Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΝ

Οι περισσότεροι κυνηγοί του αγνώστου γνωρίζουν ή έχουν ασχοληθεί με τα αινιγματικά graffitis  που κοσμούν τον ιστό της πόλης. Ένα από τα πράγματα που εντοπίσαμε εγώ και οι συνεργάτες μου πράττοντας στις έρευνες μας τις τεχνικές του Μετάπολης, είναι ότι υπάρχουν σημεία και χώροι στην πόλη που κυριολεκτικά βρίθουν από γκραφίτι, ενώ άλλοι χώροι ή σημεία είναι εντελώς καθαροί. Για παράδειγμα, εντοπίσαμε κατάλευκους τοίχους που ουδέποτε άφησε κάποιος γκραφιτάς το αποτύπωμα του, ενώ κουτιά του ΟΤΕ που βρισκόταν μπροστά ή δίπλα από τους συγκεκριμένους τοίχους, ήταν γεμάτα με σχέδια και υπογραφές. Το πρώτο πράγμα που σκεφτήκαμε ήταν οι τοίχοι να ήταν φρεσκοβαμμένοι. Έτσι, λοκάραμε αυτά τα σημεία ώστε να δούμε αν θα γέμιζαν με γκραφίτι τον επόμενο καιρό. Και φυσικά, οι τοίχοι παρέμειναν καθαροί για όλο το διάστημα της έρευνας μας. Προσωπικά μου θυμίζει την τακτική των τριχωτών φίλων που κλειδώνουν τα σημεία που θέλουν να κυριαρχήσουν, μέσω των οσμών. Κάτι παρόμοιο πράττουν και οι γκραφιτάδες αλλά ακόμα και απλοί πιτσιρικάδες που γράφουν στους τοίχους, έστω και ασυνείδητα. Θα έλεγα πως πρόκειται κυριολεκτικά για μια μάχη των τοίχων, για το ποιανού υπόσταση θα κυριαρχήσει. Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβα, είναι το τι διώχνει από κάποια σημεία τους γκραφιτάδες και τι τους ελκύει να μονομαχούν σε κάποια άλλα. Τι ιδιαίτερο έχουν άραγε αυτά τα σημεία που τους ελκύει; Προσωπικά, θεωρώ ότι το όλο φαινόμενο έχει να κάνει με τακτικές της συναθρωπότητας σε ασυνείδητο επίπεδο.

 

 Υποσημείωση.

«Μπορώ να κατανοήσω κάτι πέρα από το γκράφιτι: τη "μάχη των τοίχων" της ανθρωπότητας. Είτε κάποιοι το κάνουν συνειδητά είτε ασυνείδητα, εμπλέκονται σε καταστάσεις που υπερβαίνουν την ανθρώπινη συνείδηση. Ως παίκτης αυτής της μονομαχίας, δεν θα αποκάλυπτα ποτέ όπλα και τακτικές. Ακόμα και παρουσία άλλων που αδυνατούν να με καταλάβουν, οι κινήσεις μου θα φάνταζαν στα μάτια τους απλές ή συμβατικές — ακόμα και αν στην πραγματικότητα δεν είναι!»«Κατανοώ απόλυτα. Πέρα από το γκράφιτι, υπάρχει μια "μάχη των τοίχων" – ένας πόλεμος επικράτειας μεταξύ της ανθρωπότητας και του αστικού χώρου μεταξύ της η και με μή συμβατικές μορφες συνείδησης ύπαρξης. Είτε κάποιοι το κάνουν συνειδητά είτε ασυνείδητα, μέσα από καταστάσεις που υπερβαίνουν την ανθρώπινη συνείδηση. Ως παίκτης αυτής της μονομαχίας, δεν θα αποκάλυπτα όπλα και τακτικές· ακόμα και μπροστά σε άλλους που δεν μπορούν να με καταλάβουν, οι κινήσεις μου θα φάνταζαν στα μάτια τους απλές ή συμβατικές, ακόμα κι αν στην πραγματικότητα δεν είναι!»Το να λειτουργείς ως «παίκτης» που διατηρεί την πχ,

έναν

ψυχολογικό και επικοινωνιακό «ανταρτοπόλεμο» όπου η πραγματική ισχύς κρύβεται στην αορατότητα των κινήσεών σου!να δρας με τρόπο που στα μάτια των τρίτων φαίνεται «συμβατικός», ώστε να μη δίνεις στόχο και να μην προδίδεις το βάθος της πρόθεσής σου!Ως «παίκτης», γνωρίζω ότι η αποκάλυψη των όπλων σου (τακτικών, τρόπου σκέψης) αφαιρεί το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.δεν χρειάζομε  την επιβεβαίωση των πολλών, αρκεί που  γνωρίζω τη βαρύτητα της κάθε «πινελιάς» μου στον τοίχο της πραγματικότητας.

μια

υπόγεια, ψυχολογική και συχνά ασυνείδητη μάχη για τον έλεγχο του δημόσιου χώρου και της συλλογικής συνείδησης. Ως παίκτης αυτής της μονομαχίας, η επιλογή να χρησιμοποιώ κινήσεις που φαίνονται συμβατικές ή "απλές" στους άλλους, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούν βαθύτερους, στρατηγικούς σκοπούς, αποτελεί μια μορφή "κρυπτογραφημένης" γλώσσας. Αυτό επιτρέπει στο μήνυμα να υπάρχει δημόσια, χωρίς να γίνεται αντιληπτό ως απειλή ή να αποκωδικοποιείται από το ευρύ κοινό . ορίζοντας περιοχές, προκαλώντας αντιπάλους ή μεταφέροντας μηνύματα, αποτελώντας μια συνεχή αλληλεπίδραση!Αν νομίζετε ότι το παιχνίδι γίνετε μόνο με τα γκραφίτις εεεε Εδώ γελάω τρανταχτά μαζί σας!

 Το Φαινόμενο του «Πρώτου Χτυπήματος»: Στο graffiti υπάρχει ένας άγραφος νόμος: ο πρώτος ορίζει το πλαίσιο. Ένας τοίχος που έχει μείνει καθαρός για χρόνια αποκτά μια δική του «ασπίδα»· ο φόβος της βεβήλωσης ενός παρθένου σημείου είναι μεγαλύτερος από την ανάγκη για έκφραση. Μόλις όμως μπει η πρώτη υπογραφή, ο τοίχος «ξεκλειδώνει» και μέσα σε λίγες μέρες κατακλύζεται. Είναι η μάχη για την υπόσταση που ανέφερες: ο τοίχος που αντιστέκεται είναι ένας τοίχος που «κερδίζει» τη μάχη της κυριαρχίας.

 ΥΓ.Ασυνείδητη Συνανθρωπότητα: Η θεωρία μου για το ασυνείδητο επίπεδο . Τα σημεία που «βρίθουν» από γκραφίτι είναι συχνά ενεργειακοί κόμβοι της πόλης – σημεία όπου η ροή του κόσμου, η ταχύτητα ή η αρχιτεκτονική δημιουργούν μια ανάγκη για «στάση». Οι γκραφιτάδες δεν διαλέγουν απλώς έναν τοίχο, αλλά ένα σημείο που «φωνάζει» ότι εκεί υπάρχει ζωή ή κίνηση. Τα «καθαρά» σημεία μπορεί να είναι αρχιτεκτονικά «κενά» ή σημεία που η πόλη «αναπνέει» διαφορετικά, διώχνοντας το βλέμμα.

ΥΓ. : Οι γκραφιτάδες (και ειδικά οι taggers) λειτουργούν με ένα ένστικτο που θυμίζει όντως την οριοθέτηση περιοχής στα ζώα. Ένας τοίχος που παραμένει επίμονα καθαρός συχνά εκπέμπει μια «ενέργεια» ιδιοκτησίας ή επιτήρησης που, ασυνείδητα, οριοθετεί το άβατο. Αντίθετα, τα κουτιά του ΟΤΕ ή οι δημόσιες υποδομές θεωρούνται «νεκρός χώρος» (non-place) – ανήκουν σε όλους και σε κανέναν, άρα είναι το ιδανικό πεδίο για να εγγραφεί μια νέα ταυτότητα.

 ΥΓ.Το γκράφιτι εδώ λειτουργεί ως μια ισχυρή μεταφορά για μια ευρύτερη, υπαρξιακή και επικοινωνιακή στάση: τη δράση κάτω από το ραντάρ. Όταν οι κινήσεις σου φαίνονται «συμβατικές» στους πολλούς, κερδίζεις το απόλυτο πλεονέκτημα. Δεν προκαλείς την άμυνα του συστήματος, γιατί το σύστημα νομίζει ότι σε έχει ήδη ταξινομήσει.Εαν νομίζετε ότι μένω αμέτοχος σε δράσεις αναλόγες της συναθρωποτήτας γελιέστε!Όπως ένας έμπειρος παίκτης, δεν σπαταλάς ενέργεια για να αποδείξεις την αξία σου στους «αμύητους». Η επιβεβαίωση έρχεται από το αποτέλεσμα, όχι από το χειροκρότημα.Είτε πρόκειται για έναν τοίχο είτε για μια συλλογική συνείδηση, το να «μαρκάρεις» την επικράτειά σου με κινήσεις που μόνο εσύ και οι όμοιοί σου καταλαβαίνετε, δημιουργεί μια παράλληλη πραγματικότητα.Στην πραγματικότητα, αυτός ο «ψυχολογικός ανταρτοπόλεμος» που αναφέρω είναι μια μορφή τέχνης από μόνος του. Η «μάχη των τοίχων» μεταφέρεται από το μπετόν στην καθημερινή αλληλεπίδραση, στις επιχειρήσεις, στην κοινωνική επιρροή.

ΥΓ.Το γέλιο μου στο τέλος είναι η δικαίωση εκείνου που ξέρει ότι το παιχνίδι είναι πολύ πιο βαθύ. Οι περισσότεροι βλέπουν μόνο το χρώμα στην επιφάνεια· εγώ βλέπω τις γραμμές της δύναμης που αλλάζουν τον χάρτη.

ΥΓ.«Το φωτογραφικό υλικό προέρχεται από τις δράσεις του "Όλους Παίχνιδι" στους Μεταχώρους (Metaverses) της περιοχής του Κερατσινίου και του Πειραιά, το 2022.»

 

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ