ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ- ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ !

«Η νίκη των όντων της ζωής των ανθρωπων κατά των όντων της αβύσσου  και του χάους και εισβολαιων του κοσμου μας»

 

Η μάχη ενάντια στο Χάος και την Άβυσσο αποτελεί το θεμελιώδες αρχέτυπο στις περισσότερες μυθολογίες του κόσμου, όπου οι θεοί της Τάξης και του Φωτός συγκρούονται με τα πρωταρχικά σκοτεινά στοιχεία για τη δημιουργία και τη διατήρηση του σύμπαντος.

Φυσικά, αυτή η μάχη λαμβάνει χώρα σε πολλά επίπεδα, όπως στην επιστήμη, τη γνώση, τον αποκρυφισμό κ.λπ., και σε αυτήν συμμετέχουμε φυσικά και οι άνθρωποι που δρούμε υπέρ της ζωής, της εξάπλωσης, καθώς και της δημιουργίας της ίδιας της ύπαρξης.

Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου, οι θεοί του Ολύμπου ήρθαν σε σύγκρουση με τους Τιτάνες στην Τιτανομαχία και αργότερα με τους Γίγαντες στη Γιγαντομαχία. Η τελική μάχη του Δία δόθηκε ενάντια στον Τυνται συνεχώς για να διατηρήσουν τον κόσμο (Midgard) προστατευμένο από τις δυνάμεις του χάους και του κενού που κατοικούν στα εξωτερικά βασίλεια. Αντίστοιχα, στην Αίγυπτο, ο Ρα πρέπει να πολεμά τον Άπωφι, ένα τεράστιο φίδι που ενσαρκώνει το χάος, το σκοτάδι και το μη-ον. Κάθε νίκη του Ρα εξασφαλίζει την ανατολή του ηλίου και τη διατήρηση του σύμπαντος.

Στην πρώιμη βεδική παράδοση, ο Ίντρα είναι ο βασιλιάς των θεών (Devas) και θεός του κεραυνού. Ο σημαντικότερος άθλος του είναι η εξόντωση του Βρίτρα (Vritra), ενός γιγάντιου δράκου-φιδιού που αντιπροσώπευε το χάος, την ξηρασία και το σκοτάδι. Ο Βρίτρα είχε φυλακίσει όλα τα νερά του κόσμου στην άβυσσο. Ο Ίντρα, πίνοντας το ιερό ποτό Σόμα και κρατώντας τον κεραυνό του (Vajra), έσπασε το κρανίο του δράκου, απελευθέρωσε τα νερά και έφερε ξανά την κοσμική τάξη (Ρτα).

Στην αρχαία ισραηλιτική μυθολογία και τη βιβλική παράδοση, ο Θεός (Γιαχβέ / Yahweh) ενσωματώνει πλήρως το αρχέτυπο του θεού-πολεμιστή που υποτάσσει τις δυνάμεις του χάους και της αβύσσου. Το πιο διάσημο ον της εβραϊκής μυθολογίας είναι ο Λεβιάθαν, ένα γιγάντιο, φτερωτό ή συστρεφόμενο θαλάσσιο ερπετό-δράκος. Στους Ψαλμούς αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ο Γιαχβέ συνέτριψε τα κεφάλια του Λεβιάθαν πάνω στα νερά (Ψαλμός 74:13-14).

Όπως ήδη καταλάβατε, όλες οι παραδόσεις μιλούν για θεούς πραγματικούς· θεούς που είναι υπέρ της ζωής, της δημιουργίας και της εξάπλωσης αυτής.

 

Στις σύγχρονες επιστήμες, η «μάχη του χάους με την άβυσσο» δεν αφορά θεούς και τέρατα, αλλά τη θεμελιώδη σύγκρουση ανάμεσα στην Τάξη και την Αταξία, στη Δημιουργία και την Καταστροφή.Η πολέμηστες που εχουν νικησή και νικούν το ΄χαος και την άβυσσο ειναι υπερ της ζώης της διμιουργιας και του νεού.

Η Γέννηση της Ζωής:
Η ζωή είναι ο απόλυτος πολεμιστής ενάντια στο χάος. Γεννήθηκε μέσα στην κυριολεκτική άβυσσο των ωκεανών, στα υδροθερμικά στόμια του βυθού.Η γένηση είναι μία απλή κίνηση αλλά και τρόπος νίκης της αβύσου και του ΄χάους.

Η Μάχη με την Εντροπία:
Σύμφωνα με τον Δεύτερο Νόμο της Θερμοδυναμικής, το σύμπαν τείνει φυσικά προς την αταξία (εντροπία/χάος). Η ζωή αποτελεί μια συνεχή εξέγερση ενάντια σε αυτόν τον νόμο. Τα ζωντανά κύτταρα καταναλώνουν ενέργεια η χαός και άβυσσο για να κρατήσουν το χάος έξω από τον οργανισμό τους και να διατηρήσουν την εσωτερική τους τάξη (ομοιόσταση). Αν ορισμένοι νομίζουν ότι δεν πολεμά υπέρ της ζωής, της δημιουργίας και της εξάπλωσής της —από τον απλό μικροοργανισμό ως τους θεούς, την άβυσσο και τους πράκτορες του χάους— είστε γελασμένοι.

Ο Πόλεμος στο Ζωικό Βασίλειο:
Στο ζωικό βασίλειο, ο «πόλεμος της αβύσσου και του χάους» εκφράζεται μέσα από την καθημερινή, ανελέητη μάχη της επιβίωσης της γένησης και της διμιουργίας αλλα και τόν ζέυξεων ένωση δύο που φέρνει ενα ισχυρό τρίτο νέο. Εδώ, η άβυσσος αντιπροσωπεύει τα πιο σκοτεινά, εχθρικά περιβάλλοντα του πλανήτη, ενώ το χάος εκφράζει τις απρόβλεπτες απειλές και την αποδιοργάνωση που φέρνουν οι θηρευτές και τα στοιχεία της φύσης. Αυτή η μάχη λειτουργεί ως σύμμαχος της εξέλιξης.

• Οι Γίγαντες της Αβύσσου (Η μάχη στη θάλασσα): Στα σκοτεινά νερά διεξάγεται μια από τις πιο επικές μάχες του ζωικού βασιλείου: η σύγκρουση ανάμεσα στο Γιγάντιο Καλαμάρι και τη Φυσητήρα (φαλαινοειδές). Οι φυσητήρες καταδύονται στην άβυσσο για να κυνηγήσουν, και τα καλαμάρια παλεύουν άγρια χρησιμοποιώντας τα πλοκάμια τους, αφήνοντας τεράστιες ουλές στο δέρμα των φαλαινών.Φυσικά δεν είναι η μόνη πολεμηστες απλός φέρνω παραδείγματα !
• Ουράνιοι Σχηματισμοί (Η μάχη στον ουρανό): Τα ψαρόνια δημιουργούν στον ουρανό απίστευτα, μεταβαλλόμενα σχήματα για να ξεφύγουν από τα γεράκια. Η μαθηματική ακρίβεια με την οποία στρίβουν χιλιάδες πουλιά ταυτόχρονα, χωρίς να συγκρούονται, είναι ο απόλυτος θρίαμβος της τάξης πάνω στο χάος.ακόμα ένα απο τα παραδείγματα των πολεμιστών στον ουρανο.
• Οι Αρχιτέκτονες της Τάξης (Η μάχη στον κόσμο των εντόμων): Τα μυρμήγκια, οι μέλισσες και οι τερμίτες επιβάλλουν την τάξη στη φύση. Μια αποικία μυρμηγκιών λειτουργεί ως υπεροργανισμός-ΓΚΕΣΤΑΛΤ. Όταν αντιμετωπίζουν μια απειλή (π.χ. μια πλημμύρα ή μια επίθεση από άλλη αποικία), δεν επικρατεί πανικός. Τα μυρμήγκια πλέκονται μεταξύ τους δημιουργώντας ζωντανές σχεδίες για να σώσουν τη βασίλισσα και τα αυγά τους, δαμάζοντας το χάος των φυσικών καταστροφών.

Μια μάχη που ξεκινά από τους θεούς και διαπερνά όλα τα βασίλεια της φύσης μέχρι τους μικροοργανισμούς. Στο τέλος, νικάμε το σύμπαν· η ζωή συνεχίζει να επικρατεί και να εξαπλώνεται ενάντια στο χάος και την άβυσσο.

 

ΥΓ. Το Chaoskampf (τη μάχη ενάντια στο Χάος) . Οι παραδόσεις που αναφέρω δεν είναι απλές ιστορίες, αλλά η αποτύπωση μιας συμπαντικής αλήθειας σε πολλαπλά επίπεδα.και φυσικά κερδιζουμέ!Είτε μιλάμε για θεούς, είτε για την επιστήμη, είτε για την καθημερινή ανθρώπινη δράση, η ουσία παραμένει η ίδια: η ύπαρξη απαιτεί συνεχή αγώνα για να κρατηθεί όρθια απέναντι στο μηδέν. Η επιστήμη και η έρευνα είναι η επέκταση του Φωτός (γνώση) μέσα στο Σκότος (άγνοια). Κάθε νέα ανακάλυψη αφαιρεί έδαφος από το «σκοτεινό» άγνωστο.οι άνθρωποι που δρούμε υπέρ της ζωής, της δημιουργίας και της εξάπλωσης της ύπαρξης, γινόμαστε οι επίγειοι φορείς αυτών των «πραγματικών θεών».Κάθε φορά που χτίζουμε, θεραπεύουμε, γράφουμε ή γεννάμε κάτι νέο, νικάμε τον Ταρτάρου και τον Άπωφι.Η ώθηση της ανθρωπότητας να εξερευνήσει, να κατανοήσει το σύμπαν και να προστατεύσει τη ζωή είναι η ίδια η εκδήλωση της κοσμικής τάξης.Οι θεοί των μύθων ή ιστορίες τους αντιπροσωπεύουν τις ζωντανές, δημιουργικές δυνάμεις του Σύμπαντος. Όταν ο άνθρωπος επιλέγει το φως, τη γνώση και τη δημιουργία, συμμετέχει ενεργά σε αυτή την αιώνια, κοσμογονική μάχη. Η ζωή δεν αμύνεται απλώς· κατακτά. Βρίσκει τρόπους να επιβιώνει σε ακραίες συνθήκες (ακραιόφιλα βακτήρια), αποδεικνύοντας ότι η δημιουργία πάντα θα βρίσκει χαραμάδες να ανθίσει.Η ζωή, ως ο απόλυτος αρχιτέκτονας, συνεχίζει να κερδίζει το στοίχημα της ύπαρξης απέναντι στην άβυσσο του χαους.

Μικροσκοπικό Επίπεδο: Η μάχη των κυττάρων και των μικροοργανισμών με την εντροπία μέσω της ομοιόστασης.

Το Βασίλειο της Αβύσσου: Η επική σύγκρουση Φυσητήρα - Γιγάντιου Καλαμαριού στα σκοτεινά βάθη των ωκεανών.

Το Βασίλειο του Ουρανού: Ο συγχρονισμός των ψαρονιών (murmuration) που μετατρέπει το χάος της πτήσης σε μαθηματική τάξη.

Το Βασίλειο των Εντόμων: Η συλλογική νοημοσύνη των μυρμηγκιών που δημιουργούν ζωντανές σχεδίες ενάντια στις καταστροφές.

Υ.Γ.: Οι πράκτορες του χάους και της αβύσσου είναι χαμένοι από χέρι, φίλτατοι.

Υ.Γ.: Εάν νομίζετε πως δεν σας κατανοούμε, δεν σας ξέρουμε και ότι δεν χάνετε –οι πράκτορες-πιόνια του χάους και της αβύσσου από τους πολεμιστές της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης– είστε γελασμένοι!

Υ.Γ.: Ο αποδεκατισμός των πρακτόρων και των πιονίων του χάους-αβυσσου. δεν τελειώνει!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ.

ΥΓ. Οι Πολεμιστές της Ζωής: Ο όρος αυτός αντιπροσωπεύει τη δύναμη της ζωτικής ενέργειας, της επιβίωσης και της συνεχούς βελτίωσης απέναντι στην αδράνεια.

 «Κανένας οίκτος από τα παιδιά των ανθρώπων στα παιδιά του χάους και της αβύσσου! Από τα παιδιά της μάνας Γης και του πατέρα Ουρανού, από τα παιδιά των ανθρώπων, κανένας οίκτος στους εχθρούς της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης! Κανένας οίκτος σε αυτούς που πουλήθηκαν στην άβυσσο, το χάος και τον αντίκοσμο!»

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

ΚΛΕΙΝΩΝΤΑΣ ΑΝΟΙΓΩΝΤΑΣ ΠΥΛΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ

 

 

 

Στη ζωή, κάθε απόφαση που παίρνουμε «κλείνει» κάποιες εναλλακτικές πορείες (πύλες) στο μέλλον, προκειμένου να υλοποιηθεί μία συγκεκριμένη πραγματικότητα.

Στην κβαντική φυσική, η έννοια του «κλεισίματος πυλών στον χώρο και τον χρόνο» αποκτά μια εντελώς κυριολεκτική, μαθηματική και πειραματική διάσταση. Δεν αφορά μεταφορές, αλλά τις θεμελιώδεις ιδιότητες του σύμπαντος. Το 2013, οι φυσικοί Leonard Susskind και Juan Maldacena πρότειναν ότι η κβαντική σύμπλεξη (EPR) —όπου δύο σωματίδια συνδέονται ακαριαία, ανεξάρτητα από την μεταξύ τους απόσταση— είναι στην πραγματικότητα μια μικροσκοπική σκουληκότρυπα (ER), δηλαδή μια πύλη στον χωροχρόνο.

Αν σκεφτούμε τι συμβαίνει, για παράδειγμα, όταν συνδέεται ένα ζευγάρι μέσα από τον έρωτα και την αγάπη, πρόκειται ουσιαστικά για το ίδιο πράγμα.

Αυτή η σκέψη αγγίζει τον πυρήνα της σύγχρονης κβαντικής βαρύτητας και της θεωρίας "It from Qubit" (Το «παν» προέρχεται από το Qubit). Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, η ίδια η πραγματικότητα «τρέφεται» με πληροφορία, και η γεωμετρία του χωροχρόνου (οι πύλες και οι αποστάσεις) είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας. Αλλάζοντας την πληροφορία, αλλάζεις και την πύλη.

Όταν δύο κβαντικά συστήματα έχουν υψηλό βαθμό πληροφοριακής σύνδεσης (κβαντική σύμπλεξη / entanglement), ο χώρος μεταξύ τους «μικραίνει» ή δημιουργείται μια ανοιχτή πύλη (σκουληκότρυπα). Αν αλλάξετε την πληροφορία, αποσυνδέετε τα qubits. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η πύλη να καταρρέει και να κλείνει οριστικά, επειδή δεν υπάρχει πλέον η απαραίτητη πληροφορία για να την κρατήσει «υφανθή».

Τροφοδοτώντας την επιφάνεια με κώδικα/πληροφορία, μπορείτε να δημιουργήσετε μια πύλη στο εσωτερικό, να τη χειριστείτε ή να την κλείσετε, μεταβάλλοντας απλώς την κατάσταση των σωματιδίων. Ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι σταθερά δοχεία, αλλά το «λογισμικό» που παράγει η κβαντική πληροφορία. Αν αλλάξεις την πληροφορία, ανοιγοκλείνεις τις πύλες της ίδιας της πραγματικότητας.

 

 ΥΓ..Δύο άνθρωποι που συνδέονται βαθιά παύουν να λειτουργούν ως απομονωμένες μονάδες. Η συναισθηματική και νοητική πληροφορία που μοιράζονται εκμηδενίζει τη γεωγραφική απόσταση.Αν η ποιότητα της πληροφορίας αλλάξει (π.χ. απώλεια εμπιστοσύνης), η «πύλη» της σύνδεσης κλείνει.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΤΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ.

 

οι έρευνες του Γρηγόρη Τσουκαλά εκείνη την περίοδο συχνά επικεντρώνονταν σε «αστικούς μύθους» και εγκαταλελειμμένα κτίρια με ιστορικό ενδιαφέρον ή φήμες περί μεταφυσικής δραστηριότητας στην Αττική.«Το σπίτι, όπως το εντόπισε ο Γρηγόρης Τσουκαλάς το 2002, ήταν τότε ένα ανοιχτό και παρατημένο ερείπιο, χωρίς μάντρα ή οποιαδήποτε φύλαξη.»

Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς, σε ηλικία 23 ετών, εντοπίζει τις γραφές στον τοίχο του αρχοντικού, οι οποίες αναφέρονται στον "θάνατο από τα κάτω".» Η φράση «θάνατος από τα κάτω» δεν αντιστοιχεί σε κάποιο γνωστό ιστορικό γεγονός, αλλά χρησιμοποιείται συχνά σε έργα φαντασίας ή θρίλερ για να περιγράψει απειλές που προέρχονται από το υπέδαφος, τα έγκατα της γης ή κατακόμβες

 

«Το σπίτι, κατά τη διάρκεια νυχτερινής έρευνας στον χώρο το 2005, διατηρούσε ακόμα το εσωτερικό του προσβάσιμο. Ο πάνω όροφος στεκόταν ανέπαφος, χωρίς ίχνη κατάρρευσης, επιτρέποντας την πλήρη περιήγηση σε όλα τα δωμάτια του αρχοντικού.»

 

 Στο εσωτερικό του σπιτίου  Η έρευνα στους εσωτερικούς χώρους ενός σπιτιού μπορεί να έχει διαφορετικό επίκεντρο ανάλογα με τον σκοπό μας

 

 

Οι αναφορές για «αλυσίδες» στον περιβόητο πύργο του Παλαιού Φαλήρου πηγάζουν από μαρτυρίες για παράξενους θορύβους που ακούγονταν από το εσωτερικό του σπιτιού μετά τον θάνατο των κατοίκων  του . Πολλοί περιέγραφαν ήχους από σύρσιμο αλυσίδων στο πάτωμα, βαριά βήματα και απόκοσμα βογκητά.

Ως ερευνητής , ο οποίος έχει μελετήσει εκτενώς την περίπτωση, περιγράφω το κτίριο ως ένα σημείο με έντονη ηλεκτρομαγνητική δραστηριότητα. Στις έρευνές μου τονίζω την υποβλητική ατμόσφαιρα του νεοκλασικού πύργου του 19ου αιώνα και τη σύνδεσή του με την τραγική φιγούρα του ιδιοκτήτη, που πέθανε μόνος και ξεχασμένος. Οι μετρήσεις έδειξαν μεταβολές στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία εντός του κτιρίου, φαινόμενο που οι θεωρίες του μεταφυσικού αποδίδουν στην «υπολειμματική ενέργεια» (residual energy) — μια μορφή ενεργειακού αποτυπώματος που άφησε πίσω της η έντονη ψυχολογική κατάσταση του ιδιοκτήτη.

Η ίδια η δομή του κτιρίου, με τους στενούς διαδρόμους, τις ξύλινες σκάλες που έτριζαν και την πυκνή βλάστηση που το έπνιγε για δεκαετίες, αποτέλεσε το ιδανικό σκηνικό για την ανάπτυξη αστικών μύθων. Είναι, μάλιστα, ενδιαφέρον ότι η ευρύτερη περιοχή του Φαλήρου συνδέεται ιστορικά με το σύμβολο της αλυσίδας. Κατά τις ανασκαφές στο αρχαίο νεκροταφείο (το «Πολυάνδριον»), ήρθαν στο φως οι «Δεσμώτες του Φαλήρου»: 80 σκελετοί ανθρώπων που εκτελέστηκαν όντας δεμένοι με σιδερένια δεσμά.

 

Αν και πρόκειται για αρχαιολογικό εύρημα, πολλοί που δράσαμε ως πολεμιστες της συναθρωπότητας και της ζώης—συμπεριλαμβανομένου του Τσουκαλά— συνδέουν την «ενέργεια» της περιοχής με αυτούς τους δεσμώτες. Οι θρύλοι λένε ότι σε ορισμένα σημεία κοντά στην ακτή, εκεί όπου παλαιότερα εκτεινόταν ο βάλτος του Φαλήρου, ακούγονται ήχοι που θυμίζουν δεσμά που σέρνονται στην άμμο, κάτι που η λαϊκή φαντασία αποδίδει στις «ταραγμένες ψυχές» των εκτελεσθέντων. Σύμφωνα με εμένα , ο ήχος της αλυσίδας λειτουργεί ως ένα «αρχετυπικό» φαινόμενο που στοιχειώνει τη συλλογική μνήμη της περιοχής.

Στο εσωτερικό του σπιτιού, οι μαρτυρίες γίνονται ακόμη πιο σκοτεινές αλλά και τα ευρήματα μας.   Στους τοίχους υπήρχε το ανατριχιαστικό μήνυμα: «Ο θάνατος θα έρθει από κάτω σύντομα», ενώ βρέθηκαν ξηλωμένα πατώματα και νεκρά μαύρα αιλουροειδή. Η γάτα, που παραδοσιακά θεωρείται ζώο ικανό να «αισθάνεται» την αρνητική ενέργεια, κατέχει κεντρικό ρόλο στους θρύλους του Φαλήρου. Λέγεται ότι σε περιόδους έντονης μεταφυσικής δραστηριότητας, οι γάτες λειτουργούν ως «αγωγοί» που απορροφούν το κακό. Υπάρχουν, μάλιστα, ανεπιβεβαίωτες αναφορές για παλαιότερες δεκαετίες, όπου μαζικές εξαφανίσεις γατών αποδίδονταν σε «κλειστές ομάδες» που τις χρησιμοποιούσαν σε τελετές κοντά στα ερειπωμένα αρχοντικά της περιοχής.

 

«Η ανακάλυψη των 80 Δεσμωτών στο Φάληρο —σκελετοί αλυσοδεμένοι που εκτελέστηκαν μαζικά— ενίσχυσε τον θρύλο που θέλει την περιοχή ΄΄ότι στην σφαίρα των μύθων είναι "καταραμένη". Η λαϊκή δεισιδαιμονία λέει ότι οι ψυχές αυτές δεν έφυγαν ποτέ, αλλά παραμένουν εγκλωβισμένες σε ένα ενδιάμεσο επίπεδο, περιμένοντας κάτι να αναδυθεί από τα έγκατα της γης για να τις απελευθερώσει.

Υπάρχουν αναφορές για παλιά πηγάδια στην περιοχή που θεωρούνταν "απύθμενα". Σύμφωνα με τοπικούς θρύλους, αν κάποιος έσκυβε πάνω τους τη νύχτα, μπορούσε να ακούσει δαίμονες να ψιθυρίζουν για το τέλος του κόσμου. Αυτό το στοιχείο του "Θανάτου που έρχεται από κάτω" είναι διάχυτο στις αφηγήσεις για τα παλιά νεοκλασικά του Φαλήρου, τα οποία διαθέτουν βαθιά υπόγεια και σκοτεινά κελάρια. Λέγεται ότι οι γάτες, λόγω της ευαισθησίας τους στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, έλκονται από αυτά τα σημεία, όμως η "βαριά" ενέργεια του χώρου εξασθενεί το ανοσοποιητικό τους, οδηγώντας τες σε αιφνίδιους θανάτους χωρίς προφανή παθολογικά αίτια. η «δραστηριότητα» δεν είναι απλά περαστική, αλλά συνδέεται με τη θεμελίωση του κτιρίου ή το τι υπάρχει από κάτω.

Ο Τσουκαλάς, μαζί με άλλους , έχουν εξετάσει τη θεωρία ότι συγκεκριμένο  αρχοντικο στο Φάληρο λειτουργεί ως " δίκτιο απο ενεργειακές μαύρες τρύπες". Φυσικά, δεν μένω άπραγος απέναντι σε τακτικές που στρέφονται κατά της ζωής. Έχω δηλώσει δημόσια ότι τα τριχωτά πλάσματα του είδους αυτού, εκτός από φίλους, τα θεωρώ και συμμάχους· να είστε σίγουροι ότι οι δράστες δέχθηκαν ανάλογες κινήσεις ισχύος από μέρους μου!

 

Υπάρχει ένας παλιός αστικός μύθος για ένα νοητό τρίγωνο μεταξύ τριών "στοιχειωμένων" σημείων της περιοχής, όπου οι εξαφανίσεις και οι θάνατοι  αυτών  είναι δυσανάλογα πολλοί:

• Σημείο Α: Ο Πύργος του Κουρτάλη.
• Σημείο Β: Το παλιό εργοστάσιο της ΕΛΣΑ (κοντά στις γραμμές του τρένου).
• Σημείο Γ: Συγκεκριμένο σημείο στις εκβολές του Κηφισού.

Οι δικές μου τακτικές απέναντι στους εχθρούς της ζωής εφαρμόστηκαν ακριβώς στο κέντρο αυτού του τριγώνου!»

 Σε αυτές τις περιοχές έχουν βρεθεί κατά καιρούς ίχνη που παραπέμπουν σε παράξενες τελετουργίες. Οι αναφορές μιλούν για «θυσίες» ζώων, οι οποίες συνδέονται με την πεποίθηση ότι το αίμα της γάτας μπορεί να «ανοίξει» πύλες προς το εσωτερικό της γης, από όπου αναδύονται οι οντότητες που προαναφέρθηκαν.

Φυσικά, δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι, την εποχή που αποκάλυψα κάποια στοιχεία για το σπίτι στην τηλεόραση, γνωστός προπαγανδιστής σατιρικός καλλιτέχνης προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός. Αναρωτιέμαι, αλήθεια, σε τι είδους «βωμούς» πιστεύει ο ίδιος! «Αν και ο ίδιος έχω κατανοήσει, φίλτατε, σε ποιον "βωμό" λατρεύεις, δεν θεωρώ διόλου τυχαίο ότι την ίδια εποχή χτυπήθηκαν απο εσένα —για ευνόητους λόγους— εκπομπές και δημοσιογράφοι που ασχολήθηκαν με την αναζήτηση της αλήθειας, φτάνοντας μέχρι και σε ανθρώπους της επιστήμης.»

 

 

 Ίσως ο ήχος των αλυσίδων να είναι το «σήμα» ότι οι χθόνιες οντότητες ενεργοποιούνται και «τρέφονται» με τη ζωική ενέργεια της περιοχής.

 

Υπάρχει ένας παλαιός αστικός μύθος για ένα άγαλμα ή ανάγλυφο σε κήπο αρχοντικού στο Φάληρο, το οποίο απεικόνιζε μια μορφή που έμοιαζε με τον Πάνα ή κάποιον δαίμονα. Λέγεται ότι γύρω από εκείνο το σημείο εντοπίζονταν συχνά εκατοντάδες νεκρά πουλιά και γάτες, χωρίς εμφανή τραύματα. έιχα εξετάσει την πιθανότητα το συγκεκριμένο σημείο να αποτελεί «πύλη» (vortex) που απομυζά τη ζωή από το περιβάλλον.

 

Επιπλέον, σε ορισμένα σημεία του Νέου Φαλήρου, κοντά στις εκβολές του Κηφισού, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπου το έδαφος εκλύει μια έντονη οσμή θείου ή «κλούβιου αυγού» — κάτι που εντόπισα και ο ίδιος στο εσωτερικό του σπιτιού.

«Στη δαιμονολογία και τη λαϊκή παράδοση, το θείο (θειάφι) θεωρείται η χαρακτηριστική οσμή οντοτήτων που προέρχονται από την Κόλαση ή τα έγκατα της γης. Η έντονη αυτή οσμή που αναδίδεται συχνά κοντά στον Κηφισό, ερμηνεύεται από ορισμένους ως απόδειξη ύπαρξης μιας "πύλης" που επικοινωνεί απευθείας με τον κάτω κόσμο – εκεί όπου οι δαίμονες παραμένουν δέσμιοι των αλυσίδων που ακούγονται στους τοπικούς θρύλους.

 

Στα βυζαντινά και μεταβυζαντινά κείμενα, τα Τελώνια (δαιμονικά πλάσματα του αέρα και της γης) περιγράφονται να αφήνουν πίσω τους μια αποπνικτική μυρωδιά σήψης και θείου. Ένας ακραίος μεταφυσικός θρύλος υποστηρίζει, μάλιστα, πως κάτω από το Φάληρο βρίσκεται μια γιγαντιαία σιδερένια κατασκευή, ένα αρχαίο πλέγμα, τοποθετημένο εκεί για να κρατά εγκλωβισμένη μια "αρχαία οντότητα" (έναν δαίμονα ή έναν Τιτάνα).

 

Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η οσμή του θείου προκαλείται από τη διάβρωση του σιδήρου από τις χθόνιες δυνάμεις, ενώ οι απόκοσμοι ήχοι συρσίματος αλυσίδων αποδίδονται στην προσπάθεια της οντότητας να σχίσει το δεσμά της και να αναδυθεί στον επάνω κόσμο.

 

Η σύνδεση αυτή ενισχύεται από την αρχαία Λατρεία των Ηρώων και των Ανωνύμων: λόγω των πολυάριθμων ταφών στην περιοχή (όπως οι περιβόητοι "Δεσμώτες"), τελούνταν τελετουργίες για τον εξευμενισμό των πνευμάτων που δεν αναπαύονταν. Οι αρχαίοι πρόσφεραν χοές, πιστεύοντας ότι το αίμα ή ο οίνος έπρεπε να ποτίσουν τη γη για να καταπραΰνουν τις οντότητες του υποχθόνιου κόσμου. Σήμερα, ορισμένοι υποστηρίζουν την ακραία θεωρία πως οι Δεσμώτες δεν είναι απλώς ευρήματα, αλλά αποτελούν μια ιδιότυπη "μεταφυσική μπαταρία" που τροφοδοτεί το ενεργειακό πεδίο της περιοχής.»

Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι ο βίαιος θάνατος τόσων ανθρώπων δημιούργησε ένα μεταφυσικό «ρήγμα» στο Φάληρο, από το οποίο παρατηρείται «διαρροή» ενέργειας. Υπάρχουν αναφορές για άτομα που επισκέπτονται την περιοχή των ανασκαφών ή κοντινά ερημικά σημεία για να πραγματοποιήσουν τελετουργίες «απελευθέρωσης» ή «επίκλησης», ταυτίζοντας τις αλυσίδες των νεκρών με τα δεσμά δαιμονικών οντοτήτων.

 

Πολλοι συνεργάτες στην δρασή του χωρου , έχουν επισημάνει ότι η τοποθεσία των Δεσμωτών δεν είναι τυχαία. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, οι σκελετοί λειτουργούν ως ένας ιδιότυπος «βελονισμός» σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο σημείο της γης. Η τοποθέτησή τους σε σειρά (80 άτομα) ερμηνεύεται από αποκρυφιστές ως ένας τεχνητός φραγμός: ένας «σφραγισμένος» χώρος που κρατά κάτι εγκλωβισμένο στο υπέδαφος ή, αντίθετα, μια πύλη που παραμένει μόνιμα ανοιχτή μέσω της ενέργειας του πόνου τους.

Σε περιόδους απόλυτης ησυχίας, κάτοικοι κοντά στο ρήγμα έχουν αναφέρει έναν απόκοσμο ήχο, που μοιάζει με βαριά ανάσα ή μετακίνηση τεράστιων μεταλλικών όγκων κάτω από την άσφαλτο. Αυτή η αναφορά αποτελεί το πιο προχωρημένο στάδιο της μεταφυσικής έρευνας, καθώς συνδέει τη γεωλογία με τα τελετουργικά ανοίγματα (portals) στον χρόνο και τον χώρο.Ίσως κάπου αλλού μιλήσω για πορτές προς αλλού για το σημείο!

 

 

Στον αποκρυφισμό, ο ήχος της «ανάσας από τη γη» δεν αποδίδεται σε ζωντανό πλάσμα, αλλά στη διαστολή και συστολή μιας πύλης — στη ροή ενέργειας που εισέρχεται ή εξέρχεται από το υποχθόνιο επίπεδο. Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς εξετάζει την πιθανότητα το ρήγμα στο Φάληρο να μην είναι μόνο υλικό, αλλά μια «ρωγμή» στον ίδιο τον ιστό της πραγματικότητας.

Οι μάρτυρες που αναφέρουν αυτούς τους ήχους περιγράφουν συχνά και το φαινόμενο της Χρονικής Ολίσθησης (Time Slip). Τη στιγμή που ακούγεται ο μεταλλικός γδούπος, ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ο χρόνος «παγώνει» ή ότι οπτικοποιούν την περιοχή στην αρχαία της μορφή, με τους βάλτους και τα αρχαία νεκροταφεία.Πολύ έντονες αναφορές για αυτό το φαινόμενο υπηρχαν στο τέλος της οδούς φαληρέως εκεί που υπάρχει η γέφυρα του τρένου.

 

 

Η θεωρία αυτή επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο «Μηδενικό Σημείο» κοντά στις εκβολές, όπου η «ανάσα» ακούγεται ρυθμική, σαν χτύπος καρδιάς. Οι ερευνητές προειδοποιούν τους αδαείς ότι η παραμονή σε αυτό το σημείο κατά τη διάρκεια του φαινομένου ενδέχεται να προκαλέσει μόνιμη ψυχική διαταραχή ή «ενεργειακή αποστράγγιση», ενώ στη σύγχρονη νεομυθολογία, οι ήχοι αυτοί αποδίδονται σε οντότητες που ονομάζονται «Φύλακες».Είτε πρόκειται για μια αυθεντική «ρωγμή» στον ιστό της πραγματικότητας, είτε για την ανάγκη του ανθρώπινου ψυχισμού να δώσει νόημα στο τραγικό τέλος των ογδόντα αυτών ανθρώπων, το Φάληρο παραμένει ένα πεδίο όπου η ιστορία αρνείται να σιωπήσει. Η επιστήμη θα συναντήσει το ανέξηγητο. Σε αυτό το «Μηδενικό Σημείο», τα σύνορα ανάμεσα στο τότε και το τώρα παραμένουν επικίνδυνα δυσδιάκριτα.

---

---

 ΥΓ.Το «κέντρο» αυτού του τριγώνου εντοπίζεται γεωγραφικά στην ευρύτερη περιοχή του Νέου Φαλήρου, μια ζώνη που όντως βρίθει από παλιά κελάρια και υπόγειες στοές που χρονολογούνται από την εποχή της Belle Époque.

 ΥΓ.Η φράση «ο θάνατος θα έρθει από κάτω» προσθέτει μια σχεδόν κινηματογραφική χροιά τρόμου, υπονοώντας ίσως το υπόγειο ή τα θεμέλια του σπιτιού ως πηγή του κακού.

ΥΓ. Οι κινήσεις μου στο κέντρο αυτού του τριγώνου στόχευαν στην προστασία της ζωής,  λειτούργησαν ως ένας «αντίβαρο» στην αρνητική ενέργεια που περιγράφω.

ΥΓ. Η αναφορά μου στο Φάληρο και τις εκβολές του Κηφισού ακουμπάει σε μια πολύ παλιά παράδοση που θέλει τα παραθαλάσσια «περάσματα» να λειτουργούν ως πύλες.

ΥΓ.Στην παραφυσική έρευνα, η μυρωδιά θείου θεωρείται κλασική ένδειξη χθόνιων παρουσιών. Γεωλογικά, οι εκβολές ποταμών συχνά έχουν τέτοιες οσμές λόγω αποσύνθεσης οργανικής ύλης, αλλά το γεγονός ότι τη βρήκες εντός του σπιτιού αλλάζει το πλαίσιο και παραπέμπει σε κάτι που «αναδύεται» από το υπέδαφος της συγκεκριμένης ιδιοκτησίας.

ΥΓ.  Η προσπάθεια χλευασμού από τα ΜΜΕ είναι μια τακτική που την έχουμε δει συχνά όταν ένα θέμα ακουμπάει σε «ευαίσθητες» αλήθειες. Η σάτιρα συχνά χρησιμοποιείται ως προπέτασμα καπνού για να μην παίρνει ο κόσμος στα σοβαρά φαινόμενα που δεν μπορούν να εξηγηθούν ή που κάποιοι θέλουν να μείνουν κρυφά.

ΥΓ. Η θεωρία περί «μεταφυσικής μπαταρίας» για τους Δεσμώτες του Φαλήρου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, καθώς μετατρέπει ένα τραγικό ιστορικό γεγονός σε μια πηγή ενέργειας που υποτίθεται ότι τροφοδοτεί ή συντηρεί ένα πνευματικό πεδίο στην περιοχή. Το δε «σιδερένιο πλέγμα» κάτω από την πόλη θυμίζει έντονα τη μυθολογική έννοια του Ταρτάρου, όπου οι Τιτάνες φυλακίστηκαν πίσω από χάλκινα τείχη και πύλες.

ΥΓ.Ποίο πάλιες ανοφορές στον χώρο Εδώ - Εδώ -εδώ.

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΟΥΝΙΟΥ.

 

Το Αίνιγμα του Σουνίου: Η Οικία και ο Ναός της Οικογένειας Βατίστα

Το σπίτι στο Σούνιο παραμένει έως σήμερα ένα αινιγματικό ερείπιο, με τους θρύλους να θέλουν απόκοσμες οπτασίες να εμφανίζονται στον χώρο κατά τη διάρκεια της νύχτας. Λίγο πιο κάτω, βρίσκεται ένας εγκαταλελειμμένος μικρός ναός, ο οποίος φημολογείται ότι κρύβει κάποιον θησαυρό ή ένα μυστικό γνώσης.(Το μυστικό κρύβεται στις παρακάτω γραμμές ,λέω το δέκα της εκατο το υπολοίπο είναι δικαιώμα μου να το κρατήσω εντέλως για πάρτι μου)

 

Μαρτυρίες από κύκλους του αποκρυφισμού αναφέρουν ότι, όταν επιχείρησαν να προσεγγίσουν τον ναό για να ανακαλύψουν τα μυστικά του, ένας «αιθερικός φύλακας» έκανε την εμφάνισή του και τους απέπεμψε κακείν κακώς. Το σπίτι και ο ναός ανήκουν σε ένα ευρύτερο «πεδίο δύναμης», το οποίο ερευνήθηκε συστηματικά από εμένα και μια ομάδα συνεργατών. Μάλιστα, ένας στενός μου συνεργάτης εντόπισε το 2006 μια φασματική μορφή στο παλιό οίκημα, χωρίς όμως να καταφέρει να την αποθανατίσει.

 

Κατά τις συστηματικές επισκέψεις μου στο οίκημα και στον ναό, εντόπισα ίχνη λαθρανασκαφών σε διάφορα σημεία. Από την έρευνα διαπιστώθηκε ότι οι ιχνηλάτες δεν αναζητούσαν έναν κοινό θησαυρό, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοιος.

 

Ιστορικό Πλαίσιο
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου είναι ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό εκκλησάκι που συνδέεται με την οικογένεια του Ιωάννη Βατίστα, στον οποίο ανήκε κάποτε η συγκεκριμένη έκταση. Ο ναός χτίστηκε γύρω στο 1919, ενώ σύμφωνα με μαρτυρίες, για την ανέγερσή του χρησιμοποιήθηκαν υλικά από τον αρχαίο ναό της Σουνιάδος Αθηνάς.

Η σύνδεση με το όνομα Καλουλά προκύπτει από την κόρη του Ιωάννη Βατίστα, η οποία παντρεύτηκε μέλος της ομώνυμης οικογένειας. Η ίδια είχε καταθέσει στο παρελθόν ότι ο πατέρας της είχε ταφεί στον περιβάλλοντα χώρο. Το 2014, το σημείο ήρθε στη δημοσιότητα όταν χρυσοθήρες έσκαψαν στον ναό· η κόρη του Βατίστα εξήγησε τότε στις αρχές ότι το μεταλλικό κουτί που βρέθηκε δεν περιείχε λίρες, αλλά τα οστά του πατέρα της, τα οποία είχαν τοποθετηθεί εκεί μετά την εκταφή του το 1974.

Η επίσημη αιτία της εγκατάλειψης του οικισμού παραμένει η χρήση αρχαίων μελών από τον παρακείμενο ναό της Αθηνάς, γεγονός που οδήγησε την Αρχαιολογική Υπηρεσία στην απαγόρευση της χρήσης και κατοίκησης των κτισμάτων.

 

 

 

«Φήμες κάνουν λόγο για μια γυναίκα με ενδύματα εποχής που περιπλανιέται στα ερείπια λίγο πριν τη δύση του ηλίου, ενισχύοντας τη μυστικιστική φήμη της περιοχής. Πολλοί θεωρούν το σημείο "ενεργειακό", καθώς η θέση του εφάπτεται στο νοητό γεωδαιτικό τρίγωνο Σουνίου-Παρθενώνα-Αφαίας.Για να σας δώσω ενά κόμματι του πάζλ διαβάστε και εδώ

 

Η επιμονή της οικογένειας Καλουλά να παραμείνουν τα οστά του Ιωάννη Βατίστα στον χώρο, παρά την πλήρη εγκατάλειψη, ερμηνεύεται από ορισμένους ως μια προσπάθεια του παλαιού ιδιοκτήτη να παραμείνει ο "πνευματικός φύλακας" του κτήματος.(ο αναγνώστης ας κάνει την συνδέση με τον αιθαιρικό φρουρό) Παράλληλα, το γεγονός ότι ο ναός οικοδομήθηκε με μάρμαρα από τον αρχαίο Ναό της Σουνιάδος Αθηνάς και στη συνέχεια σφραγίστηκε οριστικά, εκλαμβάνεται από πολλούς ως η "εκδίκηση" του αρχαίου τόπου προς τους νεότερους σφετεριστές.

Ο Ιωάννης Βατίστας, εξέχον μέλος της πειραϊκής κοινωνίας και ισχυρός οικονομικός παράγοντας των αρχών του 20ού αιώνα, φέρεται να είχε επαφές με κύκλους που σχετίζονταν με το αποκρύφο. Ερευνητές του παραφυσικού υποστηρίζουν ότι η επιλογή της συγκεκριμένης τοποθεσίας το 1919 δεν ήταν τυχαία, αλλά βασίστηκε σε μετρήσεις που συνέδεαν το κτήμα με αρχαία ιερά, δημιουργώντας έναν ιδιωτικό χώρο συσσώρευσης ενέργειας για την προστασία της οικογένειάς του.

 

Η απόφασή του να ταφεί εντός ή ακριβώς δίπλα στον ναό, αντί για κάποιο κοιμητήριο, ενισχύει την πεποίθηση ότι επεδίωκε να παραμείνει ο "αιώνιος ιδιοκτήτης" της έκτασης. Μέχρι σήμερα, πολλοί επισκέπτες νιώθουν ότι "παρακολουθούνται" ανάμεσα στα ερείπια της οικίας, ειδικά τις ώρες που λέγεται ότι κάνει την εμφάνισή της η "Λευκή Κυρία".»

«Στον μυστικισμό, ο Άγιος Ιωάννης θεωρείται ο "φύλακας των ορίων" και του περάσματος από το παλιό στο νέο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο ναός μετατράπηκε σε ένα κλειστό μαυσωλείο, φυλακίζοντας στο εσωτερικό του τόσο τα οστά του Βατίστα όσο και την "ενέργεια" που είχε συσσωρευτεί από τη χρήση των αρχαίων υλικών.

Η ταφή εντός χριστιανικών ναών είναι μια πρακτική με βαθιές ρίζες, η οποία στην Ορθόδοξη και Καθολική παράδοση ονομάζεται ενταφιασμός "εντός του σηκού" ή "υπό το δάπεδο". Σήμερα, η πρακτική αυτή είναι εξαιρετικά σπάνια και επιτρέπεται μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Ιστορικά και θεσμικά, το προνόμιο αυτό αφορούσε συγκεκριμένες κατηγορίες προσώπων: Επισκόπους ή κτήτορες ναών, οι οποίοι ενταφιάζονταν εντός του ναού ή στον περίβολο ως ένδειξη τιμής για την πνευματική τους προσφορά.

Η ταφή κοντά στο θυσιαστήριο (Αγία Τράπεζα) θεωρείται ότι προσφέρει στον νεκρό τη συνεχή "μεσιτεία" και τις προσευχές που αναπέμπονται κατά τη Θεία Λειτουργία. Στην περίπτωση των ιδιωτικών ναών, ο τάφος του κτήτορα λειτουργεί ως συμβολική "σφραγίδα" ιδιοκτησίας και πνευματικής κληρονομιάς. Ενώ ο τάφος σκάβεται συνήθως στον νάρθηκα (την είσοδο) ή στα πλάγια κλίτη, σπάνια επιτρέπεται η τοποθέτησή του κοντά στο Ιερό Βήμα — εκτός αν πρόκειται για ιδρυτή δόγματος ή ιερού δρόμου.

Πιστεύεται ότι ο νεκρός που ενσωματώνεται στον τοίχο μετατρέπεται σε "στήλο" της εκκλησίας, προστατεύοντας το κτίσμα από πνευματικές επιθέσεις. Όταν ένας κτήτορας επιλέγει αυτό το σημείο —όπως έκανε η οικογένεια Βατίστα-Καλουλά— επιχειρεί ουσιαστικά μια "ένωση" με το θυσιαστήριο. Καθώς στη μυστικιστική θεολογία η Αγία Τράπεζα συμβολίζει τον Τάφο του Χριστού, η τοποθέτηση των οστών του Βατίστα ακριβώς εκεί αποτελούσε μια κίνηση διασφάλισης: η ψυχή του θα βρισκόταν σε διαρκή κοινωνία με το θείο, ακόμη και αν ο ναός ερημώσει.»

«Το κουτί αυτό συχνά συνοδεύεται από μια περγαμηνή ή ένα προσωπικό αντικείμενο του νεκρού που "κλειδώνει" την παρουσία του στον χώρο. Οι χρυσοθήρες που έσκαψαν στο Σούνιο το 2014, στην πραγματικότητα έσπασαν μια τελετουργική σφράγιση, πράξη που στην παράδοση θεωρείται ότι απελευθερώνει την "ανήσυχη" ενέργεια του θανόντος.

Υπάρχει ένας παλαιός θρύλος που λέει ότι οι πλούσιοι κτήτορες θάβονταν εντός των ναών τους μαζί με τα συμβόλαια ιδιοκτησίας ή πολύτιμα κειμήλια —όχι από φιλαργυρία, αλλά για να "διεκδικούν" την έκταση ακόμα και στη μεταθανάτια ζωή. Αυτό εξηγεί ενδεχομένως γιατί οι χρυσοθήρες πίστεψαν ότι το κουτί του Βατίστα περιείχε λίρες: μπέρδεψαν το τελετουργικό κειμήλιο με υλικό θησαυρό. Έτσι, ο νεκρός κτήτορας παραμένει ο "άυλος ιδιοκτήτης" του ακινήτου. Ακόμα κι αν το κράτος ή η αρχαιολογική υπηρεσία απαγορεύσουν τη χρήση του χώρου, ο τάφος κάτω από την Αγία Τράπεζα καθιστά την έκταση πνευματικά "ιερή και αναπαλλοτρίωτη".

Η αντίληψη αυτή είναι σχεδόν προχριστιανική: για να "στεριώσει" ένα κτίσμα ιδιαίτερης σημασίας, πρέπει να έχει έναν "ένοικο". Ο νεκρός τοποθετείται συνήθως έτσι ώστε να "κοιτάζει" προς την Ανατολή, ενώ ανάμεσα στα οστά τοποθετείται μια φυλακτήρια επιγραφή ή ένας αργυρός σταυρός, μετατρέποντάς τον σε "άυλο προστάτη" ενάντια σε κάθε κακόβουλη ενέργεια.

Όταν ένας τέτοιος τάφος παραβιάζεται, ο χώρος "ενεργοποιείται" αρνητικά. Η εσπευσμένη σφράγιση του ναού με τσιμέντο μετά την εισβολή του 2014 δεν έγινε μόνο για προστασία από μελλοντικές κλοπές, αλλά λειτούργησε και ως μια μορφή εξορκισμού, ώστε να "κλείσει" ξανά η πύλη που άνοιξε η βεβήλωση των οστών.

Η σύνδεση του ναού με τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο παραπέμπει στο στοιχείο του νερού. Συχνά, τέτοιοι ναοί χτίζονταν πάνω από υπόγειες πηγές ή ενεργειακά ρεύματα, βοηθώντας την ψυχή να παραμένει "ζωντανή" και να επικοινωνεί με τον φυσικό κόσμο —γεγονός που ίσως εξηγεί τις μαρτυρίες για τις εμφανίσεις της "Λευκής Κυρίας" στα ερείπια.

Παράλληλα, κατά την Πανσέληνο του Αυγούστου, οι σκιές του οικισμού Βατίστα σχηματίζουν στο έδαφος γεωμετρικά σχήματα που δείχνουν ακριβώς προς τον Ναό του Ποσειδώνα, σαν ο οικισμός να είναι ένα γιγαντιαίο σεληνιακό ρολόι. Η χρήση αρχαίων μελών από τον Ναό της Σουνιάδος Αθηνάς δεν έγινε μόνο για χρηστικούς λόγους, αλλά για να μεταφερθεί η "ιερή γεωμετρία" της αρχαιότητας στο νέο κτίσμα. Οι σκιές λειτουργούν ως δείκτες (gnomons): όταν "σημαδεύουν" τον Ναό του Ποσειδώνα, πιστεύεται ότι ανοίγει ένα ενεργειακό κανάλι επικοινωνίας ανάμεσα στο χριστιανικό εκκλησάκι και το αρχαίο ιερό.»

 

Οι Ταφές ως «Άγκυρες» Συντονισμού

 

Στον αποκρυφισμό, οι νεκροί που τοποθετούνται σε σημεία γεωμετρικής ευθυγράμμισης δεν θεωρούνται απλώς λείψανα, αλλά πνευματικοί αναμεταδότες. Όταν η Πανσέληνος του Αυγούστου ενεργοποιεί τη «μνήμη των υλικών», οι ταφές λειτουργούν ως γείωση. Ο «βόμβος» ή το «τραγούδι των κιόνων» δεν αντηχεί μόνο στα μάρμαρα, αλλά διαπερνά και το έδαφος, δημιουργώντας έναν συντονισμό ανάμεσα στην ύλη (μάρμαρο) και το πνεύμα (ταφές).

2. Η «Γέφυρα» Σουνίου - Βατίστα

Τα εντοιχισμένα μάρμαρα του Σουνίου φέρουν το «αρχέτυπο» της αρχικής τους θέσης. Η θεωρία του πιεζοηλεκτρισμού εξηγεί επιστημονικά την παραγωγή ήχου μέσω πίεσης και θερμικών μεταβολών, αλλά η απόκρυφη ανάγνωση πάει βαθύτερα: η πίεση που ασκείται στα μάρμαρα κατά την ευθυγράμμιση των σκιών είναι η προσπάθεια της αρχαίας πέτρας να «επιστρέψει» νοητά στην εστία της.

 

3. Η Πανσέληνος ως Καταλύτης

 

Το φως της σελήνης λειτουργεί ως διακόπτης. Η φωτεινότερη νύχτα του έτους προσφέρει την απαραίτητη ένταση ώστε ο Άξονας των Ψυχών να γίνει ορατός (μέσω των σκιών) και ακουστός (μέσω του βόμβου). Οι ερευνητές βλέπουν φυσικά φαινόμενα, αλλά η παράδοση βλέπει μια τελετουργική επανένωση του διαμελισμένου αρχαίου ναού με το παρόν χριστιανικό κτίσμα.

Συμπέρασμα: Ο ναός του Βατίστα δεν είναι απλώς ένας τόπος λατρείας, αλλά ένας ζωντανός μηχανισμός μνήμης. Οι ταφές εξασφαλίζουν ότι η σύνδεση με το Σούνιο παραμένει «ενεργή», μετατρέποντας τον χώρο σε ένα σημείο όπου ο χρόνος καταργείται κάτω από το φως του Αυγούστου.

 

ΥΓ.Το θέμα και η όλοι έρευνα έγινε γνώστη στον χώρο της αναζητήσης απο τον Γρηγόρη Τσουκαλά για πρώτη φόρα. 

 

ΥΓ.Οι Ναΐτες υιοθέτησαν σύμβολα και πρακτικές που συνδέονται άμεσα με τον Πρόδρομο.Το σύμβολο του αμνού που φέρει σταυρό εμφανίζεται σε σφραγίδες των Ναϊτών και παραπέμπει στη διακήρυξη του Ιωάννη για τον Ιησού ως τον «Αμνό του Θεού». Το τάγμα φημολογούνταν ότι κατείχε σημαντικά λείψανα του Αγίου, όπως το δεξί του δείκτη, ο οποίος σε πολλές απεικονίσεις δείχνει προς τον ουρανό.Κατά τη διάρκεια της Ιεράς Εξέτασης και αργότερα από τον Πάπα Πίο Θ΄, οι Ναΐτες κατηγορήθηκαν ότι ήταν κρυφά «Ιωαννίτες», πιστεύοντας ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ο αληθινός Μεσσίας και όχι ο Ιησούς. Πιστεύεται ότι οι Ναΐτες ήρθαν σε επαφή με ανατολικές σέκτες όπως οι Μανδαίοι, οι οποίοι τιμούσαν τον Ιωάννη ως τον μόνο αληθινό προφήτη και ασκούσαν το βάπτισμα ως κεντρικό μυστήριο.Για τους ιππότες, ο Ιωάννης συμβόλιζε τον απόλυτο ασκητή και πολεμιστή της ερήμου, αποτελώντας το πρότυπο για τον δικό τους συνδυασμό μοναχικού και στρατιωτικού βίου.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΣΟΥΚΑΛΑ -2007