Ο ναός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη μορφή του ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης, Αθανασίου Διάκου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Διάκος διακόνησε στο συγκεκριμένο ναό κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα, λίγο πριν το ξέσπασμα του Αγώνα. Το ιστορικό αυτό γεγονός πιστοποιείται από την εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα που υποδέχεται τον επισκέπτη στην είσοδο του ναού.
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα ευρήματα στον περίβολο του ναού είναι μια σπάνια αναθηματική πλάκα (χρονολογούμενη επίσης από το 1724). Σε αυτήν απεικονίζεται μια κουκουβάγια (γλαύκα), η οποία φέρει στο κεφάλι της έναν σταυρό. Το εύρημα αυτό θεωρείται μοναδικό, καθώς συμβολίζει την αρμονική συνύπαρξη της αρχαίας αθηναϊκής σοφίας με τη χριστιανική πίστη.
Ο ναός βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το Μνημείο του Λυσικράτους, το σημείο όπου κατά την Τουρκοκρατία στεγαζόταν η Μονή των Καπουτσίνων. Η περιοχή εκείνη την εποχή είχε έναν έντονο πολυπολιτισμικό χαρακτήρα, καθώς η παρουσία Δυτικών μοναχών και Ευρωπαίων περιηγητών —με εμβληματικότερο τον Λόρδο Βύρωνα— προσέδιδε στη γειτονιά έναν αέρα ρομαντισμού και ιπποτικής παράδοσης.
ΥΓ.Ο ναός βρίσκεται «βυθισμένος» κάτω από το επίπεδο του δρόμου, κάτι που μαρτυρά την παλαιότητά του και το πώς το επίπεδο της πόλης ανέβηκε με τους αιώνες.Το γεγονός ότι ο ναός βρίσκεται κάτω από το επίπεδο του δρόμου (περίπου 2-3 μέτρα) τροφοδοτεί τη φαντασία για την ύπαρξη ενός παλαιότερου επιπέδου της πόλης που παραμένει θαμμένο. Συχνά, τέτοια βυθίσματα σε παλιούς ναούς συνδέονταν με παλαιοχριστιανικές κατακόμβες. Ο δρόμος του ναού οδηγεί σχεδόν στην ευθεία των σπηλαίων της νότιας κλιτύος της Ακρόπολης. Η γειτνίαση αυτή έχει γεννήσει θεωρίες ότι ορισμένες από αυτές τις σπηλιές (όπως το «Δεσμωτήριο του Σωκράτη» ή τα ιερά των αρχαίων θεοτήτων) συνδέονταν υπογείως με τα θεμέλια των γύρω χριστιανικών ναών.
ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΠΥΚΑΛΑΣ-2026