Υπάρχουν καταστάσεις που η ανθρώπινη νόηση αδυνατεί να εντάξει στο πρίσμα της τρισδιάστατης λογικής. Βλέπετε, αυτό το σύμπαν διαθέτει περισσότερες από τρεις διαστάσεις. Αυτή η φυσική μας ιδιαιτερότητα μας καθιστά σχεδόν τυφλούς απέναντι σε διαδικασίες που λειτουργούν πέρα από τον τρισδιάστατο κόσμο.
Αυτό όμως συνεπάγεται ότι υπάρχουν καταστάσεις που μπορεί να στέκουν δίπλα μας, ή στις οποίες μπορεί να συμμετέχουμε, χωρίς καν να αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή τους; Πέρα, φυσικά, από ορισμένα τμήματά τους που γίνονται αντιληπτά μέσω των τριών διαστάσεων;
Η επιστήμη μάς έχει βοηθήσει να κατανοήσουμε φαινόμενα πέρα από αυτό το περιορισμένο πρίσμα· άλλωστε, όλα τα παραπάνω αναλύονται σε βιβλία φυσικών επιστημών. Γι' αυτό, εγώ και ορισμένοι συνεργάτες μου κυριολεκτικά βάζουμε τα γέλια όταν θυμόμαστε ατάκες του τύπου: «Μα δεν το είδα με τα μάτια μου!» ή «Πώς είναι δυνατόν να πιστεύεις τέτοια πράγματα;». Εμείς, με τη σειρά μας, απαντάμε πως φυσικά και δεχόμαστε τέτοια φαινόμενα. Όπως ακριβώς δεχόμαστε ότι στο σύμπαν υπάρχουν καταστάσεις πέρα από τις τρεις διαστάσεις, τις οποίες θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως σχηματικές υποστάσεις.
Αλλά μήπως και ο Άρθουρ Κλαρκ —συγγραφέας και μέλος της Βρετανικής Διαπλανητικής Εταιρείας— δεν υποστήριζε πως μπορεί να υπάρχει νοημοσύνη με μέγεθος πλανήτη; Όχι, δεν μιλάω για «πράσινα ανθρωπάκια»· άλλωστε ούτε ο ίδιος αναφερόταν σε κάτι τέτοιο. Αρκεί να διαβάσει ή να δει κανείς την Οδύσσεια του Διαστήματος για να καταλάβει ότι μιλά για σχηματικές υποστάσεις (στα έργα 2001 και 2010, περιγράφεται μια νοημοσύνη με γεωμετρική μορφή, η οποία παρουσιάζεται ως πλάκα).
Αναφέρομαι στον Άρθουρ Κλαρκ για συγκεκριμένους λόγους:
- Πρώτον: Ανήκει στο ορθολογικό στρατόπεδο και έχει βραβευτεί αμέτρητες φορές από αυτό.
- Δεύτερον: Τα έργα του θα μπορούσαν να θεωρηθούν προφητικά με βάση την κοινή λογική. Πέρα όμως από αυτό το μοντέλο σκέψης, ο Κλαρκ ήταν ένας άνθρωπος που γνώριζε επιστημονικές διαδικασίες. Τις ανέφερε είτε για να φυτέψει νοητικούς σπόρους είτε για να μας δείξει πράγματα που μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να ειπωθούν. Όποια ερμηνεία κι αν επιλέξουμε, ο ρόλος του παραμένει σημαντικός.
Πώς θα αντιλαμβανόταν, λοιπόν, ο άνθρωπος στον χώρο μια τέτοια σχηματική υπόσταση που ξεφεύγει από τις τρεις διαστάσεις; Ουσιαστικά, δεν θα μπορούσε να συλλάβει την ολότητά της, παρά μόνο ένα μέρος της. Και αυτό το μέρος θα αποτελούσε μια κατάσταση που υπερβαίνει, κατά πολύ, την τρισδιάστατη λογική μας.Λέτε να έχει δίκιο ο Αϊνστάιν όταν έλεγε πως το πέταγμα μια πεταλούδας,
μπορεί να φέρει τον κακό χαμό στην άλλη άκρη της Γής! Ή μήπως προσπαθώ να σας
πω, υπάρχουν κινήσεις που φαντάζουν τόσο κοινά απλές, θέτουν ολόκληρους
μηχανισμούς σε κίνηση! (Η φιλικούς ή εχθρικούς ) Αν λοιπόν αποτελούμε, ο κάθε
ένας από εμάς, μέρος μια σχηματικής υπόστασης, μέσω εμάς δεν υπάρχει στον χώρο
η παρουσία της ; και αν συνδυαστούν ορισμένα άτομα μαζί, τότε δεν δημιουργούν
άλλες σχηματικές υποστάσεις, που ποιος ξέρει τι μηχανισμούς εκφράζουν ;
«Ας αφήσουμε για λίγο τις φιλοσοφικές, βιολογικές και μαθηματικές θεωρήσεις και ας περάσουμε σε πιο τρισδιάστατες έννοιες. Ας δούμε, για παράδειγμα, πώς πολλές φορές και σε διαφορετικές εποχές υπήρχε μια σκοτεινή σχηματική υπόσταση, η οποία συναντιόταν με τη σχηματική υπόσταση της ανθρωπότητας.
Σε εκείνη τη συνάντηση, η τρισδιάστατη ατομικότητα αντιλαμβανόταν —όπως αναφέραμε και πιο πάνω— μόνο μέρη αυτής της σκοτεινής σχηματικής υπόστασης. Για ποιο λόγο, όμως, περνούσε η πρώτη υπόσταση στον χώρο της δεύτερης; Μα φυσικά για να καταλάβει τον χώρο της! Για να επιτευχθεί, βέβαια, κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να εξοντωθούν ορισμένα μέρη-ατομικότητες της υπόστασης που προϋπήρχε στον χώρο. Με απλά λόγια, στοιχεία της άλλης σχηματικής υπόστασης θα αποδεκατίζονταν.
Και πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Ίσως οι ατομικότητες να το αντιλαμβάνονταν ως μια πανδημία. Ή, εναλλακτικά, μέσα από κάποιες παράξενες και σκοτεινές λατρείες που θα απαιτούσαν τη διαγραφή ατομικοτήτων της αντίθετης παράταξης.
Ας εξετάσουμε, όμως, ορισμένα σχετικά τρισδιάστατα μέρη εκείνης της υπόστασης που προσπαθεί να κυριεύσει την υπόσταση τούτης της πραγματικότητας. Το όνομα που της δώσαμε, τόσο εγώ όσο και κάποιοι φίλοι και συνεργάτες, είναι: «Εκείνο».
Αν ψάξετε στα σκανδιναβικά κράτη, θα βρείτε τον μύθο με τα απόκοσμα σκουλήκια που ζούσαν ή περιπλανιούνταν σε έρημους τόπους. Διέθεταν θανατηφόρα ανάσα και, όπως είναι φυσικό, όποιος έκανε το λάθος να τα συναντήσει έβρισκε τον θάνατο. Ωστόσο, αυτή δεν είναι η μοναδική εκδήλωση του φαινομένου. Μια παρόμοια κατάσταση συναντάμε και στο τέρας της Τουλούζης, όπου οποιοσδήποτε ερχόταν σε επαφή μαζί του πέθαινε.
Στην Αρχαία Αίγυπτο, το «Εκείνο» εκφράζεται μέσα από τον ΣΑΑΤΕ-ΤΑ, του οποίου το όνομα σημαίνει «εκείνος που φέρει το σκότος στη Γη». Το ερπετό και μητέρα του χάους, η ΤΙΑΜΑΤ, αποτελεί ακόμα μία έκφραση του σκοτεινού «Εκείνο». Η μορφή της σκοτεινής θεάς ΚΑΛΙ, που ισοπένωνε καθετί που βρισκόταν στο πέρασμά της, είναι μία επιπλέον εκδήλωση. Στη Νέα Γουινέα, πάλι, εκφράζεται μέσα από το πνεύμα ΛΟΥΓΚΑΡΟΥ.
Υπάρχει επίσης η μυθική υπόσταση του φιδιού ΚΟΚΟΤΡΙΞ, από όπου —σύμφωνα με τον μύθο— χανόταν κάθε ίχνος ζωντάνιας από όπου κι αν περνούσε. Μάλιστα, η συγκεκριμένη μορφή έχει αλλάξει πολλά ονόματα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ στις αρχές του αιώνα αναφερόταν ως logica. Τέλος, στην Ινδία θα βρείτε την αναφορά στο «Εκείνο» ως ΝΤΡΟΥΖ, ένα όνομα που συμβολίζει την ίδια την πηγή του σκότους.»
Στην ανατολική Ευρώπη, το μεταίχμιο αυτό εκφράζεται στις παραδόσεις μέσα από τη μορφή της «Κυράς του Μεσημεριού» (Lady Midday). Όποιος τη συναντούσε έπρεπε, φυσικά, να περάσει τη δοκιμασία της, αλλιώς θανατωνόταν. Οι πιο τυχεροί, βέβαια, γλίτωναν με πόνους στον λαιμό και τρέλα. Μήπως σας θυμίζει τη Σφίγγα, που ο Οιδίπους Τύραννος νίκησε στη Θήβα;
Η «Κυρά» ζούσε σε απομακρυσμένα χωράφια και η παρουσία της γινόταν συχνά αντιληπτή μέσω μικρών στροβιλιστών ανέμων. Σε τούτη την κυρά, όμως, αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο. Βλέπετε, η εμφάνισή της συνδέεται άρρηκτα με το μεσημέρι· δηλαδή με το μεταίχμιο που σε πολλές χώρες και παραδόσεις θεωρείται στιγμή μετάβασης, αλλά και πύλη εισόδου προς τον δικό μας κόσμο. Θυμηθείτε, άλλωστε, τους δικούς μας «Μεσημεράδες».
Στο σημείο αυτό, θα ήταν κατάλληλο να αναφερθούμε σε εκείνη τη δαιμονική μορφή που ονομάζεται Vucub Caquix, η οποία προσποιείται πότε το φως του ήλιου και πότε το φως της σελήνης. Οι λόγοι, φυσικά, είναι ευνόητοι. Αντίστοιχα, στο βαβυλωνιακό πάνθεον συναντάμε τον δαίμονα Teeraal, στον οποίο κατά τον Μεσαίωνα απέδιδαν τη μορφή αράχνης με τριάντα έξι μάτια και ανδρικό κεφάλι. Στους Αζτέκους βρίσκουμε τον θεό του Κάτω Κόσμου, Mictlantecuhtli, στη λατρεία του οποίου οι πιστοί κατανάλωναν ανθρώπινα μέλη μέσα στον ναό, ενώ ο ίδιος έφερε ως σύμβολο ένα κολιέ από ανθρώπινα μάτια.
Φυσικά, θα μπορούσα να περιγράψω ακόμα μερικές εκατοντάδες ονόματα πανάρχαιων θεοτήτων που εκφράζουν το «Εκείνο» ως συμβολική υπόσταση. Η ουσία, όμως, είναι να κατανοήσει ο αναγνώστης ότι το «Εκείνο» έχει εκδηλωθεί με πολλές μορφές και ονόματα. Αρκεί να αντιληφθεί κανείς πως η σχηματική υπόσταση που ονομάζεται «ανθρωπότητα» υπάρχει ακριβώς επειδή η σχηματική υπόσταση του «Εκείνο» νικήθηκε σε παλαιότερες εποχές.
Ή μήπως νομίζετε πως εκείνοι οι μύθοι, που περιγράφουν τον πόλεμο των θεών του σκότους με τους θεούς του φωτός, γράφτηκαν τυχαία; Αν θυμάμαι καλά, εκείνοι οι σκοτεινοί δαίμονες προσπαθούσαν πάντα, σε όλες τις εποχές, να επανέλθουν στον κόσμο μας μέσω ανθρώπων που εφτιαχναν συμφωνίες μαζί τους. Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη από ιστορίες ανθρώπων που ουσιαστικά λειτούργησαν ως ο Δούρειος Ίππος της πραγματικότητάς μας.
Αλλά και οι ίδιοι οι μύθοι μάς μιλούν για τη μέρα που οι θεοί του φωτός θα πρέπει να πολεμήσουν ξανά τα παιδιά του σκότους. Ή μήπως νομίζετε πως αυτή η μάχη έχει τελειώσει;
Και ναι, ίσως η παρουσία ορισμένων σχηματικών υπάρξεων να καταργεί αυτόματα, από μόνη της, την ύπαρξη των σχηματικών υπάρξεων της αντίπαλης πλευράς. Βλέπετε, σε έναν χώρο που καταλαμβάνει η μία πλευρά, δεν χωρά η ύπαρξη της άλλης. Σκεφτείτε το, σε τούτο το παράξενο παιχνίδι που λέγεται σύμπαν.
«...πραγματικότητα, κόσμος, μία κίνηση, ένα σχήμα, ο ήχος μιας λέξης ή ακόμα και ο τρόπος που θα κινηθεί ένας περαστικός, μπορούν να έχουν ουσιαστικό ρόλο.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ξέρω πως ο γνωστός τύπος με το σαρδόνιο χαμόγελο θα μου απαντούσε τώρα: «Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα;» (Βρε, λες και ήμουν ο μόνος που τα έλεγε ή τα κατανόησε!)
Εγώ, όμως, από την άλλη πλευρά θα απαντούσα: δεν λέω τίποτα περισσότερο από όσα υποστηρίζει η βιολογία για τα μικρόβια, οι γεωμετρικές δομές και τα σχεδιαγράμματα της φυσικής. Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό πως η φυσική καταστροφή ενός δάσους, για παράδειγμα, αποτελεί αυτόματα την καταστροφή μιας γεωμετρικής δομής από υποστάσεις της πραγματικότητάς μας; (Θυμήσου: στον ίδιο χώρο δεν μπορούν να συνυπάρχουν δύο διαφορετικές υποστάσεις). Ή ότι πολλές έννοιες που συναντάμε σε ξεχασμένες λατρείες, ουσιαστικά αναφέρονται σε φυσικές, μαθηματικές ή βιολογικές καταστάσεις, οι οποίες συνδέονται χαοτικά στον χώρο;
Αν, όμως, ο κόσμος μας είναι ένα χαοτικό ψηφιδωτό από δομές, τότε η κίνηση και η μεταβολή της δομής είναι απαραίτητες για λόγους επιβίωσης! Μια σταθερή, ακίνητη δομή σημαίνει αυτόματα ότι μπορεί εύκολα να "θηλυκώσει" μέσα της ένα ξένο σώμα, ακριβώς όπως συμβαίνει με τα μικρόβια. Αν ο οργανισμός δεν αμυνθεί απέναντι στα ξένα σώματα, αλλάζοντας δομή ή περιβάλλον, είναι καταδικασμένος να μολυνθεί ολόκληρος!
Ξέρω, για κάποιους μπορεί όλα αυτά —ή όσα έχουν διατυπώσει άλλοι πριν από μένα— να μη σημαίνουν τίποτα. Θα τους πρότεινα να ξεκινήσουν μια αναζήτηση στη φυσική, τη βιολογία και τις άλλες επιστήμες. Ίσως τότε αρχίσουν να καταλαβαίνουν ότι, αν το σύμπαν είναι φτιαγμένο από δομές, τότε μέρος αυτής της δομής είναι και οι ίδιοι. Όπως και το κάθε τι που μπορεί να σηματοδοτεί μέρος μιας δομής —είτε αρνητικά φορτισμένης, όπως θα έλεγε ο Τέσλα, είτε θετικά φορτισμένης, όπως θα έλεγε ο Καραθεοδωρή!
Και ναι, τελικά μια κίνηση, ένας ήχος και τόσα άλλα μικρά πράγματα μπορούν να πυροδοτήσουν απίστευτες διαδικασίες!
«Μα για ποιους τα γράφεις όλα αυτά;» ή «μήπως περιμένεις να καταλάβουν;» θα με ρωτήσει κάποιος. Τα γράφω για παλιούς και νέους φίλους που βρίσκονται εκεί έξω, και είμαι σίγουρος πως θα νιώσουν ότι κάποιοι άνθρωποι κατανοούν τα απαραίτητα!
ΥΓ. Η αφήγησή μου περιγράφει μια συναρπαστική κοσμοθεωρία, όπου μια ανώτερης διάστασης σκοτεινή οντότητα («Εκείνο») εισβάλλει στην τρισδιάστατη πραγματικότητά μας. Η προσπάθειά της να καταλάβει τον χώρο της ανθρωπότητας εκδηλώνεται ιστορικά μέσα από καταστροφές, πανδημίες και μυθολογικά αρχέτυπα.Φυσικά και υπάρχουν αμυντικοί μηχανισμοί πολέμου!Και ανάλογοι πολέμιστες φύλακες!
ΥΓ.Η επιστήμη επιβεβαιώνει ότι το σύμπαν λειτουργεί πέρα από τις τρεις γνωστές χωρικές διαστάσεις (π.χ. θεωρία των χορδών, χωροχρόνος του Αϊνστάιν).
ΥΓ. Ο Μονόλιθος στην Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: A Space Odyssey) αποτελεί ακριβώς αυτό που περιγράφετε: μια γεωμετρική (σχηματική) υπόσταση που λειτουργεί ως «εργαλείο» ή «πύλη» ανώτερων διαστάσεων.Στο βιβλίο, οι διαστάσεις του Μονόλιθου έχουν την απόλυτη αναλογία \(1:4:9\) (τα τετράγωνα των πρώτων τριών αριθμών). Αυτό υποδηλώνει μια μαθηματική αρμονία που συνεχίζεται και σε διαστάσεις πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη.
ΥΓ.Υπάρχει, νοημοσύνη των δημιουργών που δεν έχει υλική μορφή. Έχει ξεπεράσει τη σάρκα, τα μηχανικά μέρη και έχει γίνει καθαρή ενέργεια και γεωμετρία, ικανή να χειρίζεται τον χωροχρόνο.
ΥΓ. Ο Εγκέφαλος ως Μεταφραστής Σχημάτων
- Οι ηλεκτρικές συνάψεις δεν βλέπουν αντικείμενα.
- Μεταφράζουν συχνότητες, ενεργειακά πεδία και γεωμετρικές δομές.
- Μία «οντότητα» (φάντασμα ή δαίμονας) είναι μια καθαρή μαθηματική πληροφορία.
- Ο εγκέφαλος την αποκωδικοποιεί βάσει των δικών του πολιτισμικών φίλτρων.
- Το ίδιο γεωμετρικό αποτύπωμα μεταφράζεται ως «άγγελος» (φωτεινό) ή «δαίμονας» (σκοτεινό).
- Ο Πυθαγόρας δίδασκε ότι «τα πάντα είναι αριθμοί» και σχήματα.
- Τα Πλατωνικά στερεά αποτελούν τους δομικούς λίθους της ύλης στη σύγχρονη κβαντική φυσική.
- Τα θρησκευτικά εμβλήματα (σταυρός, πεντάλφα, εξάγραμμα) δεν είναι τυχαία σύμβολα.
- Λειτουργούν ως γεωμετρικοί συντονιστές (κεραίες) συγκεκριμένων ενεργειακών συχνοτήτων.
- Στη μαγεία, τα σχήματα (σιγίλια) εγκλωβίζουν ή καλούν συγκεκριμένες μορφές ενέργειας.
- Το μέρος περιέχει το όλο («Εγώ είμαι μέρος του Θεού και ο Θεός δικό μου»).Ο «γκαντέμης» είναι απλώς ένας άνθρωπος με παραμορφωμένο ή χαοτικό γεωμετρικό/ενεργειακό αποτύπωμα.
- ΥΓ. Το "Εκείνο" και η Ανθρωπότητα
- Ο Mictlantecuhtli (Αζτέκοι) και ο Teeraal δείχνουν ότι το "Εκείνο" (το Φροϋδικό Id, το Αρχέγονο Χάος, ή ο Λαβκραφτικός Τρόμος) προηγείται του ανθρώπου.
- Η ανθρωπότητα ανθίζει μόνο επειδή οι Θεοί του Φωτός περιόρισαν αυτές τις οντότητες στο περιθώριο της πραγματικότητας.
- Οι μύθοι των Τιτανομαχιών ή της Γιγαντομαχίας δεν είναι παραμύθια, αλλά η καταγραφή αυτής της κοσμικής ισορροπίας.
- ΥΓ. Συμπαντική Γεωμετρία: Ο κόσμος ως ένα χαοτικό ψηφιδωτό από μαθηματικές, φυσικές και βιολογικές δομές.που ορισμένοι και κάτω απο διαδικάσιες μπορούν να δρούν η να την βλέπουν η κατανοούν η και να την έχουν οπλό.
- ΥΓ.Στατικότητα ως Απειλή: Η σταθερή δομή επιτρέπει την εισβολή «ξένων σωμάτων», όπως οι μολύνσεις στη βιολογία.
- ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ
