«Ένας
από τους πλέον ιστορικούς τόπους του Πειραιά είναι το εργοστάσιο
Δηλαβέρη, το οποίο οικοδομήθηκε το 1888 σε μια περιοχή που τότε
βρισκόταν εκτός των ορίων της πόλης. Στην εποχή του, αποτελούσε το
μεγαλύτερο κεραμοποιείο της χώρας και μία από τις σημαντικότερες
βιομηχανικές μονάδες της Αττικής. Σήμερα, ο χώρος ανήκει στην Εθνική
Τράπεζα, η οποία τον έχει παραχωρήσει στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς.
Τη
δεκαετία του 1980, η τότε Υπουργός Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη, κήρυξε
το εργοστάσιο διατηρητέο μνημείο σπάνιας αρχιτεκτονικής. Παρά την
εξέλιξη αυτή, επί δημαρχίας Γιάννη Παπασπύρου, το μεγαλύτερο μέρος του
συγκροτήματος κατεδαφίστηκε, με αποτέλεσμα να διασωθούν μόνο η στοά των
καμινιών και οι δύο καμινάδες. Κατά τη δεκαετία του 1990, επιχειρήθηκε η
μετατροπή του χώρου σε πάρκο και κατασκευάστηκε μια ειδική πίστα
ποδηλασίας —μέρος της οποίας σώζεται έως σήμερα— χωρίς ωστόσο το
εγχείρημα να στεφθεί με επιτυχία.
Στις
μέρες μας, ο χώρος παρουσιάζει εικόνα πλήρους εγκατάλειψης. Μαρτυρίες
περιοίκων αναφέρουν πως τις νύχτες μετατρέπεται σε στέκι τοξικομανών,
ενώ οι ατυχείς παρεμβάσεις στο αρχιτεκτονικό σύνολο επιτείνουν την
υποβάθμιση: οι είσοδοι έχουν σφραγιστεί με τσιμέντο, καθώς η
εναπομείνανσα στοά χρησιμοποιείται ως αποθήκη υλικών καθαριότητας του
Δήμου. Με λύπη διαπιστώνουμε πως ακόμη ένα ιστορικό αρχιτεκτονικό
μνημείο του τόπου μας οδηγείται σταδιακά στην αφάνεια και τη λήθη…»
ΥΓ«Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από το 2006. Έκτοτε, ο χώρος έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές, καθώς οι στοές έχουν σφραγιστεί με τσιμέντο και παραμένουν πλέον κλειστές.»από το 2006, αποτελεί πλέον ένα πολύτιμο ιστορικό τεκμήριο, αφού καταγράφει μια εικόνα που δεν υπάρχει πια και δεν είναι πλέον προσβάσιμη στο ευρύ κοινό.
ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ