«Καμιά
φορά, ένας αλλιώτικος περίπατος μπορεί να ξεκινήσει από την ιστορία που
θα σου διηγηθεί ένας φίλος. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε κι εμείς να
περιηγούμαστε στα σοκάκια της πόλης, επηρεασμένοι από μια αφήγηση που θα
μπορούσε κάλλιστα να ανήκει στην κατηγορία των αστικών θρύλων.
Καθόμασταν
σε ένα από εκείνα τα γραφικά ταβερνάκια της Πλάκας και, καθώς έξω
άρχισε να ψιχαλίζει, η κουβέντα στράφηκε σε μυστηριώδεις ιστορίες. Ένας
από την παρέα διηγήθηκε ίσως την πιο παράξενη της βραδιάς· ένα γεγονός
που στρέφει τη σκέψη σε εκείνες τις "άλλες" πόρτες, που οδηγούν σε
διαφορετικούς κόσμους.
Η
ιστορία, σύμφωνα με τον φίλο μας, είχε συμβεί σε έναν γνωστό του — όπως
συμβαίνει πάντα σε αυτές τις αφηγήσεις που οι απαρχές τους χάνονται στη
βοή της πόλης. Ο πρωταγωνιστής επισκεπτόταν συχνά ένα ταβερνάκι στην
περιοχή της Πειραϊκής, που έφερε το παράξενο όνομα: "ΠΟΡΤΕΣ".
Με τον καιρό και τις συχνές επισκέψεις, ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον
ιδιοκτήτη, και οι εξορμήσεις του εκεί έγιναν σχεδόν καθημερινές.
Λίγο
καιρό αργότερα, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, χρειάστηκε να λείψει
στο εξωτερικό για έναν μήνα. Επιστρέφοντας, αποφάσισε να επισκεφθεί ξανά
τις "ΠΟΡΤΕΣ". Με έκπληξη, όμως, διαπίστωσε ότι το μαγαζί είχε πλέον
διαφορετική ονομασία και άλλον ιδιοκτήτη. Μπαίνοντας μέσα, προσπάθησε να
μάθει τι είχε συμβεί. Ο νέος ιδιοκτήτης, απορημένος, του εξήγησε πως
είχε το μαγαζί στην κατοχή του εδώ και χρόνια και πως ουδέποτε
ονομαζόταν "ΠΟΡΤΕΣ". Ψάχνοντας περισσότερο, ο πρωταγωνιστής διαπίστωσε
πως τα λεγόμενα του ιδιοκτήτη ήταν η μοναδική, καταγεγραμμένη αλήθεια.
Άραγε,
ο ήρωας της ιστορίας άγγιξε τα όρια μιας άλλης πραγματικότητας; Ή μήπως
η όλη ιστορία δεν είναι παρά ένας σύγχρονος θρύλος που ταράζει τα νερά
της "παγωμένης λίμνης" που αποκαλούμε πραγματικότητα; Όπως και να έχει, η
διήγηση μας ώθησε να αναζητήσουμε κι εμείς τις δικές μας "Πόρτες". Το
αν τις βρήκαμε παραμένει προσωπική υπόθεση, όμως σας παραθέτουμε μερικά
από τα πιο αλλιώτικα ονόματα μαγαζιών που συναντήσαμε.
Υ.Γ. Ας
το σκεφτούμε ως εξής: περνάς την ουδέτερη, συμβατική πόρτα ενός τυχαίου
καταστήματος και, ξαφνικά, βρίσκεσαι σε έναν άλλον χρόνο, σε μια
εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Σε ένα άλλο επίπεδο ύπαρξης! Είσαι
πλέον ένας "Χρονοταξιδιώτης κατά λάθος".»
ΥΓ.Αυτού του είδους οι ιστορίες, όπως αυτή με το ταβερνάκι «Πόρτες», ανήκουν στην κατηγορία των "Glitch in the Matrix" ή των "Hidden Places".
Είναι μέρη που εμφανίζονται μόνο όταν τα χρειαζόμαστε ή όταν η δική μας
συχνότητα συντονίζεται με μια άλλη, παράλληλη εκδοχή της πόλης.
ΥΓ.Ο «Χρονοταξιδιώτης κατά λάθος» δεν χρειάζεται μηχανές και καλώδια.
Χρειάζεται μόνο την ικανότητα να παρατηρεί τις λεπτομέρειες που οι άλλοι
προσπερνούν. Ίσως η ταβέρνα «Πόρτες» να μην εξαφανίστηκε ποτέ, αλλά
απλώς να έκλεισε την είσοδό της για όποιον δεν έχει πλέον το «κλειδί»
της συγκεκριμένης ανάμνησης.
ΥΓ. «Η έρευνα και τα γεγονότα που παρατίθενται στο κείμενο έλαβαν χώρα το
2003. Το φωτογραφικό υλικό, ωστόσο, είναι μεταγενέστερο του άρθρου και
προέρχεται από αντίστοιχες έρευνες που πραγματοποίησε ο Γρηγόρης
Τσουκαλάς στον αστικό ιστό της Αθήνας —συγκεκριμένα στις περιοχές Πλάκα,
Αναφιώτικα και Ψυρρή— κατά την περίοδο 2007-2010.»
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΣΟΥΚΑΛΑ.
