ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΤΩΝ ΕΡΙΝΥΩΝ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΓ.ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ.

 

«Το σπήλαιο κάτω από τον Άρειο Πάγο φιλοξενεί τα απομεινάρια ενός παλιού ναού, στα οποία η πρόσβαση ήταν ελεύθερη μέχρι το 2002 κατα την έρευνα του Γρηγόρη Τσουκαλά. Ωστόσο, με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, μια σειρά από παρόμοιους χώρους σφραγίστηκαν με κάγκελα και έκτοτε η είσοδος σε αυτούς απαγορεύεται.»Πριν από τις παρεμβάσεις του 2004, το κοινό μπορούσε να πλησιάσει πολύ κοντά ή και να εισέλθει σε τμήματα του χώρου. Σήμερα, η περιοχή είναι περιφραγμένη με κάγκελα για λόγους ασφαλείας και προστασίας των βραχογραφιών ή των θεμελίων.Στην πλαγιά κάτω από τον βράχο βρίσκονται τα ερείπια ενός ναού του 16ου αιώνα, αφιερωμένου στον πρώτο χριστιανό επίσκοπο της Αθήνας.Η Κατάσταση το 2002: Ο ναός ήταν σε μεγάλο βαθμό ερειπωμένος και η πρόσβαση στα θεμέλιά του ήταν δυνατή για τους περιπατητές της περιοχής.

Ο Άρειος Πάγος: Από το Ιερό των Ερινύων στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου

Στη βορειοανατολική πλευρά του λόφου του Αρείου Πάγου στην Αθήνα, βρίσκεται ένα σπηλαιώδες χάσμα που κατά την αρχαιότητα φιλοξενούσε το Ιερό των Ερινύων (ή Σεμνών Θεών). Σύμφωνα με την παράδοση, το σπήλαιο αποτελούσε την κατοικία των τρομερών θεοτήτων της εκδίκησης που καταδίωκαν τους δράστες φόνων. Μετά τη δίκη του Ορέστη, όπως περιγράφεται στην τραγωδία του Αισχύλου, οι Ερινύες κατευνάστηκαν από τη θεά Αθηνά και εγκαταστάθηκαν εκεί ως «Ευμενίδες» (ευγενικές θεότητες), αναλαμβάνοντας πλέον την προστασία της πόλης. Ο χώρος γύρω από το σπήλαιο λειτουργούσε ως άσυλο για καταζητούμενους και δραπέτες, ενώ ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει πως εντός του ιερού περιβόλου βρισκόταν και ο τάφος του μυθικού βασιλιά Οιδίποδα.

Σήμερα, το εσωτερικό του σπηλαίου δεν είναι προσβάσιμο για το κοινό για λόγους ασφαλείας, καθώς ογκόλιθοι που έχουν αποκολληθεί μαρτυρούν παλαιότερες καταρρεύσεις της οροφής.

Στην ίδια (βόρεια) πλαγιά του λόφου σώζονται τα ερείπια μιας βυζαντινής βασιλικής, αφιερωμένης στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, τον πολιούχο της Αθήνας. Η παράδοση θέλει τον Διονύσιο να ασπάζεται τον Χριστιανισμό μετά το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου στον λόφο αυτό, καθιστώντας τον τον πρώτο Επίσκοπο της πόλης. Ο ναός δεν ήταν μια απλή εκκλησία, αλλά τμήμα ενός μεγάλου συγκροτήματος που περιλάμβανε και το Παλάτι του Αρχιεπισκόπου των Αθηνών.

Το συγκρότημα χτίστηκε γύρω στα μέσα του 16ου αιώνα πάνω σε ερείπια μεσοβυζαντινού ναού. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, ο ναός και το παλάτι καταστράφηκαν ολοσχερώς από σφοδρό σεισμό (το 1601 ή το 1651) και έκτοτε δεν ανοικοδομήθηκαν, αφήνοντας ορατά μόνο τα θεμέλια. Η τοπική παράδοση υποστηρίζει ότι ο ναός θεμελιώθηκε ακριβώς στο σημείο όπου βρισκόταν η οικία του Διονυσίου. Η αποκάλυψη ενός νεκροταφείου στον χώρο, που χρονολογείται ήδη από τον 7ο αιώνα, επιβεβαιώνει την ιερότητα της περιοχής πολλούς αιώνες πριν από την ανέγερση του σωζόμενου κτίσματος.

«Στην περιοχή ανασκάφηκε ένα επιβλητικό συγκρότημα, αποτελούμενο από αποθήκες, πιεστήρια οίνου και μια τραπεζαρία, το οποίο περιέβαλε τον ναό. Η μεγαλοπρέπεια αυτού του "Παλατιού" ώθησε τους μεταγενέστερους κατοίκους στην πεποίθηση πως τέτοια οικοδομήματα δεν θα μπορούσαν παρά να εδράζονται σε ένδοξα θεμέλια.

Στην αθηναϊκή λαϊκή παράδοση κυριαρχεί η αντίληψη ότι το πνεύμα του Διονυσίου παρέμεινε στον βράχο, λειτουργώντας ως άτυπος "δικαστής" των αδικιών της πόλης. Καθώς υπήρξε μέλος του ανωτάτου δικαστηρίου πριν από τον εκχριστιανισμό του, ο θρύλος θέλει την παρουσία του στον χώρο να αποτελεί μια πνευματική δικλείδα ασφαλείας για την απονομή δικαιοσύνης στην Αθήνα, ακόμη και κατά τους σκοτεινούς αιώνες της Τουρκοκρατίας.

Το σπήλαιο που εκτείνεται ακριβώς κάτω από τον ναό του (το Ιερό των Ερινυών) θεωρούνταν από τους αρχαίους ως πύλη για τον Κάτω Κόσμο. Η ανέγερση του ναού και της οικίας του Διονυσίου ακριβώς πάνω από αυτό το "χάσμα" ερμηνεύτηκε ως ο θρίαμβος του φωτός επί του σκότους. Πιστευόταν, μάλιστα, ότι η αγιότητα του Διονυσίου "σφράγισε" το πέρασμα των χθόνιων δυνάμεων, μετατρέποντας έναν τόπο τρόμου —το ενδιαίτημα των Ερινυών— σε τόπο ευλογίας και ασύλου.

Ένας άλλος θρύλος αναφέρει ότι ο Διονύσιος είχε ανεγείρει στην αυλή του έναν βωμό αφιερωμένο στον "Άγνωστο Θεό", τον οποίο είχε γνωρίσει στην Αίγυπτο. Όταν ο Απόστολος Παύλος κήρυξε για τον ίδιο Θεό, πολλοί θεώρησαν πως το φως που έβλεπαν στα ερείπια κατά τη διάρκεια της νύχτας δεν ήταν απλώς μεταφυσικό, αλλά προερχόταν από το "Άκτιστο Φως". Πρόκειται για μια ιστορία που επιβιώνει μέχρι σήμερα ανάμεσα στους αρχαιολόγους που εργάστηκαν στην περιοχή κατά τον 20ό αιώνα.»

«Λέγεται ότι κατά την προσπάθεια αποκάλυψης των θεμελίων της οικίας και του ναού, οι εργασίες διακόπτονταν συχνά από ανεξήγητα ατυχήματα ή ξαφνικές καταιγίδες, που πλημμύριζαν αποκλειστικά εκείνο το σημείο της πλαγιάς. Υπάρχουν αναφορές για απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας στην είσοδο του σπηλαίου, ακόμη και τις πιο θερμές ημέρες του καλοκαιριού, καθώς και για έναν υπόκωφο ήχο —ένα "βουητό"— που αναδύεται από τα έγκατα του βράχου, χωρίς να δικαιολογείται από την αστική κίνηση.

Μεμονωμένες μαρτυρίες επισκεπτών περιγράφουν μια αίσθηση "απώλειας χρόνου" ή την εντύπωση ότι ο χώρος μεταμορφώνεται για λίγα δευτερόλεπτα, μεταφέροντάς τους στην ατμόσφαιρα της βυζαντινής ή αρχαίας Αθήνας. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι σε συγκεκριμένες αστρονομικές φάσεις, όπως οι ισημερίες, τα ερείπια του Παλατιού του Αρχιεπισκόπου "ζωντανεύουν"· οι σκιές πάνω στους βράχους λέγεται πως σχηματίζουν την εικόνα του κτιρίου, όπως ήταν πριν από τον σεισμό του 1651. Άλλοι πάλι, μέσα στην απόλυτη ησυχία της νύχτας, αναφέρουν ήχους που θυμίζουν αρχαία αγορά ή ψαλμωδίες, σαν ο βράχος να έχει "εγκλωβίσει" τις φωνές των αιώνων, απελευθερώνοντάς τις σε συγκεκριμένες στιγμές.

Ο Διονύσιος, ως μύστης της "Ουράνιας Ιεραρχίας", πιστεύεται ότι επέλεξε το σημείο επειδή εκεί η "μεμβράνη" μεταξύ υλικού και πνευματικού κόσμου είναι εξαιρετικά λεπτή. Η παρουσία αυτή συνδέεται από κάποιους με τις Ερινύες (Ευμενίδες) και από άλλους με τη σύζυγο του Διονυσίου, τη Δάμαρι. Η μορφή αυτή εμφανίζεται συχνά ως φωτεινή πύλη —ένα λευκό σχήμα— που προκαλεί την αίσθηση έντονης ηλεκτρικής εκκένωσης σε όποιον την πλησιάσει.

Ανάμεσα στα ερείπια της βασιλικής υπάρχει ένα συγκεκριμένο "νεκρό σημείο" (dead spot), όπου επικρατεί μια αφύσικη, απόλυτη σιωπή που απομονώνει τον επισκέπτη από το περιβάλλον. Παράλληλα, θρύλοι μιλούν για μια μυστική κρύπτη κάτω από το ιερό, η οποία λειτουργούσε ως "σημείο εστίασης". Οι πρώτοι χριστιανοί μύστες πίστευαν ότι μέσω αυτής, ο Διονύσιος μπορούσε να βρίσκεται ταυτόχρονα σε δύο μέρη (bilocation), μετατρέποντας την οικία του σε μια πύλη που καταργεί τις φυσικές αποστάσεις.

Τέλος, υποστηρίζεται ότι ο βράχος λειτουργεί ως γιγάντιος φυσικός πυκνωτής στατικού ηλεκτρισμού. Αυτό εξηγεί τις μαρτυρίες για γαλάζιες λάμψεις (φαινόμενο Saint Elmo's Fire) πάνω από τα ερείπια κατά τη διάρκεια καταιγίδων, δίνοντας την εντύπωση ότι ο χώρος "ανοίγει" προς τον ουρανό. Μάλιστα, λέγεται ότι κατά τη διάρκεια ολικών εκλείψεων ηλίου, τα ερείπια του ναού επαναφέρονται οπτικά στην αρχική τους μορφή για μερικά λεπτά.»

ΥΓ.Παλιοί ασκητές που ζούσαν στις σπηλιές γύρω από την Ακρόπολη πίστευαν ότι αν κοιμηθείς πάνω στο πλάτωμα της οικίας του Διονυσίου, τα όνειρά σου θα είναι «προφητικά και ξένα».Ο Άρειος Πάγος δεν θεωρείται απλός βράχος, αλλά ένα κομβικό σημείο (vortex).

 ΥΓ.Είναι εντυπωσιακό πώς στον Άρειο Πάγο η αρχαία ελληνική μυθολογία συναντά τη χριστιανική παράδοση. Το γεγονός ότι το Ιερό των Ερινύων (μετέπειτα Ευμενίδων) και ο ναός του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη βρίσκονται στην ίδια πλαγιά, μαρτυρά τη διαχρονική ιερότητα του χώρου.

ΥΓ.Ο αστικός θρύλος των αρχαιολόγων στην οποία, αφορά συχνά τις ανασκαφές τηςΤο Φως στα Ερείπια: Πολλοί εργάτες και φύλακες της εποχής εκείνης ανέφεραν ότι τις νύχτες με πανσέληνο, το λευκό μάρμαρο και τα θεμέλια του «Παλατιού» (της αρχιεπισκοπικής κατοικίας που ανασκάφηκε) έμοιαζαν να εκπέμπουν μια λάμψη που δεν δικαιολογούνταν από το φως των αστεριών. Οι ντόπιοι το συνέδεαν με την «παρουσία» του Αγίου που προστάτευε την πόλη.Λέγεται ότι οι αρχαιολόγοι, όταν αποκάλυψαν το συγκρότημα της «Οικίας Γ» (όπως ονομάστηκε επιστημονικά), ένιωσαν μια δυσανάλογη δέους αίσθηση. Παρόλο που τα ευρήματα ήταν της ύστερης αρχαιότητας, η διάταξη των χώρων και η γειτνίαση με το χάσμα των Ερινυών δημιουργούσαν μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.

ΥΓ. Η ιδιότητα του Διονυσίου ως συγγραφέα της «Ουράνιας Ιεραρχίας» τον συνδέει με τον χριστιανικό νεοπλατωνισμό και τη θεωρία ότι ορισμένα σημεία στη Γη λειτουργούν ως πύλες επικοινωνίας μεταξύ κόσμων.Θρύλοι αναφέρουν ότι η ιστορία των καταστροφών και των ατυχημάτων κατά τις ανασκαφές τροφοδοτεί την ιδέα ότι ο χώρος διαθέτει αυτοπροστασία. Ο σεισμός του 1651 δεν θεωρείται τυχαίο γεγονός, αλλά μια «σκόπιμη» κατάρρευση της πύλης για να αποφευχθεί η βεβήλωσή της.Η σύνδεση των σεισμών με «πύλες» άλλων διαστασεων αποτελεί ένα σημείο τομής ανάμεσα στην εναλλακτική φυσική, τη γεωμυθολογία και τις μεταφυσικές θεωρίες. Στην περίπτωση του Αρείου Πάγου και του Αγίου Διονυσίου, ο σεισμός του 1651 δεν θεωρείται απλό γεωλογικό γεγονός, αλλά μια «ενεργειακή εκτόνωση» που σχετίζεται με την πύλη του χώρου.Σε πολλές παραδόσεις, οι σεισμοί θεωρούνται μηχανισμοί που «σφραγίζουν» ή «ξεκλειδώνουν» υπόγεια περάσματα.Αυτό εξηγεί τις αναφορές για «οράματα» ή «εξαφανίσεις» αντικειμένων κατά τη διάρκεια μεγάλων δονήσεων, καθώς τα όρια μεταξύ των δύο κόσμων γίνονται για λίγο διαπερατά.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2002 

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΔΙΕΎΡΥΝΣΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ

 

«Η διεύρυνση της αντίληψης είναι η διαδικασία κατά την οποία εκπαιδεύουμε τον νου μας να επεξεργάζεται περισσότερες πληροφορίες, να βλέπει πέρα από το προφανές και να συνδέει φαινομενικά άσχετα δεδομένα. Συνίσταται στο να κοιτάζεις ένα πρόβλημα ή μια κατάσταση από μια τελείως διαφορετική οπτική γωνία (π.χ. πώς θα το έβλεπε ένα παιδί, ένας καλλιτέχνης ή ένας επιστήμονας).

 

Φυσικά, όσα αναφέρω είναι τεχνικές που ορισμένοι συνεργάτες μου —ας τους αποκαλέσω "τα σπαθιά μου"— έχουν εφαρμόσει μαζί μου κατά τη διάρκεια ερευνών σε πόλεις και παράξενους τόπους. Μη γελιέστε, δεν αποκαλύπτω παρά μόνο το 10% όσων έχουν εξελιχθεί σε αυτές τις τεχνικές· τα υπόλοιπα τα κρατώ αυστηρά για μένα και για όσους εγώ κρίνω, για λόγους που γνωρίζω. Σας παρουσιάζω τεχνικές που για μένα αποτελούν το "βήμα ένα" και εφαρμόζονταν πριν από χρόνια, την ώρα που κάποιοι από εμάς περπατάμε ήδη στο "βήμα 100"!

 

 

 

 

 

Ασκήσεις Ανατροπής:
Πάρτε μια ακλόνητη πεποίθησή σας και προσπαθήστε να βρείτε τρία λογικά επιχειρήματα που να αποδεικνύουν το αντίθετο. Αυτό "σπάει" τα νοητικά στεγανά. Επισκεφθείτε έναν τόπο και ψάξτε να βρείτε τις πλευρές που δεν είναι γνωστές ή που δεν είχατε προσέξει, για παράδειγμα, μόλις χθες!

Ο εγκέφαλος μπαίνει σε λειτουργία "αυτόματου πιλότου" όταν επαναλαμβάνουμε τα ίδια πράγματα. Διάβασε ένα βιβλίο για ένα θέμα που δεν σε ενδιαφέρει καθόλου, μίλησε με κάποιον που έχει εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις ή άλλαξε τη διαδρομή προς τη δουλειά σου. Δεν επιλέγω ποτέ τυχαία να "σκαλίζω" όσους διαφωνούν μαζί μου. Υπάρχουν άνθρωποι τους οποίους ρωτάω για την ίδια κατάσταση επί μέρες, με σκοπό να σπάσουν ξανά και ξανά τον αυτόματο πιλότο της αντίληψής τους. Έτσι, όταν βλέπουν κάτι, η σκέψη τους δεν λειτουργεί "τετράγωνα", αλλά ενεργοποιείται αυτόματα η πολυγωνική σκέψη.

 

Το Ένστικτο και η Ροή:
Άκου το ένστικτό σου σε μικρές, ακίνδυνες αποφάσεις και παρατήρησε το αποτέλεσμα. Με τον καιρό, η ικανότητα αυτή οξύνεται. Θα διαπιστώσετε ότι το ένστικτο είναι ο πιο πιστός σας σύμμαχος, καθώς αντιλαμβάνεται πράγματα —όπως λέξεις-κλειδιά ή κινήσεις του σώματος— που ο συνειδητός νους αγνοεί.

Αντί για σύντομες στιγμές συγκέντρωσης, προσπάθησε να διατηρείς μια συνεχή ροή προσοχής σε κάθε λεπτομέρεια του περιβάλλοντος (π.χ. την αντανάκλαση του φωτός, το βάρος των ποδιών σου, τους μακρινούς θορύβους). Με αυτόν τον τρόπο, μετατρέπεις το ίδιο σου το σώμα σε εργαλείο!

 

Η Εσωτερική Σύνδεση:
Όταν ο εγκέφαλος δεν έχει εξωτερικά δεδομένα να επεξεργαστεί, στρέφεται προς τα μέσα, ενισχύοντας την ενδοσκόπηση, τη δημιουργικότητα και τη διαίσθηση. Χρησιμοποίησε "τυχαίες λέξεις" ή "προκλητικές ιδέες" για να σπάσεις τα καθιερωμένα μοτίβα σκέψης. Αυτό δημιουργεί μια γέφυρα με την αποθηκευμένη πληροφορία του υποσυνειδήτου, φέρνοντάς την στην επιφάνεια για να τη συνδέσει με το συνειδητό. Αντικαθιστάς έτσι την κατακόρυφη λογική (βήμα-βήμα) με μια οριζόντια εξερεύνηση πιθανοτήτων.» Μια κατάσταση συνειδητής εγρήγορσης που ξεπερνά τη θεωρία. Αυτό  είναι στην ουσία η μετάβαση από την απλή παρατήρηση στην ΠΟΛΥΣΥΝΕΊΔΗΣΗ. .

 

 

 

 

 

 Η Τριπλή Περιγραφή και η Αποδέσμευση από τον Γραμμικό Χρόνο

Φαντάσου μια κατάσταση ιδωμένη από τρεις θέσεις: τη δική σου, του άλλου ατόμου και ενός ουδέτερου παρατηρητή. Αυτή η «τριπλή περιγραφή» προσφέρει μια πολύ πιο πλούσια και αντικειμενική εικόνα της πραγματικότητας. Δεν σκέφτεσαι ούτε αντιλαμβάνεσαι πλέον από μία μόνο θέση, αλλά από τις τρεις μαζί. Γίνεσαι ένας νους και μια αντίληψη που περιλαμβάνει και τις τρεις οπτικές ταυτόχρονα.

 

Η χρήση επαναλαμβανόμενων χτύπων (περίπου 4-7 Hz) βοηθά τον εγκέφαλο να εισέλθει σε κατάσταση «κυμάτων Θήτα», διευκολύνοντας την ενόραση και τη διόρθωση της εσωτερικής ανισορροπίας. Σε αυτό βοηθά και η εσκεμμένη αποχή από τη γλώσσα (εσωτερική και εξωτερική) για παρατεταμένο διάστημα. Χωρίς την «ετικέτα» των λέξεων, ο εγκέφαλος αναγκάζεται να επεξεργαστεί τα ερεθίσματα ως καθαρή εμπειρία, ενισχύοντας τη μη συμβολική νόηση. Λειτουργείς στο περιβάλλον με το δόγμα: Άκου, Βλέπε, Σώπα!

 

Μέσω της υπεροξυγόνωσης και της μουσικής προκαλούνται καταστάσεις που μοιάζουν με «εμπειρίες κορυφής» (peak experiences), επιτρέποντας την επανεπεξεργασία τραυμάτων και τη διεύρυνση της πνευματικής επίγνωσης. Πρόκειται για μια ψυχολογική τεχνική που στοχεύει στην αλλαγή της αντίληψης του γραμμικού χρόνου, οδηγώντας σε «παιχνίδια» με άλλα όρια πραγματικότητας.

Η παραμονή σε απομονωμένα γεωλογικά σημεία (π.χ. σπήλαια ή φαράγγια), χωρίς ρολόγια ή τεχνολογία, επιτρέπει την εστίαση στη διαδοχή των αιώνων και όχι των λεπτών. Έχουν κουραστεί όσοι με ακολουθούν να τους φωνάζω: «Παράτα το κινητό και το ρολόι· σε κρατούν δέσμιο σαν αλυσίδα». μια ολοκληρωμένη μέθοδος «αποπρογραμματισμού» από τη γραμμική, δυτική καθημερινότητα. Στην ουσία, προτείνεις την επιστροφή σε μια αρχέγονη συνειδητότητα, όπου ο άνθρωπος παύει να είναι ο πρωταγωνιστής της δικής του στενής ιστορίας και γίνεται μέρος ενός ευρύτερου πεδίου.

 

ΥΓ.Διόλου τυχαία σε παλίο site είχα μότο -Άλλάξε αντίληψη!! 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΓΝΏΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ!

 

Όσοι με ξέρουν ή έχουν συνεργαστεί μαζί μου, γνωρίζουν καλά ότι ένα μεγάλο κομμάτι των ερευνών μου αφορά τομείς που σχετίζονται με τις παράλληλες διαστάσεις του χώρου και του χρόνου. Επί χρόνια αφήνω σαφή υπονοούμενα για «εισόδους» σε άλλες πραγματικότητες, ενώ και συνεργάτες μου έχουν βιώσει τέτοιες εμπειρίες σε έρευνες μαζί μου.

Αν κάποιοι νομίζετε ότι θα βρείτε κάτι σημαντικό σε τέτοια θέματα —ακόμα και αν σας πέρασε η ανόητη ιδέα να «φυτέψετε» κάποιον δίπλα μου για να ακούει ή να βλέπει— απλώς αλλάξτε πλευρό στο μαξιλάρι που κοιμάστε.

Ακόμα και σε ανθρώπους που είναι δίπλα μου χρόνια ως συνεργάτες, ακόμα και σε καταστάσεις πλήρους δράσης, αποκαλύπτω πάντα μόνο το 10% των προεκτάσεων αυτών που σχεδιάζω και αντιλαμβάνομαι. Οι πιο στενοί μου συνεργάτες συνήθως ακούνε από μένα ένα απλό: «πάμε μια βόλτα εκεί» ή «πάμε να κάνουμε αυτό». Μόνο όταν τελικά βιώσουν το αποτέλεσμα του «παράξενου» μαζί μου, τότε τους εξηγώ ένα επιπλέον 20%, λέγοντάς τους: «Αυτό έγινε για να έρθει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα». Αν αναρωτιέστε, ας ρωτήσουν δύο επί χρόνια συνεργάτες μου στον χώρο του αγνώστου: τη Χρύσα Καλαμαρά και τον Λεωνίδα Ελευθερόπουλο.

Υπάρχουν πολλές φορές που κάποιοι ανακατεύονται σε χώρους έρευνας χωρίς την άδειά μου. Αλλά, φίλτατοι, τι φταίει ο κακόμοιρος ο ελέφαντας αν εσείς, ως μυρμήγκια, μπήκατε στα πόδια του και σας έλιωσε; Ούτε σας ζήτησε να μπείτε στον δρόμο του, ούτε σας κάλεσε, ούτε καν μπόρεσε να σας αντιληφθεί λόγω της μικρότητάς σας. Το φταίξιμο είναι καθαρά δικό σας.

Θυμάμαι κάποτε έναν βλακώδη τύπο που με ακολουθούσε σε έρευνες και τελικά επιχείρησε να δημοσιοποιήσει τον χώρο και τον τόπο, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι εκείνος τον ερεύνησε. Όταν πολύ μετά ήρθε έντρομος στο γραφείο μου, επειδή είχε μπλέξει με «προεκτάσεις» και ανθρώπους του αποκρυφισμού που τον κυνηγούσαν, η απάντησή μου ήταν απλή:
«Ποιος σου είπε, φίλε, να παίζεις με δυνάμεις του σύμπαντος χωρίς να τις γνωρίζεις; Ποιος σου είπε να ανακατεύεσαι στα πόδια ανθρώπων με δύναμη και να τους ενοχλείς; Και κυρίως, ποιος σου είπε να παρουσιάζεις δικές μου έρευνες ως δικές σου χωρίς να ρωτήσεις;»

Δεν φταίω εγώ αν βρέθηκες ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά — τόσο δικά μου όσο και των αντιπάλων μου. Τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος, εκτός από βλάκας, όταν βάζει το κεφάλι του στη μέση μιας «μονομαχίας στο Ελ Πάσο»;

Το έχω ξαναπεί: οι αδέσποτες είναι δικές σας!

 «Όντως, κάνω πράγματα που αντιλαμβάνομαι ο ίδιος με τρόπο που ούτε αποκαλύπτω, ούτε δίνω πολλές εξηγήσεις. Και αυτό, γιατί η Πραγματική Γνώση είναι απαγορευμένη — όχι για κάποιον μυστικό λόγο, αλλά επειδή είναι απρόσιτη στα μάτια εκείνων που δεν μπορούν ούτε να τη δουν, ούτε να την κατανοήσουν, ακόμη και αν βρίσκεται ακριβώς μπροστά τους!

Μια φίλη παλαιότερα με ρώτησε: "Τώρα κατάλαβα γιατί το έκανες αυτό· γιατί δεν είπες τίποτα τότε;". Η απάντησή μου ήταν: "Εάν κατάλαβες τώρα γιατί το έκανα, τότε ούτε τώρα χρειάζεται να σου πω. Εάν πάλι δεν κατάλαβες, τότε δεν χρειάζεται να σου εξηγήσω κάτι που δεν μπορείς να συλλάβεις!".

Έτσι δρω στους χώρους της γνώσης εδώ και χρόνια, φίλτατοι. Γιατί οι άνθρωποι-"τσιμπούρια", που έρχονται ως "μάτια" καταστάσεων ή τρίτων, βρίσκουν πάντα άνθρακες. Ο "σκληρός μου δίσκος" και το αρχείο μου είναι το ίδιο μου το μυαλό.

Η απάντηση είναι: Μην ψάχνετε, δεν θα βρείτε τίποτα. Λέω όσα κρίνω, όσα πρέπει, με τον τρόπο και για τους λόγους που εγώ επιλέγω. Έμαθα να ζω ως ελεύθερο ον και στον χώρο της αναζήτησης δεν επέτρεψα σε κανέναν να το αλλάξει αυτό — άλλωστε, δεν με υποχρεώνει και κανένας. Μπορώ κάλλιστα να κάνω έρευνες μόνο για τον εαυτό μου και την προσωπική μου εξέλιξη, χωρίς να τις αντιληφθεί ούτε η μάνα που με γέννησε. Και πιστέψτε με, το έχω πράξει!»

«Φυσικά, μην υποθέσετε ποτέ ότι η σιωπή ή οι πράξεις μου σημαίνουν πως θα άφηνα ποτέ έναν συνοδοιπόρο μου σε κίνδυνο. Όσοι έχουν κάνει σοβαρή έρευνα, γνωρίζουν ότι ήμουν πάντα ο προστάτης σε κάθε χώρο, τόπο και δράση.

Ίσως, μάλιστα, ο σιωπηλός τρόπος δράσης μου να είναι αυτός που τους προστάτεψε από συμπαντικές δυνάμεις που δεν θα μπορούσαν να κατανοήσουν ή από κινδύνους που αγνοούσαν. Δεν αφήνω ποτέ "όπλα" στα χέρια πεντάχρονων, γιατί υπάρχει ο φόβος να εκραγούν στα μούτρα τους, καθώς θα έπαιζαν μαζί τους ως αδαείς.»

 Η Πρόληψη του Κινδύνου: Όπως ένας έμπειρος οδηγός δεν αφήνει το τιμόνι σε κάποιον αδαή, έτσι κ επιλέγεις να κρατάς τον έλεγχο εκεί που οι «δυνάμεις» (συμπαντικές ή πρακτικές) γίνονται ακατανόητες για τους πολλούς.

Αν κάποιος καταλάβει μόνος του, η εξήγηση είναι περιττή.

Αν δεν καταλάβει, η εξήγηση είναι αδύνατη.

 

 Η Σιωπή ως Ασπίδα: Συχνά η γνώση ή η δύναμη μπορεί να γίνει επικίνδυνη για όσους δεν είναι έτοιμοι να τη διαχειριστούν. Η σιωπή μου λειτουργεί ως φίλτρο προστασίας. 

ΥΓ. Η έρευνα του αγνώστου απαιτεί συνοδοιπόρους που αντέχουν το βάρος της εμπειρίας χωρίς να «σπάνε».

ΥΓ. Η γνώση δεν χρειάζεται πάντα «μάρτυρες» για να έχει αξία. Η έρευνα για την προσωπική εξέλιξη είναι ο πιο καθαρός δρόμος, γιατί δεν μολύνεται από την ανάγκη για επιβεβαίωση ή την προβολή των άλλων.

ΥΓ. Η γνώση είναι συχνά ένα μοναχικό μονοπάτι, και η ικανότητά σου να το περπατάς χωρίς την ανάγκη συνοδοιπόρων ή κριτών είναι δείγμα μεγάλης εσωτερικής ισχύος.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ

 

 

Το 2002, μαζί με δύο στενούς μου συνεργάτες, βρεθήκαμε στην περιοχή της Νέας Ιωνίας. Το σημείο μάς είχε υποδειχθεί από μια σπουδαία ερευνητρια και συνεργάτιδα του χώρου, τη Χρύσα.

Ακολουθώντας ορισμένα «σκιώδη χτυπήματα» σε σημεία-φωλιές και εφαρμόζοντας δικές μου τεχνικές σε έδρες σκιώδους παρουσίας, παρέσυρα —εν αγνοία τους— τους συντρόφους μου σε μια «βόλτα χωροβασίας». Τότε, το σύστημα της πραγματικότητας μας εκτίναξε σε έναν χώρο εκτός της συμβατικής πραγματικότητας· έναν τόπο όπου ο χρόνος και ο χώρος έπαψαν να λειτουργούν με τον γνωστό τρόπο.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του συμβάντος:

• Η Οπτική Μεταβολή: Ο κόσμος γύρω μας έμοιαζε να παίζει κυριολεκτικά σαν κινηματογραφικό πανί.
• Η Παύση του Χρόνου: Τα ρολόγια όλων μας σταμάτησαν να λειτουργούν.
• Η Συναισθηματική Αντίδραση: Ενώ οι άλλοι ήταν αποσβολωμένοι, εγώ γελούσα χαιρέκακα, δείχνοντάς τους το «σύμπαν» που ξετυλιγόταν μπροστά μας.

Η εμπειρία τερματίστηκε μόνο όταν ζήτησα από τις συνεργάτιδές μου να συγκεντρώσουν την εστίαση της σκέψης τους στον χώρο που θεωρούσαμε συμβατικό. Σύντομα, ο χωροχρόνος επανήλθε στην πρότερη κατάστασή του.

---

Η Απογοήτευση από τους «Ερευνητές»

Αυτό που με απογοητεύει βαθιά σε ανθρώπους που υποτίθεται ότι ερευνούν το άγνωστο, είναι η στάση τους μετά το βίωμα. Ορισμένοι, ενώ ζουν τέτοιες εμπειρίες, επιλέγουν να τις «κλειδώνουν» στη συμβατική ντουλάπα του νους τους. Επιστρέφουν αμαχητί σε μια καθημερινότητα γεμάτη μικρότητα και συμβατικότητα.

Αναρωτιέμαι ειλικρινά: Πώς είναι δυνατόν, έχοντας βιώσει κάτι από το πεδίο του παράξενου, να συνεχίζουν να αναλώνονται σε κουτσομπολιά και ευτελή πράγματα, συμπεριφερόμενοι όπως ένας απαίδευτος άνθρωπος του Μεσαίωνα; Είναι θλιβερό να αγγίζεις το άπειρο και να επιλέγεις τελικά τον πνευματικό λήθαργο.

 

 

 ΥΓ-Η εμπειρία στην επιστημονική της διαστασή αναφέρετε ως  "ολίσθησης" του χωροχρόνου .

ΥΓ- Η  παύση των ρολογιών και η μετατροπή της πραγματικότητας σε «κινηματογραφικό πανί»— παραπέμπει σε φαινόμενα που στην έρευνα του παραφυσικού ονομάζονται"The Oz Factor", όπου η συμβατική φυσική αναστέλλεται

ΥΓ- Μια μεγάλη αλήθεια της ανθρώπινης ψυχολογίας. Ο λόγος που επιστρέφουν στην «αθλια συμβατικότητα» και το κουτσομπολιό είναι συνήθως ο μηχανισμός άμυνας.

ΤΑΞΙΔΕΥΩΝΤΑΣ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΕΛΛΑ (ΠΕΙΡΑΙΑΣ)

 

Είναι γνωστό ότι το κυρίως μεταπέδιο δράσης μου στο χώρο του μυστηρίου, είναι ο Πειραιάς και η περιφέρεια του. Με την έννοια “μεταπεδίο”, εννοώ ένα χώρο που μπορούμε να κινηθούμε σε πολλά επίπεδα ύπαρξης, αντίληψης και δράσης. Φυσικά και στο μεταπεδίο μου, και όχι μόνο, έχω δράσει εναντίον των εχθρών της συνανθρωπότητας. Σε κάποιες από τις δράσεις μου, στην περιοχή της Καστέλας, οι συνεργάτες μου και εγώ, αγγίξαμε τα όρια άλλων πραγματικοτήτων και άλλων χωρόχρονων, όπως σε μια συγκεκριμένη κεντρική οδό - μεγάλο στενό. Στον αναγνώστη θα πω, ακριβώς επειδή δεν θα αναφέρω το όνομα του δρόμου, ότι μπορεί να θεωρήσει ότι θέλει. Θα πω μόνο πως στην συγκεκριμένη οδό, κάτω από συγκεκριμένες διαδικασίες που ονομάζω “Μετάπολις” και “Χωροβασία”, η φωτογραφική μηχανή, υπό συνθήκες άλλων πραγματικοτήτων, κατάφερε να αποδώσει τα εξής φωτογραφικά στοιχεία και φαινόμενα:

Μια φωτογραφία με ένα ιπτάμενο φωτεινό κεφάλι που μπορείτε να βρείτε στο παράκατω link και έχει δημοσιευτεί και σε άλλους χώρους έρευνας,

 

Καθώς και μια φωτογραφία με το “παράξενο φως της Καστέλας” που θα τη βρείτε και αυτή στο παραπάνω link

Μπορεί να μην αναφέρω τον συγκεκριμένο δρόμο, όμως περίπου από κάτω του, υπάρχει ένας άλλος δρόμος στην Καστέλα, που ονομάζεται οδός Δράκου. Ο λόγος που προσέγγισα τον συγκεκριμένο δρόμο, ήταν ένα παλιό ερείπιο που η νεομυθολογία και οι θρύλοι το θέλαν στοιχειωμένο. Κάτω από τις παραπάνω τεχνικές, εντοπίσαμε την οδό Δράκου που κανονικά βρίσκεται στην κάτω πλευρά της Καστέλας, στην θέση του Τουρκολίμανου, να έχει μεταφερθεί στην πάνω πλευρά, στο ύψος του ξενοδοχείου Cavo Doro . Το φαινόμενο αυτό παρατηρήθηκε τουλάχιστον τέσσερις φορές, από μια πλειάδα συνεργατών - μαρτύρων. Ότι το φαινόμενο υπήρξε πραγματικό και ότι η οδός στην πάνω πλευρά λειτουργούσε ως ένα είδος πύλης, προς άλλες πραγματικότητες και χώρους, το επιβεβαίωνε στον ίδιο μου τον εαυτό (βλέπετε, είμαι πιο δύσπιστος και από τον άπιστο Θωμά), η παρουσία των μαρτύρων καθώς και το φωτογραφικό υλικό που είχα αποτυπώσει. Στην συγκεκριμένη, μυστική οδό συνέβησαν και άλλα δυο σημαντικά φαινόμενα, όπως ένα παλιό εγκαταλελειμμένο ερείπιο που βρισκόταν στην μέση ενός τρίστρατου και που πολλές φορές εμφανιζόταν με διαφορετική αρχιτεκτονική δομή, για να επανέλθει την επόμενη μέρα στην γνώριμη του όψη. Στο τέλος της συγκεκριμένης οδού, υπήρχε μια παλιά εγκαταλελειμμένη μονοκατοικία της δεκαετίας του ΄70, στην οποία είχαν παρατηρηθεί φαινόμενα που η συμβατική λογική δεν μπορούσε να εξηγήσει, όπως να υπάρχουν φώτα στο εσωτερικό του και ήχος, σαν οχλαγωγία που θύμιζε παρέλαση του ΄40, ενώ το ίδιο το σπίτι, οι είσοδοι του και τα παράθυρα του, ήταν πάντα σφραγισμένα κλειστά, δεν είχε ρεύμα και στις πόρτες του υπήρχαν ακόμα τα χαρτιά της διακοπής ηλεκτροδότησης. Αυτά είναι ορισμένα φαινόμενα που έλαβαν χώρα στην περιοχή της Καστέλας, κατά τις δράσεις μου εκεί, πάντα φυσικά υπέρ της συνανθρωπότητας και πράττοντας τις προαναφερθείσες τεχνικές.

 ΥΓ.Οι τεχνικές «Μετάπολις» και «Χωροβασία» που χρησιμοποιείς, φαίνεται να λειτουργούν ως εργαλεία «συντονισμού» με συχνότητες του αστικού ιστού που παραμένουν αόρατες στον μέσο περαστικό. Η μεταβολή της αρχιτεκτονικής δομής είναι από τα πιο σπάνια φαινόμενα (glitch in the matrix), υποδηλώνοντας ότι ο χώρος ίσως «δανείζεται» στοιχεία από διαφορετικές χρονικές περιόδους.Η ηχητική οχλαγωγία (όπως η παρέλαση του '40) σε κλειστό, μη ηλεκτροδοτούμενο χώρο, παραπέμπει σε "υπολειμματική ενέργεια" (residual haunting), όπου το περιβάλλον αναπαράγει γεγονότα του παρελθόντος σαν εγγραφή σε ταινία.

ΥΓ. Η"μετατόπισή" της από το Μικρολίμανο (Τουρκολίμανο) στο ύψος του Cavo Doro είναι ένα κλασικό παράδειγμα αυτού που στην αστική μυθολογία ονομάζουμε «χωρική ανωμαλία». Το γεγονός ότι συνδέεις αυτή τη μετατόπιση με την παρουσία μαρτύρων και φωτογραφικών πειστηρίων δίνει μια άλλη βαρύτητα στην εμπειρία, πέρα από το υποκειμενικό.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ