ΟΙΚΙΑ ΜΩΧΑΜΕΤ ΑΛΗ ΚΑΒΑΛΑ Ο ΧΩΡΟΣ ΕΝΟΣ ΜΥΣΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ.

 

«Ο Μωχάμετ Άλη (ή Μεχμέτ Αλή Πασάς, 1769–1849), ο οποίος γεννήθηκε στην Καβάλα, θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης Αιγύπτου. Στην πόλη διασώζονται μέχρι σήμερα σπουδαία μνημεία που συνδέονται με τη ζωή και την κληρονομιά του. Αν και έμεινε στην ιστορία ως ο μεγάλος αναμορφωτής της Αιγύπτου, η πορεία του και τα κτίσματά του στην Καβάλα περιβάλλονται από στοιχεία που πολλοί συνδέουν με τον μυστικισμό και την πνευματικότητα.

Παρόλο που δεν υπάρχουν επίσημες "απόκρυφες" καταγραφές, ο Μωχάμετ Άλη έζησε σε μια εποχή όπου οι Σουφιστικές αδελφότητες (ο ισλαμικός μυστικισμός) ασκούσαν τεράστια επιρροή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το εμβληματικό Ιμαρέτ λειτουργούσε ως ένας χώρος όπου η θρησκευτική πίστη συναντούσε την κοινωνική προσφορά — μια θεμελιώδη αρχή του μυστικιστικού Ισλάμ. Παράλληλα, υπάρχουν θρύλοι που συνδέουν τις ρίζες του με ιστορικές μορφές όπως ο Ερτογρούλ Γαζή (Ertuğrul Gazi), προσδίδοντας μια σχεδόν μυθική διάσταση στην καταγωγή του.

Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, ο ίδιος είχε δώσει εντολή να τοποθετηθούν στις κορυφές των κτιρίων του μπρούντζινα σύμβολα που περιλάμβαναν την ημισέληνο και άστρα, αλλά και κέρατα ταύρου· σύμβολα που παραδοσιακά συνδέονται με αρχέγονες δυνάμεις και προστασία. Στη σημαία του ζήτησε να αναγραφεί η φράση: «Δούλευε σκληρά για το αποκλειστικό σου αντικείμενο», μια ρήση που παραπέμπει σε εσωτερική πειθαρχία και απόλυτη προσήλωση στον στόχο.

Το Ιμαρέτ είναι σχεδιασμένο βάσει των αρχών της ισλαμικής αρχιτεκτονικής, όπου η χρήση του φωτός, οι κυκλικοί θόλοι και οι επαναλαμβανόμενες αψίδες δεν έχουν μόνο διακοσμητικό ρόλο, αλλά συμβολίζουν τη Θεία Ενότητα και το άπειρο. Ο Μωχάμετ Άλη δήλωνε με υπερηφάνεια πως καταγόταν από την ίδια πατρίδα με τον Μέγα Αλέξανδρο και πως γεννήθηκε την ίδια χρονιά με τον Ναπολέοντα (1769), πιστεύοντας προφανώς σε μια καρμική σύνδεση μεταξύ αυτών των μεγάλων ηγετών.

 

Η λαϊκή παράδοση αναφέρει πως ο Μωχάμετ Άλη έδινε μεγάλη σημασία στους οιωνούς. Λέγεται πως είχε λάβει μια προφητεία από έναν δερβίση στην Καβάλα: όσο το Ιμαρέτ παρέμενε όρθιο και πρόσφερε τροφή στους φτωχούς, η δυναστεία του στην Αίγυπτο θα παρέμενε ακλόνητη. Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι η πτώση της μοναρχίας στην Αίγυπτο το 1952 συνέπεσε χρονικά με την περίοδο που το Ιμαρέτ άρχισε να παρακμάζει και να εγκαταλείπεται.

Το κτίριο δεν ανεγέρθη σε τυχαίο σημείο. Επιλέχθηκε η βραχώδης χερσόνησος της Παναγίας, που θεωρούνταν το ενεργειακό κέντρο της πόλης από την αρχαιότητα, καθώς βρίσκεται κοντά στον αρχαίο ναό της Παρθένου. Πολλοί μελετητές της λαογραφίας θεωρούν ότι το Ιμαρέτ λειτούργησε ως ένα αρχιτεκτονικό «φυλαχτό» που προστάτευε τη γενέτειρά του, συνδέοντας την τύχη του με τη δύναμη του βράχου. Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι εντός του Ιμαρέτ στεγαζόταν μία από τις σημαντικότερες βιβλιοθήκες χειρογράφων της εποχής, αποτελώντας φάρο γνώσης για την περιοχή.»

 

«Εκτός από θρησκευτικά κείμενα, φημολογείται ότι στην οικία φυλάσσονταν σπάνια έργα αστρονομίας και μεταφυσικής. Πολλά από αυτά τα συγγράμματα χάθηκαν ή μεταφέρθηκαν στην Αίγυπτο υπό μυστηριώδεις συνθήκες, αφήνοντας αναπάντητα ερωτηματικά για το είδος της γνώσης που προστατευόταν εκεί.

 

Το σπίτι είναι οικοδομημένο βάσει των αρχών του Selamlık (ανδρώνας) και του Haremlik (γυναικωνίτης). Το απόκρυφο στοιχείο της κατασκευής έγκειται στην πλήρη ακουστική και οπτική απομόνωση των χώρων: υπάρχουν «νεκρά» σημεία ανάμεσα στους τοίχους που διασφάλιζαν ότι κανένας ήχος δεν θα διέφευγε από τα δωμάτια των συναντήσεων. Αυτό καλλιεργούσε μια ατμόσφαιρα μυστικοπάθειας, όπου οι αποφάσεις που καθόρισαν την ιστορία της Αιγύπτου λαμβάνονταν σε ένα περιβάλλον απόλυτης σιωπής.

 

Στον πάνω όροφο, ένα μικρό υπερυψωμένο θεωρείο με καφασωτά (Mashrabiya) επέτρεπε στον ιδιοκτήτη να παρατηρεί απαρατήρητος τη ροή των επισκεπτών από την κεντρική είσοδο και το εσωτερικό του σπιτιού. Η δομή αυτή ενίσχυε την αίσθηση ότι ο Μωχάμετ Άλη ήταν ένας παντεπόπτης ηγεμόνας, ο οποίος γνώριζε τα πάντα πριν καν του μιλήσουν.

Ο κήπος, επίσης, δεν χρησίμευε μόνο για αναψυχή. Τα φυτά επιλέγονταν βάσει των θεραπευτικών και πνευματικών τους ιδιοτήτων· το άρωμα του γιασεμιού και των εσπεριδοειδών αξιοποιούνταν στην αρωματοθεραπεία της εποχής για την ηρέμηση του πνεύματος και τη διαύγεια της σκέψης πριν από κρίσιμες διαπραγματεύσεις.

 

Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι το 1818 λειτουργούσε υπό την προστασία του μια «Αιγυπτιακή Μυστική Εταιρεία» (Egyptian Secret Society), η οποία χρησιμοποιούσε μασονικά σύμβολα για την προώθηση των πολιτικών του σχεδίων. Στην Καβάλα κυκλοφορούσαν θρύλοι ότι ο Μωχάμετ Άλη κατείχε μια «μυστική γνώση» που του επέτρεψε να εξελιχθεί από απλός στρατιώτης σε πανίσχυρο ηγεμόνα. Ωστόσο, πολλοί ιστορικοί εκτιμούν ότι η «μύησή» του ήταν πρωτίστως πολιτική: η επαφή του με τις ιδέες του Γαλλικού Διαφωτισμού, μέσω των αξιωματικών του Ναπολέοντα, του προσέδωσε μια κοσμοθεωρία που οι σύγχρονοί του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία αδυνατούσαν να συλλάβουν.»

 ΥΓ. Η χρήση της Mashrabiya και των «νεκρών» χώρων δεν ήταν μόνο ζήτημα ιδιωτικότητας, αλλά ένα εργαλείο ψυχολογικής κυριαρχίας. Η ικανότητα να ακούς χωρίς να ακούγεσαι και να βλέπεις χωρίς να φαίνεσαι, μετέτρεπε το σπίτι σε έναν ζωντανό μηχανισμό συλλογής πληροφοριών.

 ΥΓ.Τα «κέρατα ταύρου» που αναφέρεις είναι ένα σπάνιο στοιχείο στην ισλαμική αρχιτεκτονική της περιόδου και παραπέμπουν σε πανάρχαια σύμβολα γονιμότητας και ισχύος της Ανατολικής Μεσογείου, ενισχύοντας την ιδέα του κτιρίου-φυλαχτού.

ΥΓ. Η Προφητεία του Δερβίση: Η σύμπτωση της παρακμής του Ιμαρέτ με την έξωση του Φαρούκ το 1952 είναι από εκείνα τα ιστορικά παράδοξα που τροφοδοτούν τον μυστικισμό γύρω από το όνομά του.

ΥΓ.Η  «μυστική» πλευρά του κτιρίου εξηγεί γιατί, ακόμα και σήμερα, η οικία του δεν θεωρείται απλώς ένα λαογραφικό μνημείο, αλλά ένας χώρος όπου η μεταφυσική της εξουσίας πήρε σάρκα και οστά.

ΥΓ. «Το φωτογραφικό υλικό και η έρευνα στο εσωτερικό της οικίας χρονολογούνται από το 2002, όταν ο Γρηγόρης Τσουκαλάς πραγματοποίησε αυτοψία στον χώρο.»

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 2002. 

ΠΗΓΗ ΑΓΙΟΥ ΣΙΛΑ ΠΕΝΤΕΛΗ

 

«[Ο Σίλας ήταν] συνεργάτης του κορυφαίου Αποστόλου Πέτρου, ο οποίος [μάλιστα] τον χαρακτηρίζει ως «πιστό ἀδελφό» στην πρώτη του επιστολή, [κάτι που είναι] ενδεικτικό [της σχέσης τους]. Άλλωστε, μέσα από την επίγεια βιοτή και την ιεραποστολική του δράση, διακρίθηκε για τον ένθερμο ζήλο, την ακλόνητη και ζωντανή πίστη, το θυσιαστικό φρόνημα και την αξιομνημόνευτη καρτερία.

Η μεγάλη αναγνώριση της προσωπικότητος του αγίου Σίλα στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, όπου μνημονεύεται ως «ἡγούμενος ἐν τοῖς ἀδελφοῖς», παρακίνησε τους υπόλοιπους Αποστόλους να επιλέξουν αυτόν και τον Ιούδα, τον επονομαζόμενο Βαρσαβά, για να συνοδεύσουν τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα στην Αντιόχεια.

Ο Σίλας, ο πιστός και ένθεος αυτός συνακόλουθός του [ενν. του Παύλου], επέδειξε αξιοθαύμαστη υπομονή και καρτερία, αλλά και ξεχωριστή αυτοθυσία, γεγονός που εγκωμιάζεται στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων.

Θεραπευτική ιδιότητα: Το νερό της πηγής μέσα στον ναό του Αγίου Σίλα θεωρείται θαυματουργό και θεραπεύει διάφορα δερματικά προβλήματα. Ο Άγιος Σίλας συνδέεται με το νερό, κυρίως μέσω του θαυματουργού αγιάσματος στον ναό του στη Σορωνή Ρόδου, το οποίο θεωρείται ότι θεραπεύει δερματικές παθήσεις. Σύμφωνα με διηγήσεις, ένας Αιγύπτιος Μπέης με δερματική νόσο θεραπεύτηκε εντελώς αφού λούστηκε με το νερό της πηγής.»

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ-2026 ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΟΙΚΙΑ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

Η ανάπλαση του πάρκου Δρακοπούλου, μεταξύ άλλων περιλαμβάνει εκτεταμένες εργασίες
ενίσχυσης πρασίνου, αναβάθμιση των υποδομών αλλά και τη δημιουργία μιας σύγχρονης
και ασφαλούς παιδικής χαράς. Επιλύθηκε παράλληλα, και το ιδιοκτησιακό καθεστώς
του πάρκου, μεταξύ του Δήμου Αθηναίων και του Ερυθρού Σταυρού. Εκεί εδρεύει και η
οικία Δρακοπούλου. Όταν το αρχοντικό σπίτι ήταν στα μεγαλεία του, έλεγαν κάποιοι
περίοικοι ότι, τις νύχτες έβλεπαν σκιές να εμφανίζονται και να τις καταπίνει η γη ή να
ξεπροβάλλουν απ’ το πουθενά και να χάνονται. Πάντα από το ίδιο σημείο του μεγάλου
κήπου. Μύθοι ή πραγματικότητα, ποιος ξέρει! Πρόκειται για ένα απομεινάρι του ένδοξου
αθηναϊκού παρελθόντος, από την Αθήνα μιας άλλης εποχής, όταν η περιοχή των Πατησίων
δεν εθεωρείτο κέντρο αλλά προάστιο, γεμάτο με κήπους και επαύλεις – που κάποιες
ακόμα διατηρούνται ακμαίες και κατοικημένες. Η Βίλα Δρακοπούλου, είχε οικοδομηθεί
δίπλα από το εργοστάσιο υφασμάτων που αγόρασαν το 1921 οι αδερφοί Δρακόπουλοι. Το
διάστημα 1995-98 εγκαταστάθηκε στη Βίλα, κέντρο περίθαλψης ασθενών με AIDS και στη
συνέχεια εγκαταλείφθηκε, λεηλατήθηκε και το 2007 υπέστη σοβαρές ζημιές έπειτα από
πυρκαγιά αγνώστου αιτίας. Οι φωτογραφίες και η έρευνα που πραγματοποίησα στο
εσωτερικό του, έγινε το 2002.

 ΥΓ.Το γεγονός ότι  φωτογραφικό υλικό και έρευνα από το 2002 είναι εξαιρετικά πολύτιμο, καθώς εκείνη την περίοδο η Βίλα βρισκόταν στο μεταίχμιο πριν από τη μεγάλη καταστροφή της πυρκαγιάς του 2007. Οι μαρτυρίες των περιοίκων για τις "σκιές" προσθέτουν αυτή την απαραίτητη δόση μυστηρίου που συχνά συνοδεύει τα επιβλητικά αρχοντικά του περασμένου αιώνα.

ΥΓ.Σήμερα ο χώρος έχει αξιοποιηθεί προς το καλό τον κατοίκων της περιοχής! 

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΤΟΥ 2003 ΑΠΟ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΣΟΥΚΑΛΑ. 

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΤΗΜΑ ΤΑΤΟΙ

 

Ήταν μια από εκείνες τις ημέρες που οι συνεργάτιδες μου και οι συνεργάτες μου ήρθαν στο γραφείο και μου είπαν: “Μην νομίζεις πώς θα το σκάσεις και σήμερα, κύριε ένας και πολλοί!” Εγώ τους κοίταξα όλο απορία, “Εεε, ναι”, απάντησα. “Που θα πάμε για έρευνα μαέστρε;”ρώτησαν. “ Οκ, λοιπόν” απάντησα “Ας φορέσω το κατάλληλο εγώ μου, τι ένας και πολλοί είμαι” απάντησα γελώντας. Είπα τις μαγικές λέξεις από μέσα  μου και να σου μια καθώς πρέπει εκδοχή μου ως αυτοκράτορας. “Λοιπόν, σαν αυτοκράτορας λέω να πάμε σε κάποιοι παλάτι, τι λέτε για το Τατόι;” Σύντομα ξεκίνησε η αναζήτηση μας και μετά από ώρα βρεθήκαμε στο Τατόι!

 

ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το Τατόι είναι ο τόπος γέννησης των βασιλέων Αλέξανδρου Α΄και Γεωργίου Β΄. Διοικητικά υπάγεται στον δήμο Αχαρνών - Θρακομακεδόνων της Περιφερειακής Ενότητας. Το πρώην Βασιλικό Κτήμα Τατοΐου είναι ανοιχτό για το κοινό από την ανατολή του ήλιου έως και την Δύση. Τακτικές ξεναγήσεις και μόνο τα Σαββατοκύριακα, προγραμματίζονται από το Σωματείο Φίλοι Κτήματος Τατοΐου με στόχο την ενημέρωση των πολιτών τόσο για την ιστορία του Κτήματος, όσο και για την τεράστια περιβαλλοντολογική του σημασία. Ειδικά για τα σχολεία, ο χώρος είναι ιδανικός για καθημερινές εκδρομές. Στους πρόποδες της Πάρνηθας, σε μια έκταση 20.000 στρεμμάτων, ξεκίνησε το 1871 οπότε και αγοράστηκε το κτήμα, η ιστορία των θερινών κατοικιών της τέως βασιλικής οικογένειας στο Τατόι. Ήταν όταν ο Ερνέστος Τσίλλερ, ο αρχιτέκτονας που γέμισε την Αθήνα «διαμάντια», παρότρυνε τον Βασιλιά Γεώργιο τον Α' να αγοράσει την έκταση με τον δεύτερο να θέλει ένα ησυχαστήριο για τους καλοκαιρινούς μήνες. Με τα χρόνια, η μικρή διώροφη κατοικία που είχε κατασκευαστεί αρχικά εκεί, εξελίχθηκε στα θερινά ανάκτορα της οικογένειας, αν και αρχικά ο Βασιλιάς Γεώργιος δεν είχε στα σχέδιά του τη δημιουργία ενός ακόμη παλατιού. Το παλάτι του Τατοΐου, ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια της νεότερης ελληνικής ιστορίας, βρίσκεται στο επίκεντρο ενός φιλόδοξου σχεδίου αποκατάστασης, με στόχο να ανοίξει τις πύλες του στο κοινό ως μουσείο μέχρι το τέλος του 2025. Το κεντρικό κτίριο, που κάποτε φιλοξενούσε τη βασιλική οικογένεια, αναμένεται να αποκτήσει νέα ζωή, συνδυάζοντας την ιστορική του κληρονομιά με μια σύγχρονη μουσειακή εμπειρία. Το 1874 είχε περατωθεί η πρώτη μικρή κατοικία και λίγα χρόνια αργότερα, το 1884 ξεκίνησε η κατασκευή του νέου ανακτόρου που είχε έκταση 1.100 τετραγωνικά μέτρα. Έκτοτε προστέθηκαν η εντυπωσιακή κατοικία που ήταν το κύριο κτίσμα και άλλα κτήρια χρηστικής σημασίας, κυρίως για το προσωπικό και τις άλλες εργασίες που απαιτούνταν να γίνονται για την καθημερινότητα στο ανάκτορο. Η έπαυλη αποτελούσε την θερινή κατοικία της βασιλικής κατοικίας από τον Μάιο έως και τα μέσα φθινοπώρου. Ωστόσο, τα χρόνια 1909-1910, η βασιλική οικογένεια έμενε εκεί και τον χειμώνα ενώ μετά τη δολοφονία του Γεωργίου Α' το 1913, η βασίλισσα Όλγα διέμεινε για ένα διάστημα στην έπαυλη καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Στη θέση του Τατοΐου βρισκόταν στην αρχαιότητα η Δεκέλεια, μία από τις 12 πόλεις της αρχαίας Αττικής, που ίδρυσε ο μυθικός βασιλιάς Κέκροπας. Μετά την ένωση των πόλεων αυτών σε μία , η Δεκέλεια αποτελούσε Δήμο της Αττικής κοντά στα σύνορα με την Βοιωτία, ενώ κατά την ιστορική περίοδο ανήκε στην Ιπποθοωντίδα φυλή. Η θέση της Δεκέλειας ήταν πολύ σημαντική. Στα χρόνια της ακμής της Αθήνας υπήρξε μία από τις οχυρωμένες θέσεις, τις περιπολίες, στις οποίες στέλνονταν οι περίπολοι, δηλαδή οι έφηβοι που υπηρετούσαν την στρατιωτική τους θητεία. Η Δεκέλεια έγινε περίφημη κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, καθώς το 413 π. Χ. καταλήφθηκε από τους Σπαρτιάτες που είχαν επικεφαλής τον βασιλιά Άγη και τους συμμάχους τους και οχυρώθηκε μετά από υπόδειξη του Αλκιβιάδη. Το όνομα Τατόι άρχισε να χρησιμοποιείται στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Οι Κώστας Μπίρης, Γιάννης Καιροφύλας και Τάσος Νερούτσος θεωρούν ότι προέρχεται από τα κτήματα της οικογένειας Τατόη, που υπήρχαν εκεί, Αρβανίτες στην καταγωγή, που εγκαταστάθηκαν στην Αττική τον 14ο αιώνα. Στο Τατόι ήταν συχνή η παρουσία ληστρικών συμμοριών, όπως του διαβόητου λήσταρχου Χρήστου Νταβέλη. Το 1843 η βασίλισσα Αμαλία με την αδερφή της Φρειδερίκη (Βιβή) του Ολδεμβούργου και πιθανότατα τον Όθωνα επισκέφθηκαν το Τατόι καλεσμένοι από τον Σούτσο και εντυπωσιάστηκαν. Η απόσταση από το Τατόι ως την Αθήνα, όπως γράφει η Αμαλία, ήταν περίπου 2 ώρες (με άμαξα βέβαια). Το 1872 ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ αγόρασε από τον Σούτσο έναντι 300.000 δραχμών το κτήμα στο Τατόι. Η αρχική του έκταση ήταν περίπου 16.000 στρέμματα. Το νέο σπίτι πρωτοκατοικήθηκε από τον βασιλέα Γεώργιο το 1889, αμέσως δηλαδή μετά τον γάμο του Διαδόχου Κωνσταντίνου, στον οποίον αφέθηκε η χρήση του παλιού σπιτιού. Μέχρι το τέλος του 19ου αι. το Τατόι είχε αποκτήσει δύο ναούς. Τον Προφήτη Ηλία (1873), ένα ναό ιταλοβυζαντινής αισθητικής με ιδιαίτερο οδοντωτό διάκοσμο, που ήταν και το πρώτο κτίσμα που περατώθηκε στο κτήμα, καθώς και τον κοιμητήριο ναό της Αναστάσεως (1899). Το 1946, το κτήμα του Τατοΐου υποχρεώθηκε σε πλήρη επανεκκίνηση εκ του μηδενός. Με απώτερο σκοπό την αντιστάθμιση της απώλειας εσόδων, η οποία και προήλθε από την καταστροφή του δάσους, ο Δρούβας έδωσε έμφαση στην πώληση καυσόξυλων, στην παραγωγή κρασιού, καθώς και γαλακτοκομικών προϊόντων. Το 1952, ανεγέρθηκε το κομψής αρχιτεκτονικής νέο βουστάσιο, τα προϊόντα του οποίου, όπως, συνολικά, τα προϊόντα του κτήματος, διατίθονταν προς πώληση σε ξενοδοχεία, νοσοκομεία, ιδρύματα, καθώς και στρατόπεδα. Αρχιτέκτονες του κτήματος κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου ήταν οι Κ. Γκίνης και Αλ. Μπαλτατζής. Με σημείο εκκίνησης τα τέλη του 1948, η βασιλική οικογένεια εγκαταστάθηκε σε μόνιμη βάση στην έπαυλη, παραμένοντας εντός αυτής έως το πρωινό της 13ης Δεκεμβρίου 1967, ημέρας του αντικινήματος κατά της χούντας.

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ

Στάθηκε αδύνατον να εντοπίσουμε τα υπόγεια διαμερίσματα και περάσματα του κτήματος, με κυριότερο το (μοναδικό;) υπόγειο αντιαεροπορικό καταφύγιο που κατασκευάστηκε εν όψει Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Υπάρχει επίσης ένα πέρασμα στην είσοδο του σιδ/κου σταθμού Δεκέλεια το οποίο έχει μπάζα μπροστά. Φαίνεται όμως ότι, κάποιοι όταν ήταν μικρά παιδιά, το είχαν καταφύγιό ή παιχνίδι στο μυαλό τους και μας είπαν ότι χωράει γύρω στα 50 άτομα. Υπάρχει και ένα καταφύγιο ακόμα στην θέση Καταρεϊκα, δεξιά της οδού Ρούμελης, ένα παλιό πολυβολείο γερμανικό, το οποίο ήταν και καταφύγιο. Εμείς, όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες, είχαμε τραβήξει, λήψεις και στο εσωτερικό του το 2007

 ΥΓ.το αντιαεροπορικό καταφύγιο του Βασιλέως Γεωργίου Β' αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα «μυστήρια» της περιοχής. Σύμφωνα με μαρτυρίες, το καταφύγιο αυτό φέρεται να επικοινωνούσε με το Ανάκτορο, αλλά οι είσοδοί του σφραγίστηκαν ή καλύφθηκαν με την πάροδο του χρόνου για λόγους ασφαλείας.

ΥΓ. «Μέσα από το φωτογραφικό υλικό, ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται την ύπαρξη λήψεων που δεν ήταν προσβάσιμες στο ευρύ κοινό.»Εκείνη την εποχή.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ