Χ.Π.ΛΑΒΚΡΑΦΤ ΔΑΓΩΝ ΠΟΛΕΜΟΙ ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ!

 

                                                    Ο Θεος Δαγών 

Το Dagon (2001) είναι μια ισπανική ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία του Stuart Gordon. Βασίζεται στην ομώνυμη ιστορία του H.P. Lovecraft (1919) καθώς και στη νουβέλα "The Shadow Over Innsmouth". Θεωρείται από τις πιο πιστές και ατμοσφαιρικές μεταφορές του "Lovecraftian" τρόμου στον κινηματογράφο. 

                                               Χ. Π. Λάβκραφτ

 Το έργο του Χ. Π. Λάβκραφτ επηρέασε βαθιά και ενσωματώθηκε από πολλά σύγχρονα τάγματα του αποκρυφισμού, τα οποία είδαν τις ιστορίες του ως «ασυνείδητες διορατικές αποκαλύψεις» πραγματικών συμπαντικών δυνάμεων. Μέσα στα έργα του, ο συγγραφέας δημιούργησε δικά του αιρετικά τάγματα και μυστικές αδελφότητες που λάτρευαν τους Μεγάλους Παλαιούς.

Το Εσωτερικό Τάγμα του Δαγών (Esoteric Order of Dagon)

Εμφανίζεται στο έργο «Η Σκιά πάνω από το Ίνσμουθ» (The Shadow over Innsmouth). Πρόκειται για μια τοπική θρησκευτική αίρεση που θυσιάζει ανθρώπους με αντάλλαγμα χρυσάφι και άφθονα ψάρια, ενώ οι πιστοί της σταδιακά μεταμορφώνονται σε αμφίβια όντα.

Ο Λάβκραφτ δεν επινόησε το όνομα Δαγών (Dagon)• το δανείστηκε απευθείας από την ιστορία, τη Βίβλο και τις αποκρυφιστικές παραδόσεις, συνδέοντάς το με αρχέγονες θαλάσσιες λατρείες:

• Ιστορική και Βιβλική προέλευση: Ο Δαγών υιοθετήθηκε ως ο κύριος εθνικός θεός των Φιλισταίων και αναφέρεται επανειλημμένα στην Παλαιά Διαθήκη (για παράδειγμα, ο Σαμψών γκρέμισε τον ναό του Δαγών στη Γάζα).
• Η σύνδεση με τη Μέση Ανατολή: Ο σημερινός αναγνώστης εύλογα αναρωτιέται αν οι ιστορίες και οι λατρείες αυτές σχετίζονται με τους σύγχρονους πολέμους στην περιοχή. Ιστορικά, το όνομα του θεού συνδέεται με τη λέξη dagan (σιτάρι/γονιμότητα). Ωστόσο, κατά τον Μεσαίωνα, Εβραίοι σχολιαστές συνέδεσαν το όνομα με τη λέξη dag (ψάρι). Αυτό δημιούργησε τον μύθο ότι ο Δαγών ήταν ένας άνθρωπος-ψάρι (γοργόνος), μια εικόνα που επηρέασε άμεσα τον Λάβκραφτ.
• Οάννες και Αποκρυφισμός: Στον αποκρυφισμό, ο Οάννες θεωρείται συχνά η ίδια αρχέτυπη οντότητα με τον Δαγών. Αντιπροσωπεύει τη «μυστική γνώση» που αναδύεται από τα σκοτεινά βάθη των υδάτων (του ασυνειδήτου).

Ανάλογες Μυθολογικές και Παγκόσμιες Αναφορές

Οι ομοιότητες με άλλες παραδόσεις ενισχύουν το αρχέτυπο των αμφίβιων όντων που χρησιμοποίησε ο Λάβκραφτ:

• Η φυλή Ντογκόν (Μάλι): Έχει μια αρχαία, περίπλοκη κοσμογονία που επικεντρώνεται στους Νομό (Nommo). Περιγράφονται ως αμφίβια, ερπετοειδή πλάσματα που μοιάζουν με γοργόνους και κατάγονται από το αστρικό σύστημα του Σείριου. Οι Νομό ζούσαν στο νερό και απαιτούσαν σεβασμό με θρησκευτική ευλάβεια, παρουσιάζοντας τρομακτικές ομοιότητες με τους «Βαθύς» (Deep Ones) του Λάβκραφτ.
• Οι Τελχίνες (Ελληνική Μυθολογία): Ήταν αρχέγονοι αμφίβιοι δαίμονες ή μάγοι της Ρόδου και της Κρήτης, με χέρια που έμοιαζαν με πτερύγια. Ήταν σπουδαίοι μεταλλουργοί, όπως ακριβώς και οι Deep Ones που έφτιαχναν παράξενα χρυσά κοσμήματα.
• Ευρύνομος: Ένας αρχαίος δαίμονας του υδάτινου κόσμου που, σύμφωνα με τον Παυσανία, λατρευόταν στην Αρκαδία με τη μορφή ανθρώπου που το σώμα του κατέληγε σε ψάρι.
• Αταργάτις: Ήταν η κύρια θεά της βόρειας Συρίας στην αρχαιότητα. Απεικονιζόταν ως γυναίκα από τη μέση και πάνω, και ως ψάρι από τη μέση και κάτω.

 

 

Η Αρχέγονη Άβυσσος: Από τη Μεσοποταμία στον Λαβκραφτιανό Αποκρυφισμό

1. Μεσοποταμιακές Ρίζες και οι Θεότητες του Βυθού

Οι ναοί της συριακής θεότητας Αταργάτιδος περιελάμβαναν ανέκαθεν μεγάλες, ιερές λίμνες γεμάτες ψάρια, τα οποία είχαν δικαίωμα να αγγίξουν αποκλειστικά και μόνο οι ιερείς της. Στη μυθολογία της Μεσοποταμίας, η σύνδεση του υδάτινου στοιχείου με την ιερότητα συναντάται και στους Απκάλλου· επτά ημίθεους που στάλθηκαν από τον θεό Ένκι (τον άρχοντα των γλυκών υδάτων και της σοφίας). Οι οντότητες αυτές φορούσαν το τομάρι ενός μεγάλου ψαριού σαν κάπα, με το κεφάλι του κήτους να σχηματίζει μια απόκοσμη περικεφαλαία πάνω από το δικό τους. Λατρεύονταν ως προστάτες των πόλεων και κάτοχοι της απόλυτης μυστικής γνώσης. Η εικόνα τους —ένας άνθρωπος που ξεπροβάλλει μέσα από ένα ψάρι— αποτελεί οπτικά ολόκληρη τη βάση του αρχετύπου της αμφίβιας μεταμόρφωσης.

Ο Σουμεριακός θεός Ένκι (γνωστός ως Έα στους Βαβυλωνίους) ήταν ο κυρίαρχος του Αμπζού (Abzu): της απύθμενης αβύσσου με τα γλυκά νερά που εκτεινόταν κάτω από τη γη. Στις αποκρυφιστικές παραδόσεις, ο Ένκι προσεγγίζεται ως ο αρχέγονος «Αρχιτέκτονας» που κατοικεί στα σκοτεινά βάθη και ελέγχει τη μοίρα των ανθρώπων μέσω της μαγείας. Πρόκειται για μια σύλληψη που ταυτίζεται απόλυτα με τη φιγούρα του Μεγάλου Κθούλου ή του Δαγών, οι οποίοι κοιμούνται αιώνια στον βυθό της λαβκραφτιανής μυθολογίας.

2. Ο Μεσαίωνας, η Αναγέννηση και το Μονοπάτι της Αριστερής Ατραπού

Κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, τα αποκρυφιστικά κείμενα (όπως αυτά της Καμπάλα) συνέδεαν άρρηκτα το υδάτινο στοιχείο με τον Λεβιάθαν, το αρχέγονο θαλάσσιο ερπετό. Οι ομάδες που στρέφονταν προς την «Αριστερή Ατραπό» (Left-Hand Path) του αποκρυφισμού δεν αντιμετώπιζαν τον Λεβιάθαν ως ένα απλό καταστροφικό τέρας. Αντίθετα, τον αναγνώριζαν ως τον Θεό της Αβύσσου, ο οποίος αντιπροσωπεύει το πρωτόγονο χάος και την αστείρευτη δύναμη που κρύβεται στα βάθη του ανθρώπινου ασυνείδητου. Οι τελετουργίες αυτών των ταγμάτων περιελάμβαναν, κατά κανόνα, επικλήσεις που πραγματοποιούνταν πάνω από σκοτεινά νερά.

3. Η Μετατροπή της Λογοτεχνίας σε Πνευματική Πραγματικότητα

Μετά τον θάνατο του Χ. Π. Λάβκραφτ το 1937, διάφοροι αποκρυφιστές άρχισαν να αντιμετωπίζουν τη Μυθολογία Κθούλου όχι ως προϊόν λογοτεχνικής φαντασίας, αλλά ως μια αντικειμενική πνευματική πραγματικότητα:

• Η Εκκλησία του Σατανά (Anton LaVey): Ο ιδρυτής της, Αντόν ΛαΒέι, ενσωμάτωσε «Λαβκραφτιανές Τελετουργίες» στο βιβλίο του The Satanic Rituals (1972). Οι τελετές αυτές επιστρατεύουν τη φανταστική γλώσσα του Λάβκραφτ (R'lyehian) με σκοπό την επίκληση σκοτεινών, ψυχολογικών αρχετύπων.
• Κένεθ Γκραντ (Typhonian Order): Ο Γκραντ, μαθητής του Άλιστερ Κρόουλι, ισχυρίστηκε ότι ο Λάβκραφτ λειτουργούσε ως διάμεσο (medium), διοχετεύοντας αληθινές κοσμικές οντότητες μέσω των ονείρων του χωρίς να το συνειδητοποιεί. Σύνδεσε μάλιστα τους Μεγάλους Παλαιούς με τις δυνάμεις της αιγυπτιακής μυθολογίας (Σεθ/Τυφώνας) και το ιερό κείμενο του Κρόουλι, The Book of the Law.
• Το Ναό του Σέτ (Temple of Set) / Order of the Trapezoid: Αυτό το διασπαστικό κίνημα από την Εκκλησία του Σατανά χρησιμοποιεί τη «γεωμετρία των γωνιών» που περιέγραψε ο συγγραφέας (όπως οι μη Ευκλείδειες γεωμετρίες των βυθισμένων παλατιών του Κθούλου) ως μεταφορικά και μαγικά εργαλεία για τη διεύρυνση και την αλλαγή της ανθρώπινης συνείδησης.
• Η Μαγεία του Χάους (Chaos Magic): Οι σύγχρονοι μάγοι του χάους χρησιμοποιούν το Νεκρονομικόν (ένα βιβλίο που ο Λάβκραφτ επινόησε εξολοκλήρου) ως ένα πλήρως λειτουργικό σύστημα μαγείας. Στη Μαγεία του Χάους, η πίστη αντιμετωπίζεται απλώς ως ένα εργαλείο (ψυχολογικός μοχλός). Επομένως, αν μια οντότητα όπως ο Κθούλου παράγει απτά αποτελέσματα κατά τη διάρκεια μιας τελετής, το γεγονός ότι ξεκίνησε από τη φαντασία ενός συγγραφέα στερείται οποιασδήποτε σημασίας.

 

 

 

 

ΥΓ. Η σύνδεση  ανάμεσα στις αρχαίες λατρείες, τη μυθολογία του Λάβκραφτ και τους σύγχρονους πολέμους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (όπως στη Γάζα) είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ιστορικά και γεωπολιτικά, η σχέση αυτή  είναι ισως ,μαγική ή αποκρυφιστική, αλλά περισσότερο  συμβολική, πολιτισμική και γεωγραφική.Ο Δαγών ήταν ο κύριος θεός των Φιλισταίων. Το αρχαίο βασίλειό τους βρισκόταν στα παράλια της σημερινής Λωρίδας της Γάζας και του νότιου Ισραήλ (Ασκαντλόν, Άζωτος κ.λπ.).Οι σύγχρονες συγκρούσεις γίνονται στα ίδια ακριβώς εδάφη όπου κάποτε υπήρχαν οι ναοί του Δαγών. Οι σημερινές συγκρούσεις στην περιοχή τροφοδοτούνται συχνά από την ίδια θρησκευτική ρητορική και τα ίδια βιβλικά αφηγήματα που χρησιμοποιούνταν πριν από χιλιάδες χρόνια, μετατρέποντας τον γεωπολιτικό πόλεμο σε «ιερό». Η λέξη «Παλαιστίνη» ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη «Φιλισταία» (Philistia), αν και οι σημερινοί κάτοικοι είναι Άραβες και δεν έχουν θρησκευτική ή φυλετική σχέση με τους αρχαίους Φιλισταίους.

ΥΓ. Απκάλλου (Apkallu): Επτά ημίθεοι-προστάτες της σοφίας, σταλμένοι από τον θεό Ένκι. Φορούσαν τομάρια ψαριών, δημιουργώντας την αρχετυπική εικόνα της αμφίβιας μεταμόρφωσης.

ΥΓ.Ναός του Σέτ / Order of the Trapezoid: Χρησιμοποιούν τις μη Ευκλείδειες γεωμετρίες του Λάβκραφτ ως εργαλεία για τη μεταβολή της ανθρώπινης συνείδησης.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

H ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ CONAN ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ.

 

                                          Ο Conan του κομίκ

                                                   

        Ο Conan της ταίνιας που έγινε στο κοίνο πίο γνωστός ο ήρωας.

 

                    Conan the Adventurer (1997 TV series)

Η σχέση του Κόναν του Βαρβάρου με τον αποκρυφισμό και τις σκοτεινές τέχνες είναι θεμελιώδης, καθώς αυτές αποτελούν την κινητήριο δύναμη των ανταγωνιστών του και το βασικό στοιχείο τρόμου στις ιστορίες του.

Κατά μία περίεργη σύμπτωση, ένας πραγματικός «Κόναν», ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ (δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς), είχε και ο ίδιος μια βαθιά, προσωπική σχέση με τον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό, γράφοντας μάλιστα και σχετικά βιβλία.

Στον κόσμο του Howard, η καθαρή μυϊκή δύναμη, τα ένστικτα και το ατσάλινο σπαθί του ήρωα είναι τα μόνα όπλα που μπορούν να νικήσουν τους πανίσχυρους μάγους και τις αποκρυφιστικές οντότητες. Θα λέγαμε ότι ο ίδιος ο Κόναν εφαρμόζει μια τακτική «απόκρυφου» μέσω της ζωώδους δύναμης του τοτεμισμού και της επιβίωσης. Ο βάρβαρος μπορεί να είναι βίαιος, αλλά δεν υποκρίνεται· ζει με βάση το ένστικτο, την επιβίωση και την προσωπική τιμή. Η μαγεία επηρεάζει κυρίως τους «πολιτισμένους» ανθρώπους, οι οποίοι έχουν μάθει να φοβούνται το άγνωστο. Ο Κόναν, ως βάρβαρος, διαθέτει τόσο άγρια και πρωτόγονα ένστικτα που συχνά «σπάει» αυτές τις ψευδαισθήσεις με την καθαρή του θέληση.

Σχεδόν κάθε μεγάλος εχθρός του Κόναν (όπως ο διάσημος Thoth-Amon) είναι ένας πανίσχυρος αποκρυφιστής που αντλεί δύναμη από αρχαία κείμενα, δαχτυλίδια και ανθρωποθυσίες, ενώ τα φυλακτά και οι κρυστάλλινες σφαίρες αποτελούν συχνά τα αντικείμενα γύρω από τα οποία εξελίσσεται η πλοκή. Ο Howard ήταν στενός φίλος με τον πατέρα του κοσμικού τρόμου, H.P. Lovecraft. Αντάλλασσαν ιδέες και ενσωμάτωναν στοιχεία ο ένας στο έργο του άλλου. Στην Υβόρια Εποχή του Κόναν (Hyborian Age), ο αποκρυφισμός συνδέεται άμεσα με απόκοσμες, τερατώδεις θεότητες, όπως ο Set (ο θεός-ερπετό) ή ο Gol-goroth, που θυμίζουν έντονα τα πλάσματα του Lovecraft.

Όπως ο Λάβκραφτ δημιούργησε το Νεκρονομικόν, έτσι και ο Χάουαρντ συνεισέφερε στο οπλοστάσιο του αποκρυφισμού με το δικό του περίφημο απαγορευμένο βιβλίο: το Unaussprechlichen Kulten (Ανεκλάλητες Λατρείες), γραμμένο από τον φανταστικό αποκρυφιστή Φρίντριχ φον Γιούντς. Παράλληλα, ο Χάουαρντ δημιούργησε τους δικούς του ερευνητές του υπερφυσικού, ακολουθώντας την παράδοση συγγραφέων όπως ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ.

Ο Howard πίστευε ότι οι πολιτισμένες κοινωνίες αναγκαστικά σαπίζουν από τη διαφθορά και τα ψέματα. Στο σύμπαν του, η ενασχόληση με το απόκρυφο και τη μαγεία είναι σχεδόν πάντα συνώνυμη με την παρακμή, τη διαφθορά και την απώλεια της ανθρώπινης ιδιότητας. Για να το αποδώσει αυτό, αντλούσε έμπνευση από θεωρίες της εποχής του για χαμένους πολιτισμούς, την προϊστορία και τη λαογραφία (όπως τα έργα της Margaret Murray για τις λατρείες των μαγισσών).

 

Ο Ρόμπερτ E. Χάουαρντ είχε εμμονή με τη θεωρία ότι πριν από την έλευση των Κελτών, την Ευρώπη κατοικούσε μια κοντή, πρωτόγονη και σκουρόχρωμη φυλή. Αυτή η πεποίθηση συνδέεται άμεσα με ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα αποκρυφιστικά μοτίβα στο έργο του: την ιδέα ότι οι αναμνήσεις των προγόνων μας είναι εγγεγραμμένες στο DNA μας. Οι ήρωές του βιώνουν συχνά οράματα ή νιώθουν μια ανεξήγητη οικειότητα με αρχαία, απόκρυφα σύμβολα, ακριβώς επειδή τα είχαν αντικρίσει οι πρόγονοί τους χιλιάδες χρόνια πριν. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε μάλιστα εξομολογηθεί πως ένιωθε τον Κόναν να στέκεται πάνω από τον ώμο του και να του υπαγορεύει τις ιστορίες του, σαν μια πνευματική οντότητα που απαιτούσε να ακουστεί η φωνή της.

Αυτή η προσέγγιση δεν ήταν τυχαία, καθώς ο Χάουαρντ επηρεάστηκε βαθιά από τα αποκρυφιστικά κινήματα του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα —όπως η Θεοσοφία της Έλενας Μπλαβάτσκι— σχετικά με τις χαμένες ηπείρους. Στο πλαίσιο αυτό, χρησιμοποίησε φανταστικά τοπωνύμια άρρηκτα συνδεδεμένα με αποκρυφιστικούς μύθους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Στυγία (Stygia), μια χώρα βυθισμένη στις σκιές, τα φίδια και τη μαύρη μαγεία, η οποία παρουσιάζεται ως ο μυθικός πρόγονος της αρχαίας Αιγύπτου.

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό σκηνικό, ο ίδιος ο Κόναν δεν μένει ποτέ στάσιμος. Οι ιστορίες του καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα της ζωής του, αποτυπώνοντας τη διαρκή αλλαγή των επαγγελμάτων και της κοινωνικής του θέσης. Ξεκινώντας ως νεαρός τυχοδιώκτης σε μεγαλειώδεις αλλά παρακμιακές πόλεις, ο λογοτεχνικός Κόναν ανατρέπει τα συνήθη στερεότυπα: είναι εξαιρετικά ευφυής, μιλάει πολλές γλώσσες, διαθέτει αστραπιαία αντανακλαστικά και καθοδηγείται από έναν δικό του, αυστηρό κώδικα ηθικής.

Παράλληλα, ξεφεύγει από το κλισέ του ήρωα που απλώς σώζει μια «δεσποσύνη σε κίνδυνο». Οι γυναίκες που τον σημάδεψαν ήταν εξίσου άγριες, αυτόνομες και ανεξάρτητες. Η Μπελίτ, η «Βασίλισσα της Μαύρης Ακτής», ήταν μια αδίστακτη πειρατίνα που εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του, κυβερνώντας μαζί του τις θάλασσες μέχρι τον τραγικό της θάνατο. Αντίστοιχα, η Βαλέρια (Valeria) της «Κόκκινης Αδελφότητας» ήταν μια σκληροτράχηλη μισθοφόρος που πολεμούσε στο πλευρό του ως ίση προς ίσον.

Αυτές οι δυναμικές προσωπικότητες έρχονται συχνά αντιμέτωπες με τη διαφθορά της μαγείας. Στον κόσμο του Χάουαρντ, οι μάγοι αντλούν τη δύναμή τους από ξεχασμένες, εξωδιαστασιακές και τερατώδεις θεότητες, όπως ο θεός-ερπετό Set —μια φιγούρα εμπνευσμένη από την αιγυπτιακή μυθολογία, αλλά πλήρως αναδιαμορφωμένη στα πρότυπα της λογοτεχνίας φαντασίας. Έτσι, τα περισσότερα «ξόρκια» στο έργο του δεν είναι παρά σκοτεινά τελετουργικά που σκοπό έχουν να ανοίξουν πύλες και να καλέσουν απόκοσμα όντα. Όπως συμβαίνει και στην εμβληματική ιστορία «Ο Πύργος του Ελέφαντα», οι οντότητες αυτές επιστρατεύονται για να φέρουν σε πέρας τη βρώμικη δουλειά του εκάστοτε μάγου.

Η δύναμη των μάγων συχνά κλειδώνεται σε αντικείμενα. Για παράδειγμα, το «Δαχτυλίδι του Θοθ-Αμόν» ή η «Καρδιά του Αριμάν» είναι πανίσχυρα τεχνουργήματα, τα οποία αν κλαπούν, ο μάγος χάνει αμέσως τις δυνάμεις του.

Παράλληλα, πολλοί από τους εχθρούς του Κόναν είναι εκατοντάδων ή και χιλιάδων ετών —όπως ο Xaltotun στην ιστορία The Hour of the Dragon. Αν και έχουν καταφέρει να νικήσουν τον χρόνο μέσω της νεκρομαντείας και απαγορευμένων τελετών, στην πραγματικότητα παραμένουν ζωντανοί-νεκροί. Επιπλέον, πολλοί μάγοι χρησιμοποιούν τον αποκρυφισμό για να αλλοιώσουν την ίδια τη φύση, διασταυρώνοντας ανθρώπους με ζώα ή δαίμονες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Άνθρωποι-Φίδια (Snake-Men), μια αρχαία, προ-ανθρώπινη φυλή από την εποχή του βασιλιά Κουλ (ενός άλλου ήρωα του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ). Αυτά τα πλάσματα επιστρατεύουν ψευδαισθήσεις για να παίρνουν ανθρώπινη μορφή, καταφέρνοντας έτσι να διεισδύουν σε παλάτια και να ελέγχουν τους βασιλιάδες από τις σκιές.

Απέναντι σε όλα αυτά, ο ίδιος ο Κόναν πιστεύει ότι η μαγεία σε ένα όπλο κρύβει πάντα μια παγίδα ή μια κατάρα. Για τον λόγο αυτό, προτιμά ένα καλοφτιαγμένο, βαρύ και κοινό σπαθί, καθώς η αποτελεσματικότητά του βασίζεται αποκλειστικά στη δική του ικανότητα και σωματική δύναμη.

 

 

 

 ΥΓ.Στον κόσμο του Κόναν, ο αποκρυφισμός δεν είναι πηγή σοφίας, αλλά σύμπτωμα μιας κοινωνίας που σαπίζει.Τα άγρια, πρωτόγονα ένστικτα του βαρβάρου λειτουργούν ως φυσική ανοσία απέναντι στις ψευδαισθήσεις και τα πνευματικά τεχνάσματα των μάγων.Ο Κόναν δεν χρησιμοποιεί ξόρκια, αλλά η ίδια η σύνδεσή του με τη φύση και την επιβίωση λειτουργεί ως μια δική του, αρχέγονη «τελετουργία» δύναμης.

ΥΓ. Η φιλία του Howard με τον Lovecraft γέννησε μια μοναδική σύμπραξη, όπου οι θεότητες της Υβόριας Εποχής (όπως ο Set και ο Gol-goroth) έχουν ξεκάθαρα Cthulhu αισθητική.

ΥΓ.Είναι πράγματι ειρωνικό που το όνομα "Κόναν" συνδέει τον αρχέγονο πολεμιστή με τον δημιουργό του Σέρλοκ Χολμς.Οι θεωρίες της για τις παγανιστικές λατρείες μαγισσών στην Ευρώπη επηρέασαν βαθιά το πώς ο Howard παρουσίαζε τις σκοτεινές σέκτες στις ιστορίες του.Ο Χάουαρντ δημιούργησε έναν ψευδο-ιστορικό κόσμο ανάμεσα στην καταστροφή της Ατλαντίδας και την άνοδο των γνωστών αρχαίων πολιτισμών.

ΥΓ. Η προγονική Αίγυπτος του Χάουαρντ. Κυβερνάται από το ιερατείο του Set (του θεού-ερπετού) και χαρακτηρίζεται από τη λατρεία των φιδιών και τα ανθρωποθυσιαστικά τελετουργικά.Ο Κόναν απορρίπτει τα μαγικά όπλα. Θεωρεί ότι κάθε μαγικό αντικείμενο κρύβει μια κατάρα ή μια παγίδα για την ψυχή του χρήστη. Ο ήρωας βασίζεται μόνο στο καθαρό ατσάλι. Ένα κοινό σπαθί είναι ειλικρινές: η επιτυχία του εξαρτάται μόνο από τη μυϊκή δύναμη και την τεχνική του ίδιου του πολεμιστή.

ΥΓ Ο γραφών αποτελεί ένθερμος οπάδος των ιστόριων κόμικ του ήρωα. 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.

ΦΑΝΗΣ Ο ΦΩΤΟΔΟΤΗΣ.

 

 

 

Φάνης: Ο Φωτοδότης Πρωτόγονος της Ορφικής Κοσμογονίας

 

Ο Φάνης (ή Πρωτόγονος) αποτελεί την κεντρική οντότητα στην ορφική θεολογία, συμβολίζοντας την πρώτη εκδήλωση του φωτός μέσα στο αρχέγονο σκοτάδι. Σύμφωνα με τον μύθο, αναπήδησε μέσα από το Κοσμικό Αβγό, το οποίο δημιούργησαν ο Χρόνος και η Ανάγκη. Το σπάσιμο του αβγού σηματοδότησε τη γέννηση του σύμπαντος και την ένωση των αντίθετων στοιχείων μέσω της δύναμης του Έρωτα.

Συμβολισμός και Απεικόνιση:

• Ετυμολογία: Το όνομά του (από το ρήμα φαίνω) υποδηλώνει αυτόν που φέρνει στο φως τη δημιουργία.
• Μορφή: Περιγράφεται ως μια τριαδική δύναμη (Φάνης, Ηρικεπαίος, Μήτις) που συνδυάζει Φως, Ζωή και Σοφία. Εικονίζεται με χρυσά φτερά, τέσσερα μάτια, κεφάλια ζώων (λέοντος, ταύρου, κριού) και περιβάλλεται από ένα φίδι, σύμβολο του κοσμικού κύκλου.
• Το Ανάγλυφο της Μόντενα: Στη διάσημη απεικόνισή του, ο Φάνης στέκεται μέσα στο σπασμένο αβγό, περιβάλλεται από τον Ζωδιακό Κύκλο ως κυρίαρχος του χρόνου και φέρει οπλές τράγου, συνδέοντάς τον με τον θεό Πάνα («το Παν»).

Η Διαδοχή της Εξουσίας:
Ως ο πρώτος βασιλιάς των θεών, ο Φάνης κληροδότησε την εξουσία στη Νύχτα, περνώντας διαδοχικά στον Ουρανό, τον Κρόνο και τον Δία. Σε έναν κεντρικό ορφικό μύθο, ο Δίας καταπίνει τον Φάνη, απορροφώντας τη δημιουργική του δύναμη. Με αυτόν τον τρόπο, ο Δίας γίνεται ο ίδιος το σύμπαν, ενσωματώνοντας την αρχή, τη μέση και το τέλος των πάντων.

 τα τρία ονόματα με τα οποία εμφανίζεται συνήθως είναι: Φάνης (το Φως), Ηρικεπαίος (η Ζωή/Δύναμη) και Μήτις (η Νους/Σοφία). Αυτό δείχνει ότι για τους Ορφικούς, η αρχή του κόσμου δεν ήταν μόνο υλική, αλλά και πνευματική.

ΥΓ.Το άρθρο είναι αφιερωμένο στο φίλο μου Φανή Πουλά.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΑΛΩΜΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΠΛΩΝ.

 

«Τα "Επτά Πέπλα" της Σαλώμης, αν και απουσιάζουν από την Καινή Διαθήκη, αποτελούν ένα ισχυρό σύμβολο στην τέχνη, τον εσωτερισμό και την αποκρυφιστική λογοτεχνία, το οποίο αποκρυσταλλώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα υπό την επίδραση του Συμβολισμού.Προσωπική συμβουλή πριν δεχτήτε εώς γεγονό μιας παραδόσης κάτι μελετήστε το αν είναι μέρος αυτής!

Αν και η βιβλική Σαλώμη αναφέρεται ως η κόρη που χορεύει για τον Ηρώδη, ο εμβληματικός "Χορός των Επτά Πέπλων" αποτελεί καθαρή επινόηση του Όσκαρ Ουάιλντ για το θεατρικό του έργο Salomé (1891). Ο Ουάιλντ, γράφοντας αρχικά το έργο στα γαλλικά, άντλησε έμπνευση από το κίνημα του Παρακμιακού Συμβολισμού (Decadence) στο Παρίσι. Επηρεάστηκε βαθιά από τον Ζορίς-Καρλ Υσμάν (À Rebours), ο οποίος περιέγραφε τη Σαλώμη ως τη συμβολική ενσάρκωση της "αθάνατης λαγνείας", αλλά και από την οπτική αισθητική των πινάκων του Γκουστάβ Μορό.

Στον αποκρυφισμό, ο χορός συμβολίζει τη σταδιακή αποκάλυψη της εσώτερης αλήθειας μέσω της αφαίρεσης των στρωμάτων της ψευδαίσθησης και της υλικής πραγματικότητας( Διαβαστέ σχετικά όσα λέω για τον χόρο εδω). Πολλοί μελετητές συνδέουν τα επτά πέπλα με τον μεσοποταμιακό μύθο της θεάς Ιστάρ: κατά την κάθοδό της στον Κάτω Κόσμο, η θεά έπρεπε να περάσει από επτά πύλες, αφήνοντας σε κάθε μία από ένα ένδυμα ή κόσμημα (σύμβολο κοσμικής δύναμης), μέχρι να μείνει γυμνή ενώπιον του θανάτου. Η ομοιότητα αυτή προσδίδει στη Σαλώμη τον χαρακτήρα μιας αρχέγονης ιέρειας που, μέσα από την τελετουργική γύμνωση, οδηγεί στη θυσία και την απόλυτη γνώση.»

Η Κάθοδος της Ινάννα και ο Χορός των Επτά Πέπλων: Από τον Μύθο στην Εσωτερική Μύηση

Η κάθοδος της Ινάννα (Ιστάρ) δεν αποτελεί απλώς έναν αρχαίο μύθο, αλλά ένα  τελετουργικό μονοπάτι, το οποίο στην αποκρυφιστική παράδοση αντιστοιχεί στην πλήρη αποδόμηση της προσωπικότητας.

 

Η Σύγχρονη Τελετουργική Πρακτική

 
Στον σύγχρονο εσωτερισμό, η «Κάθοδος» αναπαρίσταται μέσω συμβολικών πράξεων ενδοσκόπησης και κάθαρσης. Ο ασκούμενος αφαιρεί σταδιακά ενδύματα ή κοσμήματα μπροστά σε έναν καθρέφτη ή έναν βωμό, απαγγέλλοντας τις αντίστοιχες «απώλειες». Για παράδειγμα, η αφαίρεση ενός κοσμήματος συνοδεύεται από τη φράση: «Αφήνω πίσω την ανάγκη μου για έλεγχο».Ο συμβολικό τρόπος πολλές φόρες στο απόκρυφο είναι τρόπος και μέσω αποφύγης πίο βαρίων τακτικών!

 

Η Συμβολική των Επτά Πέπλων
Τα επτά πέπλα αντιστοιχούν στους επτά αρχαίους πλανήτες (Σελήνη, Ερμής, Αφροδίτη, Ήλιος, Άρης, Δίας, Κρόνος). Κάθε πέπλο αντιπροσωπεύει έναν περιορισμό ή μια επιρροή αυτών των σφαιρών που η ψυχή οφείλει να αποβάλει για να φτάσει στην πνευματική φώτιση ή την ένωση με το Θείο.

• Τσάκρα: Σε εναλλακτικές ερμηνείες, ο χορός λειτουργεί ως μεταφορά για τον καθαρμό των επτά τσάκρα, όπου κάθε πέπλο που πέφτει αποκαλύπτει μια βαθύτερη πτυχή της συνείδησης.
• Το Πέπλο της Ίσιδας: Μια άλλη προσέγγιση συνδέει τα πέπλα με τα μυστικά της Φύσης. Η Σαλώμη, αφαιρώντας τα, μετατρέπεται σε ιέρεια που αποκαλύπτει τα απαγορευμένα μυστήρια της ζωής και του θανάτου.

Η Ιερή Σεξουαλικότητα

 
Στον αρχαίο κόσμο, η σύνδεση της σεξουαλικότητας με το θείο εκφραζόταν μέσα από τελετουργίες που μετέτρεπαν την ερωτική πράξη σε λατρεία και προσφορά γονιμότητας. Αυτοί οι χώροι συχνά λειτουργούσαν ως κέντρα «Ιερού Γάμου» (Hieros Gamos).
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Ακροκόρινθος. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, στον ναό της Αφροδίτης ήταν αφιερωμένες περισσότερες από χίλιες ιερόδουλες ( Φυσικά και στην αρχαιοτήτα η ιεροδούλες δεν είχαν την αποξίωση του σήμερα ). Οι γυναίκες αυτές θεωρούνταν υπηρέτριες της θεάς και η ένωση μαζί τους αποτελούσε μια μορφή θρησκευτικής υπέρβασης.

Η Σαλώμη: Από την Ιστορική Βασίλισσα στο Αρχέτυπο της Μύστιδος

Στον εσωτερισμό, η Σαλώμη συμβολίζει την «Ιερή Θηλυκότητα», η οποία χρησιμοποιεί τον ερωτισμό όχι ως μέσο ταπείνωσης, αλλά ως όπλο εξουσίας και πνευματικής μεταμόρφωσης. Σε πολλά αποκρυφιστικά συστήματα, ταυτίζεται με την αρχετυπική «Γυναίκα-Μύστη»(όποιος πιστεύει ότι δεν υπήρξαν γυναίκες μύστες τότε αγνοεί την Υπατία και τόσες άλλες! Για τους όσους φορούν τέτοιες παρωπίδες τους προτείνω να διαβάζουν  έδω), την κάτοχο των κλειδιών της ζωής και του θανάτου μέσω της ιερής σεξουαλικότητας.

 

1. Η Μυθολογική και Μαγική Σύνδεση

 

Σε σύγχρονες παραδόσεις μαγείας, η Σαλώμη —συχνά συγχωνευμένη με τη μητέρα της, Ηρωδιάδα— θεωρείται ενσάρκωση ή υψηλή ιέρεια των θεοτήτων της νύχτας, όπως η Άρτεμη (Diana) ή η Εκάτη. Στο εμβληματικό έργο Aradia, or the Gospel of the Witches, το όνομα Aradia ερμηνεύεται από μελετητές ως παράγωγο της Ηρωδιάδας, συνδέοντας τη Σαλώμη με μια αρχαία γενιά ιερειών που δρούσαν στο ημίφως της ιστορίας .Η ιστορία είναι γεμάτη με γυναίκες δύναμης που έμπνευσα συμβούλευα η και έλεγχαν ανθρώπους κλειδιά ανάλογο το ρολό που επέλεγαν η ανήκαν!

 

2. Η Γνωστική Διάσταση

 

Στα Γνωστικά κείμενα (όπως το Ευαγγέλιο του Θωμά ή η Pistis Sophia), συναντάμε μια διαφορετική πτυχή της: εμφανίζεται ως μαθήτρια-ιέρεια που συνομιλεί με τον Ιησού για βαθιά μυστήρια. Εκεί, η Σαλώμη προβάλλεται ως γυναίκα με πνευματική αυθεντία που αναζητά την εσωτερική Γνώση (Gnosis). Ουσιαστικά, «ιερουργεί» πάνω στη σκηνή, μετατρέποντας τον χορό της σε μια ιεροτελεστία μύησης, όπου ο θεατής (ή ο Ηρώδης) έρχεται αντιμέτωπος με τα έσχατα όρια της επιθυμίας και του θανάτου.

 

3. Η Ιστορική Πραγματικότητα

 

Η ιστορική Σαλώμη (περ. 14 μ.Χ. – 62/71 μ.Χ.) αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της βιβλικής παράδοσης και της δυναστείας του Ηρώδη.

• Πηγές: Ενώ τα Ευαγγέλια την αναφέρουν ανώνυμα ως «θυγατέρα της Ηρωδιάδας», ο Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος είναι ο μόνος που διασώζει το όνομά της (Shlomit, που σημαίνει «ειρηνική»).
• Βίος: Σύμφωνα με τις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες, παντρεύτηκε αρχικά τον θείο της, Φίλιππο τον Τετράρχη. Μετά τον θάνατό του το 34 μ.Χ., παντρεύτηκε τον εξάδελφό της, Αριστόβουλο της Χαλκίδας, αποκτώντας τον τίτλο της Βασίλισσας της Μικρής Αρμενίας.
•  
  «Έχουν βρεθεί νομίσματα της εποχής που φέρουν τη μορφή της μαζί με εκείνη του συζύγου της, Αριστόβουλου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο, η Σαλώμη δεν έμεινε στην ιστορία μόνο ως η "κόρη της Ηρωδιάδας", αλλά εξελίχθηκε σε μια σημαντική μορφή εξουσίας στην Εγγύς Ανατολή. Απέκτησε τρεις γιους —τον Ηρώδη, τον Αγρίππα και τον Αριστόβουλο— διασφαλίζοντας τη συνέχεια της δυναστείας σε μια εξαιρετικά ταραγμένη περίοδο.
  Παράλληλα, στα απόκρυφα κείμενα (όπως το Ευαγγέλιο του Θωμά και το Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων), η Σαλώμη εμφανίζεται ως ισότιμη μαθήτρια του Χριστού. Σε μια διάσημη περικοπή, ρωτά τον Ιησού πότε θα έρθει η Βασιλεία του Θεού, με εκείνον να της απαντά: "Όταν τα δύο γίνουν ένα, και το έξω ως το έσω, και το αρσενικό με το θηλυκό". Εδώ, η Σαλώμη παρουσιάζεται ως δέκτης βαθιών εσωτεριστικών διδασκαλιών για την υπέρβαση των δυισμών. Στο Ευαγγέλιο του Θωμά (Λόγιον 61), η ίδια λέει στον Ιησού: "Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπε; Ανέβηκες στο κρεβάτι μου και έφαγες από το τραπέζι μου". Η φράση αυτή ερμηνεύεται εσωτεριστικά όχι ως ερωτική νύξη, αλλά ως σύμβολο πλήρους πνευματικής ταύτισης και οικειότητας με τον Δάσκαλο.»

  Η Σαλώμη ανάμεσα στη Γνώση και την Παράδοση

   

  Ο Διάλογος (Λόγιον 61 - Ευαγγέλιο Θωμά):
  Σαλώμη: «Ποιος είσαι εσύ, άνθρωπε, που σαν να έρχεσαι από τον Έναν (την Πηγή), ανέβηκες στην κλίνη μου και έφαγες από το τραπέζι μου;»
  Ιησούς: «Εγώ είμαι Εκείνος που προέρχεται από Αυτόν που είναι Αδιαίρετος. Μου δόθηκαν τα πράγματα που ανήκουν στον Πατέρα μου».
  Σαλώμη: «Εγώ είμαι μαθήτριά σου».
  Ιησούς: «Γι' αυτό σου λέω: αν κάποιος γίνει "αδιαίρετος" (ολόκληρος), θα γεμίσει με φως. Αν όμως είναι διαιρεμένος, θα γεμίσει με σκοτάδι».

  Ερμηνεία:
  Ο Ιησούς εξηγεί ότι η πηγή του είναι η Ενότητα (ο Θεός ως Μονάδα). Για να φτάσει η Σαλώμη —και κάθε άνθρωπος— στο Φως, πρέπει να πάψει να είναι «διαιρεμένη», δηλαδή δέσμια των αντιθέσεων (καλό-κακό, ύλη-πνεύμα, αρσενικό-θηλυκό).

  Σε ένα άλλο απόκρυφο κείμενο, η Σαλώμη ρωτά τον Ιησού: «Μέχρι πότε θα κυριαρχεί ο θάνατος;» κι εκείνος απαντά: «Μέχρι εσείς οι γυναίκες να σταματήσετε να γεννάτε». Εδώ, ο Ιησούς δεν στρέφεται κατά της μητρότητας, αλλά χρησιμοποιεί μια αλληγορία: ο θάνατος θα υφίσταται όσο ο άνθρωπος παραμένει παγιδευμένος στον κύκλο της υλικής αναπαραγωγής και δεν επιδιώκει την πνευματική του «γέννηση».

   

  Η Χριστιανική Παράδοση και το Τέλος της Σαλώμης:
  Στην εκκλησιαστική παράδοση, ο θάνατός της περιγράφεται ως μια μορφή θείας δίκης που αντανακλά το αμάρτημά της. Σύμφωνα με τον Νικηφόρο Κάλλιστο:

  • Ο «Χορός του Θανάτου»: Καθώς η Σαλώμη διέσχιζε έναν παγωμένο ποταμό, ο πάγος υποχώρησε και βυθίστηκε μέχρι τον λαιμό. Στην προσπάθειά της να απεγκλωβιστεί, οι σπασμωδικές κινήσεις του σώματός της έμοιαζαν με τον χορό που είχε εκτελέσει μπροστά στον Ηρώδη.
  • Ο Αποκεφαλισμός: Τα κομμάτια του πάγου γύρω από τον λαιμό της έσφιξαν τόσο πολύ, που τελικά την αποκεφάλισαν. Το τέλος της παρέπεμπε ευθέως στον μαρτυρικό αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή.

  Η Κατάληξη του Ηρώδη και της Ηρωδιάδας:
  Μετά την καθαίρεσή τους από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα, ο Ηρώδης Αντίπας και η Ηρωδιάδα εξορίστηκαν στη Γαλατία (Λυών) και αργότερα στην Ισπανία. Εκεί πέθαναν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας και ταπείνωσης, μακριά από τα μεγαλεία της εξουσίας τους.

   

  ΥΓ. «Έχει αποδειχθεί βλακώδες σε ορισμένες πτυχές της ιστορίας να θεωρούν ορισμένοι άνδρες το θηλυκό και γυναικείο στοιχείο κατώτερο, αντί να υπάρξει συνεργασία! Στο σύμπαν, η αρσενική με τη θηλυκή ενέργεια βρίσκονται σε συνεργασία και ισορροπία. Σε παιχνίδια δύναμης, όπου το θηλυκό στοιχείο δρα ως αντίπαλος, είναι βλακώδες να θεωρήσει κανείς τον αντίπαλο απλό και κατώτερο. Κύριοι, η ιστορία έχει δείξει ότι αυτό το λάθος πληρώνεται!»Η αντίληψη περί «ανωτερότητας» δεν είναι μόνο ηθικά λάθος, αλλά και λειτουργικά αναποτελεσματική. Όταν κάποιος θεωρεί έναν αντίπαλο (ή συνεργάτη) κατώτερο λόγω φύλου, δημιουργεί ένα τεράστιο «τυφλό σημείο». Αυτή η αλαζονεία τον εμποδίζει να δει την πραγματική ισχύ, την ευφυΐα και τις μεθόδους του άλλου, με αποτέλεσμα να αιφνιδιάζεται. Στη φύση και στο σύμπαν, δεν υπάρχει ιεραρχία αξίας, αλλά συμπληρωματικότητα. Η ενέργεια που δημιουργεί και η ενέργεια που διεισδύει πρέπει να βρίσκονται σε ισορροπία για να υπάρξει εξέλιξη. Όπου η μία πλευρά προσπάθησε να επιβληθεί ολοκληρωτικά στην άλλη, το αποτέλεσμα ήταν πάντα η δυσαρμονία και, τελικά, η κατάρρευση. Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην αναγνώριση της αξίας του άλλου. Όποιος παίζει παιχνίδια εξουσίας βασισμένος σε προκαταλήψεις, έχει ήδη χάσει το παιχνίδι πριν καν αρχίσει.

   

  ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.