Υπάρχουν πολλών ειδών άνθρωποι. Αυτοί που κυνηγούν τη φήμη —αλλά, διάβολε, η φήμη έχει ένα κακό ακόλουθο: τον όχλο! Εκτός αν είστε από εκείνους τους τύπους που ζείτε για να σας χειροκροτούν την κάθε άποψη. Το έχω πει: απολαμβάνω πάντα τις αντιρρήσεις του όχλου, γιατί τουλάχιστον αυτές σε βάζουν σε κίνηση.
Υπάρχουν και εκείνοι που ό,τι κάνουν, το κάνουν για εκείνα τα τραπεζογραμμάτια που όλοι κυνηγούν —χρήμα το λένε. Κι εγώ, αλήθεια, αναρωτιέμαι: γεννηθήκαμε σε τούτο το σύμπαν με σκοπό να κυνηγάμε χαρτιά; Διάβολε, και πάλι! Εκείνοι που με έσπειραν ή με έφεραν στον κόσμο, δεν αποφάσισαν εκείνη τη στιγμή αγκαλιάζοντας χαρτάκια, αλλά αγκαλιάστηκαν οι ίδιοι.
Τι άνθρωπος είμαι εγώ; Α, είμαι από εκείνους τους παράξενους τύπους που ψάχνουν και ερευνούν για νέες λύσεις, νέους χώρους και ιδέες. Βλέπετε, είμαι από τους ανθρώπους που, πρώτον, σιχαίνονται τα λουριά που ανέφερα πιο πάνω, όσο αόρατα κι αν είναι. Ο σκύλος μου με το λουρί του θαρρώ πως έχει περισσότερη ελευθερία από αυτά τα λουριά.
Είμαι, λοιπόν, εγώ και κάποιοι όμοιοί μου, από εκείνους τους τύπους που πιστεύουν ότι ο συσχετισμός της λέξης «άνθρωπος» με το «βλέπε άνω» (το να κοιτάζει κάποιος προς τα πάνω) βασίζεται σε μια δημοφιλή φιλοσοφική ετυμολογία. Σύμφωνα με αυτήν, η λέξη αναλύεται από τα συνθετικά άνω + θρεῖν (ή ἀθρεῖν, που σημαίνει παρατηρώ, κοιτώ) + ὦψ (η όψη, το μάτι), δηλώνοντας το ον του οποίου η όψη και το βλέμμα είναι στραμμένα προς τα ψηλά.
Όλοι εσείς που ψάχνετε την πρωτοπορία στα χαρτάκια και στη φήμη του όχλου, απλώς κοιτάτε «χάμω» και όχι «άνω». Ελευθερία στη βούληση, κύριοι! Μπορείτε να κάνετε τους «χαμουτζήδες». Δεν γράφω για να πείσω, αλλά για το προσωπικό μου, μεγάλο παιχνίδι. Γιατί στα παλιά μου τα παπούτσια οι απόψεις του όχλου! Ίσως γράφω και για όμοιους, μοναχικούς λύκους.
ΥΓ.Αρνούμαι τους περιορισμούς. Προτιμώ την αβεβαιότητα της ελευθερίας από την ασφάλεια μιας «δεμένης» και προβλέψιμης ζωής.
ΥΓ. Η γνώμη του όχλου δεν τρομάζει· αντίθετα, οι αντιρρήσεις τροφοδοτούν και βάζουν σε κίνηση. Το παιχνίδι της ζωής το παίζω με τους δικούς μου όρους.
ΥΓ. ο εξερευνητής που ψάχνει νέες λύσεις, νέους χώρους και ιδέες. Δεν τον ενδιαφέρει να πείσει τους πολλούς, αλλά να ικανοποιήση την προσωπική ανάγκη για εξέλιξη.
Η φύση του «Μοναχικού Λύκου»
- Γράφουν και δημιουργούν για το προσωπικό τους μεγάλο παιχνίδι και όχι για το χειροκρότημα.
- Βρίσκουν βαθιά σύνδεση μόνο με όμοιους «μονόλυκους», ανθρώπους δηλαδή που μοιράζονται την ίδια ανάγκη για πνευματική ελευθερία.
- Επιλέγουν να κοιτάζουν το «άνω» (το υψηλό, το ιδεατό, το άπειρο) αντί για το «χάμω» (τα υλικά αγαθά, τη φτηνή αναγνώριση).
Το να ζει κανείς έτσι απαιτεί θάρρος, γιατί η ελευθερία της βούλησης συχνά συνεπάγεται μοναξιά. Όμως, είναι μια μοναξιά γεμάτη νόημα και δημιουργία.
ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου