H ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ CONAN ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ.

 

                                          Ο Conan του κομίκ

                                                   

        Ο Conan της ταίνιας που έγινε στο κοίνο πίο γνωστός ο ήρωας.

 

                    Conan the Adventurer (1997 TV series)

Η σχέση του Κόναν του Βαρβάρου με τον αποκρυφισμό και τις σκοτεινές τέχνες είναι θεμελιώδης, καθώς αυτές αποτελούν την κινητήριο δύναμη των ανταγωνιστών του και το βασικό στοιχείο τρόμου στις ιστορίες του.

Κατά μία περίεργη σύμπτωση, ένας πραγματικός «Κόναν», ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ (δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς), είχε και ο ίδιος μια βαθιά, προσωπική σχέση με τον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό, γράφοντας μάλιστα και σχετικά βιβλία.

Στον κόσμο του Howard, η καθαρή μυϊκή δύναμη, τα ένστικτα και το ατσάλινο σπαθί του ήρωα είναι τα μόνα όπλα που μπορούν να νικήσουν τους πανίσχυρους μάγους και τις αποκρυφιστικές οντότητες. Θα λέγαμε ότι ο ίδιος ο Κόναν εφαρμόζει μια τακτική «απόκρυφου» μέσω της ζωώδους δύναμης του τοτεμισμού και της επιβίωσης. Ο βάρβαρος μπορεί να είναι βίαιος, αλλά δεν υποκρίνεται· ζει με βάση το ένστικτο, την επιβίωση και την προσωπική τιμή. Η μαγεία επηρεάζει κυρίως τους «πολιτισμένους» ανθρώπους, οι οποίοι έχουν μάθει να φοβούνται το άγνωστο. Ο Κόναν, ως βάρβαρος, διαθέτει τόσο άγρια και πρωτόγονα ένστικτα που συχνά «σπάει» αυτές τις ψευδαισθήσεις με την καθαρή του θέληση.

Σχεδόν κάθε μεγάλος εχθρός του Κόναν (όπως ο διάσημος Thoth-Amon) είναι ένας πανίσχυρος αποκρυφιστής που αντλεί δύναμη από αρχαία κείμενα, δαχτυλίδια και ανθρωποθυσίες, ενώ τα φυλακτά και οι κρυστάλλινες σφαίρες αποτελούν συχνά τα αντικείμενα γύρω από τα οποία εξελίσσεται η πλοκή. Ο Howard ήταν στενός φίλος με τον πατέρα του κοσμικού τρόμου, H.P. Lovecraft. Αντάλλασσαν ιδέες και ενσωμάτωναν στοιχεία ο ένας στο έργο του άλλου. Στην Υβόρια Εποχή του Κόναν (Hyborian Age), ο αποκρυφισμός συνδέεται άμεσα με απόκοσμες, τερατώδεις θεότητες, όπως ο Set (ο θεός-ερπετό) ή ο Gol-goroth, που θυμίζουν έντονα τα πλάσματα του Lovecraft.

Όπως ο Λάβκραφτ δημιούργησε το Νεκρονομικόν, έτσι και ο Χάουαρντ συνεισέφερε στο οπλοστάσιο του αποκρυφισμού με το δικό του περίφημο απαγορευμένο βιβλίο: το Unaussprechlichen Kulten (Ανεκλάλητες Λατρείες), γραμμένο από τον φανταστικό αποκρυφιστή Φρίντριχ φον Γιούντς. Παράλληλα, ο Χάουαρντ δημιούργησε τους δικούς του ερευνητές του υπερφυσικού, ακολουθώντας την παράδοση συγγραφέων όπως ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ.

Ο Howard πίστευε ότι οι πολιτισμένες κοινωνίες αναγκαστικά σαπίζουν από τη διαφθορά και τα ψέματα. Στο σύμπαν του, η ενασχόληση με το απόκρυφο και τη μαγεία είναι σχεδόν πάντα συνώνυμη με την παρακμή, τη διαφθορά και την απώλεια της ανθρώπινης ιδιότητας. Για να το αποδώσει αυτό, αντλούσε έμπνευση από θεωρίες της εποχής του για χαμένους πολιτισμούς, την προϊστορία και τη λαογραφία (όπως τα έργα της Margaret Murray για τις λατρείες των μαγισσών).

 

Ο Ρόμπερτ E. Χάουαρντ είχε εμμονή με τη θεωρία ότι πριν από την έλευση των Κελτών, την Ευρώπη κατοικούσε μια κοντή, πρωτόγονη και σκουρόχρωμη φυλή. Αυτή η πεποίθηση συνδέεται άμεσα με ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα αποκρυφιστικά μοτίβα στο έργο του: την ιδέα ότι οι αναμνήσεις των προγόνων μας είναι εγγεγραμμένες στο DNA μας. Οι ήρωές του βιώνουν συχνά οράματα ή νιώθουν μια ανεξήγητη οικειότητα με αρχαία, απόκρυφα σύμβολα, ακριβώς επειδή τα είχαν αντικρίσει οι πρόγονοί τους χιλιάδες χρόνια πριν. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε μάλιστα εξομολογηθεί πως ένιωθε τον Κόναν να στέκεται πάνω από τον ώμο του και να του υπαγορεύει τις ιστορίες του, σαν μια πνευματική οντότητα που απαιτούσε να ακουστεί η φωνή της.

Αυτή η προσέγγιση δεν ήταν τυχαία, καθώς ο Χάουαρντ επηρεάστηκε βαθιά από τα αποκρυφιστικά κινήματα του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα —όπως η Θεοσοφία της Έλενας Μπλαβάτσκι— σχετικά με τις χαμένες ηπείρους. Στο πλαίσιο αυτό, χρησιμοποίησε φανταστικά τοπωνύμια άρρηκτα συνδεδεμένα με αποκρυφιστικούς μύθους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Στυγία (Stygia), μια χώρα βυθισμένη στις σκιές, τα φίδια και τη μαύρη μαγεία, η οποία παρουσιάζεται ως ο μυθικός πρόγονος της αρχαίας Αιγύπτου.

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό σκηνικό, ο ίδιος ο Κόναν δεν μένει ποτέ στάσιμος. Οι ιστορίες του καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα της ζωής του, αποτυπώνοντας τη διαρκή αλλαγή των επαγγελμάτων και της κοινωνικής του θέσης. Ξεκινώντας ως νεαρός τυχοδιώκτης σε μεγαλειώδεις αλλά παρακμιακές πόλεις, ο λογοτεχνικός Κόναν ανατρέπει τα συνήθη στερεότυπα: είναι εξαιρετικά ευφυής, μιλάει πολλές γλώσσες, διαθέτει αστραπιαία αντανακλαστικά και καθοδηγείται από έναν δικό του, αυστηρό κώδικα ηθικής.

Παράλληλα, ξεφεύγει από το κλισέ του ήρωα που απλώς σώζει μια «δεσποσύνη σε κίνδυνο». Οι γυναίκες που τον σημάδεψαν ήταν εξίσου άγριες, αυτόνομες και ανεξάρτητες. Η Μπελίτ, η «Βασίλισσα της Μαύρης Ακτής», ήταν μια αδίστακτη πειρατίνα που εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του, κυβερνώντας μαζί του τις θάλασσες μέχρι τον τραγικό της θάνατο. Αντίστοιχα, η Βαλέρια (Valeria) της «Κόκκινης Αδελφότητας» ήταν μια σκληροτράχηλη μισθοφόρος που πολεμούσε στο πλευρό του ως ίση προς ίσον.

Αυτές οι δυναμικές προσωπικότητες έρχονται συχνά αντιμέτωπες με τη διαφθορά της μαγείας. Στον κόσμο του Χάουαρντ, οι μάγοι αντλούν τη δύναμή τους από ξεχασμένες, εξωδιαστασιακές και τερατώδεις θεότητες, όπως ο θεός-ερπετό Set —μια φιγούρα εμπνευσμένη από την αιγυπτιακή μυθολογία, αλλά πλήρως αναδιαμορφωμένη στα πρότυπα της λογοτεχνίας φαντασίας. Έτσι, τα περισσότερα «ξόρκια» στο έργο του δεν είναι παρά σκοτεινά τελετουργικά που σκοπό έχουν να ανοίξουν πύλες και να καλέσουν απόκοσμα όντα. Όπως συμβαίνει και στην εμβληματική ιστορία «Ο Πύργος του Ελέφαντα», οι οντότητες αυτές επιστρατεύονται για να φέρουν σε πέρας τη βρώμικη δουλειά του εκάστοτε μάγου.

Η δύναμη των μάγων συχνά κλειδώνεται σε αντικείμενα. Για παράδειγμα, το «Δαχτυλίδι του Θοθ-Αμόν» ή η «Καρδιά του Αριμάν» είναι πανίσχυρα τεχνουργήματα, τα οποία αν κλαπούν, ο μάγος χάνει αμέσως τις δυνάμεις του.

Παράλληλα, πολλοί από τους εχθρούς του Κόναν είναι εκατοντάδων ή και χιλιάδων ετών —όπως ο Xaltotun στην ιστορία The Hour of the Dragon. Αν και έχουν καταφέρει να νικήσουν τον χρόνο μέσω της νεκρομαντείας και απαγορευμένων τελετών, στην πραγματικότητα παραμένουν ζωντανοί-νεκροί. Επιπλέον, πολλοί μάγοι χρησιμοποιούν τον αποκρυφισμό για να αλλοιώσουν την ίδια τη φύση, διασταυρώνοντας ανθρώπους με ζώα ή δαίμονες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Άνθρωποι-Φίδια (Snake-Men), μια αρχαία, προ-ανθρώπινη φυλή από την εποχή του βασιλιά Κουλ (ενός άλλου ήρωα του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ). Αυτά τα πλάσματα επιστρατεύουν ψευδαισθήσεις για να παίρνουν ανθρώπινη μορφή, καταφέρνοντας έτσι να διεισδύουν σε παλάτια και να ελέγχουν τους βασιλιάδες από τις σκιές.

Απέναντι σε όλα αυτά, ο ίδιος ο Κόναν πιστεύει ότι η μαγεία σε ένα όπλο κρύβει πάντα μια παγίδα ή μια κατάρα. Για τον λόγο αυτό, προτιμά ένα καλοφτιαγμένο, βαρύ και κοινό σπαθί, καθώς η αποτελεσματικότητά του βασίζεται αποκλειστικά στη δική του ικανότητα και σωματική δύναμη.

 

 

 

 ΥΓ.Στον κόσμο του Κόναν, ο αποκρυφισμός δεν είναι πηγή σοφίας, αλλά σύμπτωμα μιας κοινωνίας που σαπίζει.Τα άγρια, πρωτόγονα ένστικτα του βαρβάρου λειτουργούν ως φυσική ανοσία απέναντι στις ψευδαισθήσεις και τα πνευματικά τεχνάσματα των μάγων.Ο Κόναν δεν χρησιμοποιεί ξόρκια, αλλά η ίδια η σύνδεσή του με τη φύση και την επιβίωση λειτουργεί ως μια δική του, αρχέγονη «τελετουργία» δύναμης.

ΥΓ. Η φιλία του Howard με τον Lovecraft γέννησε μια μοναδική σύμπραξη, όπου οι θεότητες της Υβόριας Εποχής (όπως ο Set και ο Gol-goroth) έχουν ξεκάθαρα Cthulhu αισθητική.

ΥΓ.Είναι πράγματι ειρωνικό που το όνομα "Κόναν" συνδέει τον αρχέγονο πολεμιστή με τον δημιουργό του Σέρλοκ Χολμς.Οι θεωρίες της για τις παγανιστικές λατρείες μαγισσών στην Ευρώπη επηρέασαν βαθιά το πώς ο Howard παρουσίαζε τις σκοτεινές σέκτες στις ιστορίες του.Ο Χάουαρντ δημιούργησε έναν ψευδο-ιστορικό κόσμο ανάμεσα στην καταστροφή της Ατλαντίδας και την άνοδο των γνωστών αρχαίων πολιτισμών.

ΥΓ. Η προγονική Αίγυπτος του Χάουαρντ. Κυβερνάται από το ιερατείο του Set (του θεού-ερπετού) και χαρακτηρίζεται από τη λατρεία των φιδιών και τα ανθρωποθυσιαστικά τελετουργικά.Ο Κόναν απορρίπτει τα μαγικά όπλα. Θεωρεί ότι κάθε μαγικό αντικείμενο κρύβει μια κατάρα ή μια παγίδα για την ψυχή του χρήστη. Ο ήρωας βασίζεται μόνο στο καθαρό ατσάλι. Ένα κοινό σπαθί είναι ειλικρινές: η επιτυχία του εξαρτάται μόνο από τη μυϊκή δύναμη και την τεχνική του ίδιου του πολεμιστή.

ΥΓ Ο γραφών αποτελεί ένθερμος οπάδος των ιστόριων κόμικ του ήρωα. 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.

Η ΛΑΜΑΡΙΝΑ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

 

Η Λαμαρίνα του «Θαύματος»: Ένας Θρύλος του Πειραιά

Η αναφορά στο «θαύμα» που συνδέει τον Άγιο Σπυρίδωνα με μια λαμαρίνα στον Τινάνειο (ή Τιτάνιο) Κήπο του Πειραιά αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός που επιβίωσε ως ισχυρός τοπικός θρύλος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κατά τον γερμανικό βομβαρδισμό του Πειραιά στις 6 Απριλίου 1941, το βρετανικό πλοίο Clan Fraser, έμφορτο με πυρομαχικά, ανατινάχθηκε μέσα στο λιμάνι. Η έκρηξη ήταν τόσο σφοδρή, ώστε εκτόξευσε συντρίμμια σε τεράστια απόσταση. Ένα μεγάλο κομμάτι λαμαρίνας από το πλοίο καρφώθηκε ψηλά στον κορμό ενός δέντρου στον Τινάνειο Κήπο, ακριβώς απέναντι από τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος.

Παρά την ολοκληρωτική καταστροφή της γύρω περιοχής και των λιμενικών εγκαταστάσεων, ο ναός του πολιούχου έμεινε ουσιαστικά ανέπαφος. Οι πιστοί απέδωσαν τη σωτηρία της εκκλησίας σε θαύμα του Αγίου, θεωρώντας πως η λαμαρίνα που «σταμάτησε» στο δέντρο, αντί να πλήξει τον ναό, ήταν σημάδι της προστασίας του.

Το πυρακτωμένο αυτό θραύσμα παρέμεινε σφηνωμένο στο δέντρο για δεκαετίες, αποτελώντας ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και μακάβρια αξιοθέατα του Πειραιά, αλλά και μια ζωντανή υπενθύμιση της φρίκης του πολέμου. Δίπλα στο δέντρο υπήρχε επί χρόνια μια μαρμάρινη πλάκα που εξηγούσε την προέλευση του μετάλλου στους περαστικούς. Δυστυχώς, το ιστορικό αυτό κειμήλιο χάθηκε οριστικά όταν κάποιοι, αγνοώντας την αξία του, το έκλεψαν για να το πουλήσουν ως παλιοσίδερα (σκραπ).

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ -2002

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟ ΒΟΥΝΟ ΠΑΡΝΩΝΑΣ (ΛΕΩΝΙΔΙΟ)

 

Στο Λεωνίδιο, οι θρύλοι για τους «Τρεις Μύλους» στην περιοχή Προύζανο συνδέονται άρρηκτα με την απόκοσμη γοητεία του τοπίου και την ιστορία του Πάρνωνα. Παρόλο που οι επίσημες πηγές εστιάζουν στην αρχιτεκτονική και πεζοπορική τους αξία, η λαϊκή παράδοση μιλά για στοιχειά και πνεύματα που κατοικούσαν στα εγκαταλελειμμένα αυτά κτίσματα.

 

Δεσπόζοντας πάνω από την πόλη, οι μύλοι αποτελούν το πιο αναγνωρίσιμο τοπόσημο για «στοιχειωμένες» ιστορίες. Ο πρώτος και ο μεσαίος χτίστηκαν τον 18ο αιώνα, ενώ ο τρίτος το 1836. Η παλαιότητά τους, σε συνδυασμό με την κατάρρευση της οροφής στους δύο παλαιότερους, ενισχύει την εικόνα του απόρθητου, «στοιχειωμένου» πύργου. Παλαιότερα, οι ντόπιοι απέφευγαν να περνούν από το σημείο τη νύχτα, φοβούμενοι τα πνεύματα που «φύλαγαν» τον τόπο.

Ο κεντρικός θρύλος αναφέρεται στο «Στοιχείο του Μύλου» και συνδέεται με τη μορφή μιας γυναίκας —συχνά της γυναίκας του μυλωνά— που βίωσε μια τρομερή απώλεια. Η ιστορία λέει πως έχασε το παιδί της σε ένα τραγικό ατύχημα μέσα στον μύλο (κάποιες εκδοχές θέλουν το παιδί να πιάστηκε στις φτερωτές ή τις μυλόπετρες). Βυθισμένη στην απελπισία, η γυναίκα δεν εγκατέλειψε ποτέ τον τόπο, καταλήγοντας να τον στοιχειώσει.

 

Οι παλαιότεροι κάτοικοι διηγούνταν πως τις νύχτες, ειδικά όταν ο δυνατός αέρας έκανε τις φτερωτές στο Προύζανο να τρίζουν, ακουγόταν ένας θρήνος που έμοιαζε με ανθρώπινο κλάμα. Δεν ήταν ο απλός ήχος του ανέμου, αλλά μια σπαρακτική φωνή που αναζητούσε το χαμένο παιδί. Ακόμα και οι ναυτικοί που έβλεπαν τους μύλους από το Μυρτώο Πέλαγος, πίστευαν ότι ο θρήνος της μάνας ήταν προμήνυμα καταιγίδας.

 

Λέγεται ότι μετά τον θάνατό της, το πνεύμα της παρέμεινε εκεί, μεταμορφωμένο σε «στοιχείο». Οι ντόπιοι πίστευαν ότι τις φεγγαρόλουστες νύχτες, μια μαυροφορεμένη σιλουέτα περιπλανιέται ανάμεσα στα ερείπια. Ο ήχος που ξεγλιστρά από τις τρύπες των πέτρινων τοίχων θεωρούνταν το σπαρακτικό μοιρολόι της μάνας — ένα κακό σημάδι για όποιον το άκουγε. Γι' αυτό, με τη δύση του ηλίου, το μονοπάτι προς τους Μύλους παρέμενε πάντα έρημο.

ΑΝΕΞΗΓΗΤΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ

 

 

Ο Πάρνωνας και το Ανεξήγητο: Από τους Θρύλους του Λεωνιδίου στη Σύγχρονη Ουφολογία

Παρόλο που οι επίσημες καταγραφές για το Λεωνίδιο επικεντρώνονται στην αρχιτεκτονική και τη λαογραφία, ο Πάρνωνας —το βουνό που φιλοξενεί τους παραδοσιακούς Μύλους— αποτελεί συχνά αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των ερευνητών του ανεξήγητου. Υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές για περίεργα φώτα που κινούνται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες πάνω από τις κορυφές ή χάνονται στις απόκρημνες χαράδρες του. Στην ευρύτερη περιοχή της Πελοποννήσου, έχουν σημειωθεί κατά καιρούς θεάσεις «λαμπρών αντικειμένων» που εκπέμπουν έντονες λάμψεις πριν εξαφανιστούν αιφνίδια.

Λόγω του έντονου ανάγλυφου και των κάθετων γκρεμών, όπως ο εμβληματικός Κόκκινος Βράχος, ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι ο Πάρνωνας διαθέτει ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία που προσελκύουν ΑΤΙΑ (UFO). Οι θεωρίες αυτές συνδέουν τις θεάσεις με «ενεργειακούς οργανισμούς» που τροφοδοτούνται από κοσμική ενέργεια. Σε ακόμη πιο τολμηρές ερμηνείες, οι παραδοσιακοί θρύλοι για «πνεύματα» ή «στοιχειά» των Μύλων επαναπροσδιορίζονται ως παλαιότερες επαφές με εξωγήινα όντα, τις οποίες οι κάτοικοι του 18ου και 19ου αιώνα αδυνατούσαν να ερμηνεύσουν με διαφορετικό τρόπο.

 

Ο απομονωμένος χαρακτήρας του βουνού τροφοδοτεί σενάρια για μυστικές δοκιμές προηγμένης τεχνολογίας, κατ' αναλογία με τις θεωρίες που περιβάλλουν στρατιωτικές βάσεις του εξωτερικού. Προφορικές μαρτυρίες περιγράφουν «ιπτάμενες σφαίρες» ή έντονα φώτα που εκτελούν ελιγμούς αδιανόητους για τα συμβατικά αεροσκάφη. Το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα αντικείμενα διασχίζουν τις χαράδρες σε απόλυτη σιωπή ενισχύει την υπόθεση δοκιμών απόρρητων συστημάτων. Τέλος, ορισμένοι ερευνητές εκτιμούν ότι η ιδιαίτερη γεωλογική σύσταση του Πάρνωνα προκαλεί ανωμαλίες που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για τη δοκιμή τεχνολογιών Stealth ή συστημάτων ραντάρ, προσδίδοντας στην περιοχή χαρακτηριστικά μιας ελληνικής «Area 51».

«Λόγω της στρατηγικής του θέσης πάνω από το Μυρτώο Πέλαγος, ο Πάρνωνας θεωρείται ιδανικός για την εγκατάσταση ραντάρ ή συστημάτων ηλεκτρονικής παρακολούθησης που δεν καταγράφονται στους επίσημους χάρτες. Συχνά, οι εμφανίσεις παράξενων φώτων συμπίπτουν χρονικά με στρατιωτικές ασκήσεις στην περιοχή, οδηγώντας πολλούς στο συμπέρασμα ότι τα "UFO" είναι στην πραγματικότητα πειραματικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) ή συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου.

Ο Πάρνωνας αναφέρεται συχνά σε κύκλους ερευνητών ως ένα από τα ισχυρότερα "ενεργειακά κέντρα" της Ελλάδας. Εκεί, η λεπτή γραμμή μεταξύ φυσικού και παραφυσικού φαίνεται να επιτρέπει την εμφάνιση αντικειμένων που μοιάζουν να "μπαινοβγαίνουν" στον κόσμο μας. Σύμφωνα με έρευνες πεδίου που πραγματοποίησα, η περιοχή αποτελεί όντως ένα ισχυρό πλέγμα "τόπων δύναμης" που ενώνονται μεταξύ τους, ενώ οι θρύλοι για δράκους, στοιχειά και άλλες μυστηριώδεις μορφές παραμένουν ζωντανοί και ιδιαίτερα έντονοι.

 

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες επίσημες καταγραφές που τροφοδοτούν αυτούς τους μύθους αφορά το έτος 1982. Τότε, τρεις ανεξάρτητοι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας (σε Νάξο, Λήμνο και Κέρκυρα) ανέφεραν ένα αντικείμενο σε σχήμα πούρου, το οποίο κινούνταν με ταχύτητα άνω των 3.000 μιλίων την ώρα. Σε τοπικό επίπεδο, υπάρχουν διάσπαρτες μαρτυρίες για ελικόπτερα χωρίς διακριτικά που πετούν τις νύχτες χαμηλά στις χαράδρες του βουνού, εκτός των επίσημα γνωστών πτήσεων. Το γεγονός αυτό ενισχύει τη θεωρία ότι ο Πάρνωνας χρησιμοποιείται για μυστικές μεταφορές υλικών σε κρυφές τοποθεσίες.

 

Η επίσημη εκτίμηση της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας εκείνη την περίοδο άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για αμερικανικές δοκιμές laser ή άλλων συστημάτων της "Πρωτοβουλίας Στρατηγικής Άμυνας" (Star Wars). Ο Πάρνωνας, λόγω της γειτνίασής του με θαλάσσια πεδία βολής, θεωρείται συχνά ο "σιωπηλός παρατηρητής" τέτοιων δοκιμών. Παράλληλα, κάτοικοι περιγράφουν φώτα που μοιάζουν να αναδύονται μέσα από το βουνό με κατεύθυνση προς τη θάλασσα.

Συμπερασματικά, ο Πάρνωνας παραμένει μια περιοχή όπου η αρχαία δεισιδαιμονία συναντά τη σύγχρονη τεχνολογική καχυποψία, καθιστώντας τον έναν από τους πιο μυστηριώδεις ορεινούς όγκους της Ελλάδας.»Η λαογραφία του Πάρνωνα είναι πλούσια σε αναφορές για δράκους και στοιχειά, οι οποίες συχνά συνδέονται με το άγριο ανάγλυφο του βουνού, τις σπηλιές και τις πηγές του. Στη λαϊκή φαντασία, οι δράκοι δεν ήταν πάντα τα φτερωτά ερπετά των παραμυθιών, αλλά συχνά ανθρωπόμορφα, γιγαντιαία όντα ή δαιμονικές μορφές που φύλαγαν «τόπους δύναμης»

 Στη λαογραφία, οι δράκοι θεωρούνται συχνά εξέλιξη αρχαίων χθόνιων θεοτήτων ή φιδόμορφων τεράτων της μυθολογίας που «επιβίωσαν» στη λαϊκή συνείδηση ως δαίμονες των δύσβατων μερών. Η σύγχρονη ερευνητική ματιά συνδέει αυτούς τους θρύλους με το ισχυρό γεωλογικό και ενεργειακό πλέγμα της περιοχής. Οι «δράκοι» των παλιών ιστοριών ερμηνεύονται σήμερα από ορισμένους ως εκδηλώσεις ενέργειας ή ανωμαλιών που το λαϊκό αισθητήριο προσπάθησε να εξηγήσει μέσω του μύθου.Η ψηλότερη κορυφή (1.934 μ.), που το όνομά της συνδέεται με τον Κρόνο, θεωρείται από πολλούς ως το κέντρο όλης της μυστηριώδους δραστηριότητας. Υπάρχουν παλιές αναφορές για το «Στοιχειό» που προστάτευε το βουνό και τα κοπάδια. Συχνά έπαιρνε τη μορφή ζώου (π.χ. ενός τεράστιου κριαριού ή φιδιού) και η παρουσία του γινόταν αισθητή από έναν παράξενο ήχο, σαν σφύριγμα ή βοή ανάμεσα στα έλατα.Η σύνδεση του «Στοιχειού» με τα UFO (ΑΤΙΑ) είναι μια θεωρία που κερδίζει έδαφος στους κύκλους της Εναλλακτικής Ιστορίας και της UFO-λογίας, καθώς πολλοί ερευνητές βλέπουν κοινά μοτίβα ανάμεσα στις λαϊκές παραδόσεις και τις σύγχρονες αναφορές για εξωγήινη δραστηριότητα.Η ικανότητα των Στοιχειών να αλλάζουν μορφές (π.χ. από κριάρι σε φίδι) ερμηνεύεται από ορισμένους ως χρήση ολογραμμάτων ή τεχνολογίας καμουφλάζ από εξωγήινα όντα για να μην τρομάζουν τους ντόπιους.Η συνάντηση με ένα Στοιχειό συχνά προκαλούσε «λάλια» (απώλεια φωνής) ή ακινησία, κάτι που θυμίζει την παράλυση που αναφέρουν όσοι περιγράφουν στενές επαφές με UFO.Η κορυφή Μεγάλη Τούρλα ονομαζόταν στην αρχαιότητα Κρόνιο, καθώς θεωρούνταν ιερός τόπος του Κρόνου. Η ενέργεια αυτού του σημείου.

υνδέεται με την πεποίθηση ότι το βουνό είναι «κούφιο» ή ότι λειτουργεί ως πύλη.

Οι θρύλοι για τα «φώτα που βγαίνουν από το βουνό» δεν είναι μόνο σύγχρονοι· παλιότερες διηγήσεις μιλούσαν για «πύρινες γλώσσες» που εμφανίζονταν πάνω από τις κορυφές προμηνύοντας καταστροφές ή αλλαγές στον καιρό.

 

 

 

 

 ΥΓ.Η σύνδεση του έντονου ανάγλυφου με ηλεκτρομαγνητικές ανωμαλίες είναι κλασικό μοτίβο σε περιοχές με έντονη δραστηριότητα ΑΤΙΑ (UFO hotspots). Ο Κόκκινος Βράχος του Λεωνιδίου, με την υψηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο (που του δίνει και το χρώμα του), συχνά αναφέρεται σε συζητήσεις για «ενεργειακά κανάλια».

 

ΥΓ. Αν και δεν υπάρχουν επίσημες αποδείξεις για μυστικές βάσεις στον Πάρνωνα, η γεωγραφική του θέση (κοντά σε στρατιωτικές ζώνες της Πελοποννήσου) συχνά τροφοδοτεί σενάρια για δοκιμές μη επανδρωμένων σκαφών (drones) ή συστημάτων stealth που οι κάτοικοι εκλαμβάνουν ως UFO.

ΥΓ.Ενώ οι ιστορίες για δράκους και στοιχειά ανήκουν στην πλούσια παράδοση της Λακωνίας και της Αρκαδίας, η σύνδεσή τους με τα unmarked helicopters (ελικόπτερα χωρίς διακριτικά) και τα πειραματικά drones δίνει μια εντελώς νέα διάσταση στην έρευνα πεδίου. Η στρατηγική του θέση πάνω από το Μυρτώο πράγματι το καθιστά ιδανικό "αυτί" και "μάτι" για το Αιγαίο, κάτι που εξηγεί τη λογική πίσω από την παρουσία συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου.

ΥΓ.Ηφωτογραφία του βούνου με τους στοιχειωμένους μύλους είναι απο έρευνα του Γρηγόρη Τσουκαλά στην ευρήτερη περιοχή το 2004.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

 

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΤΟΥΜΠΑΣ ΣΤΟ ΣΟΥΝΙΟ.

 

«Ο λόφος που δίνει το όνομα στην περιοχή δεν είναι φυσικός, αλλά μια «μαγούλα» (τεχνητός λόφος) που δημιουργήθηκε από τη συνεχή κατοίκηση χιλιάδων ετών. Οι "τούμπες" ή "μαγούλες" είναι στην πραγματικότητα προϊστορικοί οικισμοί που «ψήλωσαν», καθώς κάθε νέα γενιά έχτιζε πάνω στα ερείπια της προηγούμενης. Αντίθετα με τους τύμβους, που είναι χωμάτινοι λόφοι πάνω από τάφους, οι τούμπες αποτελούν διαδοχικά στρώματα κατοίκησης στο ίδιο σημείο.

Αυτοί οι λόφοι δεν είναι μόνο αρχαιολογικοί χώροι, αλλά και εστίες λαϊκών θρύλων. Παλαιότερα, οι κάτοικοι πίστευαν ότι στο εσωτερικό τους κρύβονταν οι τάφοι μεγάλων βασιλιάδων ή αμύθητοι θησαυροί, όπως χρυσά νομίσματα, πολύτιμα κοσμήματα ή ακόμα και οι «λίρες των ανταρτών». Αυτή η πεποίθηση οδήγησε συχνά σε λαθρανασκαφές, καθώς ο κόσμος αγνοούσε ότι πρόκειται για οικιστικά κατάλοιπα και όχι για σκόπιμα θαμμένους θησαυρούς.

Ιδιαίτερο κεφάλαιο αποτελούν οι πέτρινες τούμπες (ή λιθοσωροί), που διαφέρουν από τις χωμάτινες. Πρόκειται για σωρούς από πέτρες που συχνά καλύπτουν τάφους ή λειτουργούν ως ορόσημα και λατρευτικά σημεία. Στη Μακεδονία και τη Θράκη, η λαϊκή πίστη ήθελε τις τούμπες αυτές να προστατεύονται από ένα Στοιχειό (συνήθως με μορφή φιδιού ή σκιάς). Αν κάποιος αφαιρούσε πέτρες για να χτίσει το σπίτι του, το Στοιχειό τον ακολουθούσε φέρνοντάς του κακοτυχία, μέχρι οι πέτρες να επιστραφούν στη θέση τους. Παράλληλα, πιστευόταν ότι οι ψυχές των ηρώων που αναπαύονταν εκεί χρησιμοποιούσαν τον σωρό ως σκάλα για να ανεβοκατεβαίνουν από τον ουρανό στη γη, προστατεύοντας τον τόπο τους σε καιρό πολέμου.»

 

 

Οι Πέτρινες Τούμπες και οι Θρύλοι του Κάτω Κόσμου.

Σε πολλές περιοχές, ο σωρός από πέτρες δεν αποτελούσε απλώς μια «σκάλα» προς τον ουρανό, αλλά έναν δεσμό. Υπήρχε η πίστη ότι το βάρος των πετρών κρατούσε τον νεκρό —ειδικά αν θεωρούνταν «βρικόλακας» ή επικίνδυνος— βαθιά μέσα στη γη, εμποδίζοντάς τον να επιστρέψει και να ενοχλήσει τους ζωντανούς.

 

Στα ορεινά μονοπάτια, οι πέτρινες τούμπες (γνωστές ως κούκοι) λειτουργούσαν ως «φάροι». Ο θρύλος έλεγε πως αν κάποιος χανόταν στην ομίχλη, το πνεύμα του βουνού θα τον οδηγούσε από τον έναν κούκο στον άλλον μέχρι να σωθεί. Αντίθετα, άλλες παραδόσεις αναφέρουν ότι οι τούμπες αυτές δεν τιμούσαν ήρωες, αλλά σημάδευαν σημεία μαζικής ταφής εχθρών. Οι νικητές έριχναν πέτρες με περιφρόνηση, ώστε το χώμα να παραμένει «βαρύ» και η ψυχή του ηττημένου να μην ελευθερωθεί ποτέ.

Σε αρχαιότερες λατρείες, οι τούμπες λειτουργούσαν ως βωμοί για προσφορές τροφίμων, με σκοπό τον εξευμενισμό των δυνάμεων της φύσης για μια καλή σοδειά. Στην προϊστορική αρχαιολογία, οι τύμβοι (όπως στον Μαραθώνα ή το Λευκαντί) θεωρούνταν κατοικίες των προγονικών πνευμάτων — περάσματα επικοινωνίας μεταξύ του «πάνω» και του «κάτω» κόσμου.

Το Μυστήριο του Σουνίου και του Λαυρίου

 

Η περιοχή του Λαυρίου, γεμάτη αρχαίες στοές, ενίσχυσε τη δοξασία ότι οι βαθιές αυτές οπές οδηγούσαν απευθείας στο βασίλειο του Άδη. Οι μεταλλωρύχοι, φοβούμενοι το σκοτάδι, άφηναν προσφορές σε πέτρινους βωμούς. Η πέτρινη τούμπα του Σουνίου, στη βάση του βουνού, βρίσκεται ακριβώς πάνω από ένα δίκτυο δαιδαλωδών στοών.

 

Οι διάσπαρτοι βράχοι στις ακτές του Σουνίου δεν θεωρούνταν απλές πέτρες, αλλά οι Γίγαντες που πέτρωσε ο Ποσειδώνας όταν επιχείρησαν να επιτεθούν στους Θεούς. Πιστευόταν ότι φυλακίστηκαν κάτω από αυτούς τους ογκολίθους, ενώ μέσα στις στοές ζούσαν πλάσματα που μετακινούσαν τις φλέβες του ασημιού για να παραπλανήσουν τους εργάτες. Για να τα εξευμενίσουν, οι μεταλλωρύχοι έχτιζαν μικρές τούμπες στις εισόδους των μεταλλείων.

Μέσα από την έρευνά μας στην περιοχή, μαζί με ανθρώπους δύναμης, φίλους και συνεργάτες, μελετήσαμε αυτά τα πλέγματα ενέργειας, αναζητώντας τη γνώση που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια.

 

 

ΥΓ.Το πλέγμα ερευνών που αναφέρω θα το βρείτε στα παραπάνω λίνκ ΕΔΩ  -ΕΔΩ ΕΔΩ

 

 

ΥΓ. Η αναφορά μου στις πέτρινες τούμπες ως μέσο «φυλάκισης» ή προσφοράς συνδέεται άμεσα με την έννοια του αποτροπαϊκού (αυτού που διώχνει το κακό). Στο Λαύριο, οι μεταλλωρύχοι δούλευαν σε συνθήκες που άγγιζαν τα όρια του απόκοσμου, οπότε η ανάγκη να «εξευμενίσουν» το σκοτάδι ή τα πνεύματα της γης (όπως οι «δαίμονες των μεταλλείων») ήταν ζήτημα επιβίωσης.

 

 

ΥΓ. Είναι συναρπαστικό πώς η λαϊκή παράδοση και η γεωλογία του Λαυρίου συμπλέκονται. Η περιοχή είναι πράγματι φορτισμένη, καθώς το τεράστιο δίκτυο στοών (που ξεπερνά τα 200 χιλιόμετρα) δημιουργεί ένα «λαβύρινθο» κάτω από τα πόδια μας, τροφοδοτώντας αιώνες τώρα τη φαντασία.

 

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΓΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2002 

ΦΑΝΗΣ Ο ΦΩΤΟΔΟΤΗΣ.

 

 

 

Φάνης: Ο Φωτοδότης Πρωτόγονος της Ορφικής Κοσμογονίας

 

Ο Φάνης (ή Πρωτόγονος) αποτελεί την κεντρική οντότητα στην ορφική θεολογία, συμβολίζοντας την πρώτη εκδήλωση του φωτός μέσα στο αρχέγονο σκοτάδι. Σύμφωνα με τον μύθο, αναπήδησε μέσα από το Κοσμικό Αβγό, το οποίο δημιούργησαν ο Χρόνος και η Ανάγκη. Το σπάσιμο του αβγού σηματοδότησε τη γέννηση του σύμπαντος και την ένωση των αντίθετων στοιχείων μέσω της δύναμης του Έρωτα.

Συμβολισμός και Απεικόνιση:

• Ετυμολογία: Το όνομά του (από το ρήμα φαίνω) υποδηλώνει αυτόν που φέρνει στο φως τη δημιουργία.
• Μορφή: Περιγράφεται ως μια τριαδική δύναμη (Φάνης, Ηρικεπαίος, Μήτις) που συνδυάζει Φως, Ζωή και Σοφία. Εικονίζεται με χρυσά φτερά, τέσσερα μάτια, κεφάλια ζώων (λέοντος, ταύρου, κριού) και περιβάλλεται από ένα φίδι, σύμβολο του κοσμικού κύκλου.
• Το Ανάγλυφο της Μόντενα: Στη διάσημη απεικόνισή του, ο Φάνης στέκεται μέσα στο σπασμένο αβγό, περιβάλλεται από τον Ζωδιακό Κύκλο ως κυρίαρχος του χρόνου και φέρει οπλές τράγου, συνδέοντάς τον με τον θεό Πάνα («το Παν»).

Η Διαδοχή της Εξουσίας:
Ως ο πρώτος βασιλιάς των θεών, ο Φάνης κληροδότησε την εξουσία στη Νύχτα, περνώντας διαδοχικά στον Ουρανό, τον Κρόνο και τον Δία. Σε έναν κεντρικό ορφικό μύθο, ο Δίας καταπίνει τον Φάνη, απορροφώντας τη δημιουργική του δύναμη. Με αυτόν τον τρόπο, ο Δίας γίνεται ο ίδιος το σύμπαν, ενσωματώνοντας την αρχή, τη μέση και το τέλος των πάντων.

 τα τρία ονόματα με τα οποία εμφανίζεται συνήθως είναι: Φάνης (το Φως), Ηρικεπαίος (η Ζωή/Δύναμη) και Μήτις (η Νους/Σοφία). Αυτό δείχνει ότι για τους Ορφικούς, η αρχή του κόσμου δεν ήταν μόνο υλική, αλλά και πνευματική.

ΥΓ.Το άρθρο είναι αφιερωμένο στο φίλο μου Φανή Πουλά.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟΥ ΣΗΡΑΓΓΟΥ.(ΠΕΙΡΑΙΑΣ)

 

«Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, ο Σήραγγος ήταν τοπικός ήρωας του Πειραιά και ο οικιστής του ομώνυμου σπηλαίου. Η ίδρυση ενός ηρώου (ιερού αφιερωμένου σε ήρωα) εντός του σπηλαίου κατέστησε τον χώρο σημείο λατρείας που επιβίωσε για αιώνες. Τα ευρήματα στα δάπεδα υποδηλώνουν λατρευτικές πρακτικές σχετιζόμενες με τη θάλασσα και τον κάτω κόσμο, με κύρια δράση τις λουτρικές τελετουργίες.

Το Σηράγγιο διέθετε λαξευμένους θαλάμους με εγκαταστάσεις λουτρών, τα οποία στην αρχαιότητα εξυπηρετούσαν τόσο πρακτικούς όσο και θρησκευτικούς σκοπούς. Οι πιστοί χρησιμοποιούσαν το νερό για να "καθάρουν" σώμα και ψυχή πριν από τις λατρευτικές πράξεις, ενώ προσέφεραν αντικείμενα και επιγραφές ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον ήρωα.

Τα εντυπωσιακά ψηφιδωτά (όπως της Σκύλλας ή του άρματος) δεν αποτελούσαν απλή διακόσμηση, αλλά ένα συμβολικό σκηνικό για τελετές που συνδέονταν με το θαλάσσιο στοιχείο. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ο χώρος λειτούργησε ως βαλανείο (δημόσιο λουτρό) αποκτώντας κοινωνικό χαρακτήρα, χωρίς όμως να χάσει την ιερότητά του, διατηρώντας έναν απόηχο των αρχαίων καθαρμών.

Ως αινιγματική μορφή της πειραϊκής μυθολογίας, ο Σήραγγος παραμένει στενά συνδεδεμένος με την αρχέγονη ιστορία του λιμανιού. Πιθανότατα υπήρξε ένας χθόνιος ήρωας, θεότητα της γης και του νερού, καθώς το Σηράγγιο αποτελούσε για τους αρχαίους μια πύλη επικοινωνίας με τον κόσμο των πνευμάτων.»

Ο Σήραγγος ήταν ένας χθόνιος ήρωας, άμεσα συνδεδεμένος με τις πηγές και τις υπόγειες διόδους. Στο εσωτερικό του ομώνυμου σπηλαίου στον Πειραιά υπήρχε ιερό (ηρώο) αφιερωμένο σε αυτόν, ενώ οι ανασκαφές του Ι. Χ. Δραγάτση έφεραν στο φως βωμούς και αναθηματικές επιγραφές που επιβεβαιώνουν τη λατρευτική χρήση του χώρου.

Λατρεία και Συμβολισμοί:

• Συνλατρεία: Ο Σήραγγος μοιραζόταν τον χώρο με τον Απόλλωνα (στον οποίο ήταν αφιερωμένος ένας από τους θαλάμους), τις Νύμφες και τον Πάνα, λόγω της φύσης του σπηλαίου ως υγρού και σκιερού μέρους.
• Ετυμολογία: Το όνομά του προέρχεται από τη ρίζα «σήραγξ» (τρύπα, κοιλότητα, τεχνητή σήραγγα). Σύμφωνα με την ιστορική καταγραφή του Πειραιά, η λέξη περιγράφει τις λαξευτές κατασκευές που απαντώνται στην περιοχή.
• Μυθολογικές Συγγένειες: Συχνά παραλληλίζεται με τον Σύριγγο (την οντότητα που συνδέεται με τον αυλό του Πανός). Παρά τις διαφορές τους, η ετυμολογική συγγένεια (σήραγξ - σύριγξ) οδηγεί σε κοινές λατρευτικές αναφορές σε σπήλαια.

Η Κληρονομιά των Μινυών:
Το όνομα αποτελεί πολιτισμικό «αποτύπωμα» της παράδοσης των Μινυών, οι οποίοι ονόμαζαν τα έργα και τους οικιστές τους με βάση τη λαξευτική τους τέχνη. Ως θεότητα της γης και του νερού, ο Σήραγγος μετέτρεπε το Σηράγγιο σε δίαυλο επικοινωνίας με τις χθόνιες δυνάμεις, συνδυάζοντας την κάθαρση μέσω του υγρού στοιχείου με τον σεβασμό προς τους προγόνους.

Θα ήθελες να εστιάσουμε περισσότερο στην αρχιτεκτονική των λουτρών που ανακαλύφθηκαν στο σημείο ή στη σύνδεση του σπηλαίου με τον Θεμιστοκλή.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.