«Ο βυζαντινός ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στον Γέρακα, ο οποίος βρίσκεται στη συμβολή των οδών Μιαούλη και Αγίου Ιωάννη Θεολόγου, αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό μνημείο της περιοχής. Αρχιτεκτονικά, ανήκει στον τύπο του συνεπτυγμένου σταυροειδούς εγγεγραμμένου ναού με τρούλο. Ο τρούλος, ο οποίος κατέρρευσε το 1917, εδραζόταν σε τέσσερις τετράγωνους πεσσούς (όγκους τοιχοποιίας).
Ιστορικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι ο ναός ήταν αρχικά αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο ή στην Αγία Τριάδα, ενώ ο νάρθηκας και ο εξωνάρθηκας προστέθηκαν μεταγενέστερα, κατά τον 16ο ή 17ο αιώνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εντοίχιση αρχιτεκτονικών μελών (επιστυλίων) που προέρχονται από το αρχαίο ιερό της Παλληνίδος Αθηνάς, αναδεικνύοντας τη διαχρονική ιερότητα του χώρου.
Σήμερα, ο βυζαντινός ναός σώζεται ως ερείπιο. Σε άμεση γειτνίαση έχει ανεγερθεί ο νεότερος, μεγάλων διαστάσεων, Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Σταυρού - Γέρακα, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 1999 για την εξυπηρέτηση των λατρευτικών αναγκών της ενορίας.»
Η σύνδεση της ευρύτερης περιοχής του Γέρακα και της Παλλήνης με τα ιπποτικά τάγματα, αν και δεν είναι πάντα ευρέως γνωστή, εστιάζεται κυρίως στην περίοδο της Φραγκοκρατίας (μετά την Δ' Σταυροφορία το 1204) και σχετίζεται με την παρουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και των Ναϊτών.Το τάγμα αυτό είχε σημαντική παρουσία στην Αττική και τα Μεσόγεια. Πολλοί ερευνητές συνδέουν την ονομασία του ναού (Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος) με την πιθανή παρουσία ή προστασία των Ιωαννιτών, οι οποίοι συνήθιζαν να κατέχουν εκτάσεις γης και να ιδρύουν ναούς ή νοσοκομεία σε στρατηγικά σημεία.Υπάρχουν ιστορικές αναφορές και τοπικές παραδόσεις που θέλουν τους Ναΐτες να κατέχουν φέουδα στην περιοχή των Μεσογείων κατά τον 13ο αιώνα. Μετά τη διάλυση του τάγματος το 1312, οι περισσότερες κτήσεις τους στην Αττική πέρασαν στους Ιωαννίτες.Παρόλο που το ιερό της Αθηνάς είναι αρχαίο, η επαναχρησιμοποίηση των μελών του στον βυζαντινό ναό δείχνει ότι ο χώρος παρέμεινε κεντρικός καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα, περιόδου κατά την οποία τα ιπποτικά τάγματα έλεγχαν.
ΥΓ. Πρόκειται πράγματι για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα «κρυμμένα» μνημεία της Αττικής. Η χρήση ρχιτεκτονικών μελών από το Ιερό της Παλληνίδος Αθηνάς (όπως τα επιστύλια που αναφέρατε) είναι ένα κλασικό παράδειγμα της συνέχειας της ιστορίας στην περιοχή, όπου το αρχαίο υλικό επαναχρησιμοποιήθηκε για τη δόμηση χριστιανικών ναών.
ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2006