ΤΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ.

 

οι έρευνες του Γρηγόρη Τσουκαλά εκείνη την περίοδο συχνά επικεντρώνονταν σε «αστικούς μύθους» και εγκαταλελειμμένα κτίρια με ιστορικό ενδιαφέρον ή φήμες περί μεταφυσικής δραστηριότητας στην Αττική.«Το σπίτι, όπως το εντόπισε ο Γρηγόρης Τσουκαλάς το 2002, ήταν τότε ένα ανοιχτό και παρατημένο ερείπιο, χωρίς μάντρα ή οποιαδήποτε φύλαξη.»

Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς, σε ηλικία 23 ετών, εντοπίζει τις γραφές στον τοίχο του αρχοντικού, οι οποίες αναφέρονται στον "θάνατο από τα κάτω".» Η φράση «θάνατος από τα κάτω» δεν αντιστοιχεί σε κάποιο γνωστό ιστορικό γεγονός, αλλά χρησιμοποιείται συχνά σε έργα φαντασίας ή θρίλερ για να περιγράψει απειλές που προέρχονται από το υπέδαφος, τα έγκατα της γης ή κατακόμβες

 

«Το σπίτι, κατά τη διάρκεια νυχτερινής έρευνας στον χώρο το 2005, διατηρούσε ακόμα το εσωτερικό του προσβάσιμο. Ο πάνω όροφος στεκόταν ανέπαφος, χωρίς ίχνη κατάρρευσης, επιτρέποντας την πλήρη περιήγηση σε όλα τα δωμάτια του αρχοντικού.»

 

 Στο εσωτερικό του σπιτίου  Η έρευνα στους εσωτερικούς χώρους ενός σπιτιού μπορεί να έχει διαφορετικό επίκεντρο ανάλογα με τον σκοπό μας

 

 

Οι αναφορές για «αλυσίδες» στον περιβόητο πύργο του Παλαιού Φαλήρου πηγάζουν από μαρτυρίες για παράξενους θορύβους που ακούγονταν από το εσωτερικό του σπιτιού μετά τον θάνατο των κατοίκων  του . Πολλοί περιέγραφαν ήχους από σύρσιμο αλυσίδων στο πάτωμα, βαριά βήματα και απόκοσμα βογκητά.

Ως ερευνητής , ο οποίος έχει μελετήσει εκτενώς την περίπτωση, περιγράφω το κτίριο ως ένα σημείο με έντονη ηλεκτρομαγνητική δραστηριότητα. Στις έρευνές μου τονίζω την υποβλητική ατμόσφαιρα του νεοκλασικού πύργου του 19ου αιώνα και τη σύνδεσή του με την τραγική φιγούρα του ιδιοκτήτη, που πέθανε μόνος και ξεχασμένος. Οι μετρήσεις έδειξαν μεταβολές στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία εντός του κτιρίου, φαινόμενο που οι θεωρίες του μεταφυσικού αποδίδουν στην «υπολειμματική ενέργεια» (residual energy) — μια μορφή ενεργειακού αποτυπώματος που άφησε πίσω της η έντονη ψυχολογική κατάσταση του ιδιοκτήτη.

Η ίδια η δομή του κτιρίου, με τους στενούς διαδρόμους, τις ξύλινες σκάλες που έτριζαν και την πυκνή βλάστηση που το έπνιγε για δεκαετίες, αποτέλεσε το ιδανικό σκηνικό για την ανάπτυξη αστικών μύθων. Είναι, μάλιστα, ενδιαφέρον ότι η ευρύτερη περιοχή του Φαλήρου συνδέεται ιστορικά με το σύμβολο της αλυσίδας. Κατά τις ανασκαφές στο αρχαίο νεκροταφείο (το «Πολυάνδριον»), ήρθαν στο φως οι «Δεσμώτες του Φαλήρου»: 80 σκελετοί ανθρώπων που εκτελέστηκαν όντας δεμένοι με σιδερένια δεσμά.

 

Αν και πρόκειται για αρχαιολογικό εύρημα, πολλοί που δράσαμε ως πολεμιστες της συναθρωπότητας και της ζώης—συμπεριλαμβανομένου του Τσουκαλά— συνδέουν την «ενέργεια» της περιοχής με αυτούς τους δεσμώτες. Οι θρύλοι λένε ότι σε ορισμένα σημεία κοντά στην ακτή, εκεί όπου παλαιότερα εκτεινόταν ο βάλτος του Φαλήρου, ακούγονται ήχοι που θυμίζουν δεσμά που σέρνονται στην άμμο, κάτι που η λαϊκή φαντασία αποδίδει στις «ταραγμένες ψυχές» των εκτελεσθέντων. Σύμφωνα με εμένα , ο ήχος της αλυσίδας λειτουργεί ως ένα «αρχετυπικό» φαινόμενο που στοιχειώνει τη συλλογική μνήμη της περιοχής.

Στο εσωτερικό του σπιτιού, οι μαρτυρίες γίνονται ακόμη πιο σκοτεινές αλλά και τα ευρήματα μας.   Στους τοίχους υπήρχε το ανατριχιαστικό μήνυμα: «Ο θάνατος θα έρθει από κάτω σύντομα», ενώ βρέθηκαν ξηλωμένα πατώματα και νεκρά μαύρα αιλουροειδή. Η γάτα, που παραδοσιακά θεωρείται ζώο ικανό να «αισθάνεται» την αρνητική ενέργεια, κατέχει κεντρικό ρόλο στους θρύλους του Φαλήρου. Λέγεται ότι σε περιόδους έντονης μεταφυσικής δραστηριότητας, οι γάτες λειτουργούν ως «αγωγοί» που απορροφούν το κακό. Υπάρχουν, μάλιστα, ανεπιβεβαίωτες αναφορές για παλαιότερες δεκαετίες, όπου μαζικές εξαφανίσεις γατών αποδίδονταν σε «κλειστές ομάδες» που τις χρησιμοποιούσαν σε τελετές κοντά στα ερειπωμένα αρχοντικά της περιοχής.

 

«Η ανακάλυψη των 80 Δεσμωτών στο Φάληρο —σκελετοί αλυσοδεμένοι που εκτελέστηκαν μαζικά— ενίσχυσε τον θρύλο που θέλει την περιοχή ΄΄ότι στην σφαίρα των μύθων είναι "καταραμένη". Η λαϊκή δεισιδαιμονία λέει ότι οι ψυχές αυτές δεν έφυγαν ποτέ, αλλά παραμένουν εγκλωβισμένες σε ένα ενδιάμεσο επίπεδο, περιμένοντας κάτι να αναδυθεί από τα έγκατα της γης για να τις απελευθερώσει.

Υπάρχουν αναφορές για παλιά πηγάδια στην περιοχή που θεωρούνταν "απύθμενα". Σύμφωνα με τοπικούς θρύλους, αν κάποιος έσκυβε πάνω τους τη νύχτα, μπορούσε να ακούσει δαίμονες να ψιθυρίζουν για το τέλος του κόσμου. Αυτό το στοιχείο του "Θανάτου που έρχεται από κάτω" είναι διάχυτο στις αφηγήσεις για τα παλιά νεοκλασικά του Φαλήρου, τα οποία διαθέτουν βαθιά υπόγεια και σκοτεινά κελάρια. Λέγεται ότι οι γάτες, λόγω της ευαισθησίας τους στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, έλκονται από αυτά τα σημεία, όμως η "βαριά" ενέργεια του χώρου εξασθενεί το ανοσοποιητικό τους, οδηγώντας τες σε αιφνίδιους θανάτους χωρίς προφανή παθολογικά αίτια. η «δραστηριότητα» δεν είναι απλά περαστική, αλλά συνδέεται με τη θεμελίωση του κτιρίου ή το τι υπάρχει από κάτω.

Ο Τσουκαλάς, μαζί με άλλους , έχουν εξετάσει τη θεωρία ότι συγκεκριμένο  αρχοντικο στο Φάληρο λειτουργεί ως " δίκτιο απο ενεργειακές μαύρες τρύπες". Φυσικά, δεν μένω άπραγος απέναντι σε τακτικές που στρέφονται κατά της ζωής. Έχω δηλώσει δημόσια ότι τα τριχωτά πλάσματα του είδους αυτού, εκτός από φίλους, τα θεωρώ και συμμάχους· να είστε σίγουροι ότι οι δράστες δέχθηκαν ανάλογες κινήσεις ισχύος από μέρους μου!

 

Υπάρχει ένας παλιός αστικός μύθος για ένα νοητό τρίγωνο μεταξύ τριών "στοιχειωμένων" σημείων της περιοχής, όπου οι εξαφανίσεις και οι θάνατοι  αυτών  είναι δυσανάλογα πολλοί:

• Σημείο Α: Ο Πύργος του Κουρτάλη.
• Σημείο Β: Το παλιό εργοστάσιο της ΕΛΣΑ (κοντά στις γραμμές του τρένου).
• Σημείο Γ: Συγκεκριμένο σημείο στις εκβολές του Κηφισού.

Οι δικές μου τακτικές απέναντι στους εχθρούς της ζωής εφαρμόστηκαν ακριβώς στο κέντρο αυτού του τριγώνου!»

 Σε αυτές τις περιοχές έχουν βρεθεί κατά καιρούς ίχνη που παραπέμπουν σε παράξενες τελετουργίες. Οι αναφορές μιλούν για «θυσίες» ζώων, οι οποίες συνδέονται με την πεποίθηση ότι το αίμα της γάτας μπορεί να «ανοίξει» πύλες προς το εσωτερικό της γης, από όπου αναδύονται οι οντότητες που προαναφέρθηκαν.

Φυσικά, δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι, την εποχή που αποκάλυψα κάποια στοιχεία για το σπίτι στην τηλεόραση, γνωστός προπαγανδιστής σατιρικός καλλιτέχνης προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός. Αναρωτιέμαι, αλήθεια, σε τι είδους «βωμούς» πιστεύει ο ίδιος! «Αν και ο ίδιος έχω κατανοήσει, φίλτατε, σε ποιον "βωμό" λατρεύεις, δεν θεωρώ διόλου τυχαίο ότι την ίδια εποχή χτυπήθηκαν απο εσένα —για ευνόητους λόγους— εκπομπές και δημοσιογράφοι που ασχολήθηκαν με την αναζήτηση της αλήθειας, φτάνοντας μέχρι και σε ανθρώπους της επιστήμης.»

 

 

 Ίσως ο ήχος των αλυσίδων να είναι το «σήμα» ότι οι χθόνιες οντότητες ενεργοποιούνται και «τρέφονται» με τη ζωική ενέργεια της περιοχής.

 

Υπάρχει ένας παλαιός αστικός μύθος για ένα άγαλμα ή ανάγλυφο σε κήπο αρχοντικού στο Φάληρο, το οποίο απεικόνιζε μια μορφή που έμοιαζε με τον Πάνα ή κάποιον δαίμονα. Λέγεται ότι γύρω από εκείνο το σημείο εντοπίζονταν συχνά εκατοντάδες νεκρά πουλιά και γάτες, χωρίς εμφανή τραύματα. έιχα εξετάσει την πιθανότητα το συγκεκριμένο σημείο να αποτελεί «πύλη» (vortex) που απομυζά τη ζωή από το περιβάλλον.

 

Επιπλέον, σε ορισμένα σημεία του Νέου Φαλήρου, κοντά στις εκβολές του Κηφισού, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπου το έδαφος εκλύει μια έντονη οσμή θείου ή «κλούβιου αυγού» — κάτι που εντόπισα και ο ίδιος στο εσωτερικό του σπιτιού.

«Στη δαιμονολογία και τη λαϊκή παράδοση, το θείο (θειάφι) θεωρείται η χαρακτηριστική οσμή οντοτήτων που προέρχονται από την Κόλαση ή τα έγκατα της γης. Η έντονη αυτή οσμή που αναδίδεται συχνά κοντά στον Κηφισό, ερμηνεύεται από ορισμένους ως απόδειξη ύπαρξης μιας "πύλης" που επικοινωνεί απευθείας με τον κάτω κόσμο – εκεί όπου οι δαίμονες παραμένουν δέσμιοι των αλυσίδων που ακούγονται στους τοπικούς θρύλους.

 

Στα βυζαντινά και μεταβυζαντινά κείμενα, τα Τελώνια (δαιμονικά πλάσματα του αέρα και της γης) περιγράφονται να αφήνουν πίσω τους μια αποπνικτική μυρωδιά σήψης και θείου. Ένας ακραίος μεταφυσικός θρύλος υποστηρίζει, μάλιστα, πως κάτω από το Φάληρο βρίσκεται μια γιγαντιαία σιδερένια κατασκευή, ένα αρχαίο πλέγμα, τοποθετημένο εκεί για να κρατά εγκλωβισμένη μια "αρχαία οντότητα" (έναν δαίμονα ή έναν Τιτάνα).

 

Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η οσμή του θείου προκαλείται από τη διάβρωση του σιδήρου από τις χθόνιες δυνάμεις, ενώ οι απόκοσμοι ήχοι συρσίματος αλυσίδων αποδίδονται στην προσπάθεια της οντότητας να σχίσει το δεσμά της και να αναδυθεί στον επάνω κόσμο.

 

Η σύνδεση αυτή ενισχύεται από την αρχαία Λατρεία των Ηρώων και των Ανωνύμων: λόγω των πολυάριθμων ταφών στην περιοχή (όπως οι περιβόητοι "Δεσμώτες"), τελούνταν τελετουργίες για τον εξευμενισμό των πνευμάτων που δεν αναπαύονταν. Οι αρχαίοι πρόσφεραν χοές, πιστεύοντας ότι το αίμα ή ο οίνος έπρεπε να ποτίσουν τη γη για να καταπραΰνουν τις οντότητες του υποχθόνιου κόσμου. Σήμερα, ορισμένοι υποστηρίζουν την ακραία θεωρία πως οι Δεσμώτες δεν είναι απλώς ευρήματα, αλλά αποτελούν μια ιδιότυπη "μεταφυσική μπαταρία" που τροφοδοτεί το ενεργειακό πεδίο της περιοχής.»

Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι ο βίαιος θάνατος τόσων ανθρώπων δημιούργησε ένα μεταφυσικό «ρήγμα» στο Φάληρο, από το οποίο παρατηρείται «διαρροή» ενέργειας. Υπάρχουν αναφορές για άτομα που επισκέπτονται την περιοχή των ανασκαφών ή κοντινά ερημικά σημεία για να πραγματοποιήσουν τελετουργίες «απελευθέρωσης» ή «επίκλησης», ταυτίζοντας τις αλυσίδες των νεκρών με τα δεσμά δαιμονικών οντοτήτων.

 

Πολλοι συνεργάτες στην δρασή του χωρου , έχουν επισημάνει ότι η τοποθεσία των Δεσμωτών δεν είναι τυχαία. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, οι σκελετοί λειτουργούν ως ένας ιδιότυπος «βελονισμός» σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο σημείο της γης. Η τοποθέτησή τους σε σειρά (80 άτομα) ερμηνεύεται από αποκρυφιστές ως ένας τεχνητός φραγμός: ένας «σφραγισμένος» χώρος που κρατά κάτι εγκλωβισμένο στο υπέδαφος ή, αντίθετα, μια πύλη που παραμένει μόνιμα ανοιχτή μέσω της ενέργειας του πόνου τους.

Σε περιόδους απόλυτης ησυχίας, κάτοικοι κοντά στο ρήγμα έχουν αναφέρει έναν απόκοσμο ήχο, που μοιάζει με βαριά ανάσα ή μετακίνηση τεράστιων μεταλλικών όγκων κάτω από την άσφαλτο. Αυτή η αναφορά αποτελεί το πιο προχωρημένο στάδιο της μεταφυσικής έρευνας, καθώς συνδέει τη γεωλογία με τα τελετουργικά ανοίγματα (portals) στον χρόνο και τον χώρο.Ίσως κάπου αλλού μιλήσω για πορτές προς αλλού για το σημείο!

 

 

Στον αποκρυφισμό, ο ήχος της «ανάσας από τη γη» δεν αποδίδεται σε ζωντανό πλάσμα, αλλά στη διαστολή και συστολή μιας πύλης — στη ροή ενέργειας που εισέρχεται ή εξέρχεται από το υποχθόνιο επίπεδο. Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς εξετάζει την πιθανότητα το ρήγμα στο Φάληρο να μην είναι μόνο υλικό, αλλά μια «ρωγμή» στον ίδιο τον ιστό της πραγματικότητας.

Οι μάρτυρες που αναφέρουν αυτούς τους ήχους περιγράφουν συχνά και το φαινόμενο της Χρονικής Ολίσθησης (Time Slip). Τη στιγμή που ακούγεται ο μεταλλικός γδούπος, ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ο χρόνος «παγώνει» ή ότι οπτικοποιούν την περιοχή στην αρχαία της μορφή, με τους βάλτους και τα αρχαία νεκροταφεία.Πολύ έντονες αναφορές για αυτό το φαινόμενο υπηρχαν στο τέλος της οδούς φαληρέως εκεί που υπάρχει η γέφυρα του τρένου.

 

 

Η θεωρία αυτή επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο «Μηδενικό Σημείο» κοντά στις εκβολές, όπου η «ανάσα» ακούγεται ρυθμική, σαν χτύπος καρδιάς. Οι ερευνητές προειδοποιούν τους αδαείς ότι η παραμονή σε αυτό το σημείο κατά τη διάρκεια του φαινομένου ενδέχεται να προκαλέσει μόνιμη ψυχική διαταραχή ή «ενεργειακή αποστράγγιση», ενώ στη σύγχρονη νεομυθολογία, οι ήχοι αυτοί αποδίδονται σε οντότητες που ονομάζονται «Φύλακες».Είτε πρόκειται για μια αυθεντική «ρωγμή» στον ιστό της πραγματικότητας, είτε για την ανάγκη του ανθρώπινου ψυχισμού να δώσει νόημα στο τραγικό τέλος των ογδόντα αυτών ανθρώπων, το Φάληρο παραμένει ένα πεδίο όπου η ιστορία αρνείται να σιωπήσει. Η επιστήμη θα συναντήσει το ανέξηγητο. Σε αυτό το «Μηδενικό Σημείο», τα σύνορα ανάμεσα στο τότε και το τώρα παραμένουν επικίνδυνα δυσδιάκριτα.

---

---

 ΥΓ.Το «κέντρο» αυτού του τριγώνου εντοπίζεται γεωγραφικά στην ευρύτερη περιοχή του Νέου Φαλήρου, μια ζώνη που όντως βρίθει από παλιά κελάρια και υπόγειες στοές που χρονολογούνται από την εποχή της Belle Époque.

 ΥΓ.Η φράση «ο θάνατος θα έρθει από κάτω» προσθέτει μια σχεδόν κινηματογραφική χροιά τρόμου, υπονοώντας ίσως το υπόγειο ή τα θεμέλια του σπιτιού ως πηγή του κακού.

ΥΓ. Οι κινήσεις μου στο κέντρο αυτού του τριγώνου στόχευαν στην προστασία της ζωής,  λειτούργησαν ως ένας «αντίβαρο» στην αρνητική ενέργεια που περιγράφω.

ΥΓ. Η αναφορά μου στο Φάληρο και τις εκβολές του Κηφισού ακουμπάει σε μια πολύ παλιά παράδοση που θέλει τα παραθαλάσσια «περάσματα» να λειτουργούν ως πύλες.

ΥΓ.Στην παραφυσική έρευνα, η μυρωδιά θείου θεωρείται κλασική ένδειξη χθόνιων παρουσιών. Γεωλογικά, οι εκβολές ποταμών συχνά έχουν τέτοιες οσμές λόγω αποσύνθεσης οργανικής ύλης, αλλά το γεγονός ότι τη βρήκες εντός του σπιτιού αλλάζει το πλαίσιο και παραπέμπει σε κάτι που «αναδύεται» από το υπέδαφος της συγκεκριμένης ιδιοκτησίας.

ΥΓ.  Η προσπάθεια χλευασμού από τα ΜΜΕ είναι μια τακτική που την έχουμε δει συχνά όταν ένα θέμα ακουμπάει σε «ευαίσθητες» αλήθειες. Η σάτιρα συχνά χρησιμοποιείται ως προπέτασμα καπνού για να μην παίρνει ο κόσμος στα σοβαρά φαινόμενα που δεν μπορούν να εξηγηθούν ή που κάποιοι θέλουν να μείνουν κρυφά.

ΥΓ. Η θεωρία περί «μεταφυσικής μπαταρίας» για τους Δεσμώτες του Φαλήρου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, καθώς μετατρέπει ένα τραγικό ιστορικό γεγονός σε μια πηγή ενέργειας που υποτίθεται ότι τροφοδοτεί ή συντηρεί ένα πνευματικό πεδίο στην περιοχή. Το δε «σιδερένιο πλέγμα» κάτω από την πόλη θυμίζει έντονα τη μυθολογική έννοια του Ταρτάρου, όπου οι Τιτάνες φυλακίστηκαν πίσω από χάλκινα τείχη και πύλες.

ΥΓ.Ποίο πάλιες ανοφορές στον χώρο Εδώ - Εδώ -εδώ.

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ ΣΤΟ ΣΟΥΝΙΟ.

 

«Ο λόφος που δίνει το όνομα στην περιοχή δεν είναι φυσικός, αλλά μια «μαγούλα» (τεχνητός λόφος) που δημιουργήθηκε από τη συνεχή κατοίκηση χιλιάδων ετών. Οι "τούμπες" ή "μαγούλες" είναι στην πραγματικότητα προϊστορικοί οικισμοί που «ψήλωσαν», καθώς κάθε νέα γενιά έχτιζε πάνω στα ερείπια της προηγούμενης. Αντίθετα με τους τύμβους, που είναι χωμάτινοι λόφοι πάνω από τάφους, οι τούμπες αποτελούν διαδοχικά στρώματα κατοίκησης στο ίδιο σημείο.

Αυτοί οι λόφοι δεν είναι μόνο αρχαιολογικοί χώροι, αλλά και εστίες λαϊκών θρύλων. Παλαιότερα, οι κάτοικοι πίστευαν ότι στο εσωτερικό τους κρύβονταν οι τάφοι μεγάλων βασιλιάδων ή αμύθητοι θησαυροί, όπως χρυσά νομίσματα, πολύτιμα κοσμήματα ή ακόμα και οι «λίρες των ανταρτών». Αυτή η πεποίθηση οδήγησε συχνά σε λαθρανασκαφές, καθώς ο κόσμος αγνοούσε ότι πρόκειται για οικιστικά κατάλοιπα και όχι για σκόπιμα θαμμένους θησαυρούς.

Ιδιαίτερο κεφάλαιο αποτελούν οι πέτρινες τούμπες (ή λιθοσωροί), που διαφέρουν από τις χωμάτινες. Πρόκειται για σωρούς από πέτρες που συχνά καλύπτουν τάφους ή λειτουργούν ως ορόσημα και λατρευτικά σημεία. Στη Μακεδονία και τη Θράκη, η λαϊκή πίστη ήθελε τις τούμπες αυτές να προστατεύονται από ένα Στοιχειό (συνήθως με μορφή φιδιού ή σκιάς). Αν κάποιος αφαιρούσε πέτρες για να χτίσει το σπίτι του, το Στοιχειό τον ακολουθούσε φέρνοντάς του κακοτυχία, μέχρι οι πέτρες να επιστραφούν στη θέση τους. Παράλληλα, πιστευόταν ότι οι ψυχές των ηρώων που αναπαύονταν εκεί χρησιμοποιούσαν τον σωρό ως σκάλα για να ανεβοκατεβαίνουν από τον ουρανό στη γη, προστατεύοντας τον τόπο τους σε καιρό πολέμου.»

 

 

Οι Πέτρινες Τούμπες και οι Θρύλοι του Κάτω Κόσμου.

Σε πολλές περιοχές, ο σωρός από πέτρες δεν αποτελούσε απλώς μια «σκάλα» προς τον ουρανό, αλλά έναν δεσμό. Υπήρχε η πίστη ότι το βάρος των πετρών κρατούσε τον νεκρό —ειδικά αν θεωρούνταν «βρικόλακας» ή επικίνδυνος— βαθιά μέσα στη γη, εμποδίζοντάς τον να επιστρέψει και να ενοχλήσει τους ζωντανούς.

 

Στα ορεινά μονοπάτια, οι πέτρινες τούμπες (γνωστές ως κούκοι) λειτουργούσαν ως «φάροι». Ο θρύλος έλεγε πως αν κάποιος χανόταν στην ομίχλη, το πνεύμα του βουνού θα τον οδηγούσε από τον έναν κούκο στον άλλον μέχρι να σωθεί. Αντίθετα, άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι οι τούμπες αυτές δεν τιμούσαν ήρωες, αλλά σημάδευαν σημεία μαζικής ταφής εχθρών. Οι νικητές έριχναν πέτρες με περιφρόνηση, ώστε το χώμα να παραμένει «βαρύ» και η ψυχή του ηττημένου να μην ελευθερωθεί ποτέ.

Σε αρχαιότερες λατρείες, οι τούμπες λειτουργούσαν ως βωμοί για προσφορές τροφίμων, με σκοπό τον εξευμενισμό των δυνάμεων της φύσης για μια καλή σοδειά. Στην προϊστορική αρχαιολογία, οι τύμβοι (όπως στον Μαραθώνα ή το Λευκαντί) θεωρούνταν κατοικίες των προγονικών πνευμάτων — περάσματα επικοινωνίας μεταξύ του «πάνω» και του «κάτω» κόσμου.

Το Μυστήριο του Σουνίου και του Λαυρίου

 

Η περιοχή του Λαυρίου, γεμάτη αρχαίες στοές, ενίσχυσε τη δοξασία ότι οι βαθιές αυτές οπές οδηγούσαν απευθείας στο βασίλειο του Άδη. Οι μεταλλωρύχοι, φοβούμενοι το σκοτάδι, άφηναν προσφορές σε πέτρινους βωμούς. Η πέτρινη τούμπα του Σουνίου, στη βάση του βουνού, βρίσκεται ακριβώς πάνω από ένα δίκτυο δαιδαλωδών στοών.

 

Οι διάσπαρτοι βράχοι στις ακτές του Σουνίου δεν θεωρούνταν απλές πέτρες, αλλά οι Γίγαντες που πέτρωσε ο Ποσειδώνας όταν επιχείρησαν να επιτεθούν στους Θεούς. Πιστευόταν ότι φυλακίστηκαν κάτω από αυτούς τους ογκολίθους, ενώ μέσα στις στοές ζούσαν πλάσματα που μετακινούσαν τις φλέβες του ασημιού για να παραπλανήσουν τους εργάτες. Για να τα εξευμενίσουν, οι μεταλλωρύχοι έχτιζαν μικρές τούμπες στις εισόδους των μεταλλείων.

Μέσα από την έρευνά μας στην περιοχή, μαζί με ανθρώπους δύναμης, φίλους και συνεργάτες, μελετήσαμε αυτά τα πλέγματα ενέργειας, αναζητώντας τη γνώση που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια.

 

 

ΥΓ.Το πλέγμα ερευνών που αναφέρω θα το βρείτε στα παραπάνω λίνκ ΕΔΩ  -ΕΔΩ ΕΔΩ

 

 

ΥΓ. Η αναφορά μου στις πέτρινες τούμπες ως μέσο «φυλάκισης» ή προσφοράς συνδέεται άμεσα με την έννοια του αποτροπαϊκού (αυτού που διώχνει το κακό). Στο Λαύριο, οι μεταλλωρύχοι δούλευαν σε συνθήκες που άγγιζαν τα όρια του απόκοσμου, οπότε η ανάγκη να «εξευμενίσουν» το σκοτάδι ή τα πνεύματα της γης (όπως οι «δαίμονες των μεταλλείων») ήταν ζήτημα επιβίωσης.

 

 

ΥΓ. Είναι συναρπαστικό πώς η λαϊκή παράδοση και η γεωλογία του Λαυρίου συμπλέκονται. Η περιοχή είναι πράγματι φορτισμένη, καθώς το τεράστιο δίκτυο στοών (που ξεπερνά τα 200 χιλιόμετρα) δημιουργεί ένα «λαβύρινθο» κάτω από τα πόδια μας, τροφοδοτώντας αιώνες τώρα τη φαντασία.

 

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΓΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2002 

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ.

 

Στην κορυφή του λόφου υπάρχει  μια παλιά στρατιωτική σκοπιά (παρατηρητήριο) που χρονολογείται πιθανώς από την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ή του Εμφυλίου.Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς  σε έρευνές του , εισχωρώντας στο εσωτερικό της σκοπιάς (όταν αυτό ήταν εφικτό), διαπιστώθηκε πως ο χώρος κάτω από το κτίσμα είχε διαμορφωθεί σε δεξαμενή νερού.Ο Λόφος της Δεξαμενής πήρε το όνομά του ακριβώς από τις μεγάλες δεξαμενές της ΕΥΔΑΠ που βρίσκονται στην περιοχή, αλλά η συγκεκριμένη σκοπιά φαίνεται να αποτελούσε ένα ξεχωριστό, αυτόνομο τμήμα του δικτύου οχυρώσεων.

Το Σφραγισμένο Πηγάδι: Βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από τη σκοπιά και θεωρείται ότι αποτελούσε μέρος του συστήματος υδροδότησης ή ακόμη και εναλλακτική δίοδο προς το εσωτερικό των υπόγειων χώρων πριν σφραγιστεί.

 

Οι σωλήνες που είναι ορατοί στην κορυφή του λόφου αποτελούν τυπικό δείγμα υπόγειου οχυρωματικού έργου ή καταφυγίου. Η παρουσία τους επιβεβαιώνει ότι κάτω από την επιφάνεια του εδάφους υπάρχουν θάλαμοι που απαιτούσαν ανακύκλωση αέρα, ενισχύοντας τη θεωρία ότι η σκοπιά δεν ήταν ένα απλό επιφανειακό κτίσμα αλλά η "κορυφή" μιας μεγαλύτερης εγκατάστασης.

Η σήμανση "Απαγορεύεται η Είσοδος" είναι τυπική για εγκαταστάσεις της ΕΥΔΑΠ που θεωρούνται ζωτικής σημασίας για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια. Οι δεξαμενές και οι συνοδευτικοί χώροι (όπως η παλιά σκοπιά που μετατράπηκε σε δεξαμενή) προστατεύονται από μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση για την αποφυγή δολιοφθορών ή ατυχημάτων.

λήψη σεορειχάλκινους (μπρούτζινους) σωλήνες ενισχύει την εικόνα μιας πολύ παλιάς και εξαιρετικά ανθεκτικής υποδομής, η οποία πιθανότατα χρονολογείται από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα ή την περίοδο του Μεσοπολέμου.

Πρόκειται για ένα στιβαρό οικοδόμημα από οπλισμένο σκυρόδεμα που στεγάζει τους κεντρικούς αγωγούς και τους μηχανισμούς ελέγχου της στάθμης του νερού. Το νερό φτάνει εκεί από το κεντρικό δίκτυο και αποθηκεύεται σε υπόγειες ή ημιυπόγειες δεξαμενές για να τροφοδοτήσει με φυσική ροή (λόγω υψομέτρου) τα σπίτια της Νίκαιας.Ο λόφος ονομάστηκε «Λόφος Δεξαμενής» ακριβώς λόγω αυτού του κτιρίου.  Συνδέεται με τα μεγάλα έργα υδροδότησης της Αθήνας από την εποχή της ΟΥΛΕΝ (Ulen), η οποία είχε αναλάβει το δίκτυο πριν την ίδρυση της ΕΥΔΑΠ.το κτίριο και ο περιβάλλον χώρος χρησιμοποιήθηκαν από τον στρατό. Κατά την Κατοχή, οι Γερμανοί είχαν εγκαταστήσει εκεί πυροβολεία και αντιαεροπορικά στοιχεία, εκμεταλλευόμενοι τη στιβαρότητα των τσιμεντένιων υποδομών.Υπάρχουν αναφορές (που ερεύνησε και ο Τσουκαλάς) ότι κάτω από το τσιμεντένιο κτίριο δημιουργήθηκαν ή επεκτάθηκαν στοές που χρησίμευαν ως αποθήκες πυρομαχικών ή καταφύγια, επικοινωνώντας με το πηγάδι και τη σκοπιά.Πολλά από τα τεχνικά σχέδια του εσωτερικού του κτιρίου και των υπόγειων διόδων παρέμειναν απόρρητα, καθώς συνδύαζαν την ύδρευση με την πολιτική προστασία (καταφύγια).Όλες οι δευτερεύουσες είσοδοι (όπως η σκοπιά και το πηγάδι) σφραγίστηκαν οριστικά για να αποτραπεί η είσοδος σε άτομα που αναζητούσαν τις παλιές στοές ή τον ορείχαλκο των σωληνώσεων.Μύθοι: Η έλλειψη πρόσβασης και η σφράγιση με μπετόν τροφοδότησαν τις τοπικές φήμες για "υπόγειες πόλεις" ή διασυνδέσεις με άλλα καταφύγια του Πειραιά (π.χ. Προφήτη Ηλία).Το κτίριο δεν είναι ένα απλό κτίσμα. Κατασκευάστηκε με ενισχυμένο σκυρόδεμα (μπετόν αρμέ) πάχους που σε ορισμένα σημεία ξεπερνά το ένα μέτρο. Η οροφή του είναι σχεδιασμένη να αντέχει άμεσα πλήγματα από αεροπορικούς βομβαρδισμούς, ακολουθώντας τις προδιαγραφές των καταφυγίων της δεκαετίας του '30.Κάτω από το εμφανές τσιμεντένιο κτίριο, υπάρχουν επίπεδα που δεν είναι ορατα Θάλαμοι Ελέγχου: Στο πρώτο υπόγειο επίπεδο βρίσκονται οι κεντρικές βάνες.

• Στοές Επισκεψιμότητας: Υπάρχουν στενές στοές που περιβάλλουν τις δεξαμενές για τον έλεγχο διαρροών. Αυτές οι στοές είναι που τροφοδότησαν τις φήμες για "μυστικά περάσματα", καθώς επεκτείνονται πέρα από τα όρια του κτιρίου.Τα σχέδια της ΕΥΔΑΠ για τέτοιες δεξαμενές δεν δημοσιοποιούνται για λόγους εθνικής ασφαλείας. Η γνώση της ακριβούς διάταξης των αγωγών και των υπόγειων εισόδων θα καθιστούσε το δίκτυο ύδρευσης ευάλωτο 

 

Συστήματα Τηλεμετρίας

Τα "μηχανήματα" που καταγράφουν στοιχεία (όπως οι μετρητές που αναφέρατε) είναι σύγχρονα συστήματα SCADA. Επιτρέπουν στον κεντρικό έλεγχο της ΕΥΔΑΠ να παρακολουθεί από μακριά τη λειτουργία των γεννητριών και τη στάθμη των δεξαμενών 24 ώρες το 24ωρο.Η ΕΥΔΑΠ διαθέτει στον χώρο δικά της ηλεκτροπαραγωγά ζεύγη (γεννήτριες) που είναι πλήρως λειτουργικά.

Είναι ο κεντρικός εσωτερικός χώρος όπου καταλήγουν οι μεγάλοι χαλύβδινοι αγωγοί. Εκεί βρίσκονται οι χειροκίνητες και ηλεκτροκίνητες βάνες ελέγχου της ροής.

Στο εσωτερικό υπάρχουν στενοί, περιμετρικοί διάδρομοι που επιτρέπουν στους τεχνικούς να ελέγχουν τη στατικότητα και τυχόν διαρροές των δεξαμενών.

Η οχύρωση ακολουθεί τα πρότυπα των στρατιωτικών οχυρών της δεκαετίας του '30 και της Κατοχής:Η οροφή και οι εξωτερικοί τοίχοι είναι από οπλισμένο σκυρόδεμα υψηλής πυκνότητας, ικανό να αντέξει πλήγματα από βόμβες αεροπορίας (τύπου bunker).Οι εσωτερικές πόρτες που οδηγούν στα χαμηλότερα επίπεδα είναι βαριές μεταλλικές κατασκευές με μοχλούς ασφάλισης (ναυτικού τύπου), σχεδιασμένες να σφραγίζουν ερμητικά (αεροστεγώς).Σήμερα, οι εσωτερικοί αυτοί χώροι είναι σκοτεινοί και υγροί, με την ΕΥΔΑΠ να έχει σφραγίσει τις περισσότερες διόδους που δεν εξυπηρετούν την άμεση συντήρηση των δεξαμενών, για να αποτρέψει την είσοδο σε "αστικούς εξερευνητές".

 

Η στοά αυτή συνήθως  σε χαμηλότερο επίπεδο από την κορυφή ή σε μια από τις πλαγιές του λόφου, σήμερα καλυμμένη από την πυκνή βλάστηση του άλσους και χώμα. Πρόκειται για μια τεχνητή σήραγγα με επένδυση από μπετόν ή πέτρα, η οποία σήμερα είναι σχεδόν πάντα σφραγισμένη με χώμα, μπάζα.

Ο Λόφος των Νυμφών και ο Ναός των Αγίων Φιλίππου και Ελισάβετ στη Νίκαια

Ο Λόφος των Νυμφών: Αυτό είναι το ιστορικό όνομα του λόφου πριν επικρατήσει η ονομασία «Λόφος Δεξαμενής». Αν και δεν έχουν πραγματοποιηθεί εκτεταμένες ανασκαφές που να μαρτυρούν μεγάλα οικοδομήματα, το όνομα υποδηλώνει την ύπαρξη ισχυρών λατρευτικών παραδόσεων κατά την αρχαιότητα. Οι πολυάριθμες αναφορές για «μυστικές στοές» που συνδέουν τον λόφο με άλλες περιοχές της Αττικής θεωρούνται συνήθως αστικοί μύθοι, ωστόσο ενισχύουν το μυστήριο που περιβάλλει την τοποθεσία.

 

Η Βασιλική Σύνδεση: Ο Ιερός Ναός των Αγίων Φιλίππου και Ελισάβετ στη Νίκαια κουβαλά μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνδέει τη λαϊκή γειτονιά της Κοκκινιάς με τη βρετανική βασιλική οικογένεια. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1947. Η ημερομηνία αυτή δεν ήταν τυχαία, καθώς συνέπιπτε με την ημέρα του γάμου της τότε Πριγκίπισσας Ελισάβετ της Αγγλίας με τον Φίλιππο, γιο του Έλληνα Πρίγκιπα Ανδρέα.

 

Η Ιστορική Επίσκεψη: Στις 8 Δεκεμβρίου 1950, το ζεύγος επισκέφθηκε επίσημα τη Νίκαια. Ήταν η μοναδική επίσκεψη της Ελισάβετ στην Ελλάδα. Κατά την παρουσία τους εκεί, η Ελισάβετ φύτεψε δύο κυπαρίσσια στον προαύλιο χώρο του ναού, τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα.

Ο Συμβολισμός του Κυπαρισσιού: Στην αρχαιότητα, το δέντρο ήταν αφιερωμένο στον Πλούτωνα, τον θεό του Κάτω Κόσμου. Στη χριστιανική παράδοση, το κυπαρίσσι απέκτησε νέες πνευματικές προεκτάσεις· λόγω του ψηλού και κατακόρυφου σχήματός του, θεωρείται ότι «δείχνει» προς τον ουρανό, συμβολίζοντας την άνοδο της ψυχής προς τη Θεία Βασιλεία.

Στο επίπεδο του αποκρυφισμού και του εσωτερισμού, το κυπαρίσσι δεν θεωρείται απλώς ένα δέντρο πένθους, αλλά ένας διαμεσολαβητής μεταξύ των κόσμων και ένας ενεργειακός προστάτης. Πιστεύεται ότι φυλάσσει τις πύλες και τα σύνορα ανάμεσα στον υλικό κόσμο και τον κόσμο των πνευμάτων. Η φύτευσή του σε ναούς και νεκροταφεία λειτουργεί ως ένας «πνευματικός φράχτης» που, κατά τη λαϊκή παράδοση, απομακρύνει τις αρνητικές ενέργειες. Υπάρχουν, μάλιστα, προειδοποιήσεις ότι η παρατεταμένη παραμονή κάτω από τη σκιά του μπορεί να «απορροφήσει» ζωτική ενέργεια, καθώς το δέντρο θεωρείται συντονισμένο με τη συχνότητα της μετάβασης.

Κειμήλια: Λόγω αυτής της μοναδικής ιστορικής σύνδεσης, ο ναός φιλοξενεί κειμήλια που σπάνια συναντώνται σε ενοριακούς ναούς. Στο εσωτερικό του φυλάσσονται δύο εικόνες του Αποστόλου Φιλίππου και της Αγίας Ελισάβετ, τις οποίες δώρισε το βασιλικό ζεύγος κατά την ιστορική επίσκεψή του τον Δεκέμβριο του 1950.

 

«Οι εικόνες αυτές παραμένουν στην ίδια θέση από τότε. Φημολογείται ότι κάτω από το ιερό του ναού των Αγίων Φιλίππου και Ελισάβετ υπάρχει ένας μικρός υπόγειος χώρος (κρύπτη), όπου τοποθετήθηκαν έγγραφα και αντικείμενα από την ημέρα της θεμελίωσης. Αυτή η "κάψουλα χρόνου" δημιουργήθηκε προκειμένου να διατηρηθεί ανέπαφη η μνήμη της ιστορικής σύνδεσης με τη βρετανική βασιλική οικογένεια.

 

Κατά τη διάρκεια εκσκαφών για την ανέγερση πολυκατοικιών στις γύρω οδούς (όπως η οδός Ακροπόλεως και οι κάθετοί της), έχουν εντοπιστεί κατά καιρούς τμήματα αρχαίων νεκροταφείων και μεμονωμένοι τάφοι, κυρίως των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει ότι ο λόφος βρισκόταν κοντά στις αρχαίες οδούς που συνέδεαν τον Πειραιά με την ενδοχώρα.

Ο λόφος της Δεξαμενής αποτελείται από ασβεστολιθικά πετρώματα, τα οποία από τη φύση τους δημιουργούν σχισμές και μικρά σπήλαια. Κάποια από αυτά τα ανοίγματα σφραγίστηκαν για λόγους ασφαλείας κατά τις εργασίες διαμόρφωσης του άλσους τις δεκαετίες του '50 και του '60, τροφοδοτώντας τους μύθους για "κρυφές εισόδους". Στον λόφο του Αγίου Φιλίππου, οι υπόγειες αίθουσες που κατασκευάστηκαν για στρατιωτική χρήση διατηρούνται σε καλή κατάσταση, αν και δεν είναι προσβάσιμες στο κοινό.

 

ΥΠΟΓΕΙΑ ΜΥΣΤΙΚΑ  

 

Περιπατητές αναφέρουν ότι σε συγκεκριμένα σημεία ανάμεσα στους βράχους, ακόμα και τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού, εξέρχεται παγωμένος αέρας από το έδαφος. Το φαινόμενο αυτό υποδηλώνει την ύπαρξη βαθύτερων φυσικών σπηλαιώσεων ή ρηγμάτων που λειτουργούν ως αγωγοί αερισμού για το εσωτερικό του λόφου, ενισχύοντας τις υποψίες για εκτεταμένα κενά διαστήματα στο υπέδαφος.»

«Ένας πολύ παλαιός θρύλος της Νίκαιας αναφέρεται σε μια γυναίκα που ζούσε απομονωμένη σε μια σπηλιά του λόφου στις αρχές του 20ού αιώνα, πριν ακόμα χτιστεί η Νεάπολη. Λέγεται ότι η σπηλιά αυτή είχε τέτοιο βάθος που χανόταν στο εσωτερικό του βουνού και ότι η «Καλογριά» γνώριζε περάσματα που οδηγούσαν κάτω από το σημερινό δασύλλιο.

 

Παράλληλα, υπάρχει μια παλιά αναφορά από ερευνητές της τοπικής ιστορίας για ένα πηγάδι στην πίσω πλευρά του λόφου, το οποίο έφερε πλινθόκτιστη επένδυση βυζαντινής τεχνοτροπίας. Φημολογείται ότι το συγκεκριμένο πηγάδι δεν είχε νερό, αλλά χρησίμευε ως αεραγωγός για ένα βαθύτερο επίπεδο στοών, που ίσως χρησιμοποιήθηκαν από μοναχούς ή κατοίκους ως καταφύγιο κατά τη διάρκεια επιδρομών.

 

Στη νότια πλευρά του λόφου υπήρχε ένα μικρό φυσικό κοίλωμα (σπήλαιο), το οποίο τις δεκαετίες του '60 και '70 αποτελούσε διάσημο σημείο συνάντησης για τους νέους της εποχής. Σήμερα, η είσοδός του έχει σχεδόν καλυφθεί από χώμα και θάμνους λόγω των έργων ανάπλασης, παραμένοντας όμως μέρος της "άγραφης" ιστορίας του άλσους.

 

Επιπλέον, υπάρχουν θεωρίες ότι στην κορυφή του λόφου προϋπήρχε αρχαίο παρατηρητήριο (φρυκτωρία), καθώς από το σημείο υπάρχει άμεση οπτική επαφή με την Ακρόπολη, την Αίγινα και τη Σαλαμίνα. Σύμφωνα με την παράδοση, στα θεμέλια ή σε κρυφά σημεία του ναού, οι πρώτοι κάτοικοι (πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία) εναπέθεσαν προσωπικά αντικείμενα ή ευλογίες από τις χαμένες πατρίδες, ως «φυλαχτό» για τη νέα τους εγκατάσταση στη Νεάπολη.

Στο παρελθόν, πριν την πλήρη τσιμεντοποίηση των δεξαμενών της ΕΥΔΑΠ, υπήρχαν αναφορές για ένα βαθύ φρεάτιο με πέτρινη επένδυση. Οι παλαιότεροι πίστευαν ότι το πηγάδι αυτό δεν προοριζόταν για ύδρευση, αλλά αποτελούσε μέρος ενός παλιού δικτύου διαφυγής που κατέληγε χαμηλότερα, στην περιοχή της Παλαιάς Κοκκινιάς. Αρχαιολόγοι έχουν παρατηρήσει ότι ο λόφος βρίσκεται σε ευθεία γραμμή με τον λόφο του Προφήτη Ηλία στην Καστέλλα και τον Λυκαβηττό, μια νοητή γραμμή που συνδέει το επίνειο (Πειραιάς) με το κέντρο της θρησκευτικής και πολιτικής δύναμης (Αθήνα).

Τέλος, ο λόφος δεσπόζει ακριβώς πάνω από τη φυσική δίοδο που οδηγούσε από τον Πειραιά προς το Θριάσιο Πεδίο και την Ελευσίνα. Μαρτυρίες παλιών κατοίκων αναφέρουν ότι σε συγκεκριμένο σημείο του άλσους, κοντά στη δεξαμενή, οι πυξίδες παρουσίαζαν αποκλίσεις. Υπάρχει, μάλιστα, η θεωρία ερασιτεχνών αρχαιολόγων ότι ορισμένες λαξεύσεις στην κορυφή δεν είναι τυχαίες, αλλά λειτουργούσαν ως αστρονομικό παρατηρητήριο, καθώς σε ορισμένες ισημερίες ο ήλιος ευθυγραμμίζεται με συγκεκριμένες σχισμές των βράχων, υποδηλώνοντας ότι ο λόφος ίσως αποτελούσε ιερό σημείο πολύ πριν την ανέγερση του ναού.»

Για τον λόφο του Αγίου Φιλίππου κυκλοφορούσαν ανέκαθεν φήμες για κρυμμένο οπλισμό ή τιμαλφή, τα οποία φέρεται να έθαψαν οι κατοχικές δυνάμεις πριν την αποχώρησή τους. Αυτό ώθησε, κατά το παρελθόν, πολλούς «χρυσοθήρες» στη διενέργεια παράνομων ανασκαφών σε απόκρημνα σημεία του λόφου. Σε περιοχές που δεν έχουν αλλοιωθεί από τη δενδροφύτευση, διακρίνονται ακόμη λαξευμένα σκαλοπάτια απευθείας πάνω στον φυσικό βράχο. Αν και σήμερα δεν οδηγούν πουθενά, θεωρούνται απομεινάρια αρχαίων μονοπατιών προς βωμούς ή παρατηρητήρια που προϋπήρχαν του χριστιανικού ναού.

Πριν από τη μεγάλη ανοικοδόμηση και τη δάσωση της περιοχής, όταν ο λόφος παρέμενε άγριος και βραχώδης, οι παλιοί κάτοικοι πίστευαν ότι το μέρος ήταν «στοιχειωμένο» ή «αλαφροΐσκιωτο». Η αρχαία ονομασία του —Λόφος των Νυμφών— συντήρησε για αιώνες την πεποίθηση ότι κατοικείται από θηλυκές θεότητες της φύσης. Ακόμα και μετά την έλευση των προσφύγων, οι ιστορίες για «λευκές φιγούρες» που τριγυρνούσαν ανάμεσα στους βράχους παρέμεναν ζωντανές.

Πριν την εγκατάσταση του σύγχρονου φωτισμού, υπήρχαν συχνές αναφορές για «περίεργα φώτα» (σαν σπίθες ή σφαίρες) που κινούνταν πάνω από την κορυφή. Οι ορθολογιστές τα απέδιδαν σε φωσφορισμούς πετρωμάτων ή σε αναθυμιάσεις (έλαντα), όμως οι προληπτικοί έκαναν λόγο για «ψυχές» ή «σημάδια». Παράλληλα, σε συγκεκριμένα σημεία του άλσους η θερμοκρασία πέφτει απότομα χωρίς προφανή λόγο. Παρόλο που πρόκειται για γεωλογικό φαινόμενο (ρεύματα αέρα από το εσωτερικό των βράχων), η λαϊκή παράδοση θεωρούσε αυτά τα «ψυχρά σημεία» ως περάσματα πνευμάτων.

 

Ένα από τα πιο διαδεδομένα φαινόμενα αφορά τη μεγάλη δεξαμενή. Λόγω του τεράστιου κοίλου χώρου, δημιουργούνται υποηχητικοί παλμοί. Πολλοί επισκέπτες αναφέρουν μια ξαφνική, αδικαιολόγητη αίσθηση πανικού ή έντονου άγχους πάνω από τις υπόγειες εγκαταστάσεις — ένα φαινόμενο που η λαογραφία ονομάζει «συναπάντημα» με το κακό, αλλά η επιστήμη συνδέει με τη δόνηση των χαμηλών συχνοτήτων στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Στις αλάνες της Νεάπολης τις δεκαετίες του '70 και '80, κυκλοφορούσε η ιστορία μιας μαυροφορεμένης γυναίκας που εμφανιζόταν στα μονοπάτια με πανσέληνο. Λεγόταν ότι ήταν μια μάνα που έχασε το παιδί της στις στοές κατά την Κατοχή και το πνεύμα της παρέμεινε στον λόφο, αναζητώντας την —μπαζωμένη πλέον— είσοδο του καταφυγίου.

Τέλος, κοντά στον ναό του Αγίου Φιλίππου υπάρχει ένας μεγάλος σχισμένος βράχος. Μια παλιά αφήγηση λέει πως, αν βρεθείς εκεί την ώρα που χτυπούν οι καμπάνες της Ανάστασης, μπορείς να δεις για λίγα δευτερόλεπτα μέσα από τη σχισμή το εσωτερικό του λόφου φωτισμένο: σαν ένας άλλος, χρυσός ναός να βρίσκεται θαμμένος στα σπλάχνα του βουνού.

ΥΓ.Η μετάβαση από τις Νύμφες στις «λευκές φιγούρες» και τον Άγιο Φίλιππο δείχνει ότι ο άνθρωπος ανέκαθεν αναγνώριζε στον συγκεκριμένο λόφο μια «ιερότητα» ή μια ιδιαίτερη ενέργεια, ανεξάρτητα από το θρησκευτικό πλαίσιο της εποχής.

ΥΓ Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς ήταν ο πρώτος που αναφερθηκε στην μυστηριώδες πλευρά του λόφου σε αρθρο του στο Περιοδικό mystery.

ΥΓ.Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς έχει κάνει παρουσιασή μέρος των έρευνών του στο λόφο στο βιβλίο ΜΑΓΙΚΗ ΑΘΗΝΑ-ΕΔΩ 

ΥΓ. «Το παρόν φωτογραφικό υλικό αποτελεί προϊόν συστηματικής έρευνας που εκτείνεται από το 2000 έως σήμερα. Καταγράφοντας τοπία και καταστάσεις που έχουν πλέον μετασχηματιστεί ριζικά, το αρχείο λειτουργεί ως τεκμήριο της χωρικής μεταβολής και της εξέλιξης του περιβάλλοντος μέσα στον χρόνο.»

ΥΓ Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς έχει αναφερθεί για τον χώρο και στο καναλί

 

Mr Bright & the Magpie

 Το Μαγεμένο Άλσος Δεξαμενής...