ΕΥΠΑΛΙΝΕΙΟ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ.

    

Ο ερευνητή και συγγραφέα Γρηγόρη Τσουκαλά, ο οποίος ασχολείται εκτενώς με την εναλλακτική έρευνα, τα αρχαιολογικά μυστήρια και την αρχαία ελληνική επιστήμη.κατά την είσοδό του στο αρχαιοελληνικό τεχνικό επίτευγμα»

 

Το Ευπαλίνειο Όρυγμα της Σάμου: Το Μνημείο της Αρχαίας Ελληνικής Μηχανικής

Το Ευπαλίνειο Όρυγμα στη Σάμο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τεχνικά επιτεύγματα του αρχαίου κόσμου. Πρόκειται για μια υπόγεια σήραγγα μήκους 1.036 μέτρων, η οποία κατασκευάστηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. από τον Μεγαρέα μηχανικό Ευπαλίνο, κατόπιν εντολής του τυράννου Πολυκράτη. Στόχος του έργου ήταν η δημιουργία ενός αόρατου και ασφαλούς υδραγωγείου που θα υδροδοτούσε την αρχαία πόλη (το σημερινό Πυθαγόρειο) σε περιόδους πολιορκίας.

---

1. Το «Μυστήριο» της Ταυτόχρονης Εκσκαφής (Αμφίστομον Όρυγμα)

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του έργου ήταν ότι η διάνοιξη ξεκίνησε ταυτόχρονα και από τις δύο πλευρές του βουνού (Βόρεια και Νότια). Χωρίς σύγχρονα μέσα, GPS ή οπτική επαφή, τα δύο συνεργεία συναντήθηκαν στη μέση του βουνού με απόκλιση ελάχιστων εκατοστών.

• Η στρατηγική «Ζιγκ-Ζαγκ»: Για να εξασφαλίσει τη συνάντηση, ο Ευπαλίνος άλλαξε εσκεμμένα την ευθεία πορεία των σηράγγων προς το τέλος, δημιουργώντας μια διασταύρωση σε σχήμα ζιγκ-ζαγκ. Έτσι, απέκλεισε το ενδεχόμενο οι δύο ομάδες να προσπεράσουν η μία την άλλη παράλληλα.
• Μαθηματική Ακρίβεια: Ο υπολογισμός βασίστηκε αποκλειστικά σε αρχές γεωμετρίας και τριγωνομετρίας, με μονάδα μέτρησης τον Σαμιακό Πήχυ (περίπου 52 εκατοστά). Για τον έλεγχο της προόδου στο σκοτάδι, οι επιστάτες χάραζαν στους τοίχους αριθμούς και λέξεις καθοδήγησης (όπως η λέξη «ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ»).

 ΥΓ.Οι δύο ομάδες συναντήθηκαν στο μέσο της διαδρομής (συνολικού μήκους 1.036 μέτρων) με σχεδόν μηδενική απόκλιση (μόλις λίγα εκατοστά οριζόντια και περίπου 60 εκατοστά κατακόρυφα).

ΥΓ. Στους τοίχους της σήραγγας έχουν βρεθεί γραμμένα με κόκκινο χρώμα αρχαία ελληνικά γράμματα και λέξεις. Λειτουργούσαν ως σημάδια καθοδήγησης για τους εργάτες, όπως η λέξη «ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ» ή αριθμοί που μετρούσαν τα βήματα προόδου.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 2006 

ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΛΑΚΑ ΚΑΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ.

 

Ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου (Παρακκλήσι) στην Πλάκα

(Οδός Επιμενίδου 5)

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου στην Πλάκα, γνωστός και ως «Παρακκλήσι», αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά τοπόσημα της προεπαναστατικής Αθήνας. Χτισμένος γύρω στο 1600, ο ναός αρχικά είχε τη μορφή μιας μικρής, δίκλιτης καμαροσκεπούς βασιλικής. Το 1724, πραγματοποιήθηκε ριζική ανακαίνιση με τη χορηγία επιφανών αθηναϊκών οικογενειών, όπως των Μπενιζέλου, Φωκά και Καβαθά, οι οποίες συνέβαλαν στη διατήρηση της θρησκευτικής κληρονομιάς της πόλης.

Η σύνδεση με τον Αθανάσιο Διάκο
Ο ναός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη μορφή του ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης, Αθανασίου Διάκου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Διάκος διακόνησε στο συγκεκριμένο ναό κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα, λίγο πριν το ξέσπασμα του Αγώνα. Το ιστορικό αυτό γεγονός πιστοποιείται από την εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα που υποδέχεται τον επισκέπτη στην είσοδο του ναού.

Το σύμβολο της «Γλαύκας με τον Σταυρό»
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα ευρήματα στον περίβολο του ναού είναι μια σπάνια αναθηματική πλάκα (χρονολογούμενη επίσης από το 1724). Σε αυτήν απεικονίζεται μια κουκουβάγια (γλαύκα), η οποία φέρει στο κεφάλι της έναν σταυρό. Το εύρημα αυτό θεωρείται μοναδικό, καθώς συμβολίζει την αρμονική συνύπαρξη της αρχαίας αθηναϊκής σοφίας με τη χριστιανική πίστη.

Ιστορικό πλαίσιο και γειτονιά
Ο ναός βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το Μνημείο του Λυσικράτους, το σημείο όπου κατά την Τουρκοκρατία στεγαζόταν η Μονή των Καπουτσίνων. Η περιοχή εκείνη την εποχή είχε έναν έντονο πολυπολιτισμικό χαρακτήρα, καθώς η παρουσία Δυτικών μοναχών και Ευρωπαίων περιηγητών —με εμβληματικότερο τον Λόρδο Βύρωνα— προσέδιδε στη γειτονιά έναν αέρα ρομαντισμού και ιπποτικής παράδοσης.

 

 

 

 ΥΓ.Ο ναός βρίσκεται «βυθισμένος» κάτω από το επίπεδο του δρόμου, κάτι που μαρτυρά την παλαιότητά του και το πώς το επίπεδο της πόλης ανέβηκε με τους αιώνες.Το γεγονός ότι ο ναός βρίσκεται κάτω από το επίπεδο του δρόμου (περίπου 2-3 μέτρα) τροφοδοτεί τη φαντασία για την ύπαρξη ενός παλαιότερου επιπέδου της πόλης που παραμένει θαμμένο. Συχνά, τέτοια βυθίσματα σε παλιούς ναούς συνδέονταν με παλαιοχριστιανικές κατακόμβες. Ο δρόμος του ναού οδηγεί σχεδόν στην ευθεία των σπηλαίων της νότιας κλιτύος της Ακρόπολης. Η γειτνίαση αυτή έχει γεννήσει θεωρίες ότι ορισμένες από αυτές τις σπηλιές (όπως το «Δεσμωτήριο του Σωκράτη» ή τα ιερά των αρχαίων θεοτήτων) συνδέονταν υπογείως με τα θεμέλια των γύρω χριστιανικών ναών.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΠΥΚΑΛΑΣ-2026 

ΑΛΣΟΣ ΣΥΓΓΡΟΥ ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΔΥΝΑΜΗΣ.

 

 

Το Άλσος Συγγρού (γνωστό και ως Κτήμα Συγγρού) αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους «πνεύμονες» πρασίνου της Αττικής και το μοναδικό εναπομείναν φυσικό δάσος στο λεκανοπέδιο. Η ιστορία του ξεκινά ουσιαστικά τον 19ο αιώνα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού και της συζύγου του, Ιφιγένειας.

Από το οθωμανικό τσιφλίκι στην έπαυλη του Τσίλλερ
Πριν περιέλθει στην ιδιοκτησία του Συγγρού, η έκταση αποτελούσε οθωμανικό τσιφλίκι στην περιοχή των Αναβρύτων. Στη συνέχεια αγοράστηκε από τον Βρετανό αρχαιολόγο Steinhauer (για τη διεξαγωγή ανασκαφών) και αργότερα από τον συμπατριώτη του, Will. Η εμβληματική έπαυλη του κτήματος σχεδιάστηκε από τον φημισμένο αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ και κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως εξοχική κατοικία του ζεύγους Συγγρού. Μετά τον θάνατο του Ανδρέα το 1899, η Ιφιγένεια παρέμεινε εκεί για περισσότερα από 20 χρόνια. Με τον θάνατό της το 1921, κληροδότησε το κτήμα στην τότε Ελληνική Γεωργική Εταιρεία.

Αρχαιολογική σημασία και ο Δήμος Αθμονέων
Η περιοχή παρουσιάζει ίχνη κατοίκησης από τους προϊστορικούς χρόνους. Στην αρχαιότητα ανήκε στον Δήμο Αθμονέων (το σημερινό Μαρούσι), οι κάτοικοι του οποίου ήταν γνωστοί για τη γεωργική τους δραστηριότητα και τη λατρεία της Αμαρυσίας Αρτέμιδος.

Εντός του κτήματος, στη θέση Ανάβρυτα, έχουν εντοπιστεί στοιχεία αρχαίου νεκροταφείου, με συνολικά εννέα τάφους και τρία επιτύμβια ανάγλυφα που χρονολογούνται κυρίως στον 4ο αιώνα π.Χ. Το σημαντικότερο εύρημα είναι μια μαρμάρινμη επιτύμβια λήκυθος με την επιγραφή «ΦΡΑΣΙΑΣ ΑΘΜΟΝΕΥΣ». Το εύρημα αυτό ταυτίζει οριστικά την τοποθεσία με τον αρχαίο δήμο.

Η συμβολική σημασία των ευρημάτων
Στην αρχαιότητα, η αναγραφή του ονόματος σε ένα μνημείο δεν ήταν απλή σήμανση, αλλά μια πράξη διασφάλισης της «υστεροφημίας», απαραίτητη για την ειρήνη της ψυχής στον Κάτω Κόσμο. Η προσθήκη του εθνικού «Αθμονεύς» συνέδεε τον θανόντα με την ιερή γη των προγόνων του. Παράλληλα, το ανθέμιο που σώζεται στο κτήμα —χαρακτηριστικό διακοσμητικό τέτοιων μνημείων— συμβολίζει την άνθηση της ζωής μετά θάνατον και την αιώνια αναγέννηση της φύσης, προσδίδοντας μια μεταφυσική διάσταση στον χώρο.

ΥΓ.Το εύρημα της λήκυθου με την επιγραφή «ΦΡΑΣΙΑΣ ΑΘΜΟΝΕΥΣ» είναι το "κλειδί" που ξεκλειδώνει την ιστορική συνέχεια του χώρου, επιβεβαιώνοντας ότι το Μαρούσι παραμένει ζωντανό στο ίδιο σημείο για χιλιάδες χρόνια.Η αναφορά σου στο ανθέμιο και την υστεροφημία δίνει μια ποιητική χροιά στο δάσος· δεν είναι απλώς ένας χώρος αναψυχής, αλλά ένα σημείο όπου η φύση και η μνήμη συναντιούνται.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2006.

Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΑΓΜΑΤΑ ΙΠΠΟΤΩΝ.

 

 

«Ο βυζαντινός ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στον Γέρακα, ο οποίος βρίσκεται στη συμβολή των οδών Μιαούλη και Αγίου Ιωάννη Θεολόγου, αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό μνημείο της περιοχής. Αρχιτεκτονικά, ανήκει στον τύπο του συνεπτυγμένου σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού με τρούλο. Ο τρούλος, ο οποίος κατέρρευσε το 1917, εδραζόταν σε τέσσερις τετράγωνους πεσσούς (όγκους τοιχοποιίας).

Ιστορικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο ναός ήταν αρχικά αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο ή στην Αγία Τριάδα, ενώ ο νάρθηκας και ο εξωνάρθηκας προστέθηκαν μεταγενέστερα, κατά τον 16ο ή 17ο αιώνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εντοίχιση αρχιτεκτονικών μελών (επιστυλίων) που προέρχονται από το αρχαίο ιερό της Παλληνίδος Αθηνάς, αναδεικνύοντας τη διαχρονική ιερότητα του χώρου.

Σήμερα, ο βυζαντινός ναός σώζεται ως ερείπιο. Σε άμεση γειτνίαση έχει ανεγερθεί ο νεότερος, μεγάλων διαστάσεων, Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σταυρού - Γέρακα, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 1999 για την εξυπηρέτηση των λατρευτικών αναγκών της ενορίας.»

 Η σύνδεση της ευρύτερης περιοχής του Γέρακα και της Παλλήνης με τα ιπποτικά τάγματα, αν και δεν είναι πάντα ευρέως γνωστή, εστιάζεται κυρίως στην περίοδο της Φραγκοκρατίας (μετά την Δ' Σταυροφορία το 1204) και σχετίζεται με την παρουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και των Ναϊτών.Το τάγμα αυτό είχε σημαντική παρουσία στην Αττική και τα Μεσόγεια. Πολλοί ερευνητές συνδέουν την ονομασία του ναού (Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος) με την πιθανή παρουσία ή προστασία των Ιωαννιτών, οι οποίοι συνήθιζαν να κατέχουν εκτάσεις γης και να ιδρύουν ναούς ή νοσοκομεία σε στρατηγικά σημεία.Υπάρχουν ιστορικές αναφορές και τοπικές παραδόσεις που θέλουν τους Ναΐτες να κατέχουν φέουδα στην περιοχή των Μεσογείων κατά τον 13ο αιώνα. Μετά τη διάλυση του τάγματος το 1312, οι περισσότερες κτήσεις τους στην Αττική πέρασαν στους Ιωαννίτες.Παρόλο που το ιερό της Αθηνάς είναι αρχαίο, η επαναχρησιμοποίηση των μελών του στον βυζαντινό ναό δείχνει ότι ο χώρος παρέμεινε κεντρικός καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, περιόδου κατά την οποία τα ιπποτικά τάγματα έλεγχαν.

 

ΥΓ. Πρόκειται πράγματι για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα «κρυμμένα» μνημεία της Αττικής. Η χρήση ρχιτεκτονικών μελών από το Ιερό της Παλληνίδος Αθηνάς (όπως τα επιστύλια που αναφέρατε) είναι ένα κλασικό παράδειγμα της συνέχειας της ιστορίας στην περιοχή, όπου το αρχαίο υλικό επαναχρησιμοποιήθηκε για τη δόμηση χριστιανικών ναών.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2006 

 

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

 

 Οι Θερμοπύλες αποτελούν έναν από τους πιο εμβληματικούς ιστορικούς τόπους της Ελλάδας, παγκοσμίως γνωστό για τη μάχη του 480 π.Χ. Σήμερα, η περιοχή συνδυάζει την ιστορική μνήμη με τη φυσική ομορφιά των ιαματικών πηγών της.

Εκεί, ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας, επικεφαλής 300 Σπαρτιατών και 700 Θεσπιέων, αντιμετώπισε την πολυάριθμη περσική στρατιά του Ξέρξη. Η απάντηση του Λεωνίδα στην απαίτηση των Περσών να παραδώσουν τα όπλα, το θρυλικό «Μολών λαβέ», παραμένει διαχρονικό σύμβολο αυταπάρνησης και ηρωισμού.

Για τον ποιητή Κ. Π. Καβάφη, οι Θερμοπύλες συμβολίζουν την ηθική στάση και το χρέος του ανθρώπου απέναντι στις αξίες του, ανεξάρτητα από την τελική έκβαση του αγώνα.

Είναι πράγματι εντυπωσιακό πώς ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα κατάφερε να συμπυκνώσει τόση ιστορική και ηθική σημασία. Η φράση «Μολών λαβέ» δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική απάντηση, αλλά η γέννηση ενός συμβόλου που εμπνέει μέχρι σήμερα την τέχνη και την πολιτική σκέψη.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2002 

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΘΗΣΕΙΟ.

 

Ο ερευνητής Γρηγόρης Τσουκαλάς πραγματοποίησε το 2003 μια πρωτοποριακή για τα δεδομένα της εποχής έρευνα στο Θησείο, η οποία εστίαζε στις γεωμετρικές συμμετρίες και τις ευθυγραμμίσεις αρχαίων ιερών χώρων.Η συγκεκριμένη έρευνα εντάσσεται στο ευρύτερο οδοιπορικό του για τη "Μαγική Αθήνα" (2000-2010), όπου μελέτησε τη σχέση των αρχαίων μνημείων με τη γεωδαισία και τον μυστικισμό.

Ο Ναός του Ηφαίστου: Το «Θησείο» της Αθήνας

Ο Ναός του Ηφαίστου, ευρύτερα γνωστός ως «Θησείο», αποτελεί τον καλύτερα διατηρημένο αρχαίο ναό δωρικού ρυθμού στην Ελλάδα. Δεσπόζει στον λόφο του Αγοραίου Κολωνού, εντός του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Αγοράς, και οικοδομήθηκε μεταξύ 460-415 π.Χ. Αν και είναι αφιερωμένος στον Ήφαιστο (προστάτη των μεταλλουργών) και στην Αθηνά Εργάνη, επικράτησε η ονομασία «Θησείο», καθώς οι ανάγλυφες μετόπες του απεικονίζουν τους άθλους του Θησέα. Ο γλυπτός του διάκοσμος θεωρείται από τους πλουσιότερους της αρχαιότητας, υστερώντας σε καλλιτεχνική αξία μόνο έναντι εκείνου του Παρθενώνα.

Ο ναός διασώθηκε σχεδόν ανέπαφος, κυρίως επειδή από τον 7ο αιώνα μετατράπηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Ακάμα. Παρόλο που ο ναός ανήκει στον Ήφαιστο, η σύνδεσή του με τον Θησέα παρέμεινε τόσο ισχυρή που το όνομα «Θησείο» καθιερώθηκε οριστικά. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το 475 π.Χ. ο στρατηγός Κίμων μετέφερε στην Αθήνα οστά που θεωρούνταν ότι ανήκαν στον Θησέα. Παρότι ο πραγματικός του τάφος χτίστηκε αλλού, οι περιηγητές του 18ου αιώνα, βλέποντας τις αναπαραστάσεις των άθλων στις μετόπες, υπέθεσαν λανθασμένα ότι εκεί βρισκόταν η τελευταία κατοικία του ήρωα.

Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τους σπονδύλους των κιόνων (στο βαθμό που το επιτρέπει η περίφραξη), θα διακρίνει χαραγμένα γράμματα και σύμβολα. Πρόκειται για τα «σημάδια» των αρχαίων λατόμων και χτιστών, που λειτουργούσαν ως οδηγοί για τη συναρμολόγηση των αρχιτεκτονικών μελών, θυμίζοντας ένα γιγάντιο αρχαίο παζλ. Ο ναός είναι κατασκευασμένος από Πεντελικό μάρμαρο, το οποίο λόγω της περιεκτικότητάς του σε σίδηρο οξειδώνεται με την πάροδο του χρόνου. Έτσι, ενώ αρχικά ήταν κατάλευκος, σήμερα εκπέμπει αυτή την πανέμορφη μελιχρή-χρυσαφένια απόχρωση, ιδιαίτερα κατά την ώρα του ηλιοβασιλέματος.

Είναι σχεδόν αξιοθαύμαστο πώς, ανάμεσα σε δεκάδες ναούς που ισοπεδώθηκαν από σεισμούς και επιδρομές (όπως αυτές των Γότθων και των Ερούλων), ο Ναός του Ηφαίστου παρέμεινε όρθιος με τη σκεπή του στη θέση της. Ενώ ο Παρθενώνας υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές, ο «Ήφαιστος» μοιάζει να προστατεύεται από μια αόρατη δύναμη στο πέρασμα των αιώνων. Μάλιστα, θεωρίες της εναλλακτικής αρχαιολογίας υποστηρίζουν πως η θέση του δεν είναι τυχαία: ο ναός είναι ευθυγραμμισμένος έτσι ώστε την ημέρα της γιορτής του θεού, οι πρώτες αχτίδες του ήλιου να φωτίζουν απευθείας το σημείο όπου βρίσκονταν τα λατρευτικά αγάλματα του Ηφαίστου και της Αθηνάς.

Κάτω από τον λόφο του Θησείου ρέει ο Ηριδανός ποταμός, ο οποίος σήμερα είναι υπογειοποιημένος. Σε ορισμένα σημεία του αρχαιολογικού χώρου μπορεί κανείς ακόμα να ακούσει το νερό να κυλάει υποχθόνια. Οι παλιοί Αθηναίοι πίστευαν ότι το νερό αυτό ήταν «στοιχειωμένο», καθώς διέσχιζε τα αρχαία νεκροταφεία του Κεραμεικού, μεταφέροντας τους ψιθύρους του παρελθόντος.

 

«Για τους αρχαίους Αθηναίους, αυτό το σημείο αποτελούσε το απόλυτο κέντρο της πόλης. Ήταν ο "σημείο μηδέν" από το οποίο μετρούσαν όλες τις χιλιομετρικές αποστάσεις από την Αθήνα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος του βωμού παραμένει θαμμένο κάτω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού (ΗΣΑΠ).

Παράλληλα, ένας παλαιός αθηναϊκός θρύλος αναφέρει ότι, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι απέφευγαν να πλησιάσουν τον γειτονικό Ναό του Ηφαίστου ορισμένες νύχτες με πανσέληνο. Πίστευαν ότι, επειδή ο ναός ήταν αφιερωμένος σε έναν "σκοτεινό" θεό της φωτιάς και του σιδήρου, οι σκιές που δημιουργούνταν ανάμεσα στους κίονες έμοιαζαν με τερατώδεις μορφές που κινούνταν απειλητικά γύρω από το μνημείο.»

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2003

ΔΙΟΛΚΟΣ.

 

Ο Δίολκος ήταν ένας πρωτοποριακός λιθόστρωτος δρόμος της αρχαιότητας που επέτρεπε τη μεταφορά πλοίων μέσω ξηράς στον Ισθμό της Κορίνθου, συνδέοντας τον Σαρωνικό με τον Κορινθιακό κόλπο. Τα πλοία τοποθετούνταν πάνω σε ειδικά τροχοφόρα οχήματα (τους «ολκούς») και σύρονταν κατά μήκος της διαδρομής, αποφεύγοντας τον επικίνδυνο και χρονοβόρο περίπλου της Πελοποννήσου.

Η κατασκευή του αποδίδεται στον τύραννο της Κορίνθου Περίανδρο, στα τέλη του 7ου ή τις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. Αποτελούσε την πρώτη συστηματική προσπάθεια για τη γρήγορη μεταφορά εμπορευμάτων και πολεμικών πλοίων, προσφέροντας στην Κόρινθο τεράστιο οικονομικό και στρατηγικό πλεονέκτημα. Ο δρόμος ήταν στρωμένος με πλάκες πωρόλιθου και διέθετε δύο παράλληλες αυλακώσεις (τροχιές), οι οποίες εμπόδιζαν την εκτροπή των οχημάτων.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ  ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2006

ΚΑΣΤΡΟ ΡΙΟ.

 

Το Κάστρο του Ρίου (Καστέλι του Μοριά)

Το Κάστρο του Ρίου, γνωστό και ως «Καστέλι του Μοριά», αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παραθαλάσσια οχυρά της Ελλάδας. Είναι χτισμένο σε ένα εξαιρετικά στρατηγικό σημείο, εκεί όπου ο Πατραϊκός κόλπος ενώνεται με τον Κορινθιακό, στη βόρεια άκρη της χερσονήσου του Ρίου στην Αχαΐα, ακριβώς δίπλα στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου.

Ιστορικό Υπόβαθρο
Κατασκευάστηκε το 1499 από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ μέσα σε μόλις τρεις μήνες, πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Ποσειδώνα. Το οχυρό έχει σχήμα ισοσκελούς τριγώνου με την κορυφή του στραμμένη προς τη θάλασσα. Περιβάλλεται από μια φαρδιά τάφρο που επικοινωνεί με το θαλάσσιο στοιχείο, μετατρέποντας το κάστρο ουσιαστικά σε τεχνητό νησί. Στο πέρασμα των αιώνων, το κάστρο πέρασε από τον έλεγχο Οθωμανών, Ενετών και Γάλλων, ενώ για μεγάλο διάστημα χρησιμοποιήθηκε και ως φυλακή.

Αν και το σημερινό οικοδόμημα είναι μεταγενέστερο, στο ίδιο σημείο προϋπήρχαν οχυρώσεις των Φράγκων σταυροφόρων από τον 13ο αιώνα. Μια σημαντική ιστορική στιγμή καταγράφεται το 1603, όταν το Τάγμα των Ιπποτών της Μάλτας προκάλεσε σοβαρές καταστροφές στο φρούριο κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με τους Οθωμανούς.

Θρύλοι και Παραδόσεις
Ένας από τους πιο σκοτεινούς θρύλους του κάστρου αφορά τον «Πύργο του Αράπη», ο οποίος θεωρείται ένα από τα πιο «στοιχειωμένα» σημεία του. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι εκεί κατοικούσε ένα πνεύμα-προστάτης που τρόμαζε τους επίδοξους εισβολείς, ειδικά τις νύχτες με θαλασσοταραχή. Μετά την επίθεση των Ιπποτών της Μάλτας το 1603, γεννήθηκαν θρύλοι για «αόρατους ιππότες» που φυλάσσουν τα ερείπια, αφήνοντας κατάρες για όποιον επιχειρούσε να ξαναχτίσει πάνω στα ιερά θεμέλια του ναού του Ποσειδώνα.

Τέλος, όπως συμβαίνει σε πολλά μεσαιωνικά φρούρια, επικρατεί ο επίμονος θρύλος μιας μυστικής, υποθαλάσσιας σήραγγας που συνέδεε το Ρίο με το Αντίρριο. Παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο ήταν τεχνικά αδύνατο για τα μέσα της εποχής, η λαϊκή φαντασία ήθελε τους ηγεμόνες να χρησιμοποιούν αυτό το πέρασμα για να διαφεύγουν σε περιπτώσεις πολιορκίας.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2003