Γέρακα, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 1999 για την εξυπηρέτηση των λατρευτικών αναγκών της ενορίας.»

 Η σύνδεση της ευρύτερης περιοχής του Γέρακα και της Παλλήνης με τα ιπποτικά τάγματα, αν και δεν είναι πάντα ευρέως γνωστή, εστιάζεται κυρίως στην περίοδο της Φραγκοκρατίας (μετά την Δ' Σταυροφορία το 1204) και σχετίζεται με την παρουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και των Ναϊτών.Το τάγμα αυτό είχε σημαντική παρουσία στην Αττική και τα Μεσόγεια. Πολλοί ερευνητές συνδέουν την ονομασία του ναού (Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος) με την πιθανή παρουσία ή προστασία των Ιωαννιτών, οι οποίοι συνήθιζαν να κατέχουν εκτάσεις γης και να ιδρύουν ναούς ή νοσοκομεία σε στρατηγικά σημεία.Υπάρχουν ιστορικές αναφορές και τοπικές παραδόσεις που θέλουν τους Ναΐτες να κατέχουν φέουδα στην περιοχή των Μεσογείων κατά τον 13ο αιώνα. Μετά τη διάλυση του τάγματος το 1312, οι περισσότερες κτήσεις τους στην Αττική πέρασαν στους Ιωαννίτες.Παρόλο που το ιερό της Αθηνάς είναι αρχαίο, η επαναχρησιμοποίηση των μελών του στον βυζαντινό ναό δείχνει ότι ο χώρος παρέμεινε κεντρικός καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, περιόδου κατά την οποία τα ιπποτικά τάγματα έλεγχαν.

 

ΥΓ. Πρόκειται πράγματι για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα «κρυμμένα» μνημεία της Αττικής. Η χρήση ρχιτεκτονικών μελών από το Ιερό της Παλληνίδος Αθηνάς (όπως τα επιστύλια που αναφέρατε) είναι ένα κλασικό παράδειγμα της συνέχειας της ιστορίας στην περιοχή, όπου το αρχαίο υλικό επαναχρησιμοποιήθηκε για τη δόμηση χριστιανικών ναών.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2006 

 

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΘΗΣΕΙΟ.

 

Ο ερευνητής Γρηγόρης Τσουκαλάς πραγματοποίησε το 2003 μια πρωτοποριακή για τα δεδομένα της εποχής έρευνα στο Θησείο, η οποία εστίαζε στις γεωμετρικές συμμετρίες και τις ευθυγραμμίσεις αρχαίων ιερών χώρων.Η συγκεκριμένη έρευνα εντάσσεται στο ευρύτερο οδοιπορικό του για τη "Μαγική Αθήνα" (2000-2010), όπου μελέτησε τη σχέση των αρχαίων μνημείων με τη γεωδαισία και τον μυστικισμό.

Ο Ναός του Ηφαίστου: Το «Θησείο» της Αθήνας

Ο Ναός του Ηφαίστου, ευρύτερα γνωστός ως «Θησείο», αποτελεί τον καλύτερα διατηρημένο αρχαίο ναό δωρικού ρυθμού στην Ελλάδα. Δεσπόζει στον λόφο του Αγοραίου Κολωνού, εντός του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Αγοράς, και οικοδομήθηκε μεταξύ 460-415 π.Χ. Αν και είναι αφιερωμένος στον Ήφαιστο (προστάτη των μεταλλουργών) και στην Αθηνά Εργάνη, επικράτησε η ονομασία «Θησείο», καθώς οι ανάγλυφες μετόπες του απεικονίζουν τους άθλους του Θησέα. Ο γλυπτός του διάκοσμος θεωρείται από τους πλουσιότερους της αρχαιότητας, υστερώντας σε καλλιτεχνική αξία μόνο έναντι εκείνου του Παρθενώνα.

Ο ναός διασώθηκε σχεδόν ανέπαφος, κυρίως επειδή από τον 7ο αιώνα μετατράπηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Ακάμα. Παρόλο που ο ναός ανήκει στον Ήφαιστο, η σύνδεσή του με τον Θησέα παρέμεινε τόσο ισχυρή που το όνομα «Θησείο» καθιερώθηκε οριστικά. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το 475 π.Χ. ο στρατηγός Κίμων μετέφερε στην Αθήνα οστά που θεωρούνταν ότι ανήκαν στον Θησέα. Παρότι ο πραγματικός του τάφος χτίστηκε αλλού, οι περιηγητές του 18ου αιώνα, βλέποντας τις αναπαραστάσεις των άθλων στις μετόπες, υπέθεσαν λανθασμένα ότι εκεί βρισκόταν η τελευταία κατοικία του ήρωα.

Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τους σπονδύλους των κιόνων (στο βαθμό που το επιτρέπει η περίφραξη), θα διακρίνει χαραγμένα γράμματα και σύμβολα. Πρόκειται για τα «σημάδια» των αρχαίων λατόμων και χτιστών, που λειτουργούσαν ως οδηγοί για τη συναρμολόγηση των αρχιτεκτονικών μελών, θυμίζοντας ένα γιγάντιο αρχαίο παζλ. Ο ναός είναι κατασκευασμένος από Πεντελικό μάρμαρο, το οποίο λόγω της περιεκτικότητάς του σε σίδηρο οξειδώνεται με την πάροδο του χρόνου. Έτσι, ενώ αρχικά ήταν κατάλευκος, σήμερα εκπέμπει αυτή την πανέμορφη μελιχρή-χρυσαφένια απόχρωση, ιδιαίτερα κατά την ώρα του ηλιοβασιλέματος.

Είναι σχεδόν αξιοθαύμαστο πώς, ανάμεσα σε δεκάδες ναούς που ισοπεδώθηκαν από σεισμούς και επιδρομές (όπως αυτές των Γότθων και των Ερούλων), ο Ναός του Ηφαίστου παρέμεινε όρθιος με τη σκεπή του στη θέση της. Ενώ ο Παρθενώνας υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές, ο «Ήφαιστος» μοιάζει να προστατεύεται από μια αόρατη δύναμη στο πέρασμα των αιώνων. Μάλιστα, θεωρίες της εναλλακτικής αρχαιολογίας υποστηρίζουν πως η θέση του δεν είναι τυχαία: ο ναός είναι ευθυγραμμισμένος έτσι ώστε την ημέρα της γιορτής του θεού, οι πρώτες αχτίδες του ήλιου να φωτίζουν απευθείας το σημείο όπου βρίσκονταν τα λατρευτικά αγάλματα του Ηφαίστου και της Αθηνάς.

Κάτω από τον λόφο του Θησείου ρέει ο Ηριδανός ποταμός, ο οποίος σήμερα είναι υπογειοποιημένος. Σε ορισμένα σημεία του αρχαιολογικού χώρου μπορεί κανείς ακόμα να ακούσει το νερό να κυλάει υποχθόνια. Οι παλιοί Αθηναίοι πίστευαν ότι το νερό αυτό ήταν «στοιχειωμένο», καθώς διέσχιζε τα αρχαία νεκροταφεία του Κεραμεικού, μεταφέροντας τους ψιθύρους του παρελθόντος.

 

«Για τους αρχαίους Αθηναίους, αυτό το σημείο αποτελούσε το απόλυτο κέντρο της πόλης. Ήταν ο "σημείο μηδέν" από το οποίο μετρούσαν όλες τις χιλιομετρικές αποστάσεις από την Αθήνα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος του βωμού παραμένει θαμμένο κάτω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού (ΗΣΑΠ).

Παράλληλα, ένας παλαιός αθηναϊκός θρύλος αναφέρει ότι, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι απέφευγαν να πλησιάσουν τον γειτονικό Ναό του Ηφαίστου ορισμένες νύχτες με πανσέληνο. Πίστευαν ότι, επειδή ο ναός ήταν αφιερωμένος σε έναν "σκοτεινό" θεό της φωτιάς και του σιδήρου, οι σκιές που δημιουργούνταν ανάμεσα στους κίονες έμοιαζαν με τερατώδεις μορφές που κινούνταν απειλητικά γύρω από το μνημείο.»

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2003

ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΛΙΤΟΧΩΡΟ.

 

Αρχαιολογικοί Θησαυροί κοντά στο Λιτόχωρο

Αν και το ίδιο το Λιτόχωρο είναι κυρίως γνωστό ως η «πύλη» για τον Όλυμπο, στην άμεση περιοχή του βρίσκονται μερικοί από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Μακεδονίας:

1. Δίον: Η Ιερή Πόλη των Μακεδόνων
Το Δίον ήταν η πόλη που αφιέρωσαν οι Μακεδόνες στον Ολύμπιο Δία. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι ένα τεράστιο πάρκο μέσα στη φύση με τρεχούμενα νερά. Εκεί μπορείτε να θαυμάσετε:

• Τα Ιερά: Της Ίσιδας και της Δήμητρας.
• Την Έπαυλη του Διονύσου: Μια ρωμαϊκή έπαυλη με εντυπωσιακά ψηφιδωτά.
• Υποδομές: Αρχαία θέατρα, δημόσιες θέρμες και το Ιερό του Διός Υψίστου. Πρόκειται για έναν μονόχωρο ναό με βωμό και στοές, που περιβάλλεται από ορθογώνιο περίβολο. Στο εσωτερικό του βρέθηκε σχεδόν άθικτο το λατρευτικό άγαλμα του Διός Υψίστου, καθισμένου σε θρόνο με κεραυνό και σκήπτρο, ενώ το δάπεδο κοσμείται με ψηφιδωτά που απεικονίζουν έναν λευκό ταύρο, διπλό πέλεκυ και κοράκια.

2. Λείβηθρα: Η Πατρίδα του Ορφέα
Σύμφωνα με τη μυθολογία, εδώ βρισκόταν η πατρίδα του μυθικού Ορφέα. Ο χώρος περιλαμβάνει την αρχαία ακρόπολη και έναν οικισμό που κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς έως τους βυζαντινούς χρόνους.

3. Πύδνα: Στρατηγικό και Εμπορικό Κέντρο
Περιλαμβάνει τα ερείπια μιας αρχαίας πόλης που υπήρξε σημαντικό εμπορικό και θρησκευτικό κέντρο, προσφέροντας στρατηγική θέα στον Θερμαϊκό κόλπο.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2026 

ΝΑΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΚΛΕΩΝΕΣ.

 

 

 

Ο Ναός του Ηρακλή στις Αρχαίες Κλεωνές Κορινθίας αποτελεί έναν σημαντικό αρχαιολογικό χώρο, στενά συνδεδεμένο με τη μυθολογία και τους άθλους του ήρωα. Ο σωζόμενος ναός οικοδομήθηκε κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους (2ος αιώνας π.Χ.), πιθανότατα πάνω στα θεμέλια ενός παλαιότερου αρχαϊκού οικοδομήματος. Πρόκειται για έναν μικρό, δωρικό, πρόστυλο ναό με τέσσερις κίονες στην πρόσοψη, κατασκευασμένο από πωρόλιθο.

Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1,4 χλμ. από το χωριό Αρχαίες Κλεωνές, τοποθετημένος σε ένα κατάφυτο περιβάλλον ανάμεσα σε αμπελώνες και ελαιώνες. Στον χώρο έχουν αποκαλυφθεί τα θεμέλια του ναού, τμήματα κιόνων, μετόπες, καθώς και ένας περίβολος με βωμούς ακριβώς απέναντι από την είσοδο.

Σύμφωνα με την παράδοση, οι Κλεωνές υπήρξαν το ορμητήριο του Ηρακλή για τον πρώτο του άθλο. Εκεί φιλοξενήθηκε από τον φτωχό βοσκό Μόλαρχο, πριν την εξόντωση του λιονταριού της Νεμέας. Παράλληλα, ο Διόδωρος αναφέρει ότι ο ναός ανεγέρθη προς τιμήν της νίκης του Ηρακλή επί των Μολιονίδων (Εύρυτου και Κτέατου), τους οποίους εξουδετέρωσε σε ενέδρα κοντά στην πόλη.

Σήμερα, ο ναός αποτελεί το σημείο αφετηρίας για τον «Κλεωναίο Αγώνα» δρόμου. Η διαδρομή, μήκους 7,5 χιλιομέτρων, τερματίζει στην Αρχαία Νεμέα, αναπαριστώντας συμβολικά την πορεία που ακολούθησε ο Ηρακλής.

 Είναι πράγματι ένας από τους πιο υποβλητικούς και «ήσυχους» αρχαιολογικούς χώρους της Κορινθίας. Παρά το μικρό του μέγεθος, ο ναός αυτός συμπυκνώνει όλη την ηρωική ατμόσφαιρα της περιοχής, καθώς οι Αρχαίες Κλεωνές υπήρξαν για αιώνες ο «φύλακας» των δρόμων προς τη Νεμέα και το Άργος.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.-2001