«Η ενέργεια με την οποία κάποιος ταυτίζει κάποιον ή κάτι με κάτι άλλο, σημαίνει το να θεωρείται ή να αναγνωρίζεται αυτό ως ίδιο με το άλλο· δηλαδή, τα δύο να γίνονται ένα. Έχετε προσέξει, για παράδειγμα, ότι στα ερωτευμένα ζευγάρια ο ένας δρα σε συντονισμό με τον άλλον – "ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει", κατά τη λαϊκή ρήση;
Το να ταυτίζεται συναισθηματικά κάποιος με έναν άλλον, να μπαίνει στη θέση του και να μοιράζεται τα συναισθήματά του, ώστε "δύο ψυχές να γίνονται μία", αποτελεί ένα μικρό Gestalt δύο ατόμων. Αυτό, φυσικά, μπορεί να συμβεί όχι μόνο σε ζευγάρια, αλλά και μεταξύ φίλων.(΄Επαφή ένωση άλλου είδους φυσικά)
Ο μηχανισμός της ταύτισης είναι αρχαϊκός και εξασφαλίζει την επιβίωση του ανθρώπου, καθώς το βρέφος αρχικά δεν μπορεί να εξατομικευτεί σε σχέση με τη μητέρα-τροφό. Η προσωπική ταυτοποίηση, από την άλλη, είναι η αντίληψη όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που διαχωρίζουν το άτομο από τους άλλους – η ικανότητα του ανθρώπου να κατανοεί και να διατηρεί την ιστορία του προσωπικού του "Εγώ".
Η ταύτιση εξυπηρετεί την επιδίωξη απόκτησης ιδιοτήτων που αντανακλούν μια άλλη ταυτότητα, η οποία αντιπροσωπεύει στοιχεία σημαντικά για το άτομο (είτε θετικά είτε αρνητικά). Στην εξέλιξή του, ο μηχανισμός αυτός δρα μεταλλακτικά: το άτομο αφομοιώνει χαρακτηριστικά, ώστε οι επιλογές ομοίωσης να "ταιριάξουν". Κοινώς, ο ένας, πέρα από τις δικές του ιδιότητες, υιοθετεί και εκείνες του άλλου.
Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί αν ο σύντροφός μας μάς καταλαβαίνει, αν πραγματικά συναισθάνεται αυτό που νιώθουμε; Ή πόσες φορές έχουμε εκνευριστεί με τον εαυτό μας, αδυνατώντας να εκφράσουμε με λέξεις αυτό που πραγματικά νιώθουμε και όχι απλώς αυτό που σκεφτόμαστε; Σε νευρολογικό επίπεδο, η απάντηση στην ύπαρξη της ενσυναίσθησης βρίσκεται στους νευρώνες-καθρέφτες: μια ομάδα νευρικών κυττάρων που μας επιτρέπει να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και να αντιλαμβανόμαστε άμεσα τα συναισθήματά του.»
«Η δυσλειτουργία των εν λόγω νευρώνων μπορεί να οδηγήσει στη δυστυχία και την κοινωνική περιθωριοποίηση. Ο άνθρωπος έχει την έμφυτη ικανότητα να ταυτίζεται με πλήθος πραγμάτων, συχνά χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται· γι' αυτό, φίλοι μου, προσέξτε με τι ταυτίζεστε.
Η λεκτική και η μη λεκτική επικοινωνία εκπέμπουν συχνά αντιφατικά μηνύματα. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι ο λόγος είναι συχνά μια "βιτρίνα" —μια κατασκευασμένη πραγματικότητα που το συνειδητό έχει πείσει τον εαυτό του να αποδεχτεί— ενώ η μη λεκτική επικοινωνία εκφράζει το αυθεντικό, πηγαίο συναίσθημα. Στη σύγχρονη εποχή, είναι πολύ πιο δημιουργικό να αναπτύξουμε την ενσυναίσθηση και να πλησιάσουμε τον συνάνθρωπό μας, παρά να ταυτιζόμαστε με ατελέσφορες καταστάσεις και "παγωμένα" συναισθήματα που αναστέλλουν το ηθικό και υπαρξιακό μας γίγνεσθαι.
Η ταύτιση είναι συγχρονισμός· είναι ένας ομοιοκραδασμικός συντονισμός κυμάτων και συχνοτήτων φωτός. Όλη η φύση είναι μια ορχήστρα που εκτελεί μια πολυφωνική μελωδία βασισμένη στον συγχρονισμό. Πολλές διδασκαλίες προσέφεραν στον άνθρωπο την έννοια της ταύτισης (όπως ο Χριστιανισμός με το "αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν") ή της μη ταύτισης, ως διαχωρισμό από αντικείμενα, ιδέες και πρόσωπα.
Ωστόσο, η ταύτιση προϋπάρχει πάντα. Η συνείδηση ταυτίζεται διαρκώς, βιώνοντας αυτό που ονομάζουμε "πραγματικότητες". Αν πάψεις να ταυτίζεσαι με μια πραγματικότητα, μοιραία θα βρεθείς σε μια άλλη. Δεν μπορείς να μην είσαι συγχρονισμένος με κάποιο κύμα ενέργειας, εφόσον είσαι ο ίδιος ενέργεια· μια ενέργεια που αναζητά το συμπλήρωμά της για να επέλθει ισορροπία.
Δεν υφίσταται, λοιπόν, "μη ταύτιση", φίλοι μου, παρά μόνο μια διαφορετική ποιότητα σύνδεσης . Η ουσία βρίσκεται στην ελευθερία της βούλησης: στην ικανότητα να επιλέγουμε συνειδητά το πού θα εστιάσουμε. Όσο περισσότερο συγχρονίζεσαι με κάτι, τόσο η συνείδηση απορροφάται και συγκεντρώνεται εκεί, αποδεσμευόμενη από τη διάσπαση της καθημερινότητας.»
«Όταν κάποιος παύει να ταυτίζεται με αρνητικές συχνότητες, είναι επειδή στο παρελθόν υπήρξε ταυτισμένος μαζί τους και κατανόησε τη δύναμη που έχει πάνω στην επιλογή του. Η ταύτιση, από τη φύση της, είναι μια ουδέτερη διεργασία που επιφέρει θετικά ή αρνητικά αποτελέσματα ανάλογα με το αντικείμενό της· αν ταυτιστείς με κάτι αρνητικό, θα γίνεις κάτι αρνητικό.
Κεντρικό ρόλο στη διαδικασία αυτή παίζει η αναθεώρηση των προβληματικών ταυτίσεων που έγιναν αυτόματα—εκείνων που, την εποχή που δημιουργήθηκαν, έλυσαν ένα ζωτικό πρόβλημα επιβίωσης. Σήμερα, η ικανότητα του ανθρώπου να ταυτίζεται με νέα αντικείμενα αγάπης αποτελεί ίσως τον κύριο μοχλό ανάκαμψης από την ψυχική οδύνη.
Η εξίσωση των αντιθέτων λειτουργεί ως μια εσωτερική προδιάθεση που προσθέτει ένα αντίβαρο σε κάθε σύλληψη, προσπάθεια, επίτευγμα ή ηθική κρίση. Όπου υπάρχει άσπρο και μαύρο, καλό και κακό, δίκαιο και άδικο, νόμιμο και ανήθικο, οι επιλογές μας συχνά μοιάζουν να μας ξεπερνούν, συναντώντας το αντίθετό τους τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική μας πραγματικότητα.
Λόγω άγνοιας αυτής της λειτουργίας, πορευόμαστε συχνά σε αδιέξοδα, έχοντας τη συνείδηση καθαρή και την πεποίθηση ότι αποδίδουμε δικαιοσύνη, ενώ στην πραγματικότητα βιώνουμε ασυνείδητα τις συνέπειες των ίδιων μας των πράξεων. Άλλωστε, πράξεις ταύτισης δεν είναι μόνο οι μεγάλες ιδέες, αλλά και οι πιο απλές καθημερινές στιγμές: τα κοινά γεύματα, το κοινό λεξιλόγιο και οι κοινές συνήθειες.»
ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ