ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ.

 Το Σύμπαν ως Καθρέφτης (Η Δύναμη που εκπέμπεις, επιστρέφει)

Η πορεία προς την πραγματική ελευθερία κινήσεων περνά μέσα από τη συνειδητοποίηση ότι κάθε πράξη, σκέψη ή επιλογή μας αποτελεί έναν σπόρο που ρίχνουμε στο σύμπαν, αφού, σύμφωνα με έναν πανανθρώπινο νόμο, ό,τι σπέρνεις θερίζεις. Αυτή η αρχή της αιτίας και του αποτελέσματος ορίζει ότι κάθε δράση προκαλεί μια ανάλογη αντίδραση, με την ποιότητα των ενεργειών μας να καθορίζει αναπόφευκτα τις μελλοντικές συνέπειες που επιστρέφουν σε εμάς.

Η συγκεκριμένη ιδέα είναι βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη σκέψη και συνδέεται άμεσα τόσο με την έννοια του Κάρμα στις ανατολικές φιλοσοφίες όσο και με τις βιβλικές διδασκαλίες. Στην αρχαία Ελλάδα, αν και δεν εκφραζόταν πάντα με αγροτικούς όρους, ο νόμος αυτός αποτελούσε θεμέλιο λίθο της κοσμοθεωρίας και συνδεόταν με την κοσμική δικαιοσύνη, την ηθική και την ειμαρμένη.

Πριν ακόμη λάβει καθαρά φιλοσοφική μορφή, η ιδέα αυτή αποτυπώθηκε στην ελληνική μυθολογία και την τραγωδία μέσα από έναν πνευματικό κύκλο, όπου η αλαζονική συμπεριφορά του ανθρώπου που ξεπερνά τα όριά του λειτουργεί ως ένας κακός σπόρος. Παράλληλα, ο Αναξίμανδρος διατύπωσε ότι τα πράγματα επιστρέφουν εκεί απ' όπου γεννήθηκαν, πληρώνοντας το ένα στο άλλο δικαιοσύνη και αποζημίωση για την αδικία τους, σύμφωνα με την τάξη του χρόνου.

Αυτή η αρχαιοελληνική θεώρηση συναντά με τρόπο βαθύ τη χριστιανική διδασκαλία στην πανανθρώπινη αλήθεια της ανιδιοτελούς προσφοράς και της θείας ανταπόδοσης. Στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Δίδοτε και δοθήσεται υμίν» (Να δίνετε και θα σας δοθεί). Έτσι, όταν ο άνθρωπος προσφέρει χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, ο σπόρος της αγάπης του ενεργοποιεί έναν ανώτερο πνευματικό νόμο, με αποτέλεσμα ο Θεός και η ίδια η ζωή να του επιστρέφουν την ευλογία πολλαπλάσια στον τελικό θερισμό.

 

Η Παγκόσμια Ενότητα: Από τους Στωικούς στον Χριστιανισμό και τη Φυσική

Οι Στωικοί φιλόσοφοι πίστευαν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πολίτες του ίδιου κόσμου (κοσμοπολίτες). Ως μέλη του ίδιου «σώματος» της ανθρωπότητας, έχουμε έμφυτο καθήκον να βοηθούμε ο ένας τον άλλον.

Σύμφωνα και με την ψυχολογία Γκεστάλτ (Gestalt), αν «σπείρεις» σκληρότητα στον πλησίον σου, διασπάς την ενότητα της ανθρωπότητας και τελικά θερίζεις την απομόνωση. Αντίθετα, όταν προσφέρεις βοήθεια, ενισχύεις το κοινό καλό και προστατεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Συνεπώς, η χριστιανική προτροπή «δώσε και θα πάρεις» αποτελεί την εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής ηθικής. Είναι η συνειδητή επιλογή να γεμίσεις τον κόσμο με καλό, γνωρίζοντας ότι το σύμπαν και ο Θεός λειτουργούν σαν ένας καθρέφτης που επιστρέφει πάντα το φως που εξέπεμψες:

• Η Δράση (Ο Σπόρος / Το Δώρο): Όταν ενεργείς με αγάπη, βοηθάς ή κάνεις μια καλή πράξη, ασκείς μια θετική «δύναμη» στο περιβάλλον σου.
• Η Αντίδραση (Ο Θερισμός / Το «Θα Πάρεις»): Το περιβάλλον (οι άνθρωποι, η κοινωνία, το σύμπαν) αντιδρά. Βάσει του Νόμου Διατήρησης της Ενέργειας, η ενέργεια που έδωσες δεν χάνεται. Επιστρέφει σε εσένα με την ίδια ένταση και ποιότητα.

Όταν ο Χριστός λέει «Δίδοτε και δοθήσεται υμίν» (Να δίνετε και θα σας δοθεί) ή ο Απόστολος Παύλος γράφει «ό,τι σπείρει ο άνθρωπος, αυτό θα θερίσει», περιγράφουν στην ουσία τον Νόμο της Δράσης και της Αντίδρασης σε πνευματικό επίπεδο.

Ειτε  θνητός είτε θέος το συμπάν έχει τους νόμους που το κατέχουν και ούτε οι θέοι γλυτώνουν άραγε πόσοι θεοί πέρασαν και χάθηκαν στους αιωνές.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΛΥΚΟΥ ΕΡΕΥΝΗΤΗ.

 

Υπάρχουν πολλών ειδών άνθρωποι. Αυτοί που κυνηγούν τη φήμη —αλλά, διάβολε, η φήμη έχει ένα κακό ακόλουθο: τον όχλο! Εκτός αν είστε από εκείνους τους τύπους που ζείτε για να σας χειροκροτούν την κάθε άποψη. Το έχω πει: απολαμβάνω πάντα τις αντιρρήσεις του όχλου, γιατί τουλάχιστον αυτές σε βάζουν σε κίνηση.

Υπάρχουν και εκείνοι που ό,τι κάνουν, το κάνουν για εκείνα τα τραπεζογραμμάτια που όλοι κυνηγούν —χρήμα το λένε. Κι εγώ, αλήθεια, αναρωτιέμαι: γεννηθήκαμε σε τούτο το σύμπαν με σκοπό να κυνηγάμε χαρτιά; Διάβολε, και πάλι! Εκείνοι που με έσπειραν ή με έφεραν στον κόσμο, δεν αποφάσισαν εκείνη τη στιγμή αγκαλιάζοντας χαρτάκια, αλλά αγκαλιάστηκαν οι ίδιοι.

Τι άνθρωπος είμαι εγώ; Α, είμαι από εκείνους τους παράξενους τύπους που ψάχνουν και ερευνούν για νέες λύσεις, νέους χώρους και ιδέες. Βλέπετε, είμαι από τους ανθρώπους που, πρώτον, σιχαίνονται τα λουριά που ανέφερα πιο πάνω, όσο αόρατα κι αν είναι. Ο σκύλος μου με το λουρί του θαρρώ πως έχει περισσότερη ελευθερία από αυτά τα λουριά.

Είμαι, λοιπόν, εγώ και κάποιοι όμοιοί μου, από εκείνους τους τύπους που πιστεύουν ότι ο συσχετισμός της λέξης «άνθρωπος» με το «βλέπε άνω» (το να κοιτάζει κάποιος προς τα πάνω) βασίζεται σε μια δημοφιλή φιλοσοφική ετυμολογία. Σύμφωνα με αυτήν, η λέξη αναλύεται από τα συνθετικά άνω + θρεῖν (ή ἀθρεῖν, που σημαίνει παρατηρώ, κοιτώ) + ὦψ (η όψη, το μάτι), δηλώνοντας το ον του οποίου η όψη και το βλέμμα είναι στραμμένα προς τα ψηλά.

Όλοι εσείς που ψάχνετε την πρωτοπορία στα χαρτάκια και στη φήμη του όχλου, απλώς κοιτάτε «χάμω» και όχι «άνω». Ελευθερία στη βούληση, κύριοι! Μπορείτε να κάνετε τους «χαμουτζήδες». Δεν γράφω για να πείσω, αλλά για το προσωπικό μου, μεγάλο παιχνίδι. Γιατί στα παλιά μου τα παπούτσια οι απόψεις του όχλου! Ίσως γράφω και για όμοιους, μοναχικούς λύκους.

 

ΥΓ.Αρνούμαι  τους περιορισμούς. Προτιμώ την αβεβαιότητα της ελευθερίας από την ασφάλεια μιας «δεμένης» και προβλέψιμης ζωής.

ΥΓ. Η γνώμη του όχλου δεν  τρομάζει· αντίθετα, οι αντιρρήσεις  τροφοδοτούν και  βάζουν σε κίνηση. Το παιχνίδι της ζωής το παίζω με τους δικούς μου όρους.

ΥΓ. ο εξερευνητής που ψάχνει νέες λύσεις, νέους χώρους και ιδέες. Δεν τον ενδιαφέρει να πείσει τους πολλούς, αλλά να ικανοποιήση την προσωπική  ανάγκη για εξέλιξη.

 Η φύση του «Μοναχικού Λύκου»

 

• Γράφουν και δημιουργούν για το προσωπικό τους μεγάλο παιχνίδι και όχι για το χειροκρότημα.
• Βρίσκουν βαθιά σύνδεση μόνο με όμοιους «μονόλυκους», ανθρώπους δηλαδή που μοιράζονται την ίδια ανάγκη για πνευματική ελευθερία.
• Επιλέγουν να κοιτάζουν το «άνω» (το υψηλό, το ιδεατό, το άπειρο) αντί για το «χάμω» (τα υλικά αγαθά, τη φτηνή αναγνώριση).

Το να ζει κανείς έτσι απαιτεί θάρρος, γιατί η ελευθερία της βούλησης συχνά συνεπάγεται μοναξιά. Όμως, είναι μια μοναξιά γεμάτη νόημα και δημιουργία.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

OI ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ!

 

Η Φύση της Πραγματικής Δύναμης: Εσωτερική Συγκρότηση vs. Εξωτερική Επιβολή

 

Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται οι άνθρωποι που κατέχουν δύναμη εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πηγή της: αν πηγάζει από την εσωτερική τους συγκρότηση (ψυχικό σθένος) ή από την εξωτερική επιβολή και την εξουσία.

 

Οι άνθρωποι με εσωτερική δύναμη παραμένουν προσηλωμένοι στους στόχους τους. Δεν πτοούνται από τα εμπόδια· αντίθετα, τα χρησιμοποιούν ως «σκαλοπάτια» για την εξέλιξή τους. Η παρουσία τους είναι ήρεμη: δεν φωνάζουν, δεν κομπάζουν και δεν αναζητούν εναγωνίως επιβεβαίωση. Η αυτοπεποίθησή τους είναι εσωτερική, γι' αυτό και η γνώμη των άλλων δεν τους καθορίζει.

 

Σέβονται τον εαυτό τους, προστατεύοντας τον χρόνο και την ενέργειά τους από τοξικές καταστάσεις. Ξέρουν να λένε «όχι» χωρίς ενοχές, ενώ δεν φοβούνται να δείξουν την τρωτότητά τους. Αντιλαμβάνονται ότι η πτώση είναι ανθρώπινη, αλλά η δύναμη κρύβεται στην ικανότητα να σηκώνεσαι ξανά.

 

Η ικανοποίησή τους δεν εξαρτάται από το «μπράβο» των τρίτων, αλλά από τη συνέπεια προς τις αξίες τους, ακόμη και όταν κανείς δεν τους βλέπει. Η συμπεριφορά τους παραμένει σταθερή, ανεξάρτητα από το πρόσωπο που έχουν απέναντί τους ή το πιθανό όφελος. Αντιμετωπίζουν με τον ίδιο σεβασμό έναν διευθυντή και έναν υπάλληλο καθαριότητας.

 

Δεν κρύβουν τα λάθη τους. Τα παραδέχονται ανοιχτά, τα αναλύουν και προχωρούν, γνωρίζοντας ότι μια αποτυχία είναι ένα γεγονός και όχι η ταυτότητά τους. Δεν ακολουθούν τυφλά τη μάζα· έχουν το θάρρος να σταθούν μόνοι απέναντι στην πλειοψηφία αν θεωρούν κάτι άδικο, χωρίς να φοβούνται την κοινωνική απομόνωση.

 

  Αν και βιώνουν δυσκολίες όπως όλοι, δεν τις εργαλειοποιούν για να κερδίσουν την προσοχή ή τον οίκτο. Αντιμετωπίζουν τα προβλήματα με μια αξιοπρέπεια που δεν επιζητά θεατές. Και επειδή δεν νιώθουν ότι απειλούνται, μπορούν να συγχαρούν με ειλικρίνεια την επιτυχία των άλλων.Συναισθηματική ωριμότητα και αυθεντικότητα. Είναι η μετάβαση από την ανάγκη για εξωτερική επιβεβαίωση στην εσωτερική πληρότητα.δεν επιβάλλεται, αλλά εμπνέει, ακριβώς επειδή η δύναμή του δεν πηγάζει από την κυριαρχία πάνω στους άλλους, αλλά από την αυτοκυριαρχία. Η ικανότητά τους να "τσαλακώνονται" είναι ίσως το μεγαλύτερο σημάδι ελευθερίας: όταν δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα, δεν έχεις και τίποτα να φοβηθείς.

 

«Η αυτοπεποίθησή τους δεν πηγάζει από την ανάγκη να είναι "καλύτεροι από τους άλλους", αλλά από τη δέσμευση να είναι "καλύτεροι από το χθες τους". Επενδύουν χρόνο στη μοναξιά· είτε μέσω του διαβάσματος, του διαλογισμού ή του στοχασμού, γνωρίζουν καλά πως για να παραμείνουν δυνατοί στον έξω κόσμο, πρέπει πρώτα να νιώθουν πλήρεις με τον εαυτό τους.

Αντιλαμβάνονται ότι η μόνη ουσιαστική εξουσία που διαθέτουν είναι εκείνη πάνω στις δικές τους σκέψεις και πράξεις. Αφήνουν τους γύρω τους ελεύθερους, χωρίς τάσεις επιβολής ή χειραγώγησης. Ακούγοντάς την κριτική, δεν επιτρέπουν στις ξένες φωνές να διαβρώσουν τον πυρήνα τους· κρατούν μόνο ό,τι προάγει την εξέλιξή τους και προσπερνούν τα υπόλοιπα.

 

Παρόλο που διαθέτουν ισχυρή προσωπικότητα, είναι άνθρωποι συνεργάσιμοι. Δεν επιζητούν την ένταση ούτε δημιουργούν προβλήματα εκ του μηδενός. Δεν διδάσκουν στους άλλους πώς να ζουν· απλώς ζουν οι ίδιοι με έναν τρόπο που εμπνέει τους γύρω τους.

Έχουν την ικανότητα να γελούν με τα λάθη τους. Το να μην παίρνεις τον εαυτό σου υπερβολικά σοβαρά είναι η απόλυτη απόδειξη πως δεν φοβάσαι να "τσαλακωθεί" η εικόνα σου. Η εσωτερική δύναμη, άλλωστε, δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη γαλήνη που νιώθεις όταν οι πράξεις σου ευθυγραμμίζονται απόλυτα με τις αξίες σου.»Η πραγματική δύναμη δεν φωνάζει, ούτε χρειάζεται «σκηνικά» για να επιβεβαιωθεί.

 

 

ΥΓ.«Η διαφορά ανάμεσα στην εσωτερική δύναμη και την εξωτερική εξουσία είναι καθοριστική: ο άνθρωπος που αντλεί ισχύ από μέσα του δεν έχει ανάγκη να υποτιμήσει κανέναν για να νιώσει ανώτερος. Η δύναμή του είναι ήρεμη, καθώς δεν βασίζεται στον έλεγχο των άλλων, αλλά στον αυτοέλεγχο. Είναι σπάνιο και πολύτιμο να συναντάς ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τον διευθυντή και τον υπάλληλο καθαριότητας με τον ίδιο ακριβώς σεβασμό. Αυτό είναι, ίσως, το απόλυτο τεστ χαρακτήρα.»

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΑΝΥΨΩΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

  

Η Έννοια της Ανύψωσης: Από τον Εσωτερισμό στην Πνευματική Πραγμάτωση

Στον χώρο του εσωτερισμού, η ανύψωση αναφέρεται στη διαδικασία της πνευματικής εξέλιξης και στη μετάβαση της συνείδησης σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης και κατανόησης. Θεωρείται το ταξίδι της ψυχής από την υλική προσκόλληση προς την πνευματική ελευθερία. Διάφορες σχολές, όπως αυτές των Γκουρτζίεφ και Ουσπένσκι, περιγράφουν την ανύψωση ως μια συστηματική «εσωτερική εργασία» για την αφύπνιση από την κατάσταση του «πνευματικού ύπνου».

Χριστιανισμός: Η Ανύψωση ως Θέωση

Στον Χριστιανισμό, η έννοια της ανύψωσης συναντάται τόσο σε δογματικό όσο και σε βιωματικό επίπεδο:

• Δογματικά: Αποτελεί κεντρική αναφορά της Καινής Διαθήκης, όπου ο Χριστός, 40 ημέρες μετά την Ανάσταση, «ανελήφθη εις τους ουρανούς», σηματοδοτώντας τη δόξα Του και την επιστροφή στη δεξιά πλευρά του Πατρός.
• Πνευματικά: Εκφράζει την εσωτερική πορεία του πιστού και τη μετάβαση από το «κατ' εικόνα» στο «καθ' ομοίωσιν» — δηλαδή την ένωση με τον Θεό μέσω των άκτιστων ενεργειών Του. Σε αυτή τη διαδρομή, η «νοερά προσευχή» αποτελεί το βασικό μέσο για την ανύψωση του νου και της καρδιάς πάνω από τα υλικά πράγματα.

Βουδισμός: Η Ανύψωση ως Αφύπνιση (Nirvana)

Στην ανατολική παράδοση, ο τελικός στόχος είναι η απελευθέρωση από τον κύκλο των γεννήσεων και των θανάτων (Samsara).

1. Υπέρβαση του Εγώ: Η πνευματική ανύψωση επιτυγχάνεται όταν ο άνθρωπος παύει να ταυτίζεται με τις επιθυμίες και το σώμα του.
2. Νιρβάνα: Είναι η κατάσταση όπου η «φλόγα» των παθών σβήνει, οδηγώντας σε μια ανώτερη κατάσταση γαλήνης και συνειδητότητας.
3. Τα Επίπεδα της Φώτισης (Bhumi): Στον Μαχαγιάνα Βουδισμό, η πορεία του Μποντισάτβα (εκείνου που επιδιώκει τη φώτιση για το καλό όλων των όντων) περιγράφεται ως μια σειρά από 10 πνευματικές βαθμίδες (Bhumi). Σε κάθε επίπεδο, ο ασκούμενος κατακτά μια νέα αρετή (όπως η γενναιοδωρία, η υπομονή ή η σοφία), μέχρι την τελική επίτευξη της πλήρους Βουδότητας.

 

Η Φιλοσοφία της Πνευματικής Ανύψωσης

Η φιλοσοφία της πνευματικής ανύψωσης αποτελεί μια διαχρονική αναζήτηση της ανθρώπινης σκέψης. Επικεντρώνεται στη μετάβαση από την υλική και εγωκεντρική ύπαρξη σε μια κατάσταση ανώτερης συνείδησης, ηθικής τελείωσης και αυτογνωσίας.

Ακολουθούν οι βασικοί πυλώνες αυτής της φιλοσοφίας, όπως διαμορφώθηκαν από σημαντικά ρεύματα και στοχαστές:

1. Ο Συμβολισμός του Λωτού (Βουδισμός)
Ο λωτός αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο ανύψωσης στον Βουδισμό.

• Η Διαδρομή: Ο λωτός γεννιέται μέσα στον βούρκο (υλικός κόσμος/πάθη), αναπτύσσεται μέσα στο νερό και τελικά υψώνεται πάνω από την επιφάνεια για να ανθίσει στο φως (φώτιση).
• Το Μήνυμα: Συμβολίζει την έμφυτη ικανότητα της ψυχής να υπερβαίνει τις δυσκολίες και τις λάσπες της ζωής, παραμένοντας αγνή και φωτεινή.

2. Η Διαλεκτική του Πνεύματος (G.W.F. Hegel)
Για τον Georg Hegel, η πνευματική ανύψωση δεν είναι μια τυχαία διαδικασία, αλλά η σταδιακή, νομοτελειακή εξέλιξη της συνείδησης προς το «Απόλυτο Πνεύμα». Η πορεία αυτή περιλαμβάνει τρία στάδια:

• Υποκειμενικό Πνεύμα: Η ατομική συνείδηση και ο νους.
• Αντικειμενικό Πνεύμα: Η έκφραση του πνεύματος μέσα από τους κοινωνικούς θεσμούς, το δίκαιο και την ηθική.
• Απόλυτο Πνεύμα: Η κορύφωση της ανύψωσης, όπου το πνεύμα κατανοεί πλήρως τον εαυτό του μέσω της Τέχνης, της Θρησκείας και, τελικά, της Φιλοσοφίας.

 

 

ΓΡΑΦΕΙ  ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

 

 Ο Κοινός Παρονοματής: Η ανύψωση δεν είναι μια γεωγραφική μετακίνηση, αλλά μια ποιοτική αλλαγή της συνείδησης. Είτε την πούμε «αφύπνιση» (Γκουρτζίεφ), είτε «θέωση» (Ορθοδοξία), είτε «Νιρβάνα» (Βουδισμός), πρόκειται για τη μετάβαση από το περιορισμένο «Εγώ» σε μια ευρύτερη αλήθεια.

Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΩΣ ΠΡΑΞΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ!

 μια οντολογική εξέγερση.

 

 

 

Για τους Deleuze & Guattari, η ταχύτητα δεν είναι απλώς μια φυσική κίνηση, αλλά μια πνευματική και πολιτική κατάσταση. Εισάγουν την έννοια της «νομαδικής σκέψης»: ταχύτητα σημαίνει να έχεις τη δυνατότητα να αλλάζεις και να δραπετεύεις από τα στατικά, απολιθωμένα συστήματα. Μέσω αυτής της ταχύτητας, αποκόβομαι από τη μάζα, γίνομαι πιο ελεύθερος και κινούμαι πέρα από τα τετριμμένα.

Ακόμη και μέσα από τα αρχαία παράδοξα (όπως του Αχιλλέα και της χελώνας), η ταχύτητα αμφισβητεί τη φύση της κίνησης και του χρόνου ως συνεχή μεγέθη. Με αυτόν τον τρόπο, υπερβαίνω τη συμβατική μου φύση και τον χρόνο μου. Στη φιλοσοφία, η νίκη επί της στατικότητας δεν είναι μια απλή μετακίνηση, αλλά μια πράξη αυτοκαθορισμού. Πάντα πίστευα ότι η καθυστέρηση στη δράση είναι η φυσική ροή προς τον θάνατο. Όσο λιγότερο κινείσαι, τόσο πλησιάζεις στην αδράνεια — και αδράνεια σημαίνει τέλος.

Ο άνθρωπος «σπάει» τα δεσμά της ακινησίας με τους εξής τρόπους:

• Θέληση για Δύναμη: Η ταχύτητα είναι η άρνηση του ανθρώπου να μείνει στάσιμος στις παραδόσεις και τη βιολογία του. Όπως πίστευαν οι Φουτουριστές, ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο είναι πιο όμορφο από ένα αρχαίο άγαλμα, γιατί συμβολίζει τη νίκη του πνεύματος πάνω στην αδράνεια της ύλης. Είναι, με απλά λόγια, ένας τρόπος υπέρβασης του υλικού κόσμου.
• Κατάργηση της Γεωγραφίας: Μέσω της τεχνολογίας (αυτοκίνητα, αεροπλάνα, διαδίκτυο), παύουμε να είμαστε δέσμιοι του χώρου. Η στατικότητα του «εδώ» καταργείται και γινόμαστε «πολίτες του δικτύου», καθώς η ταχύτητα εκμηδενίζει τις αποστάσεις που μας κρατούσαν απομονωμένους.
• Η Γραμμή Διαφυγής: Η στατικότητα ταυτίζεται με την υποταγή σε δομές ελέγχου (κράτος, νόμοι). Νικάμε όταν η σκέψη και η δράση μας κινούνται πιο γρήγορα από τους μηχανισμούς της κοινωνίας.
• Τεχνητή Αναβάθμιση: Η ταχύτητα μετατρέπει το σώμα από μια στατική οντότητα σε ένα δυναμικό σύστημα που κατακτά τον χώρο και τον χρόνο.

 ΥΓ. «Οι συνεργάτες μου το ξέρουν: Εκεί που οι άλλοι βλέπουν το "παράξενο", εγώ εφαρμόζω την παραπάνο καταστάση- στρατηγική.»«Η στρατηγική μου δεν είναι μέθοδος εργασίας· είναι τρόπος ζωής, ακόμα και στο παράξενο.» «Ζω και δρω με παραμοίες, τακτικες! Το παράξενο δεν με αιφνιδιάζει, είναι απλώς μέρος του σχεδίου. όσο γρήγορα και αν δράση»

 ΥΓ.Η ταχύτητα εκμηδενίζει το «εδώ και τώρα» της ανάγκης και δημιουργεί το «παντού και πάντα» της ελευθερίας.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΗ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.

 

«Όσοι έχουν δει την ταινία Matrix θα θυμούνται ότι στην τελική μάχη Νίο – Σμιθ, όταν ο Σμιθ καταργεί τα πάντα ως λόγους για τους οποίους ο Νίο πρέπει να συνεχίσει, ο πρωταγωνιστής τού απαντά ότι ό,τι κάνει, το κάνει για έναν λόγο: γιατί έχει την ελευθερία της επιλογής ("Γιατί είναι επιλογή μου").

Στη θρησκεία, επίσης, αναφέρεται ο βασικός κανόνας της Δημιουργίας ως ελευθερία της βούλησης – κοινώς, ελευθερία επιλογών. Είναι ο βασικός κανόνας του "μεγάλου παιχνιδιού" στην πραγματικότητα που ζούμε! Όποιος πάει να σφετεριστεί τις επιλογές των άλλων ή να καταργήσει την έννοια της ελεύθερης επιλογής, τότε από το Σύμπαν, τον Δημιουργό ή οποιαδήποτε άλλη ανώτερη ύπαρξη, τιμωρείται.

Ακόμα και το φίδι στη Γένεση δεν επέβαλε τη βρώση του απαγορευμένου καρπού, αλλά δελέασε τους πρωτόπλαστους, ώστε να το επιλέξουν οι ίδιοι.»

 

ΥΓ-Στο Matrix, η απάντηση του Νίο («Because I choose to») είναι η απόλυτη πράξη επανάστασης απέναντι σε ένα ντετερμινιστικό σύστημα που βασίζεται στη λογική και την αιτιοκρατία

ΥΓ.Αυτή η ελευθερία της βούλησης (Free Will) είναι όντως το «ιερό δισκοπότηρο» σε πολλά φιλοσοφικά και θρησκευτικά συστήματα

ΥΓ.3-Για τη Γένεση, ο «πειρασμός» δεν είναι εξαναγκασμός. Η αξία της ηθικής πράξης προϋποθέτει την ύπαρξη εναλλακτικής. Χωρίς την ελευθερία να επιλέξεις το «λάθος», η επιλογή του «σωστού» δεν θα είχε καμία πνευματική αξία.

ΥΓ.4-Η  πραγματικότητα μας είναι ένα πεδίο δοκιμασίας της βούλησης  ο σφετερισμός της επιλογής του άλλου (ο εξαναγκασμός) είναι η μεγαλύτερη «ύβρις». Όταν καταργείς την επιλογή κάποιου, ουσιαστικά προσπαθείς να ακυρώσεις τον βασικό κανόνα της δημιουργίας.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΓΟΝΕΙΟΣ! ΤΡΟΠΟΣ ΜΥΗΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ.

 

Η Υπέρβαση του "Εγώ" .
Από την πλευρά της ηθικής φιλοσοφίας, η γονεϊκότητα είναι η απόλυτη άσκηση στην ανιδιοτέλεια. Αναγκάζει το υποκείμενο να μετατοπίσει το κέντρο του κόσμου του από τον εαυτό του σε έναν άλλο άνθρωπο. Αυτή η "ριζική ευθύνη" (κατά τον Εμανουέλ Λεβινάς) προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για ηθική ωρίμανση και την εμπειρία της αγάπης χωρίς αντάλλαγμα. Ο άνθρωπος έχει επίγνωση της θνητότητάς του. Η απόκτηση παιδιών λειτουργεί ως μια μορφή "βιολογικής και πνευματικής αθανασίας". Φιλοσοφικά, είναι η συμμετοχή στο αιώνιο γίγνεσθαι της ζωής. Όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, μέσω της αναπαραγωγής το θνητό ον μετέχει στο θείο και το αιώνιο όσο του επιτρέπεται. Στην υπαρξιστική αναζήτηση νοήματος, η ανατροφή ενός ανθρώπου είναι το πιο σύνθετο "έργο τέχνης". Δεν είναι απλώς κατασκευή, αλλά "ποίηση" (με την αρχαιοελληνική έννοια του δημιουργείν). Ο γονέας διαμορφώνει συνειδήσεις και αξίες, δίνοντας ένα σαφές και καθημερινό "γιατί" στην ύπαρξή του, καταπολεμώντας το υπαρξιακό κενό. Οι Στωικοί και οι Επικούρειοι τόνιζαν τη σημασία της παρατήρησης της φύσης. Ένας γονέας έχει το προνόμιο να βλέπει τον κόσμο ξανά από την αρχή μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Αυτό αναζωογονεί την αίσθηση της έκπληξης (το θαυμάζειν των προσωκρατικών), που αποτελεί την αρχή κάθε φιλοσοφίας. Το παιδί λειτουργεί ως καθρέφτης. Στη σχέση γονέα-παιδιού, ο γονέας αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τις δικές του αδυναμίες, τραύματα και προκαταλήψεις. Αυτή η διαδικασία προσφέρει μια βαθιά ευκαιρία για αυτοβελτίωση και αυτογνωσία ("Γνώθι σαυτόν"), καθώς η εκπαίδευση του παιδιού μετατρέπεται σε αυτο-εκπαίδευση του γονέα. Σε έναν κόσμο που συχνά φαίνεται παράλογος ή κυνικός, η γονεϊκότητα είναι μια πράξη ακραίας αισιοδοξίας και πίστης στο μέλλον. Είναι η έμπρακτη δήλωση ότι "η ζωή αξίζει να συνεχιστεί", μια φιλοσοφική θέση που επιλέγει την κατάφαση στη ζωή (το Ja-sagen του Νίτσε) έναντι του μηδενισμού. Στην ανατολική φιλοσοφία, η «ευσέβεια προς τους γονείς» (xiao) θεωρείται η ρίζα κάθε καλοσύνης. Ο Κομφούκιος πίστευε ότι η σχέση γονέα-παιδιού είναι το θεμέλιο για την αγάπη προς την ανθρωπότητα και την πολιτική σταθερότητα. Χάνα Άρεντ: Η Έννοια της «Γεννητικότητας» (Natality)
Η Άρεντ ανέδειξε τη σημασία της γέννησης νέων ανθρώπων ως την απόλυτη πράξη ελπίδας και ανανέωσης του κόσμου. Κάθε παιδί φέρνει μαζί του την πιθανότητα για μια νέα αρχή, προστατεύοντας την ανθρωπότητα από τη στασιμότητα και τη φθορά. Η ανατροφή των παιδιών συγκρίνεται με τον μοναχισμό, καθώς απαιτεί την ίδια αυτοθυσία και αγάπη. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρομοιάζει τη χριστιανική οικογένεια με «κατ’ οίκον εκκλησία». Θεωρείται ότι οι προσευχές ενός ευσεβούς παιδιού συνεχίζουν να ωφελούν τον γονέα ακόμη και μετά τον θάνατό του (Sadaqah Jariyah). Τα παιδιά θεωρούνται το ύψιστο σημάδι θεϊκής ευλογίας και ηθικής ολοκλήρωσης του ατόμου. Η γονεϊκότητα είναι πεδίο εξάσκησης της συμπόνιας (karuna) και της ενσυνειδητότητας. Ο γονέας μαθαίνει να αποδεσμεύεται από το «εγώ» του μέσω της φροντίδας του άλλου. Η θρησκευτική προσέγγιση βλέπει τη γονεϊκότητα όχι ως βάρος, αλλά ως το όχημα για να γίνει κανείς καλύτερος άνθρωπος.

 

ΤΑ ΥΠΕΡ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Μελέτες δείχνουν ότι οι γονείς αναφέρουν υψηλότερα επίπεδα ικανοποίησης από τη ζωή και συναισθηματικής ευεξίας (well-being) σε σχέση με όσους δεν έχουν παιδιά. Η επιτυχής ανταπόκριση στις ανάγκες ενός παιδιού ενισχύει την αυτοπεποίθηση του γονέα, προσφέροντάς του το αίσθημα ότι είναι ικανός και απαραίτητος. Η καθημερινή διαχείριση προκλήσεων εκπαιδεύει τον γονέα στην επίλυση προβλημάτων και στη ρύθμιση των συναισθημάτων του, αναπτύσσοντας μεγαλύτερη αντοχή στο στρες. Η γονεϊκότητα μειώνει το αίσθημα της απομόνωσης, καθώς δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς εντός της οικογένειας και διευρύνει το κοινωνικό δίκτυο μέσω του σχολείου και άλλων δραστηριοτήτων. Μέσω του "κατοπτρισμού" (βλέποντας τον εαυτό τους στις αντιδράσεις του παιδιού), οι γονείς έρχονται συχνά σε επαφή με το δικό τους "εσωτερικό παιδί", οδηγούμενοι σε βαθύτερη αυτογνωσία και ψυχολογική θεραπεία.

 

ΓΟΝΕΙΟΣ ΕΝΑ ΤΡΟΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

 

 

Η μεταφορά του DNA μέσω των παιδιών είναι μια θαυμαστή διαδικασία που συνδυάζει τη βιολογική ακρίβεια με την τυχαιότητα, εξασφαλίζοντας τη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου. Κάθε παιδί λαμβάνει ακριβώς το 50% του DNA από κάθε γονέα. Αυτό σημαίνει ότι είσαι παρών σε κάθε κύτταρο του παιδιού σου, αλλά σε έναν εντελώς νέο, μοναδικό συνδυασμό που δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην ιστορία. Κατά τη δημιουργία των αναπαραγωγικών κυττάρων, τα γονίδιά σου «ανακατεύονται» (recombination). Έτσι, δεν μεταφέρεις απλώς στατικά δεδομένα, αλλά μια ανανεωμένη εκδοχή του γενετικού σου κώδικα. Η επιστήμη πλέον δείχνει ότι δεν μεταφέρεις μόνο τα γονίδια, αλλά και τον τρόπο που αυτά «εκφράζονται». Οι εμπειρίες, η διατροφή και το περιβάλλον σου μπορούν να αφήσουν χημικά σημάδια στο DNA που μεταβιβάζονται, προσφέροντας στα παιδιά σου επιγενετικά εφόδια για την επιβίωσή τους. Μέσω των παιδιών σου, το DNA σου συνεχίζει στα εγγόνια (25%) και στα δισέγγονα (12.5%). Φιλοσοφικά, αυτό σε καθιστά έναν κρίκο σε μια αδιάσπαστη αλυσίδα που κρατάει εκατομμύρια χρόνια. Οι μητέρες έχουν το μοναδικό προνόμιο να μεταφέρουν το μιτοχονδριακό DNA αυτούσιο σε όλους τους απογόνους τους, δημιουργώντας μια απευθείας γενετική γραμμή που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Κάθε κύτταρο του παιδιού σου περιέχει 23 χρωμοσώματα από εσένα. Αυτό το DNA είναι το λειτουργικό εγχειρίδιο που καθορίζει τα πάντα, από το χρώμα των ματιών μέχρι την προδιάθεση για συγκεκριμένες δεξιότητες, εξασφαλίζοντας ότι ένα μέρος σου παραμένει ζωντανό και δρών στο παρόν. Ενώ το σώμα είναι θνητό, τα γενετικά κύτταρα (germline) είναι δυνητικά «αθάνατα». Μεταφέροντας το DNA σου, συμμετέχεις σε μια αδιάκοπη ροή ζωής που ξεκίνησε πριν από χιλιάδες χρόνια και θα συνεχιστεί στο μέλλον, όσο υπάρχουν απόγονοι. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας Ανθρώπινου Γονιδιώματος (NHGRI), οι γονείς μεταφέρουν επίσης «μνήμη» μέσω χημικών σημάτων στο DNA. Αυτό σημαίνει ότι οι προσαρμογές που έκανες εσύ στο περιβάλλον σου μπορούν να βοηθήσουν το παιδί σου να είναι καλύτερα προετοιμασμένο για τη ζωή. Η ομοιότητα στις κινήσεις, το χαμόγελο ή τον τρόπο σκέψης δεν είναι σύμπτωση, αλλά η έκφραση των γονιδίων σου. Αυτός ο «κατοπτρισμός» προσφέρει στον γονέα μια βαθιά υπαρξιακή επιβεβαίωση ότι η ουσία του συνεχίζεται. το παιδί σου είναι η φυσική σου προέκταση. Τα γονίδιά σου είναι το «λογισμικό» που συνεχίζει να τρέχει σε έναν νέο «υπολογιστή».

• Η Ροή της Ζωής: Από τη στιγμή που το DNA σου περνά στην επόμενη γενιά, η δική σου βιολογική πληροφορία αποκτά τη δυνατότητα να ταξιδέψει στο άπειρο.
• Η Μιτοχονδριακή Εύα: Οι επιστήμονες μέσω του National Geographic εξηγούν πώς οι γενετικές γραμμές μας συνδέουν με προγόνους χιλιάδων ετών. Είσαι το «τώρα» μιας αλυσίδας που δεν έχει σπάσει ποτέ. Μέσω της ανατροφής, εμποτίζεις το παιδί σου με τον τρόπο που σκέφτεσαι, τις αρχές σου και το ήθος σου. Αυτά τα στοιχεία γίνονται μέρος της προσωπικότητάς του και, στη συνέχεια, εκείνο θα τα μεταδώσει στα δικά του παιδιά. Οι ιστορίες σου και η σοφία σου γίνονται «μύθοι» μέσα στην οικογένεια, εξασφαλίζοντας την παρουσία σου στο μέλλον ως σημείο αναφοράς. Η θνητότητα μας κάνει να νιώθουμε μικροί. Το παιδί όμως είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι η ύπαρξή μας είχε νόημα και συνέχεια. Ο Σοπενχάουερ υποστήριζε ότι η «Βούληση για Ζωή» είναι η δύναμη που μας ωθεί να αναπαραχθούμε για να νικήσουμε τον θάνατο. Μέσω του παιδιού, η δική σου θέληση για ύπαρξη βρίσκει νέο σώμα και νέα φωνή.

 

 

ΥΓ. 1: Έχω ακούσει πάμπολλες φορές από «πρωτοπόρους» στον χώρο της αναζήτησης ότι το να κάνεις παιδί είναι το «τέλος» σου και άλλα τέτοια δακρύβρεχτα και «φλογερά». Η απάντησή μου είναι αυτό το κείμενο, καθώς και οι πράξεις μου ως υπέρμαχος και ενεργός υποστηρικτής των πιτσιρικάδων.

ΥΓ. 2: Η απάντησή μου δεν δίνεται μόνο μέσω αυτού του κειμένου, αλλά και μέσω δράσεων:

1. Ως χορηγός στα site του δικτύου Gestalt του Γρηγόρη Τσουκαλά, καθώς και με μικρές πράξεις κοινωφελείας στον Σύλλογο «Η Αγκαλιά», που στηρίζει μόνες μητέρες που αγωνίζονται να φέρουν στον κόσμο ή να μεγαλώσουν το παιδί τους.
2. Ως χορηγός επικοινωνίας στον Σύλλογο «Η Καρδιά του Παιδιού».

ΥΓ. 3: Παύστε να μας το παίζετε «πρωτοπόροι ερευνητές-μύστες» στον χώρο του αποκρύφου και της αναζήτησης, όταν ταυτόχρονα θεωρείτε τα παιδιά καταστροφή! Προσωπικά, και μόνο γι' αυτό, σας θεωρώ «μύστες της χαβούζας».

ΥΓ. 4: Ε, και εγώ «κακομαθημένο παιδάκι» είμαι· γι' αυτό, μέσω αυτού του κειμένου και της γραφής μου, προσπαθώ να βάλω το «μολύβι στη μύτη» εκείνου που μας θεωρεί καταστροφή και να τον ρωτήσω: «Σου αρέσει, ρε; Σου αρέσει;».

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ