ΓΟΝΕΙΟΣ! ΤΡΟΠΟΣ ΜΥΗΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ.

 

Η Υπέρβαση του "Εγώ" .
Από την πλευρά της ηθικής φιλοσοφίας, η γονεϊκότητα είναι η απόλυτη άσκηση στην ανιδιοτέλεια. Αναγκάζει το υποκείμενο να μετατοπίσει το κέντρο του κόσμου του από τον εαυτό του σε έναν άλλο άνθρωπο. Αυτή η "ριζική ευθύνη" (κατά τον Εμανουέλ Λεβινάς) προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για ηθική ωρίμανση και την εμπειρία της αγάπης χωρίς αντάλλαγμα. Ο άνθρωπος έχει επίγνωση της θνητότητάς του. Η απόκτηση παιδιών λειτουργεί ως μια μορφή "βιολογικής και πνευματικής αθανασίας". Φιλοσοφικά, είναι η συμμετοχή στο αιώνιο γίγνεσθαι της ζωής. Όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, μέσω της αναπαραγωγής το θνητό ον μετέχει στο θείο και το αιώνιο όσο του επιτρέπεται. Στην υπαρξιστική αναζήτηση νοήματος, η ανατροφή ενός ανθρώπου είναι το πιο σύνθετο "έργο τέχνης". Δεν είναι απλώς κατασκευή, αλλά "ποίηση" (με την αρχαιοελληνική έννοια του δημιουργείν). Ο γονέας διαμορφώνει συνειδήσεις και αξίες, δίνοντας ένα σαφές και καθημερινό "γιατί" στην ύπαρξή του, καταπολεμώντας το υπαρξιακό κενό. Οι Στωικοί και οι Επικούρειοι τόνιζαν τη σημασία της παρατήρησης της φύσης. Ένας γονέας έχει το προνόμιο να βλέπει τον κόσμο ξανά από την αρχή μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Αυτό αναζωογονεί την αίσθηση της έκπληξης (το θαυμάζειν των προσωκρατικών), που αποτελεί την αρχή κάθε φιλοσοφίας. Το παιδί λειτουργεί ως καθρέφτης. Στη σχέση γονέα-παιδιού, ο γονέας αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τις δικές του αδυναμίες, τραύματα και προκαταλήψεις. Αυτή η διαδικασία προσφέρει μια βαθιά ευκαιρία για αυτοβελτίωση και αυτογνωσία ("Γνώθι σαυτόν"), καθώς η εκπαίδευση του παιδιού μετατρέπεται σε αυτο-εκπαίδευση του γονέα. Σε έναν κόσμο που συχνά φαίνεται παράλογος ή κυνικός, η γονεϊκότητα είναι μια πράξη ακραίας αισιοδοξίας και πίστης στο μέλλον. Είναι η έμπρακτη δήλωση ότι "η ζωή αξίζει να συνεχιστεί", μια φιλοσοφική θέση που επιλέγει την κατάφαση στη ζωή (το Ja-sagen του Νίτσε) έναντι του μηδενισμού. Στην ανατολική φιλοσοφία, η «ευσέβεια προς τους γονείς» (xiao) θεωρείται η ρίζα κάθε καλοσύνης. Ο Κομφούκιος πίστευε ότι η σχέση γονέα-παιδιού είναι το θεμέλιο για την αγάπη προς την ανθρωπότητα και την πολιτική σταθερότητα. Χάνα Άρεντ: Η Έννοια της «Γεννητικότητας» (Natality)
Η Άρεντ ανέδειξε τη σημασία της γέννησης νέων ανθρώπων ως την απόλυτη πράξη ελπίδας και ανανέωσης του κόσμου. Κάθε παιδί φέρνει μαζί του την πιθανότητα για μια νέα αρχή, προστατεύοντας την ανθρωπότητα από τη στασιμότητα και τη φθορά. Η ανατροφή των παιδιών συγκρίνεται με τον μοναχισμό, καθώς απαιτεί την ίδια αυτοθυσία και αγάπη. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρομοιάζει τη χριστιανική οικογένεια με «κατ’ οίκον εκκλησία». Θεωρείται ότι οι προσευχές ενός ευσεβούς παιδιού συνεχίζουν να ωφελούν τον γονέα ακόμη και μετά τον θάνατό του (Sadaqah Jariyah). Τα παιδιά θεωρούνται το ύψιστο σημάδι θεϊκής ευλογίας και ηθικής ολοκλήρωσης του ατόμου. Η γονεϊκότητα είναι πεδίο εξάσκησης της συμπόνιας (karuna) και της ενσυνειδητότητας. Ο γονέας μαθαίνει να αποδεσμεύεται από το «εγώ» του μέσω της φροντίδας του άλλου. Η θρησκευτική προσέγγιση βλέπει τη γονεϊκότητα όχι ως βάρος, αλλά ως το όχημα για να γίνει κανείς καλύτερος άνθρωπος.

 

ΤΑ ΥΠΕΡ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Μελέτες δείχνουν ότι οι γονείς αναφέρουν υψηλότερα επίπεδα ικανοποίησης από τη ζωή και συναισθηματικής ευεξίας (well-being) σε σχέση με όσους δεν έχουν παιδιά. Η επιτυχής ανταπόκριση στις ανάγκες ενός παιδιού ενισχύει την αυτοπεποίθηση του γονέα, προσφέροντάς του το αίσθημα ότι είναι ικανός και απαραίτητος. Η καθημερινή διαχείριση προκλήσεων εκπαιδεύει τον γονέα στην επίλυση προβλημάτων και στη ρύθμιση των συναισθημάτων του, αναπτύσσοντας μεγαλύτερη αντοχή στο στρες. Η γονεϊκότητα μειώνει το αίσθημα της απομόνωσης, καθώς δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς εντός της οικογένειας και διευρύνει το κοινωνικό δίκτυο μέσω του σχολείου και άλλων δραστηριοτήτων. Μέσω του "κατοπτρισμού" (βλέποντας τον εαυτό τους στις αντιδράσεις του παιδιού), οι γονείς έρχονται συχνά σε επαφή με το δικό τους "εσωτερικό παιδί", οδηγούμενοι σε βαθύτερη αυτογνωσία και ψυχολογική θεραπεία.

 

ΓΟΝΕΙΟΣ ΕΝΑ ΤΡΟΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

 

 

Η μεταφορά του DNA μέσω των παιδιών είναι μια θαυμαστή διαδικασία που συνδυάζει τη βιολογική ακρίβεια με την τυχαιότητα, εξασφαλίζοντας τη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου. Κάθε παιδί λαμβάνει ακριβώς το 50% του DNA από κάθε γονέα. Αυτό σημαίνει ότι είσαι παρών σε κάθε κύτταρο του παιδιού σου, αλλά σε έναν εντελώς νέο, μοναδικό συνδυασμό που δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην ιστορία. Κατά τη δημιουργία των αναπαραγωγικών κυττάρων, τα γονίδιά σου «ανακατεύονται» (recombination). Έτσι, δεν μεταφέρεις απλώς στατικά δεδομένα, αλλά μια ανανεωμένη εκδοχή του γενετικού σου κώδικα. Η επιστήμη πλέον δείχνει ότι δεν μεταφέρεις μόνο τα γονίδια, αλλά και τον τρόπο που αυτά «εκφράζονται». Οι εμπειρίες, η διατροφή και το περιβάλλον σου μπορούν να αφήσουν χημικά σημάδια στο DNA που μεταβιβάζονται, προσφέροντας στα παιδιά σου επιγενετικά εφόδια για την επιβίωσή τους. Μέσω των παιδιών σου, το DNA σου συνεχίζει στα εγγόνια (25%) και στα δισέγγονα (12.5%). Φιλοσοφικά, αυτό σε καθιστά έναν κρίκο σε μια αδιάσπαστη αλυσίδα που κρατάει εκατομμύρια χρόνια. Οι μητέρες έχουν το μοναδικό προνόμιο να μεταφέρουν το μιτοχονδριακό DNA αυτούσιο σε όλους τους απογόνους τους, δημιουργώντας μια απευθείας γενετική γραμμή που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Κάθε κύτταρο του παιδιού σου περιέχει 23 χρωμοσώματα από εσένα. Αυτό το DNA είναι το λειτουργικό εγχειρίδιο που καθορίζει τα πάντα, από το χρώμα των ματιών μέχρι την προδιάθεση για συγκεκριμένες δεξιότητες, εξασφαλίζοντας ότι ένα μέρος σου παραμένει ζωντανό και δρών στο παρόν. Ενώ το σώμα είναι θνητό, τα γενετικά κύτταρα (germline) είναι δυνητικά «αθάνατα». Μεταφέροντας το DNA σου, συμμετέχεις σε μια αδιάκοπη ροή ζωής που ξεκίνησε πριν από χιλιάδες χρόνια και θα συνεχιστεί στο μέλλον, όσο υπάρχουν απόγονοι. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας Ανθρώπινου Γονιδιώματος (NHGRI), οι γονείς μεταφέρουν επίσης «μνήμη» μέσω χημικών σημάτων στο DNA. Αυτό σημαίνει ότι οι προσαρμογές που έκανες εσύ στο περιβάλλον σου μπορούν να βοηθήσουν το παιδί σου να είναι καλύτερα προετοιμασμένο για τη ζωή. Η ομοιότητα στις κινήσεις, το χαμόγελο ή τον τρόπο σκέψης δεν είναι σύμπτωση, αλλά η έκφραση των γονιδίων σου. Αυτός ο «κατοπτρισμός» προσφέρει στον γονέα μια βαθιά υπαρξιακή επιβεβαίωση ότι η ουσία του συνεχίζεται. το παιδί σου είναι η φυσική σου προέκταση. Τα γονίδιά σου είναι το «λογισμικό» που συνεχίζει να τρέχει σε έναν νέο «υπολογιστή».

• Η Ροή της Ζωής: Από τη στιγμή που το DNA σου περνά στην επόμενη γενιά, η δική σου βιολογική πληροφορία αποκτά τη δυνατότητα να ταξιδέψει στο άπειρο.
• Η Μιτοχονδριακή Εύα: Οι επιστήμονες μέσω του National Geographic εξηγούν πώς οι γενετικές γραμμές μας συνδέουν με προγόνους χιλιάδων ετών. Είσαι το «τώρα» μιας αλυσίδας που δεν έχει σπάσει ποτέ. Μέσω της ανατροφής, εμποτίζεις το παιδί σου με τον τρόπο που σκέφτεσαι, τις αρχές σου και το ήθος σου. Αυτά τα στοιχεία γίνονται μέρος της προσωπικότητάς του και, στη συνέχεια, εκείνο θα τα μεταδώσει στα δικά του παιδιά. Οι ιστορίες σου και η σοφία σου γίνονται «μύθοι» μέσα στην οικογένεια, εξασφαλίζοντας την παρουσία σου στο μέλλον ως σημείο αναφοράς. Η θνητότητα μας κάνει να νιώθουμε μικροί. Το παιδί όμως είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι η ύπαρξή μας είχε νόημα και συνέχεια. Ο Σοπενχάουερ υποστήριζε ότι η «Βούληση για Ζωή» είναι η δύναμη που μας ωθεί να αναπαραχθούμε για να νικήσουμε τον θάνατο. Μέσω του παιδιού, η δική σου θέληση για ύπαρξη βρίσκει νέο σώμα και νέα φωνή.

 

 

ΥΓ. 1: Έχω ακούσει πάμπολλες φορές από «πρωτοπόρους» στον χώρο της αναζήτησης ότι το να κάνεις παιδί είναι το «τέλος» σου και άλλα τέτοια δακρύβρεχτα και «φλογερά». Η απάντησή μου είναι αυτό το κείμενο, καθώς και οι πράξεις μου ως υπέρμαχος και ενεργός υποστηρικτής των πιτσιρικάδων.

ΥΓ. 2: Η απάντησή μου δεν δίνεται μόνο μέσω αυτού του κειμένου, αλλά και μέσω δράσεων:

1. Ως χορηγός στα site του δικτύου Gestalt του Γρηγόρη Τσουκαλά, καθώς και με μικρές πράξεις κοινωφελείας στον Σύλλογο «Η Αγκαλιά», που στηρίζει μόνες μητέρες που αγωνίζονται να φέρουν στον κόσμο ή να μεγαλώσουν το παιδί τους.
2. Ως χορηγός επικοινωνίας στον Σύλλογο «Η Καρδιά του Παιδιού».

ΥΓ. 3: Παύστε να μας το παίζετε «πρωτοπόροι ερευνητές-μύστες» στον χώρο του αποκρύφου και της αναζήτησης, όταν ταυτόχρονα θεωρείτε τα παιδιά καταστροφή! Προσωπικά, και μόνο γι' αυτό, σας θεωρώ «μύστες της χαβούζας».

ΥΓ. 4: Ε, και εγώ «κακομαθημένο παιδάκι» είμαι· γι' αυτό, μέσω αυτού του κειμένου και της γραφής μου, προσπαθώ να βάλω το «μολύβι στη μύτη» εκείνου που μας θεωρεί καταστροφή και να τον ρωτήσω: «Σου αρέσει, ρε; Σου αρέσει;».

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟΥ ΣΗΡΑΓΓΟΥ.(ΠΕΙΡΑΙΑΣ)

 

«Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, ο Σήραγγος ήταν τοπικός ήρωας του Πειραιά και ο οικιστής του ομώνυμου σπηλαίου. Η ίδρυση ενός ηρώου (ιερού αφιερωμένου σε ήρωα) εντός του σπηλαίου κατέστησε τον χώρο σημείο λατρείας που επιβίωσε για αιώνες. Τα ευρήματα στα δάπεδα υποδηλώνουν λατρευτικές πρακτικές σχετιζόμενες με τη θάλασσα και τον κάτω κόσμο, με κύρια δράση τις λουτρικές τελετουργίες.

Το Σηράγγιο διέθετε λαξευμένους θαλάμους με εγκαταστάσεις λουτρών, τα οποία στην αρχαιότητα εξυπηρετούσαν τόσο πρακτικούς όσο και θρησκευτικούς σκοπούς. Οι πιστοί χρησιμοποιούσαν το νερό για να "καθάρουν" σώμα και ψυχή πριν από τις λατρευτικές πράξεις, ενώ προσέφεραν αντικείμενα και επιγραφές ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον ήρωα.

Τα εντυπωσιακά ψηφιδωτά (όπως της Σκύλλας ή του άρματος) δεν αποτελούσαν απλή διακόσμηση, αλλά ένα συμβολικό σκηνικό για τελετές που συνδέονταν με το θαλάσσιο στοιχείο. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ο χώρος λειτούργησε ως βαλανείο (δημόσιο λουτρό) αποκτώντας κοινωνικό χαρακτήρα, χωρίς όμως να χάσει την ιερότητά του, διατηρώντας έναν απόηχο των αρχαίων καθαρμών.

Ως αινιγματική μορφή της πειραϊκής μυθολογίας, ο Σήραγγος παραμένει στενά συνδεδεμένος με την αρχέγονη ιστορία του λιμανιού. Πιθανότατα υπήρξε ένας χθόνιος ήρωας, θεότητα της γης και του νερού, καθώς το Σηράγγιο αποτελούσε για τους αρχαίους μια πύλη επικοινωνίας με τον κόσμο των πνευμάτων.»

Ο Σήραγγος ήταν ένας χθόνιος ήρωας, άμεσα συνδεδεμένος με τις πηγές και τις υπόγειες διόδους. Στο εσωτερικό του ομώνυμου σπηλαίου στον Πειραιά υπήρχε ιερό (ηρώο) αφιερωμένο σε αυτόν, ενώ οι ανασκαφές του Ι. Χ. Δραγάτση έφεραν στο φως βωμούς και αναθηματικές επιγραφές που επιβεβαιώνουν τη λατρευτική χρήση του χώρου.

Λατρεία και Συμβολισμοί:

• Συνλατρεία: Ο Σήραγγος μοιραζόταν τον χώρο με τον Απόλλωνα (στον οποίο ήταν αφιερωμένος ένας από τους θαλάμους), τις Νύμφες και τον Πάνα, λόγω της φύσης του σπηλαίου ως υγρού και σκιερού μέρους.
• Ετυμολογία: Το όνομά του προέρχεται από τη ρίζα «σήραγξ» (τρύπα, κοιλότητα, τεχνητή σήραγγα). Σύμφωνα με την ιστορική καταγραφή του Πειραιά, η λέξη περιγράφει τις λαξευτές κατασκευές που απαντώνται στην περιοχή.
• Μυθολογικές Συγγένειες: Συχνά παραλληλίζεται με τον Σύριγγο (την οντότητα που συνδέεται με τον αυλό του Πανός). Παρά τις διαφορές τους, η ετυμολογική συγγένεια (σήραγξ - σύριγξ) οδηγεί σε κοινές λατρευτικές αναφορές σε σπήλαια.

Η Κληρονομιά των Μινυών:
Το όνομα αποτελεί πολιτισμικό «αποτύπωμα» της παράδοσης των Μινυών, οι οποίοι ονόμαζαν τα έργα και τους οικιστές τους με βάση τη λαξευτική τους τέχνη. Ως θεότητα της γης και του νερού, ο Σήραγγος μετέτρεπε το Σηράγγιο σε δίαυλο επικοινωνίας με τις χθόνιες δυνάμεις, συνδυάζοντας την κάθαρση μέσω του υγρού στοιχείου με τον σεβασμό προς τους προγόνους.

Θα ήθελες να εστιάσουμε περισσότερο στην αρχιτεκτονική των λουτρών που ανακαλύφθηκαν στο σημείο ή στη σύνδεση του σπηλαίου με τον Θεμιστοκλή.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ

 

 

 

Η Εταιρεία της Θούλης (Thule-Gesellschaft) ήταν μια ακροδεξιά, εθνικιστική και αποκρυφιστική οργάνωση που ιδρύθηκε στο Μόναχο μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασικός της στόχος ήταν η μελέτη της γερμανικής αρχαιότητας και η προώθηση της θεωρίας περί ανωτερότητας της «Άριας» φυλής. Το όνομά της προέρχεται από την «Έσχατη Θούλη», τη μυθική βόρεια χώρα που αναφέρει ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης, την οποία τα μέλη της θεωρούσαν κοιτίδα των Αρίων.

Ο ιδρυτής της, Ρούντολφ φον Σεμπότεντορφ, υπήρξε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα με ενδιαφέροντα που εκτείνονταν από τον Ροδοσταυρισμό και τον Τεκτονισμό μέχρι τον ισλαμικό μυστικισμό (Σουφισμό). Η εταιρεία λειτούργησε ως προκάλυμμα για το «Γερμανικό Τάγμα» (Germanenorden), υιοθετώντας μια εσωτερική δομή βασισμένη σε τεκτονικά πρότυπα. Τα επίσημα εγκαίνιά της πραγματοποιήθηκαν τον Δεκέμβριο του 1917, συμπίπτοντας συμβολικά με το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Η επιρροή της Θούλης στην άνοδο του Εθνικοσοσιαλισμού υπήρξε καταλυτική. Μέλη της συμμετείχαν στην ίδρυση των Freikorps (Ελεύθερα Σώματα), ενώ από τις τάξεις της ξεπήδησαν προσωπικότητες που επάνδρωσαν τον πυρήνα του Ναζιστικού Κόμματος. Στις τελετές μύησης της οργάνωσης κυριαρχούσε ο συμβολισμός: οι υποψήφιοι εκτελούσαν ένα τελετουργικό «ταξίδι επιστροφής» στις ρίζες, υπό τους ήχους της όπερας Τανχόιζερ του Βάγκνερ.

Παράλληλα, η μυθοπλασία επηρέασε βαθιά το ιδεολογικό υπόβαθρο της εποχής. Το μυθιστόρημα του Edward Bulwer-Lytton, The Coming Race (1871), εισήγαγε την έννοια της ενέργειας «Vril», η οποία αργότερα τροφοδότησε θεωρίες για μυστικές εταιρείες και την αναζήτηση υπερφυσικών δυνάμεων από το Γ' Ράιχ. Αν και βιβλία όπως το «Πρωινό των Μάγων» (1960) των Παουέλς και Μπερζιέ συνέδεσαν τον Χίτλερ με το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής, οι περισσότεροι ιστορικοί θεωρούν αυτούς τους ισχυρισμούς μέρος του μεταπολεμικού «ναζιστικού αποκρυφισμού» και όχι τεκμηριωμένη ιστορική πραγματικότητα.

Στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων, η ιστορία της Εταιρείας της Θούλης αναδεικνύει τη σημασία της ταυτότητας ως κινητήριας δύναμης. Όπως τότε η «καταγωγή του αίματος» εργαλειοποιήθηκε για τη θεμελίωση του ναζισμού, έτσι και σήμερα, η παγκοσμιοποίηση προκαλεί συχνά αντανακλαστικά επαναπροσδιορισμού της εθνικής ή πολιτισμικής ταυτότητας από κοινωνίες που αναζητούν σταθερές σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο.Η ανωτέρω θεματολογία εφάπτεται ορισμένων θεωριών συνωμοσίας που συνδέουν τον αποκρυφισμό με τη γενεαλογία του Χριστού. Ενώ η επίσημη ιστορία επικεντρώνεται στην πολιτική διακυβέρνηση των Μεροβίγγειων, τον εκχριστιανισμό τους και τις συγκρούσεις τους με τους Καρολίγγειους, μια εναλλακτική αποκρυφιστική παράδοση υποστηρίζει πως ο Ιησούς απέκτησε απογόνους με τη Μαρία Μαγδαληνή. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η Μαγδαληνή κατέφυγε στη Γαλλία, όπου το «Ιερό Αίμα» (Sang Real) αποτέλεσε τη βάση της δυναστείας των Μεροβίγγειων. Ορισμένοι μάλιστα υποθέτουν την ύπαρξη μυστικών ταγμάτων που εργάζονται μέχρι σήμερα για την παλινόρθωση αυτής της «Ιερής Γενεαλογίας».

Στο γερμανικό πλαίσιο, η Εταιρεία της Θούλης δεν υπήρξε προϊόν παρθενογένεσης, αλλά μετεξέλιξη του Γερμανικού Τάγματος (Germanenorden), το οποίο υιοθέτησε δομές του Ελευθεροτεκτονισμού. Η οργάνωση προσέλκυσε μέλη με σημαντικό κύρος στον δημόσιο βίο, επιδιώκοντας τη δημιουργία μιας «καθαρής» γερμανικής ιδεολογίας, απαλλαγμένης από προτεσταντικά ή καθολικά στοιχεία.

Για τα μέλη της, η «Θούλη» συμβόλιζε μια χαμένη πολική κοίτη των Αρίων, αντίστοιχη με τη μυθική περιοχή Τουράν της κεντρικής Ασίας – έναν χώρο που η σύγχρονη τουρκική ρητορική συχνά ανακαλεί ως κοιτίδα των τουρκικών φύλων. Στο επικοινωνιακό και ιδεολογικό επιτελείο της εποχής εκείνης δέσποζε η μορφή του Καρλ Χάουσχοφερ, θεωρητικού του «Ζωτικού Χώρου» (Lebensraum), ο οποίος επηρέασε βαθιά τη ναζιστική γεωπολιτική. Παράλληλα, σύμβολα όπως η σβάστιγκα υιοθετήθηκαν ως δάνεια από ανατολικές παραδόσεις, πλαισιωμένα από ένα κράμα επιρροών που περιλάμβανε τον Βουδισμό, το Ζεν, την Αρχαία Ελλάδα, τον ζωδιακό κύκλο και τη σκανδιναβική μυθολογία.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξέλιξη της ορολογίας: Ενώ οι αρχαίοι Έλληνες διέκριναν τους λαούς της Ανατολής (Πέρσες, Μήδοι κ.α.), κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο γενικεύεται η χρήση των όρων «Αριανοί» και «Αριανή» για τον περσικό λαό και την επικράτειά του. Αυτές οι γλωσσολογικές ρίζες εργαλειοποιήθηκαν αργότερα από τη γερμανική προπαγάνδα για τη θεμελίωση της «Άριας» ταυτότητας.

Τέλος, στη μεταπολεμική λογοτεχνία του φανταστικού και του αποκρυφισμού, αναφορές όπως το έργο «Θεΐσκοι εναντίον Θούλης» (που κυκλοφόρησε ευρύτερα τη δεκαετία του '70) συνεχίζουν να τροφοδοτούν τον μύθο μιας αέναης σύγκρουσης μεταξύ μυστικών οργανώσεων και χαμένων πολιτισμών.Η αφήγηση αυτή επικεντρώνεται στην αέναη μεταφυσική σύγκρουση μεταξύ της Εταιρείας της Θούλης και των θεωρούμενων ως «κατώτερων» θεοτήτων άλλων φυλών. Η προσέγγιση αυτή παραπέμπει απευθείας στον ναζιστικό αποκρυφισμό και στο ρεύμα του Αριοσοφισμού (Ariosophy), το οποίο συνέδεσε την εσωτερική γνώση με τη φυλετική ανωτερότητα. Μέσα από αυτό το πρίσμα, πολιτική και μυστικισμός απέκτησαν μια οργανική, αν και σκοτεινή, σχέση.

Σύμφωνα με τους θιασώτες αυτών των θεωριών, η ανθρώπινη φύση παραμένει ουσιαστικά σταθερή τα τελευταία 30.000 χρόνια, γεγονός που χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για την αναζήτηση αρχέγονων προτύπων και «καθαρών» καταβολών. Ωστόσο, η σύγχρονη επιστήμη και η κοινωνία αντιμετωπίζουν πλέον με αυστηρότητα τη χρήση συμβόλων ή ονομάτων που φέρουν το βάρος αυτού του παρελθόντος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αστρονομία: Ο αστεροειδής που είχε λάβει το ανεπίσημο προσωνύμιο Ultima Thule (το πιο απομακρυσμένο αντικείμενο που έχει επισκεφθεί ποτέ διαστημόπλοιο) μετονομάστηκε επίσημα από τη NASA σε Arrokoth το 2019. Η απόφαση ελήφθη για να αποφευχθούν οι έντονοι συνειρμοί με τη ναζιστική μυθολογία, καθώς ο όρος «Θούλη» είχε εργαλειοποιηθεί ως η μυθική πατρίδα της άριας φυλής. Η νέα ονομασία προέρχεται από τη γλώσσα των ιθαγενών Powhatan και σημαίνει «ουρανός», σηματοδοτώντας μια στροφή προς την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και μακριά από αποκλειστικές, εθνικιστικές ερμηνείες.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΙΤΕΣ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

 

Οι Ροδοσταυρίτες: Η Πνευματική Παράδοση του Ρόδου και του Σταυρού

Οι Ροδοσταυρίτες (Rosicrucians) είναι μέλη μιας πνευματικής και πολιτιστικής αδελφότητας που εμφανίστηκε στην Ευρώπη στις αρχές του 17ου αιώνα. Το κίνημα εδραιώθηκε μέσα από μια σειρά κειμένων (μανιφέστα) που εξήγγειλαν την ύπαρξη μιας «αόρατης» τάξης σοφών, η οποία κατείχε μυστική γνώση για τη μεταμόρφωση της ανθρωπότητας.

Ιστορικές Καταβολές και Φιλοσοφία

Αν και ο Ροδοσταυρισμός συνδέεται ιστορικά με τον 17ο αιώνα, οι ρίζες του ανάγονται στην αρχαιότητα. Η αποστολή του κινήματος ήταν να ενώσει την Αρχαία Αιγυπτιακή-Ιουδαϊκή Μύηση του Ρόδου (διατηρημένη από τους Εσσαίους) με τη Μύηση του Σταυρού, που ενσωμάτωσε τη χριστιανική διδασκαλία. Ο Γνωστικισμός βρήκε την ιδανική του έκφραση στον Ροδοσταυρισμό, και σήμερα τα περισσότερα σύγχρονα γνωστικά κινήματα φέρουν το διακριτικό R+C.

Σύμφωνα με τη ροδοσταυρική φιλοσοφία, ο Ροδοσταυρισμός δεν είναι απλώς μια οργάνωση, αλλά μια ιδιότητα και κατάκτηση. Εστιάζει στον «Ανώτερο Εαυτό» και στη συνειδητότητα που ανήκει στον Θείο Κόσμο. Κατά την εσωτερική παράδοση, «Ροδόσταυρος» είναι ο άνθρωπος εκείνος στην καρδιά του οποίου ανατέλλει ο Λόγος.

Οι Πρωτεργάτες και τα Μανιφέστα

Η «τρίτη γενεά» των μυημένων ήταν εκείνη που αποφάσισε να κοινοποιήσει την ύπαρξη του Τάγματος, κρίνοντας ότι είχε έρθει το «πλήρωμα του χρόνου» για μια καθολική αναγέννηση. Κεντρικές μορφές αυτής της περιόδου ήταν:

• Ο Γιόχαν Βαλεντίν Αντρέ (1586–1654), στον οποίο αποδίδονται τα βασικά κείμενα.
• Ο Τομπίας Χες και ο Κρίστοφ Μπεσόλντ (1577–1638).

Οι στοχαστές αυτοί, πιστεύοντας ότι ο ιδανικός πολιτισμός είχε χάσει τον προσανατολισμό του, αναζήτησαν την πνευματική «λίθο» που θα οδηγούσε στην κοινωνική και θρησκευτική μεταρρύθμιση. Τα μανιφέστα τους προανήγγειλαν μια «καθολική μεταρρύθμιση της ανθρωπότητας» μέσω μιας επιστήμης που παρέμενε μυστική για αιώνες.

Επιρροή και Κληρονομιά

Ο Ροδοσταυρισμός αποτέλεσε μια «έκρηξη της πανάρχαιης Εσωτερικής Παράδοσης» και επηρέασε βαθύτατα τον Διαφωτισμό και τη δυτική σκέψη. Σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο Ισαάκ Νεύτων και ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, έχουν συνδεθεί κατά καιρούς με το κίνημα ή τις ιδέες του. Οι διδασκαλίες τους, βασισμένες στην «Οδό» της γνώσης και της ηθικής, επηρέασαν άμεσα μεταγενέστερα συστήματα, όπως ο Μαρτινισμός και ο Τεκτονισμός.

Κύριος στόχος παραμένει η πνευματική αναγέννηση και η ανύψωση του ατόμου μέσω της μύησης, με σκοπό τη μετάβαση από το σκοτάδι της άγνοιας στο φως της εσωτερικής σοφίας.

 

 Οι Ροδόσταυροι κατείχαν στις μυστικές τους διδασκαλίες τις αρχές της Αρχαίας Σοφίας, η οποία συμβολιζόταν με το Ρόδο, και της Χριστικής Σοφίας, που συμβολιζόταν με τον Σταυρό. Στο σύμβολο του Ρόδου, ο μυημένος καλείται να διακρίνει όχι απλώς το άνθος, αλλά το ιερό σχήμα του Εξαγράμμου.

Σύμφωνα με τη ροδοσταυρική διδασκαλία, ο άνθρωπος που προσεγγίζει έναν ορισμένο βαθμό μύησης οφείλει να αναλάβει ένα διπλό καθήκον:

1. Σε ατομικό επίπεδο: Να αφυπνίσει και να απελευθερώσει τις λανθάνουσες εσωτερικές του ικανότητες από τον πνευματικό λήθαργο.
2. Σε κοινωνικό επίπεδο: Μόλις οι ικανότητες αυτές εκδηλωθούν, να δράσει ευεργετικά προς το σύνολο, προσφέροντας γαλήνη μέσα στις κοινωνικές τρικυμίες και αποκαθιστώντας την ειρήνη στο περιβάλλον του. Με τον τρόπο αυτό, ο Ροδόσταυρος καθίσταται προστάτης των συνανθρώπων του, χωρίς να επιδιώκει την επικυριαρχία.

2. 
   

Η θεμελιώδης πεποίθηση του Τάγματος ήταν ότι οποιαδήποτε κοινωνική, πολιτική ή οικονομική μεταρρύθμιση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, εάν δεν προηγηθεί μια παγκόσμια εσωτερική μεταρρύθμιση στην ψυχολογία και τη νοοτροπία των ανθρώπων. Πρόκειται για έναν καθαρά Πνευματικό Διαφωτισμό που στοχεύει στην αφύπνιση της προαιώνιας θείας σπίθας εντός της ύπαρξης. Ο άνθρωπος, μέσα από αυτή τη διαδικασία, αναζητά —κατά την έκφραση του Λουδοβίκου Κλαύδιου ντε Σαιν-Μαρτέν— «το κλειδί της φυλακής του».

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΤΟΥ ΑΞΟΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

 

 

 

 Η αναζήτηση της Υπερβορείας στην Ελλάδα δεν ήταν μια συμβατική στρατιωτική επιχείρηση, αλλά μια προσπάθεια ιδεολογικής οικειοποίησης του ελληνικού παρελθόντος.

Κωδικός «Απόλλων»: Αναφέρεται συχνά σε κείμενα που αφορούν τη δράση ειδικών κλιμακίων των SS στην Ελλάδα. Στόχος ήταν ο εντοπισμός ενεργειακών τόπων ή αρχαίων τεχνολογιών που θα βοηθούσαν στην πολεμική προσπάθεια.Περιοχές Ενδιαφέροντος: Η εμμονή με τη Δήλο, τον Όλυμπο και τη Σαμοθράκη πηγάζει από την πεποίθηση των Ναζί μυστικιστών (όπως ο Karl Haushofer) ότι τα αρχαία ελληνικά μαντεία και μυστήρια ήταν απομεινάρια ενός παγκόσμιου «Αρίου» πολιτισμού.

2. Ο ρόλος του Κουρτ Βαλντχάιμ (Kurt Waldheim)

Η παρουσία του μετέπειτα Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Κουρτ Βαλντχάιμ, στην Ελλάδα ως αξιωματικού πληροφοριών της Wehrmacht (συγκεκριμένα στην ομάδα Aris 12), είναι ιστορικά επιβεβαιωμένη.Αν και επίσημα το έργο του αφορούσε τη στρατιωτική αντικατασκοπεία, η εμπλοκή του σε αναφορές για «ειδικές έρευνες» παραμένει αντικείμενο μελέτης για τους ερευνητές της «μαύρης αρχαιολογίας» των Ναζί3. Στρατηγός Karl Haushofer και Γεωπολιτική

Ο Haushofer, δάσκαλος του Rudolf Hess και εμπνευστής του «Ζωτικού Χώρου» (Lebensraum), πίστευε στη σύνδεση της γεωπολιτικής με τον αποκρυφισμό.

Η θεωρία του για την Ατλαντίδα και τη Θούλη ως κοιτίδες των Γερμανών, οδήγησε στην αποστολή ειδικών μονάδων (όπως η Edelweiss) σε βουνά και σπήλαια της Ελλάδας, όχι μόνο για στρατιωτική φύλαξη, αλλά και για την αναζήτηση «πυλών» ή συμβόλων δύναμη

4. Επιχείρηση «Λυκάνθρωπος» και Νοστράδαμος

Όπως σωστά επισημαίνει ο ιστορικός Eric Kurlander στο έργο του Hitler's Monsters, οι Ναζί ήταν η μόνη σύγχρονη δύναμη που ενέταξε τον μυστικισμό στον κρατικό μηχανισμό:Επιχείρηση Λυκάνθρωπος (Werwolf): Ενώ ξεκίνησε ως σχέδιο ανταρτοπόλεμου, το όνομα παρέπεμπε στη γερμανική μυθολογία και την κουλτούρα του τρόμου.Goebbels και Νοστράδαμος: Η χρήση αστρολόγων για την παραποίηση των προφητειών του Νοστράδαμου ήταν μια συνειδητή προσπάθεια ψυχολογικού πολέμου εναντίον των Συμμάχων, πείθοντας τον πληθυσμό ότι η νίκη των Ναζί ήταν «πεπρωμένο».

Η οργάνωση

Ahnenerbe (Κληρονομιά των Προγόνων) αποτέλεσε τον κεντρικό πυλώνα των ναζιστικών ερευνών, συνδυάζοντας την αρχαιολογία με τον αποκρυφισμό και τη στρατιωτική στρατηγική. Στόχος της ήταν η αναζήτηση της «Αρίας φυλής» και η ανακάλυψη εισόδων σε μυθικούς υπόγειους κόσμους.Θιβέτ (1938-1939): Η αποστολή του Ernst Schäfer στα Ιμαλάια, αν και επίσημα επιστημονική, ήταν βαθιά συνδεδεμένη με τον μυστικισμό. Οι Ναζί αναζητούσαν τις ρίζες των Αρίων και πύλες προς την Αγκάρθα (Agartha) και την Κοίλη Γη, πιστεύοντας ότι εκεί κατοικούσαν προηγμένοι πολιτισμοί με υπερφυσικές δυνάμεις.Στην κατεχόμενη Ελλάδα, η Ahnenerbe και το επιτελείο του Alfred Rosenberg (ERR) λειτούργησαν ως όργανα ιδεολογικής προπαγάνδας και αρχαιοκαπηλίας:Θεσσαλία: Ο αρχαιολόγος Hans Reinerth διηύθυνε αυθαίρετες ανασκαφές σε νεολιθικούς οικισμούς (όπως το Σέσκλο και το Διμήνι). Στόχος του ήταν να «αποδείξει» έναν προϊστορικό γερμανικό εποικισμό στην περιοχή, επιχειρώντας να συνδέσει τον ελλαδικό πολιτισμό με τις βόρειες φυλές.Σπήλαια και Μυστικισμός: Παράλληλα με τις ανασκαφές, ειδικά κλιμάκια των SS ερεύνησαν σπήλαια σε περιοχές-κλειδιά (Όλυμπος, Κρήτη), επηρεασμένα από τις θεωρίες για την Υπερβορεία. Αυτές οι έρευνες κινούνταν στο μεταίχμιο μεταξύ στρατιωτικής οχύρωσης και αναζήτησης μεταφυσικών ευρημάτων.οι αποκρυφιστικές θεωρίες του Άξονα δεν ήταν απλές δεισιδαιμονίες, αλλά ένα οργανωμένο σχέδιο συνειδητού σφετερισμού της ιστορίας. Χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν την επεκτατική πολιτική του Γ' Ράιχ, παρουσιάζοντας την Ελλάδα και άλλες περιοχές ως «πατρογονικά εδάφη» των Γερμανών.

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΟΙ ΙΕΡΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

 

Ως ιέρεια της Αθηνάς, η Χρυσηίς κατείχε δημόσιο αξίωμα συγκρίσιμο και ισότιμο με εκείνο των ιερέων που υπηρετούσαν τους θεούς στην Αθήνα.

Η Χρυσηίς δεν ήταν η μόνη ιέρεια που απολάμβανε καθεστώς ανάλογης περιωπής. Μάλιστα, τα αρχαιολογικά δεδομένα βεβαιώνουν την εξέχουσα θέση των ιερειών όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Οι ιέρειες ηγούνταν πομπών, φύλασσαν τους θησαυρούς των ναών, άναβαν τη φωτιά στους βωμούς των ιερών και προΐσταντο των θυσιών. Μαθαίνουμε, επίσης, ότι οι ιέρειες έπαιρναν τον λόγο ενώπιον της Βουλής και του Δήμου, έθεταν τη σφραγίδα τους σε επίσημα έγγραφα και απέπεμπαν τους παρείσακτους από τα ιερά.

Το γεγονός ότι τα περισσότερα από τα αρχαία κείμενα προέρχονται από την Αθήνα —όπου η στάση απέναντι στις γυναίκες ήταν πιο περιοριστική— έχει οδηγήσει στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι το ίδιο ίσχυε για όλες τις ελληνικές πόλεις. Το ελληνικό Πάνθεον, άλλωστε, είναι γεμάτο από ισχυρές γυναικείες θεότητες, όπως η Αθηνά, η Άρτεμις και η Ήρα. Αντί για μια μονολιθική κατάσταση, οι ρόλοι των γυναικών στην αρχαία Ελλάδα παρουσίαζαν μεγάλη ποικιλομορφία.

Γύρω στο 350 π.Χ., η Αξιοθέα από τον Φλιούντα της Κορινθίας σπούδασε φιλοσοφία κοντά στον Πλάτωνα· ορισμένες πηγές, μάλιστα, αναφέρουν ότι μεταμφιέστηκε σε άνδρα για να παρεισφρήσει στη σχολή του. Τον 6ο αιώνα π.Χ., η δελφική ιέρεια Θεμιστόκλεια (αναφερόμενη και ως Αριστόκλεια ή Θεόκλεια) ήταν μαθηματικός και, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν εκείνη που μύησε τον Πυθαγόρα στις αρχές της αριθμοσοφίας και της γεωμετρίας.

Γενικά, οι ιέρειες —όπως όλοι οι άρχοντες ή οι δικαστές— λογοδοτούσαν στον Δήμο, ενώπιον των πολιτών της πόλεως. Τυπικά, συνοδεύονταν από ένα άρρεν μέλος της οικογένειάς τους. Επειδή η ευσέβεια αποτελούσε συστατικό στοιχείο της ιδιότητας του καλού πολίτη, οι Αθηναίες ιέρειες μπορούν να θεωρηθούν «αρχόντισσες», έστω και αν το αξίωμα αυτό ήταν μοναδικό στο πλαίσιο του ιερατείου και το μοναδικό δημόσιο αξίωμα που ήταν ανοικτό στις γυναίκες.

Οι ιερείς και οι ιέρειες εκλέγονταν ή κληρώνονταν συνήθως για θητεία ενός έτους —χωρίς ωστόσο να λείπουν και τα ισόβια ιερατικά αξιώματα— και τα καθήκοντά τους περιορίζονταν αυστηρά στο ιερό στο οποίο είχαν οριστεί. Ιερατικό αξίωμα μπορούσε να διεκδικήσει οποιοσδήποτε πολίτης, αρκεί να ήταν αρτιμελής, νομοταγής και να διακρινόταν από αγνότητα ψυχής.

Σώζεται, μάλιστα, ο κανονισμός της λατρείας της Αθηνάς Νίκης στην Ακρόπολη, από τον οποίο μαθαίνουμε ότι η ιέρεια εκλεγόταν από την Εκκλησία του Δήμου —το ανώτατο δηλαδή πολιτικό όργανο της αθηναϊκής Δημοκρατίας— ανάμεσα από όλες τις Αθηναίες δέσποινες. Οι γυναίκες μπορούσαν να αποκτήσουν το αξίωμα της ιέρειας μέσω κληρονομικότητας, κλήρωσης, επιλογής, εκλογής ή ακόμη και εξαγοράς.

Τα παλαιά και σεβαστά αξιώματα των ιερειών της Αθηνάς Πολιάδος στην Αθήνα, καθώς και της Δήμητρας και της Κόρης στην Ελευσίνα, μεταβιβάζονταν κληρονομικά από τη μία γενιά στην άλλη εντός του ίδιου γένους (οικογένειας) για περίπου επτακόσια χρόνια! Σύμφωνα με επιγραφικά δεδομένα, το αξίωμα της ιέρειας της Αθηνάς κληροδοτούνταν από το πρεσβύτερο άρρεν μέλος του γένους των Ετεοβουτάδων στη μεγαλύτερη κόρη του και, στη συνέχεια, με τη λήξη της θητείας της, στην πρωτότοκη κόρη του πρεσβύτερου αδελφού της. Η καταγραφή της ιστορίας των Ελληνίδων ιερειών υπήρξε προϊόν κοπιαστικής προσπάθειας και απαίτησε μακροχρόνια έρευνα σε εκτενέστατο αρχαιολογικό υλικό.

---

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ