Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟΥ ΣΗΡΑΓΓΟΥ.(ΠΕΙΡΑΙΑΣ)

 

«Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, ο Σήραγγος ήταν τοπικός ήρωας του Πειραιά και ο οικιστής του ομώνυμου σπηλαίου. Η ίδρυση ενός ηρώου (ιερού αφιερωμένου σε ήρωα) εντός του σπηλαίου κατέστησε τον χώρο σημείο λατρείας που επιβίωσε για αιώνες. Τα ευρήματα στα δάπεδα υποδηλώνουν λατρευτικές πρακτικές σχετιζόμενες με τη θάλασσα και τον κάτω κόσμο, με κύρια δράση τις λουτρικές τελετουργίες.

Το Σηράγγιο διέθετε λαξευμένους θαλάμους με εγκαταστάσεις λουτρών, τα οποία στην αρχαιότητα εξυπηρετούσαν τόσο πρακτικούς όσο και θρησκευτικούς σκοπούς. Οι πιστοί χρησιμοποιούσαν το νερό για να "καθάρουν" σώμα και ψυχή πριν από τις λατρευτικές πράξεις, ενώ προσέφεραν αντικείμενα και επιγραφές ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον ήρωα.

Τα εντυπωσιακά ψηφιδωτά (όπως της Σκύλλας ή του άρματος) δεν αποτελούσαν απλή διακόσμηση, αλλά ένα συμβολικό σκηνικό για τελετές που συνδέονταν με το θαλάσσιο στοιχείο. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ο χώρος λειτούργησε ως βαλανείο (δημόσιο λουτρό) αποκτώντας κοινωνικό χαρακτήρα, χωρίς όμως να χάσει την ιερότητά του, διατηρώντας έναν απόηχο των αρχαίων καθαρμών.

Ως αινιγματική μορφή της πειραϊκής μυθολογίας, ο Σήραγγος παραμένει στενά συνδεδεμένος με την αρχέγονη ιστορία του λιμανιού. Πιθανότατα υπήρξε ένας χθόνιος ήρωας, θεότητα της γης και του νερού, καθώς το Σηράγγιο αποτελούσε για τους αρχαίους μια πύλη επικοινωνίας με τον κόσμο των πνευμάτων.»

Ο Σήραγγος ήταν ένας χθόνιος ήρωας, άμεσα συνδεδεμένος με τις πηγές και τις υπόγειες διόδους. Στο εσωτερικό του ομώνυμου σπηλαίου στον Πειραιά υπήρχε ιερό (ηρώο) αφιερωμένο σε αυτόν, ενώ οι ανασκαφές του Ι. Χ. Δραγάτση έφεραν στο φως βωμούς και αναθηματικές επιγραφές που επιβεβαιώνουν τη λατρευτική χρήση του χώρου.

Λατρεία και Συμβολισμοί:

• Συνλατρεία: Ο Σήραγγος μοιραζόταν τον χώρο με τον Απόλλωνα (στον οποίο ήταν αφιερωμένος ένας από τους θαλάμους), τις Νύμφες και τον Πάνα, λόγω της φύσης του σπηλαίου ως υγρού και σκιερού μέρους.
• Ετυμολογία: Το όνομά του προέρχεται από τη ρίζα «σήραγξ» (τρύπα, κοιλότητα, τεχνητή σήραγγα). Σύμφωνα με την ιστορική καταγραφή του Πειραιά, η λέξη περιγράφει τις λαξευτές κατασκευές που απαντώνται στην περιοχή.
• Μυθολογικές Συγγένειες: Συχνά παραλληλίζεται με τον Σύριγγο (την οντότητα που συνδέεται με τον αυλό του Πανός). Παρά τις διαφορές τους, η ετυμολογική συγγένεια (σήραγξ - σύριγξ) οδηγεί σε κοινές λατρευτικές αναφορές σε σπήλαια.

Η Κληρονομιά των Μινυών:
Το όνομα αποτελεί πολιτισμικό «αποτύπωμα» της παράδοσης των Μινυών, οι οποίοι ονόμαζαν τα έργα και τους οικιστές τους με βάση τη λαξευτική τους τέχνη. Ως θεότητα της γης και του νερού, ο Σήραγγος μετέτρεπε το Σηράγγιο σε δίαυλο επικοινωνίας με τις χθόνιες δυνάμεις, συνδυάζοντας την κάθαρση μέσω του υγρού στοιχείου με τον σεβασμό προς τους προγόνους.

Θα ήθελες να εστιάσουμε περισσότερο στην αρχιτεκτονική των λουτρών που ανακαλύφθηκαν στο σημείο ή στη σύνδεση του σπηλαίου με τον Θεμιστοκλή.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΘΡΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ.

 

Η Μυστηριακή Λατρεία του Μίθρα στον Αρχαίο Πειραιά

Η ιστορία του Πειραιά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις μυστηριακές λατρείες της αρχαιότητας, με εξέχουσα αυτή του Μίθρα, ενός θεού ινδοϊρανικής προέλευσης. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο λιμάνι υποδηλώνουν την ύπαρξη κρυφών τελετουργιών που μετέφεραν έμποροι και στρατιώτες μέσω των θαλάσσιων οδών.

Το Ιερό Σπήλαιο και οι Δοκιμασίες

Οι πιστοί συγκεντρώνονταν στα λεγόμενα Μιθραία, υπόγειες στοές ή σπηλαιώδεις χώρους, όπου υποβάλλονταν σε σκληρές, συχνά τρομακτικές, δοκιμασίες μύησης. Αν και τα πιο γνωστά Μιθραία στην Αττική εντοπίζονται στην Ελευσίνα και την Αθήνα, η στρατηγική θέση του Πειραιά εξηγεί την έντονη παρουσία της λατρείας στην περιοχή.

Αρχαιολογικές Μαρτυρίες

Στις ανασκαφές του Πειραιά έχει βρεθεί ένα σπάνιο περίαπτο (φυλακτό) από πράσινο ιασίτη. Το εύρημα φέρει σύμβολα μιας συγκρητιστικής γνωστικιστικής λατρείας και θεωρείται κατάλοιπο των οπαδών του Μίθρα. Επιπλέον, πρόσφατες ανασκαφές (συμπεριλαμβανομένων των έργων του Μετρό Πειραιά) έφεραν στο φως αντικείμενα καθημερινής χρήσης με ηλιακά σύμβολα, τα οποία ταυτίζονται με τον Μίθρα-Ανίκητο Ήλιο (Sol Invictus).

Ο Μυστικιστικός Χαρακτήρας και οι Τελετουργίες

Ο Μιθραϊσμός ήταν μια αυστηρά ανδροκρατούμενη λατρεία με δομή που βασιζόταν σε πέντε πυλώνες:

1. Ταυροκτονία: Η κεντρική απεικόνιση του Μίθρα να θυσιάζει έναν ταύρο, συμβολίζοντας τη δημιουργία και τη γονιμότητα.
2. Επτά Βαθμοί Μύησης: Μια πνευματική κλίμακα επτά σταδίων (π.χ. Κόραξ, Λέων, Πέρσης, Πατήρ), όπου κάθε βαθμός αντιστοιχούσε σε έναν πλανήτη.
3. Κοινά Γεύματα: Τελετουργικά δείπνα που λάμβαναν χώρα εντός του ιερού, με τους μυημένους να κάθονται σε κτιστούς πάγκους (podia).
4. Υπόγεια Ιερά: Η χρήση σκοτεινών χώρων που προσομοίωναν σπήλαια για την ενίσχυση του μυστικιστικού χαρακτήρα.
5. Ηθικός Κώδικας: Η προώθηση της αδελφοσύνης, της αυτοπειθαρχίας και της πίστης στον όρκο, στοιχεία που κατέστησαν τη λατρεία ιδιαίτερα δημοφιλή στις ρωμαϊκές λεγεώνες.

Στον Πειραιά, επιγραφές που αναφέρουν «θιασώτες» επιβεβαιώνουν ότι ο Μιθραϊσμός συνυπήρχε αρμονικά με άλλες ανατολικές θεότητες, όπως η Κυβέλη και ο Άμμων Δίας, δημιουργώντας ένα μοναδικό πολυπολιτισμικό θρησκευτικό μωσαϊκό.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΙΕΡΑ ΔΕΝΤΡΑ

 

 

 

 

 Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, πολλά δέντρα είχαν ιερή σημασία, συνδεόμενα με συγκεκριμένους θεούς. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ιερή δρυς της Δωδώνης, που συνδεόταν με τον Δία, αλλά και ο Διόνυσος λατρευόταν ως θεός της αμπέλου και άλλων φυτών, ενώ μια μυρτιά στη Λακωνία συνδεόταν με την Άρτεμη. Τα δέντρα θεωρούνταν σύνδεσμος ανάμεσα στον ουρανό και τη γη, και πηγή σοφίας και γνώσης.

Πολλές θρησκείες πίστευαν ότι οι θεοί προήλθαν από δέντρα, ή ότι είχαν τη δυνατότητα να μεταμορφωθούν σε δέντρα. Ο κύκλος των εποχών, και η συμμόρφωσή του σε αυτές, αποτέλεσε για τον πρωτόγονο άνθρωπο θεμελιώδη προϋπόθεση για την επιβίωσή του. Άμεσα εξαρτημένος από τον κύκλο της βλάστησης, στάθηκε με δέος απέναντι στη Γη και στην αστείρευτη αναπαραγωγική ικανότητά της. Την αέναη αυτή δύναμη ο πρωτόγονος τη λάτρεψε προσωποποιώντας την.

Στη μινωική λατρεία το κατ’ εξοχήν ιερό δένδρο είναι η ελιά. Αιωνόβια και αειθαλή τα ελαιόδενδρα, με ρωμαλέους κορμούς και κλώνους, καρπίζοντας κάθε χρόνο προσέφεραν τις ελιές και το λάδι, πολυτιμότατα προϊόντα για τον άνθρωπο. Οι Μυκηναίοι υιοθέτησαν τη μινωική θεά της βλάστησης, όπως δείχνουν οι εικονίσεις σε χρυσά δακτυλίδια των Μυκηνών και της Τίρυνθας.

Στο υπερκόσμιο ιερό δένδρο της ζωής αναγνωρίζονται αναγεννητικές δυνάμεις, που επιμερίζονται στα κατά κόσμον δέντρα. Έτσι, οι αρχαίοι πάνω στους τάφους φύτευαν (ή άφηναν να φυτρώσουν μόνα τους) δένδρα, έθιμο που διατηρείται ακόμα. Κλαριά και φύλλα χρησιμοποιούνταν σε μυητικές τελετές και συμβόλιζαν τη μυητική αναγέννηση του μύστη, ή αποτελούσαν το συμβολικό νεκροκρέβατό του.

Οι Ιδαίοι Δάκτυλοι στην Ολυμπία κοιμούνταν, μας πληροφορεί ο Παυσανίας (Ηλ. Ι, 7,7), επάνω σε χλωρά φύλλα ελιάς, οι Σπαρτιάτες έφηβοι επάνω σε κομμένα καλάμια (Πλουτ. Λυκ., 18), η Πυθία επάνω σε δάφνες (Καλλιμ. Απόσπ. 194,26). Στα Θεσμοφόρια οι γυναίκες κάθονταν πάνω σε στιβάδες λυγαριάς, οι εορταστές των Μεγάλων Διονυσίων σε στιβάδες κισσού. Οι Σπαρτιάτες απέθεταν τον νεκρό επάνω σε φοινικόφυλλα και φύλλα ελιάς· οι Πυθαγόρειοι τον τύλιγαν με φύλλα μυρτιάς, ελιάς και λεύκας. Στην Αθήνα έθαβαν τον νεκρό επάνω σε κληματόφυλλα και φύλλα ελιάς. Και ο Εμπεδοκλής, που πίστευε ότι κάποτε μεταξύ άλλων υπήρξε και θάμνος, θεωρούσε ότι η καλύτερη «μετενσάρκωση» σε φυτό είναι σε δάφνη....βουνά και στα δάση και θεωρήθηκαν πνεύματα της βλάστησης, θέλοντας έτσι να συμβολίσουν γενικότερα την οργιαστική δύναμη της φύσης. Κι όπως το νερό τρέφει τα πάντα, έτσι και οι Νύμφες θεωρούνταν τροφοί των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων, αλλά και πολλών Θεών και Ηρώων: οι Ορεστιάδες ή Ορειάδες, που κατοικούσαν στα βουνά όπου υπάρχουν πηγές και θεωρούνταν νύμφες των κωνοφόρων δέντρων.

Την ερμηνεία του θροΐσματος των φύλλων της Ιερής Βελανιδιάς (ή Βαλανιδιάς, όνομα που αποδόθηκε τιμητικά στο ιερό αυτό δέντρο, λόγω της ομοιότητας των καρπών της με τη βάλανο του Δία) δίνουν διάφορες παραδόσεις.

Ο μύθος του Φιλήμονα και της Βαυκίδος προέρχεται από τις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου. Πρόκειται για ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που έζησε μια ζωή γεμάτη αγάπη και φιλοξενία. Όταν ο Δίας και ο Ερμής, μεταμφιεσμένοι σε κοινούς θνητούς, τους επισκέφθηκαν, μόνο αυτοί τους υποδέχθηκαν με ευγένεια, παρά τη φτώχεια τους. Σε αντάλλαγμα, οι θεοί προστάτευσαν το ζευγάρι από τον κατακλυσμό που έπνιξε τους ασεβείς και τους προσέφεραν την επιθυμία να ζήσουν για πάντα μαζί. Όταν πέθαναν, μεταμορφώθηκαν σε δέντρα.

Κάθε μύθος ή θρύλος έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, αλλά συνήθως το δέντρο συμβολίζει την ένωση μεταξύ ουρανού, γης και ανθρώπων. Στην αρχαία Μεσοποταμία, υπήρχε ο θρύλος του Δέντρου των Στοών, το οποίο φυτρώνει στο κέντρο της Εδέμ, του παραδείσου. Ήταν μια σύνθεση ανάμεσα σε θεότητες και τη φύση, όπου το δέντρο έδινε καρπούς σοφίας και αιώνιας ζωής.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΡΗ

 

 

 

 

 

 Η λατρεία του θεού Άρη ήταν περιορισμένη, με κύρια ιερά στη
Θράκη και τη Θήβα, αν και οι στρατιώτες του έκαναν
περιστασιακές θυσίες. Ο Άρης δεν ήταν προστάτης πόλεων όπως
άλλοι θεοί, αλλά η λατρεία του συνδεόταν με τη θρησκεία της
πολεμικής αρετής και τη νίκη. Το κυριότερο ιερό του βρισκόταν στη
Θήβα, ενώ στη Σπάρτη υπήρχε ένα αρχαϊκό άγαλμα του
αλυσοδεμένου Άρη για να συμβολίσει τη φυλάκιση του πνεύματος.
Υπήρχαν λατρευτικοί χώροι με ναούς στην Κρήτη (αναφέρεται σε
δίσκους Γραμμικής Β’ από την Κνωσό) και στο Άργος, την Αθήνα,
τις Ερυθρές, τις Γερόνθρες (Λακωνία) τη Μεγαλόπολη, την Τεγέα,
τη Θεράπνη (Λακωνία) και την Τροιζήνα. Λατρευόταν επίσης στη
Θράκη και ήταν δημοφιλής μεταξύ των Κολχών στη Μαύρη
Θάλασσα. Λόγω της Ρωμαϊκής επέκτασης στις χώρες των Κελτών
– Γαλατών δημιουργήθηκαν αρκετές νέες λατρείες, αποτελέσματα
θεοκρασίας (πρόσμειξη ιδιοτήτων διαφόρων θεοτήτων σε άλλη
θεότητα) του Μαρς τον οποίο οι Κέλτες ταύτισαν με τους θεούς:
Λευκέτιους/Leucetius που ήταν κεραύνιος Θεός,
Ντουνάτις/Dunatis του οποίου το όνομα σημαίνει «Προστάτης
των Οχυρών» και Κατούριξ/Caturix του οποίου το όνομα σημαίνει
«Βασιλεύς των Μαχών» και με διάφορες τοπικές θεότητες.
πολέμου. Υπήρχε μια πηγή την οποία την φύλαγε ένας δράκοντας
και ο Κάδμος θέλησε να πάρει νερό από εκείνη την πηγή για να
κάνει θυσία, όταν όμως ο δράκοντας που ήταν γιος του Άρη τον
εμπόδισε, αυτός τον σκότωσε και για να εξαγνιστεί από τον φόνο
του υποχρεώθηκε να υπηρετήσει τον θεό Άρη για οχτώ ολόκληρα
χρόνια. Μόλις τέλειωσαν αυτά τα χρόνια, οι θεοί πάντρεψαν τον
Κάδμο με την Αρμονία που ήταν μια από της κόρες του Άρη και
της Αφροδίτης. Οι τέσσερις βασικές αρετές στην αρχαία ελληνική
φιλοσοφία, είναι η σωφροσύνη, η δικαιοσύνη, η σοφία και η
ανδρεία. Αυτό φανερώνει την αξία και την τεράστια δύναμη του
Θεού Άρη καθώς αυτός αντιπροσωπεύει την ανδρεία. Είναι ο θεός
της ανδρείας και όλοι οι πολεμιστές προσπαθούν να φανούν
ανδρείοι, τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και έξω από αυτό. Ο Άρης
συνοδεύεται από τις Μάχες (δαίμονες του πολέμου – κόρες της
Έριδας) τις Υσμίνες (δαίμονες της συμπλοκής – παιδιά της
Έριδας) τον Πόλεμο (δαίμονας του πολέμου ή επίθετο του Άρη)
και την κόρη του Αλαλά, θεά -προσωποποίηση της Ελληνικής
πολεμικής κραυγής, το όνομα της οποίας χρησιμοποιεί ο Άρης ως
δική του πολεμική κραυγή.

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΡΑΠΙΣ

 

Ο Θεός Σέραπις ή Σάραπις είναι ελληνοαιγυπτιακή θεότητα. Η λατρεία του καθιερώθηκε κατά τους ελληνιστικούς χρόνους από τον Πτολεμαίο Α΄ τον Σωτήρα (4ος αιώνας π.Χ) και διαδόθηκε ευρύτατα σε όλο τον Δυτικό κόσμο. Στην λατρεία του θεού αυτού αφομοιώθηκε ο Πλούτωνας, ο Άμμωνας, ο Δίας, ο Ποσειδώνας, ο Βάκχος, ο Νείλος και ο Ασκληπιός. Ο πανθεϊσμός αυτός στο πρόσωπο του νέου θεού απεικονίζεται σε ρωμαϊκά νομίσματα που κόπηκαν στην Αλεξάνδρεια και στα οποία φαίνεται ο Σάραπις που έχει στο κεφάλι του το καλάθι της Δήμητρας, το κέρας του Άμμωνος, τις ακτίνες του Ήλιου, την οφιούχο ράβδο του Ασκληπιού και από πίσω την τρίαινα του Ποσειδώνα και το κέρας της αφθονίας του Νείλου. Ο Μακρόβιος που περιγράφει την παράσταση λέει ότι παρουσιάζει γλυκύτητα με το μυστήριο. Αγάλματα του θεού και νομίσματα υπάρχουν πάρα πολλά. Κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου η λατρεία του Σέραπι διαδόθηκε στην ευρύτερη λεκάνη της Μεσογείου και έγινε κυρίαρχη λατρεία. Η εποχή, όντως, ζητούσε έναν προσηνή προς τους ανθρώπους και καλόβουλο θεό του κάτω κόσμου και τον βρήκε στη μορφή του Σάραπι-Σέραπι. Το όνομα «Σέραπις» προέρχεται από μια σύνθεση των ονομάτων δύο αιγυπτιακών θεοτήτων, του Όσιρι και του Άπι. Στη Μέμφιδα της Κάτω Αιγύπτου, η κύρια θεότητα ήταν ο Φθα, ενώ η λατρεία του ιερού ταύρου Άπι (που θεωρούταν ενσάρκωση του Θεού Φθα και σύμβολο της γήινης θυσίας του Ουράνιου Όσιρι) εστίαζε γύρω από έναν ιερό βόδι. Όταν αυτό πέθαινε, μουμιοποιούνταν και τιμόταν σε μια θεαματική νεκρική τελετή, καθιστώντας τον θυσιασμένο Άπι έναν σύνθετο Όσιρις-Άπις, γνωστό επίσης ως Οσόρ-Άπις ή Οσέρ-Άπις. Σε επιγραφή από την Καρπασία ο Σάραπις αναφέρεται μαζί με την Ίσιδα, ενώ σε άλλες επιγραφές από την περιοχή των Γόλγων μνημονεύεται μαζί με την Ίσιδα και τον Άνουβι.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

 

ΙΕΡΟΣ ΤΟΤΕΜΙΣΜΟΣ

 

Το «τοτέμ» είναι ένα ζώο, φυτό ή αντικείμενο που μια φυλή ή φατρία λατρεύει ως προστάτη, πιστεύοντας ότι από αυτό κατάγονται τα μέλη της. Η λέξη «τοτέμ», προέρχεται από την Ojibwa, μια γλώσσα των Algonquin, που πλέον έχει εκλείψει και ήταν ομιλούμενη στην Βόρεια Αμερική και τον Καναδά. Η λέξη «Ototeman» στην γλώσσα τους, σήμαινε «αυτός, είναι της φυλής μου» και συμβολίζει την ιερή ιδιότητα και τη γενετική καταγωγή, με αυστηρούς κανόνες που απαγορεύουν την προσβολή του. Θεωρείται φορέας πνευματικής δύναμης ή ιερότητας, συχνά συνδεδεμένο με έναν πρόγονο, ζώο ή φυσικό φαινόμενο. Η τοτεμική θρησκεία, βασιζόταν στα ζώα και στην μετατροπή από ζώο σε άνθρωπο και το αντίθετο! Τα ζώα τοτέμ είναι μια μορφή οδηγού πνεύματος που αναγνωρίζεται από τους περισσότερους πολιτισμούς που περιέχουν σαμανικά στοιχεία. Η βάση της σαμανικής πρακτικής είναι η πεποίθηση ότι όλα τα πράγματα έχουν ένα πνεύμα, (animus). Αυτό κάνει όλα τα πράγματα συνειδητά. Αποκτάται κατά τη γέννηση ενός ατόμου και ταξιδεύει μαζί του στο μονοπάτι της ζωής του. Σε άλλους πολιτισμούς στην εποχή της γήρανσης, κάποιος επιλέγει  το τοτέμ του ζώου. Έτσι υποδηλώνει ότι είναι πνευματικά ώριμος. Στην πορεία της εξέλιξης, οι άνθρωποι περάσαμε από όλα τα στάδια των όντων που ήμασταν κάποτε. Εδώ και εκατομμύρια χρόνια είναι φυσικό αυτά τα πλάσματα να ζουν ακόμη μέσα μας, από την άμορφη μονοκύτταρη αμοιβάδα ως και το φίδι κλπ. Αυτά τα “συμβολικά” και “μεταφορικά” όντα μέσα μας, διαθέτουν ενστικτώδεις αισθήσεις και αρχέγονες γνώσεις, πέρα από την ορθολογική σκέψη και πάνω απ’ όλα, δεν έχουν προκαταλήψεις ως προς το τι πρέπει ή τι δεν πρέπει να δουν. Ένας έμπειρος σαμάνος έχει μια πολύ ισχυρή σχέση με το δυναμικό του ζώο και ένας λαμπρός άνθρωπος μπορεί να αναγνωρίσει με την πρώτη ματιά την εμφάνιση και την συμπεριφορά του ζώου του σαμάνου. Αρχικά, είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν επιλέγουμε ένα ζώο δύναμης, μάλλον ένα ζώο δύναμης μας επιλέγει. Για να δημιουργήσετε μια πραγματική συμμαχία με το δυναμικό ζώο σας, πρέπει να αποκαλύψετε τον εαυτό σας ή ακόμα και να το δώσετε στο όνομά σας για να το ονομάσετε όταν αποφασίσετε να ταξιδέψετε. Για παράδειγμα, οι σαμάνοι χρησιμοποιούν χορούς για να προσπαθήσουν να συνδεθούν με το ζώο τους μιμούμενοι τις κινήσεις και τη συμπεριφορά τους στο χορό των τελετουργιών. Η επανασύνδεση επιτυγχάνεται όταν μέσω της ενεργητικής φαντασίας αλλά και της τέχνης δώσουμε χώρο στην πρωτόγονη πλευρά μας να εκφραστεί μέσα από την αισθητική απόσταση που μας παρέχει η τέχνη. Για έναν προχωρημένο σαμάν, λοιπόν, δεν υπάρχει πρόβλημα να αισθάνεται ή να ακούσει το δυναμικό του ζώο να του μιλάει. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η κύρια ατζέντα κατά την επίκληση του ζωώδους πνεύματός, είναι η μίμηση των ιδιοτήτων τους. Το τοτέμ μπορεί να εννοηθεί και με έναν άλλο τρόπο. Στην έννοιά του είναι παρόμοιο με έναν φύλακα άγγελο που θα ερχόταν να βοηθήσει εγκαίρως σε δύσκολες καταστάσεις και θα έδινε σοφία και δύναμη. Σε διάφορους θρύλους, αυτά τα ζώα γίνονται θαυματουργοί αγγελιοφόροι και οδηγοί.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ