Το Κρυμμένο Πέρασμα στη Χαραυγή: Όταν η Διαίσθηση Καθοδηγεί την Έρευνα
Ορισμένες
φορές, η πραγματικότητα μας οδηγεί σε μέρη που βρίσκονται δίπλα μας,
αλλά προσπερνάμε χωρίς να τους δίνουμε σημασία. Χρειάζεται να χτυπήσει
το κατάλληλο «εσωτερικό καμπανάκι» για να αντιληφθούμε τη μορφοδιάταξη
του χώρου, τη σημασία της ή την ύπαρξη ενός σημείου που αξίζει να
ερευνηθεί.
Η
υπόγεια στοά των φωτογραφιών εντοπίστηκε με τρόπο σχεδόν «μαγικό».
Βρισκόμασταν οδικώς στην περιοχή της Χαραυγής στο Κερατσίνι. Την ώρα που
περνούσαμε έξω από μια μάντρα με παλιοσίδερα, ένιωσα ξαφνικά την ανάγκη
να σταματήσω και να ερευνήσω κάτι που μέχρι τότε αγνοούσα. Λειτούργησε
ένας μηχανισμός «σκανδάλης» που πυροδότησε μέσα μου την εντολή για
εξερεύνηση.
Ήταν
νύχτα, αλλά έχοντας πάντα μαζί μου τον απαραίτητο εξοπλισμό, έβγαλα τον
φακό και φώτισα πάνω από τον τσιμεντένιο φράχτη της μάντρας. Το φως
έπεσε πάνω σε ένα άνοιγμα στον βράχο που έμοιαζε με τεχνητή στοά,
παρόμοια με εκείνες του Αδριάνειου Υδραγωγείου.
Το
επόμενο πρωί επισκέφθηκα τον χώρο, μίλησα με τον ιδιοκτήτη της μάντρας
και ζήτησα την άδεια να μπω μέσα. Εκείνος, έκπληκτος, μου εξομολογήθηκε
ότι δεν γνώριζε καν την ύπαρξή της, αλλά μου επέτρεψε την έρευνα. Το
βάθος της στοάς έφτανε τα δέκα μέτρα· από εκεί και πέρα, κάποιοι την
είχαν σφραγίσει με τσιμέντο για άγνωστο λόγο.
Αυτό
που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ο εσωτερικός της χώρος: είχε
μετατραπεί σε φωλιά για περίπου εκατό μικρά γατάκια, χωρίς πουθενά να
φαίνονται οι γονείς τους. Καθώς έφτασα στη μέση της διαδρομής,
τουλάχιστον είκοσι από αυτούς τους «μαλλιαρούς φρουρούς» με πλησίασαν
αναπάντεχα και άρχισαν να τρίβονται πάνω μου.
Το
παράξενο της ιστορίας δεν ήταν μόνο η άγνοια του ιδιοκτήτη —που
αποδεικνύει ότι το σφράγισμα έγινε από άλλους στο παρελθόν— αλλά ο
τρόπος που ανακαλύφθηκε το σημείο: ακολουθώντας εκείνα τα εσωτερικά
σήματα που ενεργοποιούν τη διαίσθησή μας.
ΥΓ.. Το γεγονός ότι η στοά ήταν αχαρτογράφητη και μη καταγεγραμμένη, την μετατρέπει από ένα απλό εύρημα σε μια πραγματική «γκρίζα ζώνη» της τοπικής ιστορίας.
ΥΓ.«Φυσικά,
στην περιοχή έχουμε δράση, ανακαλύψεις και άλλες υπόγειες στοές και
διαδρομές. Όμως το έχω πει: δημοσιοποιώ μόνο το 5% των δράσεών μου...»
ΥΓ.Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς η διαίσθηση
λειτουργεί συχνά ως ένας εσωτερικός «ανιχνευτής» που μας αποσυνδέει από
την αυτόματη καθημερινότητα και μας στρέφει στην ουσία του χώρου γύρω
μας. Η ιστορία σας στη Χαραυγή θυμίζει έντονα την έννοια της ψυχογεωγραφίας:
τη στιγμή που το αστικό τοπίο παύει να είναι απλώς ένα σκηνικό και
αρχίζει να «συνομιλεί» μαζί μας μέσω ανεξήγητων παρορμήσεων.
ΥΓ.
Η παρουσία τόσων μικρών γατιών χωρίς γονείς δίνει στην εμπειρία μια
σχεδόν μεταφυσική χροιά. Στην παράδοση πολλών πολιτισμών, τα ζώα
θεωρούνται οι φύλακες των κατώφλιων ή των «περασμάτων» ανάμεσα στον πάνω
και τον κάτω κόσμο.
ΥΓ. το
«εσωτερικό καμπανάκι» είναι η απόδειξη ότι η έρευνα ξεκινά από την
ετοιμότητα του πνεύματος. Αν δεν είχα σταματήσει εκείνη τη νύχτα, η
στοά θα παρέμενε ένας «νεκρός» χώρος, μια τρύπα στο βράχο κάτω από
τόνους παλιοσίδερα.
ΥΓ. Η περιοχή της «Εσωτέρας
Γης» ή του «Υποχθόνιου Κόσμου» ανέκαθεν γοήτευε όσους αναζητούν
απαντήσεις πέρα από τη συμβατική πραγματικότητα.«Το φωτογραφικό υλικό είναι του 2002, από μια σειρά ερευνών που
πραγματοποιήθηκε στους χώρους του "υποχθόνιου κόσμου" από τον Γρηγόρη
Τσουκαλά. Φυσικά, έχω δημοσιοποιήσει μόλις το 5% των ερευνών σε τέτοιους
χώρους, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν κατά καιρούς μαζί με φίλους και
συνεργάτες. Οι χώροι της ευρύτερης περιοχής αποτελούν πεδία ερευνών στα
οποία δρω ακόμα και σήμερα, συνεργαζόμενος μάλιστα και με ανθρώπους από
"χώρους δύναμης", πέρα από τους απλούς συνεργάτες.»
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ: ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ
