Χ.Π.ΛΑΒΚΡΑΦΤ ΔΑΓΩΝ ΠΟΛΕΜΟΙ ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ!

 

                                                    Ο Θεος Δαγών 

Το Dagon (2001) είναι μια ισπανική ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία του Stuart Gordon. Βασίζεται στην ομώνυμη ιστορία του H.P. Lovecraft (1919) καθώς και στη νουβέλα "The Shadow Over Innsmouth". Θεωρείται από τις πιο πιστές και ατμοσφαιρικές μεταφορές του "Lovecraftian" τρόμου στον κινηματογράφο. 

                                               Χ. Π. Λάβκραφτ

 Το έργο του Χ. Π. Λάβκραφτ επηρέασε βαθιά και ενσωματώθηκε από πολλά σύγχρονα τάγματα του αποκρυφισμού, τα οποία είδαν τις ιστορίες του ως «ασυνείδητες διορατικές αποκαλύψεις» πραγματικών συμπαντικών δυνάμεων. Μέσα στα έργα του, ο συγγραφέας δημιούργησε δικά του αιρετικά τάγματα και μυστικές αδελφότητες που λάτρευαν τους Μεγάλους Παλαιούς.

Το Εσωτερικό Τάγμα του Δαγών (Esoteric Order of Dagon)

Εμφανίζεται στο έργο «Η Σκιά πάνω από το Ίνσμουθ» (The Shadow over Innsmouth). Πρόκειται για μια τοπική θρησκευτική αίρεση που θυσιάζει ανθρώπους με αντάλλαγμα χρυσάφι και άφθονα ψάρια, ενώ οι πιστοί της σταδιακά μεταμορφώνονται σε αμφίβια όντα.

Ο Λάβκραφτ δεν επινόησε το όνομα Δαγών (Dagon)• το δανείστηκε απευθείας από την ιστορία, τη Βίβλο και τις αποκρυφιστικές παραδόσεις, συνδέοντάς το με αρχέγονες θαλάσσιες λατρείες:

• Ιστορική και Βιβλική προέλευση: Ο Δαγών υιοθετήθηκε ως ο κύριος εθνικός θεός των Φιλισταίων και αναφέρεται επανειλημμένα στην Παλαιά Διαθήκη (για παράδειγμα, ο Σαμψών γκρέμισε τον ναό του Δαγών στη Γάζα).
• Η σύνδεση με τη Μέση Ανατολή: Ο σημερινός αναγνώστης εύλογα αναρωτιέται αν οι ιστορίες και οι λατρείες αυτές σχετίζονται με τους σύγχρονους πολέμους στην περιοχή. Ιστορικά, το όνομα του θεού συνδέεται με τη λέξη dagan (σιτάρι/γονιμότητα). Ωστόσο, κατά τον Μεσαίωνα, Εβραίοι σχολιαστές συνέδεσαν το όνομα με τη λέξη dag (ψάρι). Αυτό δημιούργησε τον μύθο ότι ο Δαγών ήταν ένας άνθρωπος-ψάρι (γοργόνος), μια εικόνα που επηρέασε άμεσα τον Λάβκραφτ.
• Οάννες και Αποκρυφισμός: Στον αποκρυφισμό, ο Οάννες θεωρείται συχνά η ίδια αρχέτυπη οντότητα με τον Δαγών. Αντιπροσωπεύει τη «μυστική γνώση» που αναδύεται από τα σκοτεινά βάθη των υδάτων (του ασυνειδήτου).

Ανάλογες Μυθολογικές και Παγκόσμιες Αναφορές

Οι ομοιότητες με άλλες παραδόσεις ενισχύουν το αρχέτυπο των αμφίβιων όντων που χρησιμοποίησε ο Λάβκραφτ:

• Η φυλή Ντογκόν (Μάλι): Έχει μια αρχαία, περίπλοκη κοσμογονία που επικεντρώνεται στους Νομό (Nommo). Περιγράφονται ως αμφίβια, ερπετοειδή πλάσματα που μοιάζουν με γοργόνους και κατάγονται από το αστρικό σύστημα του Σείριου. Οι Νομό ζούσαν στο νερό και απαιτούσαν σεβασμό με θρησκευτική ευλάβεια, παρουσιάζοντας τρομακτικές ομοιότητες με τους «Βαθύς» (Deep Ones) του Λάβκραφτ.
• Οι Τελχίνες (Ελληνική Μυθολογία): Ήταν αρχέγονοι αμφίβιοι δαίμονες ή μάγοι της Ρόδου και της Κρήτης, με χέρια που έμοιαζαν με πτερύγια. Ήταν σπουδαίοι μεταλλουργοί, όπως ακριβώς και οι Deep Ones που έφτιαχναν παράξενα χρυσά κοσμήματα.
• Ευρύνομος: Ένας αρχαίος δαίμονας του υδάτινου κόσμου που, σύμφωνα με τον Παυσανία, λατρευόταν στην Αρκαδία με τη μορφή ανθρώπου που το σώμα του κατέληγε σε ψάρι.
• Αταργάτις: Ήταν η κύρια θεά της βόρειας Συρίας στην αρχαιότητα. Απεικονιζόταν ως γυναίκα από τη μέση και πάνω, και ως ψάρι από τη μέση και κάτω.

 

 

Η Αρχέγονη Άβυσσος: Από τη Μεσοποταμία στον Λαβκραφτιανό Αποκρυφισμό

1. Μεσοποταμιακές Ρίζες και οι Θεότητες του Βυθού

Οι ναοί της συριακής θεότητας Αταργάτιδος περιελάμβαναν ανέκαθεν μεγάλες, ιερές λίμνες γεμάτες ψάρια, τα οποία είχαν δικαίωμα να αγγίξουν αποκλειστικά και μόνο οι ιερείς της. Στη μυθολογία της Μεσοποταμίας, η σύνδεση του υδάτινου στοιχείου με την ιερότητα συναντάται και στους Απκάλλου· επτά ημίθεους που στάλθηκαν από τον θεό Ένκι (τον άρχοντα των γλυκών υδάτων και της σοφίας). Οι οντότητες αυτές φορούσαν το τομάρι ενός μεγάλου ψαριού σαν κάπα, με το κεφάλι του κήτους να σχηματίζει μια απόκοσμη περικεφαλαία πάνω από το δικό τους. Λατρεύονταν ως προστάτες των πόλεων και κάτοχοι της απόλυτης μυστικής γνώσης. Η εικόνα τους —ένας άνθρωπος που ξεπροβάλλει μέσα από ένα ψάρι— αποτελεί οπτικά ολόκληρη τη βάση του αρχετύπου της αμφίβιας μεταμόρφωσης.

Ο Σουμεριακός θεός Ένκι (γνωστός ως Έα στους Βαβυλωνίους) ήταν ο κυρίαρχος του Αμπζού (Abzu): της απύθμενης αβύσσου με τα γλυκά νερά που εκτεινόταν κάτω από τη γη. Στις αποκρυφιστικές παραδόσεις, ο Ένκι προσεγγίζεται ως ο αρχέγονος «Αρχιτέκτονας» που κατοικεί στα σκοτεινά βάθη και ελέγχει τη μοίρα των ανθρώπων μέσω της μαγείας. Πρόκειται για μια σύλληψη που ταυτίζεται απόλυτα με τη φιγούρα του Μεγάλου Κθούλου ή του Δαγών, οι οποίοι κοιμούνται αιώνια στον βυθό της λαβκραφτιανής μυθολογίας.

2. Ο Μεσαίωνας, η Αναγέννηση και το Μονοπάτι της Αριστερής Ατραπού

Κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, τα αποκρυφιστικά κείμενα (όπως αυτά της Καμπάλα) συνέδεαν άρρηκτα το υδάτινο στοιχείο με τον Λεβιάθαν, το αρχέγονο θαλάσσιο ερπετό. Οι ομάδες που στρέφονταν προς την «Αριστερή Ατραπό» (Left-Hand Path) του αποκρυφισμού δεν αντιμετώπιζαν τον Λεβιάθαν ως ένα απλό καταστροφικό τέρας. Αντίθετα, τον αναγνώριζαν ως τον Θεό της Αβύσσου, ο οποίος αντιπροσωπεύει το πρωτόγονο χάος και την αστείρευτη δύναμη που κρύβεται στα βάθη του ανθρώπινου ασυνείδητου. Οι τελετουργίες αυτών των ταγμάτων περιελάμβαναν, κατά κανόνα, επικλήσεις που πραγματοποιούνταν πάνω από σκοτεινά νερά.

3. Η Μετατροπή της Λογοτεχνίας σε Πνευματική Πραγματικότητα

Μετά τον θάνατο του Χ. Π. Λάβκραφτ το 1937, διάφοροι αποκρυφιστές άρχισαν να αντιμετωπίζουν τη Μυθολογία Κθούλου όχι ως προϊόν λογοτεχνικής φαντασίας, αλλά ως μια αντικειμενική πνευματική πραγματικότητα:

• Η Εκκλησία του Σατανά (Anton LaVey): Ο ιδρυτής της, Αντόν ΛαΒέι, ενσωμάτωσε «Λαβκραφτιανές Τελετουργίες» στο βιβλίο του The Satanic Rituals (1972). Οι τελετές αυτές επιστρατεύουν τη φανταστική γλώσσα του Λάβκραφτ (R'lyehian) με σκοπό την επίκληση σκοτεινών, ψυχολογικών αρχετύπων.
• Κένεθ Γκραντ (Typhonian Order): Ο Γκραντ, μαθητής του Άλιστερ Κρόουλι, ισχυρίστηκε ότι ο Λάβκραφτ λειτουργούσε ως διάμεσο (medium), διοχετεύοντας αληθινές κοσμικές οντότητες μέσω των ονείρων του χωρίς να το συνειδητοποιεί. Σύνδεσε μάλιστα τους Μεγάλους Παλαιούς με τις δυνάμεις της αιγυπτιακής μυθολογίας (Σεθ/Τυφώνας) και το ιερό κείμενο του Κρόουλι, The Book of the Law.
• Το Ναό του Σέτ (Temple of Set) / Order of the Trapezoid: Αυτό το διασπαστικό κίνημα από την Εκκλησία του Σατανά χρησιμοποιεί τη «γεωμετρία των γωνιών» που περιέγραψε ο συγγραφέας (όπως οι μη Ευκλείδειες γεωμετρίες των βυθισμένων παλατιών του Κθούλου) ως μεταφορικά και μαγικά εργαλεία για τη διεύρυνση και την αλλαγή της ανθρώπινης συνείδησης.
• Η Μαγεία του Χάους (Chaos Magic): Οι σύγχρονοι μάγοι του χάους χρησιμοποιούν το Νεκρονομικόν (ένα βιβλίο που ο Λάβκραφτ επινόησε εξολοκλήρου) ως ένα πλήρως λειτουργικό σύστημα μαγείας. Στη Μαγεία του Χάους, η πίστη αντιμετωπίζεται απλώς ως ένα εργαλείο (ψυχολογικός μοχλός). Επομένως, αν μια οντότητα όπως ο Κθούλου παράγει απτά αποτελέσματα κατά τη διάρκεια μιας τελετής, το γεγονός ότι ξεκίνησε από τη φαντασία ενός συγγραφέα στερείται οποιασδήποτε σημασίας.

 

 

 

 

ΥΓ. Η σύνδεση  ανάμεσα στις αρχαίες λατρείες, τη μυθολογία του Λάβκραφτ και τους σύγχρονους πολέμους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (όπως στη Γάζα) είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ιστορικά και γεωπολιτικά, η σχέση αυτή  είναι ισως ,μαγική ή αποκρυφιστική, αλλά περισσότερο  συμβολική, πολιτισμική και γεωγραφική.Ο Δαγών ήταν ο κύριος θεός των Φιλισταίων. Το αρχαίο βασίλειό τους βρισκόταν στα παράλια της σημερινής Λωρίδας της Γάζας και του νότιου Ισραήλ (Ασκαντλόν, Άζωτος κ.λπ.).Οι σύγχρονες συγκρούσεις γίνονται στα ίδια ακριβώς εδάφη όπου κάποτε υπήρχαν οι ναοί του Δαγών. Οι σημερινές συγκρούσεις στην περιοχή τροφοδοτούνται συχνά από την ίδια θρησκευτική ρητορική και τα ίδια βιβλικά αφηγήματα που χρησιμοποιούνταν πριν από χιλιάδες χρόνια, μετατρέποντας τον γεωπολιτικό πόλεμο σε «ιερό». Η λέξη «Παλαιστίνη» ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη «Φιλισταία» (Philistia), αν και οι σημερινοί κάτοικοι είναι Άραβες και δεν έχουν θρησκευτική ή φυλετική σχέση με τους αρχαίους Φιλισταίους.

ΥΓ. Απκάλλου (Apkallu): Επτά ημίθεοι-προστάτες της σοφίας, σταλμένοι από τον θεό Ένκι. Φορούσαν τομάρια ψαριών, δημιουργώντας την αρχετυπική εικόνα της αμφίβιας μεταμόρφωσης.

ΥΓ.Ναός του Σέτ / Order of the Trapezoid: Χρησιμοποιούν τις μη Ευκλείδειες γεωμετρίες του Λάβκραφτ ως εργαλεία για τη μεταβολή της ανθρώπινης συνείδησης.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

H ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ CONAN ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ.

 

                                          Ο Conan του κομίκ

                                                   

        Ο Conan της ταίνιας που έγινε στο κοίνο πίο γνωστός ο ήρωας.

 

                    Conan the Adventurer (1997 TV series)

Η σχέση του Κόναν του Βαρβάρου με τον αποκρυφισμό και τις σκοτεινές τέχνες είναι θεμελιώδης, καθώς αυτές αποτελούν την κινητήριο δύναμη των ανταγωνιστών του και το βασικό στοιχείο τρόμου στις ιστορίες του.

Κατά μία περίεργη σύμπτωση, ένας πραγματικός «Κόναν», ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ (δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς), είχε και ο ίδιος μια βαθιά, προσωπική σχέση με τον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό, γράφοντας μάλιστα και σχετικά βιβλία.

Στον κόσμο του Howard, η καθαρή μυϊκή δύναμη, τα ένστικτα και το ατσάλινο σπαθί του ήρωα είναι τα μόνα όπλα που μπορούν να νικήσουν τους πανίσχυρους μάγους και τις αποκρυφιστικές οντότητες. Θα λέγαμε ότι ο ίδιος ο Κόναν εφαρμόζει μια τακτική «απόκρυφου» μέσω της ζωώδους δύναμης του τοτεμισμού και της επιβίωσης. Ο βάρβαρος μπορεί να είναι βίαιος, αλλά δεν υποκρίνεται· ζει με βάση το ένστικτο, την επιβίωση και την προσωπική τιμή. Η μαγεία επηρεάζει κυρίως τους «πολιτισμένους» ανθρώπους, οι οποίοι έχουν μάθει να φοβούνται το άγνωστο. Ο Κόναν, ως βάρβαρος, διαθέτει τόσο άγρια και πρωτόγονα ένστικτα που συχνά «σπάει» αυτές τις ψευδαισθήσεις με την καθαρή του θέληση.

Σχεδόν κάθε μεγάλος εχθρός του Κόναν (όπως ο διάσημος Thoth-Amon) είναι ένας πανίσχυρος αποκρυφιστής που αντλεί δύναμη από αρχαία κείμενα, δαχτυλίδια και ανθρωποθυσίες, ενώ τα φυλακτά και οι κρυστάλλινες σφαίρες αποτελούν συχνά τα αντικείμενα γύρω από τα οποία εξελίσσεται η πλοκή. Ο Howard ήταν στενός φίλος με τον πατέρα του κοσμικού τρόμου, H.P. Lovecraft. Αντάλλασσαν ιδέες και ενσωμάτωναν στοιχεία ο ένας στο έργο του άλλου. Στην Υβόρια Εποχή του Κόναν (Hyborian Age), ο αποκρυφισμός συνδέεται άμεσα με απόκοσμες, τερατώδεις θεότητες, όπως ο Set (ο θεός-ερπετό) ή ο Gol-goroth, που θυμίζουν έντονα τα πλάσματα του Lovecraft.

Όπως ο Λάβκραφτ δημιούργησε το Νεκρονομικόν, έτσι και ο Χάουαρντ συνεισέφερε στο οπλοστάσιο του αποκρυφισμού με το δικό του περίφημο απαγορευμένο βιβλίο: το Unaussprechlichen Kulten (Ανεκλάλητες Λατρείες), γραμμένο από τον φανταστικό αποκρυφιστή Φρίντριχ φον Γιούντς. Παράλληλα, ο Χάουαρντ δημιούργησε τους δικούς του ερευνητές του υπερφυσικού, ακολουθώντας την παράδοση συγγραφέων όπως ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ.

Ο Howard πίστευε ότι οι πολιτισμένες κοινωνίες αναγκαστικά σαπίζουν από τη διαφθορά και τα ψέματα. Στο σύμπαν του, η ενασχόληση με το απόκρυφο και τη μαγεία είναι σχεδόν πάντα συνώνυμη με την παρακμή, τη διαφθορά και την απώλεια της ανθρώπινης ιδιότητας. Για να το αποδώσει αυτό, αντλούσε έμπνευση από θεωρίες της εποχής του για χαμένους πολιτισμούς, την προϊστορία και τη λαογραφία (όπως τα έργα της Margaret Murray για τις λατρείες των μαγισσών).

 

Ο Ρόμπερτ E. Χάουαρντ είχε εμμονή με τη θεωρία ότι πριν από την έλευση των Κελτών, την Ευρώπη κατοικούσε μια κοντή, πρωτόγονη και σκουρόχρωμη φυλή. Αυτή η πεποίθηση συνδέεται άμεσα με ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα αποκρυφιστικά μοτίβα στο έργο του: την ιδέα ότι οι αναμνήσεις των προγόνων μας είναι εγγεγραμμένες στο DNA μας. Οι ήρωές του βιώνουν συχνά οράματα ή νιώθουν μια ανεξήγητη οικειότητα με αρχαία, απόκρυφα σύμβολα, ακριβώς επειδή τα είχαν αντικρίσει οι πρόγονοί τους χιλιάδες χρόνια πριν. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε μάλιστα εξομολογηθεί πως ένιωθε τον Κόναν να στέκεται πάνω από τον ώμο του και να του υπαγορεύει τις ιστορίες του, σαν μια πνευματική οντότητα που απαιτούσε να ακουστεί η φωνή της.

Αυτή η προσέγγιση δεν ήταν τυχαία, καθώς ο Χάουαρντ επηρεάστηκε βαθιά από τα αποκρυφιστικά κινήματα του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα —όπως η Θεοσοφία της Έλενας Μπλαβάτσκι— σχετικά με τις χαμένες ηπείρους. Στο πλαίσιο αυτό, χρησιμοποίησε φανταστικά τοπωνύμια άρρηκτα συνδεδεμένα με αποκρυφιστικούς μύθους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Στυγία (Stygia), μια χώρα βυθισμένη στις σκιές, τα φίδια και τη μαύρη μαγεία, η οποία παρουσιάζεται ως ο μυθικός πρόγονος της αρχαίας Αιγύπτου.

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό σκηνικό, ο ίδιος ο Κόναν δεν μένει ποτέ στάσιμος. Οι ιστορίες του καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα της ζωής του, αποτυπώνοντας τη διαρκή αλλαγή των επαγγελμάτων και της κοινωνικής του θέσης. Ξεκινώντας ως νεαρός τυχοδιώκτης σε μεγαλειώδεις αλλά παρακμιακές πόλεις, ο λογοτεχνικός Κόναν ανατρέπει τα συνήθη στερεότυπα: είναι εξαιρετικά ευφυής, μιλάει πολλές γλώσσες, διαθέτει αστραπιαία αντανακλαστικά και καθοδηγείται από έναν δικό του, αυστηρό κώδικα ηθικής.

Παράλληλα, ξεφεύγει από το κλισέ του ήρωα που απλώς σώζει μια «δεσποσύνη σε κίνδυνο». Οι γυναίκες που τον σημάδεψαν ήταν εξίσου άγριες, αυτόνομες και ανεξάρτητες. Η Μπελίτ, η «Βασίλισσα της Μαύρης Ακτής», ήταν μια αδίστακτη πειρατίνα που εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του, κυβερνώντας μαζί του τις θάλασσες μέχρι τον τραγικό της θάνατο. Αντίστοιχα, η Βαλέρια (Valeria) της «Κόκκινης Αδελφότητας» ήταν μια σκληροτράχηλη μισθοφόρος που πολεμούσε στο πλευρό του ως ίση προς ίσον.

Αυτές οι δυναμικές προσωπικότητες έρχονται συχνά αντιμέτωπες με τη διαφθορά της μαγείας. Στον κόσμο του Χάουαρντ, οι μάγοι αντλούν τη δύναμή τους από ξεχασμένες, εξωδιαστασιακές και τερατώδεις θεότητες, όπως ο θεός-ερπετό Set —μια φιγούρα εμπνευσμένη από την αιγυπτιακή μυθολογία, αλλά πλήρως αναδιαμορφωμένη στα πρότυπα της λογοτεχνίας φαντασίας. Έτσι, τα περισσότερα «ξόρκια» στο έργο του δεν είναι παρά σκοτεινά τελετουργικά που σκοπό έχουν να ανοίξουν πύλες και να καλέσουν απόκοσμα όντα. Όπως συμβαίνει και στην εμβληματική ιστορία «Ο Πύργος του Ελέφαντα», οι οντότητες αυτές επιστρατεύονται για να φέρουν σε πέρας τη βρώμικη δουλειά του εκάστοτε μάγου.

Η δύναμη των μάγων συχνά κλειδώνεται σε αντικείμενα. Για παράδειγμα, το «Δαχτυλίδι του Θοθ-Αμόν» ή η «Καρδιά του Αριμάν» είναι πανίσχυρα τεχνουργήματα, τα οποία αν κλαπούν, ο μάγος χάνει αμέσως τις δυνάμεις του.

Παράλληλα, πολλοί από τους εχθρούς του Κόναν είναι εκατοντάδων ή και χιλιάδων ετών —όπως ο Xaltotun στην ιστορία The Hour of the Dragon. Αν και έχουν καταφέρει να νικήσουν τον χρόνο μέσω της νεκρομαντείας και απαγορευμένων τελετών, στην πραγματικότητα παραμένουν ζωντανοί-νεκροί. Επιπλέον, πολλοί μάγοι χρησιμοποιούν τον αποκρυφισμό για να αλλοιώσουν την ίδια τη φύση, διασταυρώνοντας ανθρώπους με ζώα ή δαίμονες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Άνθρωποι-Φίδια (Snake-Men), μια αρχαία, προ-ανθρώπινη φυλή από την εποχή του βασιλιά Κουλ (ενός άλλου ήρωα του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ). Αυτά τα πλάσματα επιστρατεύουν ψευδαισθήσεις για να παίρνουν ανθρώπινη μορφή, καταφέρνοντας έτσι να διεισδύουν σε παλάτια και να ελέγχουν τους βασιλιάδες από τις σκιές.

Απέναντι σε όλα αυτά, ο ίδιος ο Κόναν πιστεύει ότι η μαγεία σε ένα όπλο κρύβει πάντα μια παγίδα ή μια κατάρα. Για τον λόγο αυτό, προτιμά ένα καλοφτιαγμένο, βαρύ και κοινό σπαθί, καθώς η αποτελεσματικότητά του βασίζεται αποκλειστικά στη δική του ικανότητα και σωματική δύναμη.

 

 

 

 ΥΓ.Στον κόσμο του Κόναν, ο αποκρυφισμός δεν είναι πηγή σοφίας, αλλά σύμπτωμα μιας κοινωνίας που σαπίζει.Τα άγρια, πρωτόγονα ένστικτα του βαρβάρου λειτουργούν ως φυσική ανοσία απέναντι στις ψευδαισθήσεις και τα πνευματικά τεχνάσματα των μάγων.Ο Κόναν δεν χρησιμοποιεί ξόρκια, αλλά η ίδια η σύνδεσή του με τη φύση και την επιβίωση λειτουργεί ως μια δική του, αρχέγονη «τελετουργία» δύναμης.

ΥΓ. Η φιλία του Howard με τον Lovecraft γέννησε μια μοναδική σύμπραξη, όπου οι θεότητες της Υβόριας Εποχής (όπως ο Set και ο Gol-goroth) έχουν ξεκάθαρα Cthulhu αισθητική.

ΥΓ.Είναι πράγματι ειρωνικό που το όνομα "Κόναν" συνδέει τον αρχέγονο πολεμιστή με τον δημιουργό του Σέρλοκ Χολμς.Οι θεωρίες της για τις παγανιστικές λατρείες μαγισσών στην Ευρώπη επηρέασαν βαθιά το πώς ο Howard παρουσίαζε τις σκοτεινές σέκτες στις ιστορίες του.Ο Χάουαρντ δημιούργησε έναν ψευδο-ιστορικό κόσμο ανάμεσα στην καταστροφή της Ατλαντίδας και την άνοδο των γνωστών αρχαίων πολιτισμών.

ΥΓ. Η προγονική Αίγυπτος του Χάουαρντ. Κυβερνάται από το ιερατείο του Set (του θεού-ερπετού) και χαρακτηρίζεται από τη λατρεία των φιδιών και τα ανθρωποθυσιαστικά τελετουργικά.Ο Κόναν απορρίπτει τα μαγικά όπλα. Θεωρεί ότι κάθε μαγικό αντικείμενο κρύβει μια κατάρα ή μια παγίδα για την ψυχή του χρήστη. Ο ήρωας βασίζεται μόνο στο καθαρό ατσάλι. Ένα κοινό σπαθί είναι ειλικρινές: η επιτυχία του εξαρτάται μόνο από τη μυϊκή δύναμη και την τεχνική του ίδιου του πολεμιστή.

ΥΓ Ο γραφών αποτελεί ένθερμος οπάδος των ιστόριων κόμικ του ήρωα. 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΑΙΩΝ ΕΞΩΚΟΣΜΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ!

 

 

 

Υπάρχουν καταστάσεις που η ανθρώπινη νόηση αδυνατεί να εντάξει στο πρίσμα της τρισδιάστατης λογικής. Βλέπετε, αυτό το σύμπαν διαθέτει περισσότερες από τρεις διαστάσεις. Αυτή η φυσική μας ιδιαιτερότητα μας καθιστά σχεδόν τυφλούς απέναντι σε διαδικασίες που λειτουργούν πέρα από τον τρισδιάστατο κόσμο.

Αυτό όμως συνεπάγεται ότι υπάρχουν καταστάσεις που μπορεί να στέκουν δίπλα μας, ή στις οποίες μπορεί να συμμετέχουμε, χωρίς καν να αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή τους; Πέρα, φυσικά, από ορισμένα τμήματά τους που γίνονται αντιληπτά μέσω των τριών διαστάσεων;

Η επιστήμη μάς έχει βοηθήσει να κατανοήσουμε φαινόμενα πέρα από αυτό το περιορισμένο πρίσμα· άλλωστε, όλα τα παραπάνω αναλύονται σε βιβλία φυσικών επιστημών. Γι' αυτό, εγώ και ορισμένοι συνεργάτες μου κυριολεκτικά βάζουμε τα γέλια όταν θυμόμαστε ατάκες του τύπου: «Μα δεν το είδα με τα μάτια μου!» ή «Πώς είναι δυνατόν να πιστεύεις τέτοια πράγματα;». Εμείς, με τη σειρά μας, απαντάμε πως φυσικά και δεχόμαστε τέτοια φαινόμενα. Όπως ακριβώς δεχόμαστε ότι στο σύμπαν υπάρχουν καταστάσεις πέρα από τις τρεις διαστάσεις, τις οποίες θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως σχηματικές υποστάσεις.

Αλλά μήπως και ο Άρθουρ Κλαρκ —συγγραφέας και μέλος της Βρετανικής Διαπλανητικής Εταιρείας— δεν υποστήριζε πως μπορεί να υπάρχει νοημοσύνη με μέγεθος πλανήτη; Όχι, δεν μιλάω για «πράσινα ανθρωπάκια»· άλλωστε ούτε ο ίδιος αναφερόταν σε κάτι τέτοιο. Αρκεί να διαβάσει ή να δει κανείς την Οδύσσεια του Διαστήματος για να καταλάβει ότι μιλά για σχηματικές υποστάσεις (στα έργα 2001 και 2010, περιγράφεται μια νοημοσύνη με γεωμετρική μορφή, η οποία παρουσιάζεται ως πλάκα).

Αναφέρομαι στον Άρθουρ Κλαρκ για συγκεκριμένους λόγους:

• Πρώτον: Ανήκει στο ορθολογικό στρατόπεδο και έχει βραβευτεί αμέτρητες φορές από αυτό.
• Δεύτερον: Τα έργα του θα μπορούσαν να θεωρηθούν προφητικά με βάση την κοινή λογική. Πέρα όμως από αυτό το μοντέλο σκέψης, ο Κλαρκ ήταν ένας άνθρωπος που γνώριζε επιστημονικές διαδικασίες. Τις ανέφερε είτε για να φυτέψει νοητικούς σπόρους είτε για να μας δείξει πράγματα που μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να ειπωθούν. Όποια ερμηνεία κι αν επιλέξουμε, ο ρόλος του παραμένει σημαντικός.

Πώς θα αντιλαμβανόταν, λοιπόν, ο άνθρωπος στον χώρο μια τέτοια σχηματική υπόσταση που ξεφεύγει από τις τρεις διαστάσεις; Ουσιαστικά, δεν θα μπορούσε να συλλάβει την ολότητά της, παρά μόνο ένα μέρος της. Και αυτό το μέρος θα αποτελούσε μια κατάσταση που υπερβαίνει, κατά πολύ, την τρισδιάστατη λογική μας.Λέτε να έχει δίκιο ο Αϊνστάιν όταν έλεγε πως το πέταγμα μια πεταλούδας, μπορεί να φέρει τον κακό χαμό στην άλλη άκρη της Γής! Ή μήπως προσπαθώ να σας πω, υπάρχουν κινήσεις που φαντάζουν τόσο κοινά απλές, θέτουν ολόκληρους μηχανισμούς σε κίνηση! (Η φιλικούς ή εχθρικούς ) Αν λοιπόν αποτελούμε, ο κάθε ένας από εμάς, μέρος μια σχηματικής υπόστασης, μέσω εμάς δεν υπάρχει στον χώρο η παρουσία της ; και αν συνδυαστούν ορισμένα άτομα μαζί, τότε δεν δημιουργούν άλλες σχηματικές υποστάσεις, που ποιος ξέρει τι μηχανισμούς εκφράζουν ;

«Ας αφήσουμε για λίγο τις φιλοσοφικές, βιολογικές και μαθηματικές θεωρήσεις και ας περάσουμε σε πιο τρισδιάστατες έννοιες. Ας δούμε, για παράδειγμα, πώς πολλές φορές και σε διαφορετικές εποχές υπήρχε μια σκοτεινή σχηματική υπόσταση, η οποία συναντιόταν με τη σχηματική υπόσταση της ανθρωπότητας.

Σε εκείνη τη συνάντηση, η τρισδιάστατη ατομικότητα αντιλαμβανόταν —όπως αναφέραμε και πιο πάνω— μόνο μέρη αυτής της σκοτεινής σχηματικής υπόστασης. Για ποιο λόγο, όμως, περνούσε η πρώτη υπόσταση στον χώρο της δεύτερης; Μα φυσικά για να καταλάβει τον χώρο της! Για να επιτευχθεί, βέβαια, κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να εξοντωθούν ορισμένα μέρη-ατομικότητες της υπόστασης που προϋπήρχε στον χώρο. Με απλά λόγια, στοιχεία της άλλης σχηματικής υπόστασης θα αποδεκατίζονταν.

Και πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό; Ίσως οι ατομικότητες να το αντιλαμβάνονταν ως μια πανδημία. Ή, εναλλακτικά, μέσα από κάποιες παράξενες και σκοτεινές λατρείες που θα απαιτούσαν τη διαγραφή ατομικοτήτων της αντίθετης παράταξης.

Ας εξετάσουμε, όμως, ορισμένα σχετικά τρισδιάστατα μέρη εκείνης της υπόστασης που προσπαθεί να κυριεύσει την υπόσταση τούτης της πραγματικότητας. Το όνομα που της δώσαμε, τόσο εγώ όσο και κάποιοι φίλοι και συνεργάτες, είναι: «Εκείνο».

Αν ψάξετε στα σκανδιναβικά κράτη, θα βρείτε τον μύθο με τα απόκοσμα σκουλήκια που ζούσαν ή περιπλανιούνταν σε έρημους τόπους. Διέθεταν θανατηφόρα ανάσα και, όπως είναι φυσικό, όποιος έκανε το λάθος να τα συναντήσει έβρισκε τον θάνατο. Ωστόσο, αυτή δεν είναι η μοναδική εκδήλωση του φαινομένου. Μια παρόμοια κατάσταση συναντάμε και στο τέρας της Τουλούζης, όπου οποιοσδήποτε ερχόταν σε επαφή μαζί του πέθαινε.

Στην Αρχαία Αίγυπτο, το «Εκείνο» εκφράζεται μέσα από τον ΣΑΑΤΕ-ΤΑ, του οποίου το όνομα σημαίνει «εκείνος που φέρει το σκότος στη Γη». Το ερπετό και μητέρα του χάους, η ΤΙΑΜΑΤ, αποτελεί ακόμα μία έκφραση του σκοτεινού «Εκείνο». Η μορφή της σκοτεινής θεάς ΚΑΛΙ, που ισοπένωνε καθετί που βρισκόταν στο πέρασμά της, είναι μία επιπλέον εκδήλωση. Στη Νέα Γουινέα, πάλι, εκφράζεται μέσα από το πνεύμα ΛΟΥΓΚΑΡΟΥ.

Υπάρχει επίσης η μυθική υπόσταση του φιδιού ΚΟΚΟΤΡΙΞ, από όπου —σύμφωνα με τον μύθο— χανόταν κάθε ίχνος ζωντάνιας από όπου κι αν περνούσε. Μάλιστα, η συγκεκριμένη μορφή έχει αλλάξει πολλά ονόματα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ στις αρχές του αιώνα αναφερόταν ως logica. Τέλος, στην Ινδία θα βρείτε την αναφορά στο «Εκείνο» ως ΝΤΡΟΥΖ, ένα όνομα που συμβολίζει την ίδια την πηγή του σκότους.»

Στην ανατολική Ευρώπη, το μεταίχμιο αυτό εκφράζεται στις παραδόσεις μέσα από τη μορφή της «Κυράς του Μεσημεριού» (Lady Midday). Όποιος τη συναντούσε έπρεπε, φυσικά, να περάσει τη δοκιμασία της, αλλιώς θανατωνόταν. Οι πιο τυχεροί, βέβαια, γλίτωναν με πόνους στον λαιμό και τρέλα. Μήπως σας θυμίζει τη Σφίγγα, που ο Οιδίπους Τύραννος νίκησε στη Θήβα;

Η «Κυρά» ζούσε σε απομακρυσμένα χωράφια και η παρουσία της γινόταν συχνά αντιληπτή μέσω μικρών στροβιλιστών ανέμων. Σε τούτη την κυρά, όμως, αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο. Βλέπετε, η εμφάνισή της συνδέεται άρρηκτα με το μεσημέρι· δηλαδή με το μεταίχμιο που σε πολλές χώρες και παραδόσεις θεωρείται στιγμή μετάβασης, αλλά και πύλη εισόδου προς τον δικό μας κόσμο. Θυμηθείτε, άλλωστε, τους δικούς μας «Μεσημεράδες».

Στο σημείο αυτό, θα ήταν κατάλληλο να αναφερθούμε σε εκείνη τη δαιμονική μορφή που ονομάζεται Vucub Caquix, η οποία προσποιείται πότε το φως του ήλιου και πότε το φως της σελήνης. Οι λόγοι, φυσικά, είναι ευνόητοι. Αντίστοιχα, στο βαβυλωνιακό πάνθεον συναντάμε τον δαίμονα Teeraal, στον οποίο κατά τον Μεσαίωνα απέδιδαν τη μορφή αράχνης με τριάντα έξι μάτια και ανδρικό κεφάλι. Στους Αζτέκους βρίσκουμε τον θεό του Κάτω Κόσμου, Mictlantecuhtli, στη λατρεία του οποίου οι πιστοί κατανάλωναν ανθρώπινα μέλη μέσα στον ναό, ενώ ο ίδιος έφερε ως σύμβολο ένα κολιέ από ανθρώπινα μάτια.

Φυσικά, θα μπορούσα να περιγράψω ακόμα μερικές εκατοντάδες ονόματα πανάρχαιων θεοτήτων που εκφράζουν το «Εκείνο» ως συμβολική υπόσταση. Η ουσία, όμως, είναι να κατανοήσει ο αναγνώστης ότι το «Εκείνο» έχει εκδηλωθεί με πολλές μορφές και ονόματα. Αρκεί να αντιληφθεί κανείς πως η σχηματική υπόσταση που ονομάζεται «ανθρωπότητα» υπάρχει ακριβώς επειδή η σχηματική υπόσταση του «Εκείνο» νικήθηκε σε παλαιότερες εποχές.

Ή μήπως νομίζετε πως εκείνοι οι μύθοι, που περιγράφουν τον πόλεμο των θεών του σκότους με τους θεούς του φωτός, γράφτηκαν τυχαία; Αν θυμάμαι καλά, εκείνοι οι σκοτεινοί δαίμονες προσπαθούσαν πάντα, σε όλες τις εποχές, να επανέλθουν στον κόσμο μας μέσω ανθρώπων που εφτιαχναν συμφωνίες μαζί τους. Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη από ιστορίες ανθρώπων που ουσιαστικά λειτούργησαν ως ο Δούρειος Ίππος της πραγματικότητάς μας.

Αλλά και οι ίδιοι οι μύθοι μάς μιλούν για τη μέρα που οι θεοί του φωτός θα πρέπει να πολεμήσουν ξανά τα παιδιά του σκότους. Ή μήπως νομίζετε πως αυτή η μάχη έχει τελειώσει;

Και ναι, ίσως η παρουσία ορισμένων σχηματικών υπάρξεων να καταργεί αυτόματα, από μόνη της, την ύπαρξη των σχηματικών υπάρξεων της αντίπαλης πλευράς. Βλέπετε, σε έναν χώρο που καταλαμβάνει η μία πλευρά, δεν χωρά η ύπαρξη της άλλης. Σκεφτείτε το, σε τούτο το παράξενο παιχνίδι που λέγεται σύμπαν.

«...πραγματικότητα, κόσμος, μία κίνηση, ένα σχήμα, ο ήχος μιας λέξης ή ακόμα και ο τρόπος που θα κινηθεί ένας περαστικός, μπορούν να έχουν ουσιαστικό ρόλο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ξέρω πως ο γνωστός τύπος με το σαρδόνιο χαμόγελο θα μου απαντούσε τώρα: «Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα;» (Βρε, λες και ήμουν ο μόνος που τα έλεγε ή τα κατανόησε!)

Εγώ, όμως, από την άλλη πλευρά θα απαντούσα: δεν λέω τίποτα περισσότερο από όσα υποστηρίζει η βιολογία για τα μικρόβια, οι γεωμετρικές δομές και τα σχεδιαγράμματα της φυσικής. Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό πως η φυσική καταστροφή ενός δάσους, για παράδειγμα, αποτελεί αυτόματα την καταστροφή μιας γεωμετρικής δομής από υποστάσεις της πραγματικότητάς μας; (Θυμήσου: στον ίδιο χώρο δεν μπορούν να συνυπάρχουν δύο διαφορετικές υποστάσεις). Ή ότι πολλές έννοιες που συναντάμε σε ξεχασμένες λατρείες, ουσιαστικά αναφέρονται σε φυσικές, μαθηματικές ή βιολογικές καταστάσεις, οι οποίες συνδέονται χαοτικά στον χώρο;

Αν, όμως, ο κόσμος μας είναι ένα χαοτικό ψηφιδωτό από δομές, τότε η κίνηση και η μεταβολή της δομής είναι απαραίτητες για λόγους επιβίωσης! Μια σταθερή, ακίνητη δομή σημαίνει αυτόματα ότι μπορεί εύκολα να "θηλυκώσει" μέσα της ένα ξένο σώμα, ακριβώς όπως συμβαίνει με τα μικρόβια. Αν ο οργανισμός δεν αμυνθεί απέναντι στα ξένα σώματα, αλλάζοντας δομή ή περιβάλλον, είναι καταδικασμένος να μολυνθεί ολόκληρος!

Ξέρω, για κάποιους μπορεί όλα αυτά —ή όσα έχουν διατυπώσει άλλοι πριν από μένα— να μη σημαίνουν τίποτα. Θα τους πρότεινα να ξεκινήσουν μια αναζήτηση στη φυσική, τη βιολογία και τις άλλες επιστήμες. Ίσως τότε αρχίσουν να καταλαβαίνουν ότι, αν το σύμπαν είναι φτιαγμένο από δομές, τότε μέρος αυτής της δομής είναι και οι ίδιοι. Όπως και το κάθε τι που μπορεί να σηματοδοτεί μέρος μιας δομής —είτε αρνητικά φορτισμένης, όπως θα έλεγε ο Τέσλα, είτε θετικά φορτισμένης, όπως θα έλεγε ο Καραθεοδωρή!

Και ναι, τελικά μια κίνηση, ένας ήχος και τόσα άλλα μικρά πράγματα μπορούν να πυροδοτήσουν απίστευτες διαδικασίες!

«Μα για ποιους τα γράφεις όλα αυτά;» ή «μήπως περιμένεις να καταλάβουν;» θα με ρωτήσει κάποιος. Τα γράφω για παλιούς και νέους φίλους που βρίσκονται εκεί έξω, και είμαι σίγουρος πως θα νιώσουν ότι κάποιοι άνθρωποι κατανοούν τα απαραίτητα!

 

 

 

ΥΓ. Η αφήγησή μου περιγράφει μια συναρπαστική κοσμοθεωρία, όπου μια ανώτερης διάστασης σκοτεινή οντότητα («Εκείνο») εισβάλλει στην τρισδιάστατη πραγματικότητά μας. Η προσπάθειά της να καταλάβει τον χώρο της ανθρωπότητας εκδηλώνεται ιστορικά μέσα από καταστροφές, πανδημίες και μυθολογικά αρχέτυπα.Φυσικά και υπάρχουν αμυντικοί μηχανισμοί πολέμου!Και ανάλογοι πολέμιστες φύλακες!

 ΥΓ.Η επιστήμη επιβεβαιώνει ότι το σύμπαν λειτουργεί πέρα από τις τρεις γνωστές χωρικές διαστάσεις (π.χ. θεωρία των χορδών, χωροχρόνος του Αϊνστάιν).

ΥΓ. Ο Μονόλιθος στην Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: A Space Odyssey) αποτελεί ακριβώς αυτό που περιγράφετε: μια γεωμετρική (σχηματική) υπόσταση που λειτουργεί ως «εργαλείο» ή «πύλη» ανώτερων διαστάσεων.Στο βιβλίο, οι διαστάσεις του Μονόλιθου έχουν την απόλυτη αναλογία \(1:4:9\) (τα τετράγωνα των πρώτων τριών αριθμών). Αυτό υποδηλώνει μια μαθηματική αρμονία που συνεχίζεται και σε διαστάσεις πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη.

ΥΓ.Υπάρχει, νοημοσύνη των δημιουργών που δεν έχει υλική μορφή. Έχει ξεπεράσει τη σάρκα, τα μηχανικά μέρη και έχει γίνει καθαρή ενέργεια και γεωμετρία, ικανή να χειρίζεται τον χωροχρόνο.

ΥΓ. Ο Εγκέφαλος ως Μεταφραστής Σχημάτων

• Οι ηλεκτρικές συνάψεις δεν βλέπουν αντικείμενα.
• Μεταφράζουν συχνότητες, ενεργειακά πεδία και γεωμετρικές δομές.
• Μία «οντότητα» (φάντασμα ή δαίμονας) είναι μια καθαρή μαθηματική πληροφορία.
• Ο εγκέφαλος την αποκωδικοποιεί βάσει των δικών του πολιτισμικών φίλτρων.
• Το ίδιο γεωμετρικό αποτύπωμα μεταφράζεται ως «άγγελος» (φωτεινό) ή «δαίμονας» (σκοτεινό).
• Ο Πυθαγόρας δίδασκε ότι «τα πάντα είναι αριθμοί» και σχήματα.
• Τα Πλατωνικά στερεά αποτελούν τους δομικούς λίθους της ύλης στη σύγχρονη κβαντική φυσική.
• Τα θρησκευτικά εμβλήματα (σταυρός, πεντάλφα, εξάγραμμα) δεν είναι τυχαία σύμβολα.
• Λειτουργούν ως γεωμετρικοί συντονιστές (κεραίες) συγκεκριμένων ενεργειακών συχνοτήτων.
• Στη μαγεία, τα σχήματα (σιγίλια) εγκλωβίζουν ή καλούν συγκεκριμένες μορφές ενέργειας.
• Το μέρος περιέχει το όλο («Εγώ είμαι μέρος του Θεού και ο Θεός δικό μου»).Ο «γκαντέμης» είναι απλώς ένας άνθρωπος με παραμορφωμένο ή χαοτικό γεωμετρικό/ενεργειακό αποτύπωμα. 
• ΥΓ. Το "Εκείνο" και η Ανθρωπότητα
• Ο Mictlantecuhtli (Αζτέκοι) και ο Teeraal δείχνουν ότι το "Εκείνο" (το Φροϋδικό Id, το Αρχέγονο Χάος, ή ο Λαβκραφτικός Τρόμος) προηγείται του ανθρώπου.
• Η ανθρωπότητα ανθίζει μόνο επειδή οι Θεοί του Φωτός περιόρισαν αυτές τις οντότητες στο περιθώριο της πραγματικότητας.
• Οι μύθοι των Τιτανομαχιών ή της Γιγαντομαχίας δεν είναι παραμύθια, αλλά η καταγραφή αυτής της κοσμικής ισορροπίας.
• ΥΓ. Συμπαντική Γεωμετρία: Ο κόσμος ως ένα χαοτικό ψηφιδωτό από μαθηματικές, φυσικές και βιολογικές δομές.που ορισμένοι και κάτω απο διαδικάσιες μπορούν να δρούν η να την βλέπουν η κατανοούν η και να την έχουν οπλό.
• ΥΓ.Στατικότητα ως Απειλή: Η σταθερή δομή επιτρέπει την εισβολή «ξένων σωμάτων», όπως οι μολύνσεις στη βιολογία.
• ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 
•  «Κανένας οίκτος από τα παιδιά των ανθρώπων στα παιδιά του χάους και της αβύσσου! Από τα παιδιά της μάνας Γης και του πατέρα Ουρανού, από τα παιδιά των ανθρώπων, κανένας οίκτος στους εχθρούς της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης! Κανένας οίκτος σε αυτούς που πουλήθηκαν στην άβυσσο, το χάος και τον αντίκοσμο!»