Η ΔΙΕΘΝΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΣΗΜΕΝΙΩΝ ΛΥΚΩΝ.

 

Η Μυστική Αδελφότητα των Ασημένιων Λύκων: Δίκτυα Ισχύος σε Ελλάδα και Ευρώπη

 

 

Η μυστική αδελφότητα των «Ασημένιων Λύκων» δραστηριοποιείται σε Ευρώπη και Ελλάδα, λειτουργώντας υπό το προκάλυμμα ποικίλων σύγχρονων μοντέλων σκέψης. Η παρουσία τους εκδηλώνεται στα κέντρα λήψης αποφάσεων της Ευρώπης και των ΗΠΑ, κυρίως στον χώρο της υψηλής πολιτικής και της γεωστρατηγικής.

 

Το Σύμβολο και ο Κώδικας τους :

                                                                             

Τα υψηλόβαθμα στελέχη της φέρουν πάντοτε στο δεξί τους χέρι ένα δαχτυλίδι με τη μορφή λύκου. Στην εσωτερική τους  παράδοση, ο λύκος ως  (totem) συμβολίζει την απόλυτη ατομική ανεξαρτησία σε απόλυτη αρμονία με την πίστη στην αγέλη. Το ασήμι, ως μέταλλο, υποδηλώνει την ενόραση και την πνευματική θωράκιση απέναντι σε «απόκρυφες» και δόλιες επιθέσεις.

 

Η Δομή και η Δράση:

Λειτουργώντας ως «αόρατο δίκτυο», η αδελφότητα που εφαρμόζει ιπποτικούς κώδικες τιμής και απόλυτης ενότητας. Όπως ο λύκος φυλάει τα περάσματα του δάσους, έτσι και οι ηγέτες της ομάδας προστατεύουν τα μέλη τους από τους «ψιθύρους της νύχτας» και την κοινωνική αποσύνθεση.

•  Συνδέονται με τους μύθους της Βόρειας Ιταλίας για τους «φύλακες» που μάχονταν μεταφυσικές απειλές.
• Εμφανίζονται ως δίκτυο προστασίας των πολιτών απέναντι στις δολοπλοκίες των ισχυρών.
• Συχνά χρησιμοποιούν ως «βιτρίνα» οικολογικές οργανώσεις (π.χ. για τη διατήρηση του λύκου) ή ακτιβιστικά κινήματα, προωθώντας αθόρυβα την κοινωνική συνοχή .

Μετά από 25 χρόνια ενασχόλησης και μια μυστική συνάντηση με μέλη αυτής της ομάδας ισχύος, οι πληροφορίες που παραθέτω αποτελούν μόλις το «3%» της συνολικής γνώσης που κατέχω. Σκοπός μου  να αναφερθούν ομάδες- πρόσωπα που δρουν υπέρ της ανθρωπότητας, αλλά και η ανάδειξη της αόρατης δύναμης που διατηρεί την ισορροπία στον σύγχρονο κόσμο, χωρίς να προδίδω τους δεσμούς συνεργασίας με τις δυνάμεις του αποκρυφισμού και της γεωπολιτικής.

Ο Λύκος ως Σύμβολο της Ισχύος τους, αποτελεί μέρος τους έως μέσω  στους Ιπποτικούς Κώδικες  και στη Σύγχρονη Δικτύωση

Ο ασημένιος λύκος για τα μέλη, συμβολίζει την απόλυτη ενότητα και την προστασία των μελών μιας ομάδας, παραπέμποντας απευθείας στους μεσαιωνικούς ιπποτικούς κώδικες τιμής. Αποτελεί τη θωράκιση απέναντι στις «απόκρυφες» και δόλιες επιθέσεις. Στη μεσαιωνική εικονογραφία για εκείνους , ο λύκος ενσάρκωνε την απόλυτη εγρήγορση: χάρη στην ικανότητά του να βλέπει στο σκοτάδι, θεωρούνταν ο προστάτης που δεν κοιμάται ποτέ – μια ιδιότητα που ασπάζονται μέχρι σήμερα τα μέλη αυτής της παγκόσμιας «αδελφότητας». Όπως ο λύκος φυλάει τα περάσματα του δάσους, έτσι και ο ηγέτης οφείλει να προστατεύει τους δικούς του από τους «ψιθύρους» της νύχτας.

Ιστορικές αναφορές όπως  Οι Benandanti ίσως πρέπει να ταυτίσουν!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο κώδικας των «Καλών Περιπατητών» (Benandanti) του 16ου και 17ου αιώνα στη Βόρεια Ιταλία. Επρόκειτο για μια ομάδα που πίστευε ότι οι ψυχές των μελών της εξέρχονταν τη νύχτα, συχνά με τη μορφή ζώων (όπως ο λύκος), για να πολεμήσουν μάγους και να σώσουν τις σοδειές. πράττοντας ορισμένες τακτικές  η απόκρυφες τεχνικές που πράττουν τα μέλη πολεμιστές είναι το βάδισμα!Γιαυτους  δεν θεωρείται απλή σωματική άσκηση, αλλά ένα εργαλείο για την αλλαγή της συνειδητότητας και τη σύνδεση με το περιβάλλον τακτικές τους .Μια απόκρυφη τεχνική που κάνουν  περιλαμβάνει τον σχεδιασμό σιγιλλίων (μαγικών συμβόλων) μέσω της διαδρομής που ακολουθεί κανείς. Ο ασκούμενος οραματίζεται ή σχεδιάζει στον χάρτη ένα σύμβολο και το "ενεργοποιεί" περπατώντας πάνω στις γραμμές του στην πραγματική πόλη ή φύσο.Η το

Βάδισμα σε Λαβύρινθο-Η χρήση λαβυρίνθων (όχι ως γρίφων, αλλά ως μονοπατιών) αποτελεί αρχαία εσωτερική πρακτική. Ο σκοπός είναι η εσωτερική κάθαρση: καθώς προχωράς προς το κέντρο, απελευθερώνεις σκέψεις, και καθώς επιστρέφεις, ενσωματώνεις τη νέα γνώση.  συγκεκριμένες στάσεις χεριών, όπως το κοσμικό mudra (το αριστερό χέρι αγκαλιάζει το δεξί στο ύψος του στήθους), και απαιτεί απόλυτο συγχρονισμό του βήματος με την αναπνοή για την επίτευξη κατάστασης κενού. ξυπόλυτο περπάτημα, όπου ο ασκούμενος επιδιώκει την άμεση επαφή με τη γη για να "αποφορτίσει" την αρνητική ενέργεια και να συντονιστεί με τις δονήσεις του πλανήτη.  κάθε βήμα οραματίζεται ως ένα "φιλί" στη γη, με σκοπό τη θεραπεία της σύνδεσης ανθρώπου-φύσης και την ανάπτυξη βαθιάς ενσυνειδητότητας. Πλήρης επίγνωση της κίνησης του ποδιού (σήκωμα, προώθηση, πάτημα κ.λπ.).Επανάληψη λέξεων-κλειδιών κατά τη διάρκεια του βαδίσματος για τη διατήρηση της μαγικής πρόθεσης.

 

Φυσικά και υπάρχει η σύγχρονη μετεξέλιξη των  ιδεών που θα μπορούσαν να συνδεθούν, σε ένα πολιτικό-κοινωνικό δίκτυο προστασίας στην Ευρώπη αποτελεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προέκταση της παράδοσης.

 

 

Η Αγέλη ως Μοντέλο Επιβίωσης

 

Σε αυτή τη δομή, η ενότητα της ομάδας παραλληλίζεται με την αγέλη. Ο λύκος δεν κυνηγά ποτέ μόνος για προσωπική δόξα, αλλά για την επιβίωση της «οικογένειας».

•  Διατηρούνται παραδόσεις για ομάδες ισχύος που, μέσω απόκρυφων τεχνικών, «μεταμορφώνονταν» σε λύκους για να εξουδετερώσουν μεταφυσικές απειλές που κατέστρεφαν την κοινωνική συνοχή. Άλλο υπονοούμενο που ο αναγνώστης ας φανταστή ότι κρίνει!

Η δημιουργία δικτύων προστασίας για πολίτες που πλήττονται από δολοπλοκίες, συχνά χρησιμοποιεί τον λύκο ως σύμβολο του αδάμαστου πολίτη που αρνείται να υποταχθεί σε έναν διεφθαρμένο άρχοντα.

Κατά μια «διαβολική» σύμπτωση, οργανώσεις όπως η European Alliance for Wolf Conservation και η ιταλική Io non ho paura del lupo προωθούν τη συμβίωση ανθρώπου και φύσης. Ωστόσο, στη θεωρία της εξουσίας, είναι γνωστό ότι περιβαλλοντικά think tanks μπορούν να λειτουργήσουν ως «προπέτασμα» για βαθύτερες κοινωνικές και πολιτικές ζυμώσεις.

Στον σύγχρονο αντιφασιστικό ακτιβισμό, το σύνθημα "Only You Can Prevent Fascism" συνοδεύεται συχνά από τη μορφή του λύκου, συμβολίζοντας την ατομική επαγρύπνηση. Παράλληλα, στην πιο σκοτεινή πλευρά, ομάδες όπως το Abraxas Foundation του Boyd Rice, χρησιμοποιούν τον λύκο ως σύμβολο του Κοινωνικού Δαρβινισμού και της άγριας φύσης του ανθρώπου.

• Στην Ιταλία: Διατηρούνται παραδόσεις για ομάδες ισχύος που, μέσω απόκρυφων τεχνικών, «μεταμορφώνονταν» σε λύκους για να εξουδετερώσουν μεταφυσικές απειλές που κατέστρεφαν την κοινωνική συνοχή.ο αναγνώστης ας θυμηθεί παραδείγματα με της τεχνικές της ομάδας δύναμης που ανέφερα πιο πάνω!
• Στην Ισπανία ίσως τυχαία: Η δημιουργία δικτύων προστασίας για πολίτες που πλήττονται από δολοπλοκίες, συχνά χρησιμοποιεί τον λύκο ως σύμβολο του αδάμαστου πολίτη που αρνείται να υποταχθεί σε έναν διεφθαρμένο άρχοντα.

Σύγχρονη Πραγματικότητα και «Προπετάσματα? »

 

 

 

Ο Λύκος στον Ακτιβισμό και τον Αποκρυφισμό

 

Στον σύγχρονο αντιφασιστικό ακτιβισμό, Κατά μια «διαβολική» σύμπτωση  , το σύνθημα "Only You Can Prevent Fascism" συνοδεύεται συχνά από τη μορφή του λύκου, συμβολίζοντας την ατομική επαγρύπνηση. Παράλληλα, στην πιο σκοτεινή πλευρά, ομάδες όπως το Abraxas Foundation του Boyd Rice, χρησιμοποιούν τον λύκο ως σύμβολο του Κοινωνικού Δαρβινισμού και της άγριας φύσης του ανθρώπου.Το αν δρουν η όχι σε αυτούς τους χώρους ?Ποιος ξέρει!

«Στη Γερμανία, η Αδελφότητα των Ασημένιων Λύκων ταυτίζεται με τους Λύκους του Οντίν, οι οποίοι ενσαρκώνουν την πίστη και την προστασία. Μέλη της Αδελφότητας λέγεται ότι παρεισφρέουν μυστικά σε αποκρυφιστικές ομάδες δράσης, προωθώντας τον συμβολισμό του λύκου ως μέσο επιστροφής στις αρχέγονες "ρίζες" και τη φύση.

Ο μύστης της Αδελφότητας, μέσω απόκρυφων τελετουργικών, "καλεί" το πνεύμα του λύκου για να εξασφαλίσει προστασία κατά τη διάρκεια του αστρικού ταξιδιού ή για να αποκαλύψει κρυμμένες αλήθειες. Στο πλαίσιο αυτό, η μεταμόρφωση σε λύκο δεν θεωρείται κατάρα, αλλά μια προηγμένη μαγική τεχνική. Πιστεύεται ότι τις νύχτες η ψυχή τους απελευθερώνεται από το σώμα με τη μορφή λύκου, ώστε να πολεμήσει δαίμονες και να προστατεύσει τη σοδειά, την ανθρωπότητα και τα παιδιά.

Κατά τις τελετουργίες τους, οι μύστες φορούν δέρματα λύκου η σύμβολα με την μορφή του σε ασημένιο χρώμα, πιστεύοντας ότι μέσω της πράξης , το πνεύμα του ζώου εισέρχεται μέσα τους, καθιστώντας τους ατρόμητους στη μάχη. Παράλληλα, μια βαθιά αλχημιστική τους πεποίθηση τους ορίζει τον "Ασημένιο Λύκο" ως σύμβολο της διαδικασίας καθαρισμού των μετάλλων: αντιπροσωπεύει το αντιμόνιο, το οποίο "καταβροχθίζει" τις ακαθαρσίες του χρυσού. Πρόκειται για το στάδιο της "θυσίας" του άγριου ενστίκτου, προκειμένου να αναδυθεί η καθαρή πνευματική ουσία.»

Η Σημασία του Συμβόλου του Λύκου σε ασημένια μορφή για εκείνους , συμβολίζει την ικανότητα της επιβίωσης και της ανάπτυξης στις πιο σκληρές συνθήκες (χιόνι, πείνα, απομόνωση). Είναι ο «αδάμαστος» που αρνείται την εξημέρωση. Στον εσωτερισμό, αυτό μεταφράζεται ως η εσωτερική δύναμη του ατόμου να παραμένει αυθεντικό, παρά τις κοινωνικές πιέσεις και τον κομφορμισμό.

Σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς, ο λύκος αποτέλεσε το απόλυτο σύμβολο του πολεμιστή και του καθοδηγητή-

• Ρώμη: Η Λύκαινα που θήλασε τον Ρωμύλο και τον Ρέμο συμβολίζει τη δύναμη που γεννά, τρέφει και προστατεύει αυτοκρατορίες.
• Σκανδιναβοί: Οι Ulfhednar ήταν οι επίλεκτοι πολεμιστές του Όντιν που αντλούσαν τη δύναμή τους από το πνεύμα του λύκου, παραμένοντας ατρόμητοι στο πεδίο της μάχης.
• Ινδιάνοι: Για πολλές φυλές (όπως οι Τσερόκι), ο λύκος είναι ο «Ιχνηλάτης». Είναι ο δάσκαλος που δείχνει τον δρόμο και προστατεύει την πνευματική γνώση της φυλής, αντιπροσωπεύοντας τη δύναμη του ενστίκτου και την ικανότητα να «διαβάζει» κανείς τις καταστάσεις πριν αυτές εκδηλωθούν.

Στην προσωπική διαδρομή του μέλους, ο λύκος αντιπροσωπεύει τη δύναμη του ατόμου που χαράζει το δικό του μονοπάτι μακριά από τη μάζα. Είναι το οικουμενικό σύμβολο της ελευθερίας, της αυτονομίας και της απόλυτης αυτάρκειας.

 

Πολιτικά  και Υπαινιγμοί

 

 

Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι: Ο εκλιπών υπερεθνικιστής ηγέτης του LDPR συχνά παρομοίαζε τον εαυτό του με λύκο που επιτίθεται στη Δύση. Με τη ρητορική του, παρουσιαζόταν ως ένας «μοναχικός λύκος» της ρωσικής πολιτικής, που δεν φοβόταν να εκστομίσει την αλήθεια ενάντια στην ελίτ.

Βλαντιμίρ Πούτιν: Ο Ρώσος πρόεδρος εμφανίζεται συχνά με τους «Λύκους της Νύχτας», χρησιμοποιώντας την εικόνα του ζώου για να προβάλει το προφίλ του «alpha male» ηγέτη και προστάτη των ορθόδοξων αξιών, συνδέοντας την πολιτική του με την αγριότητα και την πίστη της αγέλης.

Εμανουέλ Μακρόν: Έχει παρομοιαστεί με λύκο λόγω του τρόπου που κατέλαβε την εξουσία το 2017. Περιγράφεται ως ένας πολιτικός θηρευτής που διέλυσε τα παραδοσιακά κόμματα. Παράλληλα, υπέγραψε το Εθνικό Σχέδιο για τον Λύκο (Plan Loup), προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στην προστασία του είδους και τα αιτήματα των κτηνοτρόφων.

Φρανσουά Μιτεράν: Οι εχθροί του τον αποκαλούσαν «λύκο» λόγω της μυστικοπάθειας και της πολιτικής του σκληρότητας. Χαρακτηρίστηκε από την ικανότητα να «κατασπαράζει» τους εσωκομματικούς του αντιπάλους, δρώντας ως μοναχικός στρατηγός.

Ρόζα Λούξεμπουργκ: Η εμβληματική επαναστάτρια αναφερόταν συχνά στις επιστολές της (Rosa-Luxemburg-Stiftung) στη φύση, βλέποντας στον λύκο μια αθωότητα που το σύστημα καταπνίγει. Για εκείνη, η συμπόνια προς όλα τα όντα ήταν αδιαίρετο κομμάτι του σοσιαλισμού. Δεν λέω τίποτα περισσότερο από σύμπτωσης . ο αναγνώστης ας θεώρηση ότι πρέπει!!!

 

 

Η Αδελφότητα και η Ελλάδα:

 

Τα μέλη της ομάδας ισχύος των «Ασημένιων Λύκων» έχουν αφήσει σαφείς υπαινιγμούς για συγκεκριμένο Ευρωπαίο πολιτικό —ο νοών νοείτω. Η εστίαση στην ενότητα και την προστασία υποδηλώνει μια δομή που επιδιώκει τη διακυβέρνηση μέσα από έναν κώδικα τιμής, ακατάληπτο για το ευρύ κοινό. Η αδελφότητα δρα και στην Ελλάδα· μέσω των «τακτικών της σιωπής», υπήρξε συνεργασία και υποστήριξη σε δράσεις μου στον χώρο του αποκρυφισμού και της κοινωνικής προσφοράς και της ερευνάς του ασυνηθήστου. Οι αποκαλύψεις αυτές αφορούν γεγονότα μιας εικοσαετίας πριν και αποτελούν μόλις το 3% των καταστάσεων που αναφέρω.

 

 

ΥΓ.1-Ο Λύκος ως Σύμβολο Ισχύος: Από τους Ιπποτικούς Κώδικες στη Σύγχρονη Δικτύωση

 

ΥΓ.2-Ülfhednar: Πρόκειται για την αδελφότητα των πολεμιστών που φορούσαν δέρματα λύκου (παρόμοιοι με τους Berserkers που φορούσαν δέρματα αρκούδας). Πίστευαν ότι μέσω της ιεράς μανίας, το πνεύμα του ζώου έμπαινε μέσα τους, καθιστώντας τους ατρόμητους.

 

ΥΓ.-3Η Δυαδικότητα του Φωτός και του Σκότους: Στην ελληνική μυθολογία, ο λύκος συνδέεται με τον Λύκειο Απόλλωνα, το φως και τη λογική, αλλά και με τον Λυκάονα, την άγρια, πρωτόγονη φύση του ανθρώπου Britannica - Apollo.

 

ΥΓ.-4μια αθέατη πλευρά της εξουσίας, όπου ο «κώδικας τιμής» και η σιωπή υπερβαίνουν την τυπική πολιτική. Η σύνδεση αυτή με τον χώρο του αποκρυφισμού και της αναζήτησης δείχνει πως ο λύκος δεν είναι μόνο θηρευτής, αλλά και φύλακας γνώσης.

 

 

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΘΡΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ.

 

Η Μυστηριακή Λατρεία του Μίθρα στον Αρχαίο Πειραιά

Η ιστορία του Πειραιά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις μυστηριακές λατρείες της αρχαιότητας, με εξέχουσα αυτή του Μίθρα, ενός θεού ινδοϊρανικής προέλευσης. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο λιμάνι υποδηλώνουν την ύπαρξη κρυφών τελετουργιών που μετέφεραν έμποροι και στρατιώτες μέσω των θαλάσσιων οδών.

Το Ιερό Σπήλαιο και οι Δοκιμασίες

Οι πιστοί συγκεντρώνονταν στα λεγόμενα Μιθραία, υπόγειες στοές ή σπηλαιώδεις χώρους, όπου υποβάλλονταν σε σκληρές, συχνά τρομακτικές, δοκιμασίες μύησης. Αν και τα πιο γνωστά Μιθραία στην Αττική εντοπίζονται στην Ελευσίνα και την Αθήνα, η στρατηγική θέση του Πειραιά εξηγεί την έντονη παρουσία της λατρείας στην περιοχή.

Αρχαιολογικές Μαρτυρίες

Στις ανασκαφές του Πειραιά έχει βρεθεί ένα σπάνιο περίαπτο (φυλακτό) από πράσινο ιασίτη. Το εύρημα φέρει σύμβολα μιας συγκρητιστικής γνωστικιστικής λατρείας και θεωρείται κατάλοιπο των οπαδών του Μίθρα. Επιπλέον, πρόσφατες ανασκαφές (συμπεριλαμβανομένων των έργων του Μετρό Πειραιά) έφεραν στο φως αντικείμενα καθημερινής χρήσης με ηλιακά σύμβολα, τα οποία ταυτίζονται με τον Μίθρα-Ανίκητο Ήλιο (Sol Invictus).

Ο Μυστικιστικός Χαρακτήρας και οι Τελετουργίες

Ο Μιθραϊσμός ήταν μια αυστηρά ανδροκρατούμενη λατρεία με δομή που βασιζόταν σε πέντε πυλώνες:

1. Ταυροκτονία: Η κεντρική απεικόνιση του Μίθρα να θυσιάζει έναν ταύρο, συμβολίζοντας τη δημιουργία και τη γονιμότητα.
2. Επτά Βαθμοί Μύησης: Μια πνευματική κλίμακα επτά σταδίων (π.χ. Κόραξ, Λέων, Πέρσης, Πατήρ), όπου κάθε βαθμός αντιστοιχούσε σε έναν πλανήτη.
3. Κοινά Γεύματα: Τελετουργικά δείπνα που λάμβαναν χώρα εντός του ιερού, με τους μυημένους να κάθονται σε κτιστούς πάγκους (podia).
4. Υπόγεια Ιερά: Η χρήση σκοτεινών χώρων που προσομοίωναν σπήλαια για την ενίσχυση του μυστικιστικού χαρακτήρα.
5. Ηθικός Κώδικας: Η προώθηση της αδελφοσύνης, της αυτοπειθαρχίας και της πίστης στον όρκο, στοιχεία που κατέστησαν τη λατρεία ιδιαίτερα δημοφιλή στις ρωμαϊκές λεγεώνες.

Στον Πειραιά, επιγραφές που αναφέρουν «θιασώτες» επιβεβαιώνουν ότι ο Μιθραϊσμός συνυπήρχε αρμονικά με άλλες ανατολικές θεότητες, όπως η Κυβέλη και ο Άμμων Δίας, δημιουργώντας ένα μοναδικό πολυπολιτισμικό θρησκευτικό μωσαϊκό.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΝΕΑ ΘΟΥΛΗΣ

 

«Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, στην αρχή της ερευνητικής μου πορείας ήρθα σε επαφή με μια ομάδα ανθρώπων ισχύος, οι οποίοι κινούνταν στο παρασκήνιο της πραγματικότητας και αυτοαποκαλούνταν "Νέα Θούλη".

Η ομάδα αυτή απαρτιζόταν από εξέχουσες προσωπικότητες της κοινωνικής ζωής, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Η δράση τους εκτεινόταν στον χώρο του αποκρύφου και της έρευνας, αλλά και σε καίριους κοινωνικούς και πολιτικούς τομείς. Οι ίδιοι μου παρείχαν πλήθος πληροφοριών σχετικά με τον χώρο του μυστηρίου και της εσωτερικής έρευνας, ενώ σε αυτούς οφείλω και την πληροφόρηση για τα παράξενα συμβάντα στην οικία των Μαυρομιχαλαίων.

Έχω τονίσει επανειλημμένα πως το να εισχωρεί κανείς σε τέτοια πεδία χωρίς "άδεια", είναι σαν να μπαίνει σε διασταυρούμενα πυρά χωρίς να προειδοποιήσει τους σκοπευτές: το αποτέλεσμα είναι να καταλήξεις με "αδέσποτες" στο κεφάλι.

Στο σημείο αυτό, οφείλω να ξεκαθαρίσω κάτι σημαντικό: η Νέα Θούλη δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συσχετίζεται με τη γνωστή γερμανική "Εταιρεία της Θούλης" (Thule-Gesellschaft), την ακροδεξιά, εθνικιστική και αποκρυφιστική οργάνωση που έδρασε στο Μόναχο μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο υπέρ των δυνάμεων του Άξονα.

Η Νέα Θούλη αντλεί το όνομά της από τον μακρινό και άγνωστο τόπο που συνάντησε ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης (περ. 380 π.Χ. – 310 π.Χ.). Ο Πυθέας, ο σπουδαίος αρχαίος Έλληνας εξερευνητής και γεωγράφος, περιέγραψε τις εμπειρίες του στο (χαμένο σήμερα) έργο του "Περί Ωκεανού", αποσπάσματα του οποίου διασώθηκαν από μεταγενέστερους συγγραφείς όπως ο Πολύβιος.

Όπως ο Πυθέας ανακάλυψε εκείνον τον μυθικό τόπο, έτσι και στόχος της "Αδελφότητας της Νέας Θούλης" είναι να μετασχηματίσει την ανθρώπινη πραγματικότητα σε ένα "ιδανικό αύριο", έναν τόπο-πρότυπο που αποκαλούν "Νέα Θούλη". Οι ιεροπραξίες και η φιλοσοφία τους στηρίζονται αμιγώς στα ελληνικά ιδεώδη, ενώ θεωρούν ως "Μέγα Μύστη" τους τον Πυθαγόρα τον Σάμιο (580 π.Χ. – 496 π.Χ.), τον κορυφαίο φιλόσοφο, μαθηματικό και θεωρητικό της μουσικής.

Επιπλέον, η Νέα Θούλη έχει αναπτύξει έντονη πολιτική δραστηριότητα, επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για

Επιπλέον, η Νέα Θούλη έχει αναπτύξει έντονη πολιτική δραστηριότητα, καθώς ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την επιστήμη, το απόκρυφο, τη φιλοσοφία και την ιστορία, και δρα ενεργά σε όλους αυτούς τους χώρους.

Τα μέλη της θεωρούν το νησί της Σάμου –την πατρίδα του Μεγάλου Μύστη τους, του Πυθαγόρα– ως τη δική τους «Νέα Ιερουσαλήμ». Υποστηρίζουν ότι κατέχουν γνώσεις τόσο από την τελευταία σχολή του Πυθαγόρα στην Ιταλία όσο και από τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, η οποία, κατά τους ισχυρισμούς τους, δεν χάθηκε, ούτε έπεσε σε λάθος χέρια.

Στην ιεραρχία της γνώσης τους, θεωρούν την φιλοσοφία ανώτερη από τον μυστικισμό και την ιεροτελεστία, παρόλο που κατέχουν και τη σχετική απόκρυφη γνώση.

Ισχυρίζονται ότι στο παρελθόν έδρασαν υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και της διαρκούς διάδοσης των αρχαίων ελληνικών γνώσεων, της φιλοσοφίας και της επιστήμης διεθνώς. Με αποκρυφιστικό τρόπο, έχουν δράσει ενάντια σε καταστάσεις που στρέφονται κατά του Ελληνισμού και της ανθρωπότητας. Είναι ένθερμοι υπερασπιστές του δυτικού πολιτισμού, τον οποίο θεωρούν αναπόσπαστο πεδίο του ελληνικού πνεύματος.

Ο λόγος που γράφεται αυτό το κείμενο είναι η εκπλήρωση εντολής του ανθρώπου που συνεργάστηκε μαζί μου. Η εντολή ήταν να αναφερθεί η ύπαρξη αυτής της αδελφότητας δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, κάτι που πράττω με αυτό το κείμενο.»

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

 

 

 

 

 Στόχος: Η μετατροπή της πραγματικότητας σε μια «Νέα Θούλη», έναν τόπο δηλαδή που δεν είναι πλέον γεωγραφικός (όπως αυτός που ανακάλυψε ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης), αλλά μια νέα κατάσταση συνείδησης και κοινωνικής οργάνωσης.

 

ΝΑΙΤΕΣ Η ΚΡΥΦΗ ΓΡΑΜΜΗ ΚΑΙ Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ

 

 

 

 

 Η Κρυφή Γραμμή: Από τους Ναΐτες στον Τεκτονισμό ​Η σύνδεση μεταξύ των Ναϊτών Ιπποτών και της Ελευθεροτεκτονικής (Μασονίας) αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά και συζητημένα θέματα στον χώρο του εσωτερισμού. Ενώ ιστορικά στοιχεία για μια άμεση, αδιάκοπη διαδοχή παραμένουν αμφιλεγόμενα, η συμβολική, τελετουργική και φιλοσοφική κληρονομιά που άφησαν οι Ναΐτες είναι αναμφισβήτητη, διαμορφώνοντας τον πυρήνα πολλών Μασονικών βαθμών, ειδικά των ανώτερων. ​1. Η Διάλυση και η Φυγή ​Όταν ο βασιλιάς Φίλιππος Δ' της Γαλλίας και ο Πάπας Κλήμης Ε' διέταξαν τη σύλληψη των Ναϊτών το 1307, το Τάγμα δεν εξαφανίστηκε εν μία νυκτί. Η στρατηγική του φυγή ήταν οργανωμένη και κατευθύνθηκε σε χώρες που είτε δεν είχαν υποταχθεί στην παπική εξουσία είτε χρειάζονταν τη στρατιωτική δύναμη των Ιπποτών. ​Α. Η Σκωτία: Το Καταφύγιο του Βορρά ​Η Σκωτία, υπό τον Ροβέρτο Μπρους, ήταν τότε υπό Παπικό αποκλεισμό. Ο Μπρους χρειαζόταν έμπειρους πολεμιστές. Η επικρατούσα θεωρία υποστηρίζει ότι πολλοί Γάλλοι Ναΐτες κατέφυγαν στη Σκωτία, φέρνοντας μαζί τους τους θησαυρούς, τα αρχεία και, κυρίως, την μυστική τους γνώση. ​Bannockburn (1314): Λέγεται ότι μια ομάδα Ναϊτών Ιπποτών έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νίκη του Μπρους εναντίον των Άγγλων, εξασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση της ύπαρξής τους υπό άλλη μορφή. ​Οι Λατόμοι (Operative Masons): Στη Σκωτία, οι Ναΐτες βρήκαν έδαφος να ενσωματωθούν στις Συντεχνίες των Λατόμων (Operative Masons) που έχτιζαν τους μεγάλους καθεδρικούς ναούς. Η μετάδοση της εσωτερικής γνώσης συνέβη εκεί, μετατρέποντας τις πρακτικές συντεχνίες σε Ελευθεροτεκτονικές Στοές (Speculative Masonry) που ασχολούνταν με τον συμβολισμό και τη φιλοσοφία. ​Β. Πορτογαλία: Το Τάγμα του Χριστού ​Στην Πορτογαλία, το Τάγμα των Ναϊτών απλώς μετονομάστηκε σε Τάγμα του Χριστού (Order of Christ). Αυτό έγινε με τη συναίνεση του Πορτογάλου βασιλιά, ο οποίος εκτίμησε τον πλούτο και τη στρατιωτική τους δύναμη. ​Εξερευνήσεις: Το Τάγμα του Χριστού, με τον χαρακτηριστικό Κόκκινο Σταυρό στα πανιά τους (ο ίδιος σταυρός που είχαν οι Ναΐτες), χρηματοδότησε τις μεγάλες πορτογαλικές εξερευνήσεις, συμπεριλαμβανομένου του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου. Ο στόχος τους ήταν η εξερεύνηση, αλλά και η διατήρηση της επιρροής τους μακριά από τη Ρώμη και τη Γαλλία. ​2. Η Μετάβαση: Οι Τρεις Πυλώνες της Σύνδεσης ​Η σύνδεση δεν είναι μια απλή διαδοχή, αλλά μια βαθιά τελετουργική και συμβολική συγγένεια, που βασίζεται σε τρεις κεντρικούς πυλώνες: ​Α. Ο Συμβολισμός του Ναού ​Ο πυρήνας τόσο των Ναϊτών όσο και του Τεκτονισμού είναι η αρχιτεκτονική και η πνευματική αναζήτηση του Ναού του Σολομώντα. ​Ναΐτες: Διεκδίκησαν την ονομασία τους από τον Ναό και φέρεται να έσκαψαν στα ερείπιά του, αναζητώντας την Χαμένη Γνώση ή τον Χαμένο Θησαυρό. ​Τεκτονισμός: Η Τρίτη Βαθμίδα (του Διδασκάλου Μασόνου) περιστρέφεται γύρω από την οικοδόμηση, την καταστροφή και την συμβολική ανοικοδόμηση του Ναού του Σολομώντα, καθώς και την αναζήτηση της Χαμένης Λέξης (της Αρχιτέκτονος Γνώσης). ​Το Δάπεδο με τα Τετράγωνα: Το ασπρόμαυρο δάπεδο στις Μασονικές Στοές συμβολίζει τη δυαδικότητα (φως-σκότος) που οι Ναΐτες αναζητούσαν να ελέγξουν, όπως φαίνεται και στον μύθο του Baphomet. ​Β. Η Διδασκαλία του Hiram Abiff ​Η κεντρική αφήγηση της Τεκτονικής μυσταγωγίας αφορά τη δολοφονία του Hiram Abiff (Χιράμ Αμπίφ), του αρχιτέκτονα του Ναού του Σολομώντα. Η τελετουργία του θανάτου και της αναζήτησης του Χιράμ από τους συναδέλφους του έχει ισχυρές αντιστοιχίες με τη μυστική εκδίκηση που ορκίστηκαν οι Ναΐτες μετά την εκτέλεση του Μεγάλου τους Διδασκάλου. ​Jacques de Molay: Η θυσία του τελευταίου Μεγάλου Διδασκάλου των Ναϊτών, Jacques de Molay, που κάηκε στην πυρά το 1314, θεωρείται από πολλούς ως το πνευματικό αντίστοιχο του Χιράμ Αμπίφ. Ο Μολέι πέθανε με έναν κατάρα στο στόμα του, καλώντας τον Βασιλιά και τον Πάπα ενώπιον του θείου κριτηρίου. Αυτό το μαρτύριο για την υπεράσπιση της πίστης (ή της γνώσης) ενέπνευσε μια μυστική παράδοση εκδίκησης και ανάστασης του Τάγματος. ​Γ. Οι Τελετουργικές Ενδυμασίες και Βαθμοί ​Η πιο απτή σύνδεση βρίσκεται στους Ανώτερους Μασονικούς Βαθμούς του Ελληνικού Τύπου (όπως ο Σκωτικός Τύπος και ο Τύπος της Υόρκης). ​Ο Βαθμός του Ιππότη Ναΐτη: Στον Τύπο της Υόρκης (York Rite), υπάρχει ένας διακριτός και πολύτιμος βαθμός, ο Ιππότης του Ναού (Knight Templar). Αυτός ο βαθμός απαιτεί από τον υποψήφιο να είναι Χριστιανός και είναι ο μόνος βαθμός εντός της Μασονίας που είναι ρητά χριστιανικός. Οι τελετές του περιλαμβάνουν την ανάκληση της φιλοσοφίας και των όρκων των μεσαιωνικών Ναϊτών, και οι ενδυμασίες τους περιλαμβάνουν λευκές χλαμύδες και κόκκινους σταυρούς. ​Σκωτικός Τύπος: Αν και δεν είναι τόσο άμεσος, ο 18ος βαθμός (Ιππότης του Ροδόσταυρου) και ο 30ος βαθμός (Ιππότης Kadosh) ενσωματώνουν θέματα και σύμβολα (όπως η εκδίκηση για τη δολοφονία του διδασκάλου, η εστίαση στη Γνώση και η αναζήτηση του Φωτός) που συνδέονται στενά με την Ναΐτικη παράδοση. ​3. Η Εσωτερική Κληρονομιά: Φρουροί της Γνώσης ​Πέρα από τα τελετουργικά, η βαθύτερη σύνδεση είναι η μεταφορά μιας Εσωτερικής Παράδοσης ή Γνώσης

 

ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΜΑΔΑ ΤΕΚΤΟΝΩΝ ΝΑΙΤΩΝ 

ΚΑΡΜΑΝΙΟΛΟΙ Η ΦΑΤΡΙΑ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΑΜΟΥ

 

Οι "Καρμανιόλοι" ήταν μια λαϊκή επαναστατική παράταξη ή φατρία στη Σάμο, που έδρασε λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Αντιπαρατέθηκαν με τους "Καλικαντζάρους", μια άλλη φατρία που αποτελούνταν από προεστούς και είχε συμμαχήσει με την τουρκική εξουσία. Το 1806 κατόρθωσαν οι Καρμανιόλοι και πήραν τις θέσεις των Καλικάντζαρων, οι οποίοι έστειλαν επιτροπή στην Κωνσταντινούπολη, ζητώντας την έκδοση σουλτανικού διατάγματος επανελέγχου των λογαριασμών. Εκεί συνάντησαν τον Λυκούργο Λογοθέτη, ο οποίος με ενέργειές του, διαβήματα και με καταβολή 72000 γροσιών, κατόρθωσε να εκδοθεί το φιρμάνι για τον επανέλεγχο των λογαριασμών και την εξέταση της κατάστασης στη Σάμο. Το όνομα «Καρμανιόλοι», ήταν ήδη σε χρήση στα Επτάνησα. Σύμφωνα με τις πηγές, αυτό που έδωσε το όνομα «Καρμανιόλοι» στη ριζοσπαστική αυτή ο ομάδα, ήταν «ο χορός της καρμανιόλας», τον οποίο χόρευαν και οι εξεγερμένοι Γάλλοι. Ο χορός της καρμανιόλας είναι ένας λαϊκός χορός που σχετίζεται με την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. Ήταν δημοφιλής τόσο στην Ιταλία όσο και στη Γαλλία, και χορευόταν με το ομώνυμο τραγούδι Καρμανιόλα. Το τραγούδι και ο χορός έγιναν σύμβολο της επανάστασης και της αλλαγής, και συνδέθηκαν με τους Ιακωβίνους, οι οποίοι ήταν μια ριζοσπαστική πολιτική ομάδα εκείνης της περιόδου. Επί Ροβεσπιέρου, έγινε ο χορός που συνόδευε αποκεφαλισμούς αστών, δικαστών και αντεπαναστατών γενικότερα. Εξαιτίας αυτού, η Καρμανιόλα απετέλεσε τη δημώδη ονομασία της λαιμητόμου. Ο χορός είναι καθαρά τελετουργικός και συνδέεται με την επανάσταση των ατόμων και όπως λέει ο γραφών, δεν υπάρχει επανάσταση δίχως χορό! Κάποιοι Σαμιώτες ναυτικοί, συνεπαρμένοι από την ιδέα της επανάστασης, τον δίδαξαν στη φτωχολογιά του νησιού και από τότε έγινε σύμβολο της ρήξης των περισσότερων κατοίκων του νησιού με τους παραδοσιακούς. Στη Σάμο, η αντίδραση ενάντια στο κατεστημένο των προεστών, εκφράστηκε καθαρά με την προσπάθεια ανατροπής τους από την εξουσία. Προσπάθεια που πέτυχε δυο φορές, την πρώτη προς το τέλος της Τουρκοκρατίας και τη δεύτερη κατά την επανάσταση του 1821. Οι περισσότεροι μάλλον συμπαθούσαν τους Καρμανιόλους και εμφανίζουν την ίδια νοοτροπία μ’ αυτούς σχετικά με την ανάπτυξη των γραμμάτων. Η κάθοδος του Γ. λογοθέτη στη Σάμο ανέτρεψε τις εύθραυστες ισορροπίες, ενισχύοντας τις καταπιεσμένες δυνάμεις. Τώρα πια, το σύστημα των «Παλαιών Προεστών» και οι Οθωμανοί συνεργάτες τους (Βοεβόδας, Καδής, Σούμπασης) αντιμετώπιζαν άμεσο κίνδυνο οριστικής ανατροπής, διώξεων και χρηματικών κυρώσεων. Οι Καρμανιόλοι έφεραν περικεφαλαία, από δέρμα και σίδηρο, με σταυρό, και τα αρχικά ΗΕΗΘ (ή ελευθερία ή θάνατος). Οι ηγέτες των Καρμανιόλων, πέρα από τον αρχηγό Λυκούργο Λογοθέτη, είναι έμποροι και καραβοκύρηδες μικρής εμβέλειας που μένουν μόνιμα στο νησί και αναδεικνύονται μέσα από τη σκληρή αντιπαράθεση με τους παλαιούς προεστούς. Οι πιο χαρακτηριστικές προσωπικότητες αξιωματικών είναι: Ο καπετάν Σταμάτης Γεωργιάδης, γαμπρός του Λογοθέτη, ο Μανώλης Μελαχροινός και ο Μανώλης Αγγελινίδης που τον αντικατέστησε μετά τον θάνατό του, ο Κωνσταντής Κονταξής, και ο φιλικός Κωνσταντής Λαχανάς απ’ το Άνω Βαθύ, καπετάνιος στο ιδιόκτητο του σκάφος του «Πυθαγόρας». Ο αρχηγός τους, Λυκούργος Λογοθέτης, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Θεσσαλό Αριστείδη Παππά, τον Ιούνιο του 1819, και έλαβε το όνομα Λυκούργος ως μυημένος πλέον (από το όνομα του αρχαίου Σπαρτιάτη νομοθέτη), το οποίο έκτοτε θα κρατήσει έως το τέλος της ζωής του. Ορίστηκε από τον απόστολο Δημήτριο Θέμελη ως «τοποτηρητής της Αυτού Εκλαμπρότητος» [ήτοι, του Αλέξανδρου Υψηλάντη, Αόρατης Αρχής της Φιλικής Εταιρείας] στη Σάμο. Είναι σημαντικό να πούμε ότι, όλοι οι Σαμιώτες συνδρομητές σε νεοεκδιδόμενα βιβλία, από το 1814 που ανιχνεύονται σε καταλόγους εκδοτών, ανήκουν στο περιβάλλον των Καρμανιόλων ή στην Εκκλησία. Κανένας τους δεν προέρχεται από την παράταξη των «παλαιών προεστών». Κοινώς, πρόκειται για μία αντιπαράθεση των ελεύθερων ανθρώπων της γνώσης με τους παγιωμένους, που ήθελαν τον κόσμο μη γνώστη και αγράμματο. Ο Λυκούργος Λογοθέτης, είχε γνωρίσει καλά τις ιδέες του Ρήγα, καθώς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από το περιβάλλον του Αλέξανδρου Υψηλάντη, στο οποίο και ο μεγάλος Έλληνας είχε βρει προστασία. Η γνωριμία του Λογοθέτη με τα κείμενα του Ρήγα φαίνεται εξάλλου και από τα κείμενα των τοπικών πολιτευμάτων της Σάμου, των οποίων υπήρξε ο κυριότερος συντάκτης. Ο Ιωάννης Λεκάτης ήταν άλλη μια ηγετική φυσιογνωμία των Καρμανιόλων, τυπώνει διάφορα βιβλία, ανάμεσα στα άλλα -σε μετάφραση μιας γυναίκας, της Φωτεινής Σπάθη - την τραγωδία του Βολταίρου, «ο Φανατισμός ή ο προφήτης Μωάμεθ». Ο Λεκάτης έχει αφήσει πίσω του ένα σημαντικό γραπτό, από το οποίο φαίνεται συνεπής αποδέκτης της «νεωτερικής» παιδείας και προσπαθεί να εντοπίσει ποιες λαθεμένες νοοτροπίες τους οδηγούν στη στασιμότητα. Ακόμα ένα δείγμα ότι ήθελαν να φέρουν νέα γνώση! Κανείς, πιστεύει ο Λεκάτης, δεν μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι απόγονος των αρχαίων Ελλήνων, επειδή συμπτωματικά κατοικεί στον ίδιο γεωγραφικό χώρο μ’ αυτούς. Πρέπει να το αποδείξει με τη συμπεριφορά και τον πολιτισμό του. Μια άλλη σημαντική φυσιογνωμία των Καρμανιόλων ήταν ο ποιητής Γεώργιος Κλεάνθης, ο οποίος στην τελευταία φάση του αγώνα της ανεξαρτησίας, θα αναδειχθεί σε ηγετικό παράγοντα του νησιού. Στα ποιήματα του, ανιχνεύονται άμεσες επιδράσεις από τον Αδ. Κοραή. Οι Οθωμανοί αξιωματούχοι, αν και αρχικά κινήθηκαν εναντίον του κινήματος, αποτραβήχτηκαν γρήγορα. Κατανόησαν μάλλον ότι σκοπός του κινήματος δεν ήταν η ανατροπή της επικυριαρχίας τους, αλλά η αλλαγή των εσωτερικών συσχετισμών του «κοινού». Το τίμημα που καταβλήθηκε από τους Καρμανιόλους ήταν η φυλάκιση και εξορία του ηγέτη τους Λυκούργου Λογοθέτη με χαλκευμένες κατηγορίες και η κατατρομοκράτηση του πληθυσμού από τουρκικά στίφη, πριν ακόμα αποφασίσει ο Οθωμανικός παράγοντας να απεμπλακεί από την εσωτερική διένεξη. Από το 1812 μέχρι και το 1821 την εξουσία ξαναπαίρνουν οι «παλαιοί προεστοί», αν και εντείνουν την εκμετάλλευση των μικροκαλλιεργητών, το υπόδειγμα εναλλακτικής διακυβέρνησης έχει καθιερωθεί. Με την έκρηξη της επανάστασης θα παραγκωνιστούν πλήρως. Οι Καρμανιόλοι κυρίαρχοι πλέον στο νησί θα προτιμήσουν μια «χαλαρή σχέση» με την κεντρική διοίκηση του αγώνα και θα αντιταχθούν στην επέκταση των εθνικών συνταγμάτων στο νησί. Είδαν μάλλον με δυσπιστία τα κεντρικά σχήματα διοίκησης, με την κυρίαρχη παρουσία σ’ αυτά των ομάδων εξουσίας της Οθωμανικής περιόδου (κοτζαμπάσηδες) Μετά την καταστροφή της Χίου, για την οποία οι ένθερμοι Σαμιώτες επαναστάτες και ο ηγέτης τους θα θεωρηθούν υπεύθυνοι, θα υπάρξει μια σύντομη περίοδος επανόδου των παλαιών δημογερόντων που καλύπτονταν πίσω από τους απεσταλμένους της Κεντρικής διοίκησης. Γρήγορα η αντίδραση του πληθυσμού ανατρέπει αυτή την εξέλιξη. Οι Καρμανιόλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα κρατήσουν την εξουσία μέχρι το 1834, όταν επιβλήθηκε με την απειλή σφαγής το καθεστώς της ημιαυτόνομης- υποτελούς στην «Υψηλή Πύλη», «Ηγεμονίας της Σάμου» και οι περισσότεροι από αυτούς αυτοεξορίστηκαν στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Από τις ιδέες τους ξεχωρίζει η ιδέα ότι η δύναμη που αντλούν από τη μεταξύ τους επικοινωνία και ένωση με στόχο το κοινό συμφέρον, είναι μια δύναμη ικανή να αλλάξει τη ζωή τους. Το παραδοσιακό αυτοδιοικητικό σύστημα της Τουρκοκρατίας ενσωματώθηκε σε γενικές γραμμές και στον «Στρατοπολιτικό Διοργανισμό», το συνταγματικό κείμενο της επαναστατικής περιόδου 1821. Όπως επικυρώνεται και επισημοποιείται συντακτικά το γραπτό ιδιωτικό δίκαιο που ίσχυσε καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, δηλαδή οι κωδικοποιήσεις του βυζαντινού δικαίου, δηλαδή η «Εξάβιβλος». Η λογική της εισαγωγής του Βυζαντινού δικαίου υπάρχει διότι αναζητείται η συνέχεια του δικαίου και η εξοικείωση των πολιτών μ’ αυτό. Η ομάδα των Καρμανιόλων χρησιμοποίησε τα παραδοσιακά γνώριμα σχήματα για να αλλάξει τη νοοτροπία υποταγής του πληθυσμού και να πετύχει την ενεργοποίησή του για την προάσπιση των μόλις αποκτημένων κοινωνικών ή εθνικών ελευθεριών. Οι Καρμανιόλοι μπορεί να αποδέχτηκαν και να ενσωμάτωσαν στη διοίκηση τους το παραδοσιακό κοινοτικό σύστημα, δεν αποδέχτηκαν όμως με κανένα τρόπο, τη νοοτροπία της διοίκησης των παραδοσιακών δημογερόντων, αλλά ούτε τα αποτελέσματα που είχε αυτή για τη ζωή του πληθυσμού. Με την επικράτηση της επανάστασης του 1821 οι αγρότες ξανά πήραν πίσω τα κτήματα που είχαν απολέσει προς όφελος των πιστωτών τους.





ΥΓ-Μην μου πείτε ότι ο κόκκινος σταυρός, και το λευκό, δεν σας φέρνουν στο νου, τα σύμβολα των Ναϊτών! Αλώστε πριν από τους Καρμανίολους είχα πέραση, οι σταυροφόροι από το νησί. Επίσης το κίνημα ξεκίνησε από την Γαλλία όπως και οι Νάιτες.



ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ