Τα καταφύγια της
Δραπετσώνας, βρίσκονταν λίγο πιο κάτω από το παλιό εργοστάσιο της “ΑΓΕΤ
ΗΡΑΚΛΗΣ”. Ο λόγος κατασκευής τους, ήταν η προστασία των εργατών που δούλευαν
στα καζάνια υγρού καυσίμου, που υπήρχαν ακριβώς πάνω από το καταφύγιο. Με την
διάνοιξη του καινούριου δρόμου, στην αρχή τα καταφύγια πλημμύρισαν, ενώ
αργότερα καταστράφηκαν εντελώς. Σήμερα, εκεί που βρίσκονταν, υπάρχουν οι βάσεις
στήριξης μιας γέφυρας, ενώ τίποτα δεν θυμίζει την ύπαρξη τους. Ο εσωτερικός
τους χώρος, αποτελούνταν από τρείς διαδρόμους και ένα τεθωρακισμένο δωμάτιο.
Δυστυχώς για εμάς, την εποχή που τα επισκεφθήκαμε ήταν μισοπλημμυρισμένα, ενώ ο
αριστερός διάδρομος είχε ήδη αρχίσει να καταρρέει. Λίγους μήνες αργότερα από
την πρώτη μας επίσκεψη, η είσοδος εντός τους ήταν αδύνατη αφού όλοι οι θάλαμοι,
είχαν γεμίσει σχεδόν μέχρι το ταβάνι με λάσπη. Η καταστροφή τους πλέον, επήλθε
κυριολεκτικά όταν ξεκίνησαν οι εκσκαφές των έργων.
ΥΓ.Είναι κλασικό παράδειγμα του πώς η αστική ανάπτυξη
και τα έργα υποδομής (όπως ο δρόμος που αναφέρω) συχνά «καταπίνουν»
την ιστορική μνήμη. Το γεγονός ότι πρόλαβες να τα δεις, έστω και σε αυτή
την οριακή κατάσταση πριν γεμίσουν λάσπη και κατεδαφιστούν, έχει μεγάλη
αξία για την καταγραφή της τοπογραφίας της περιοχής.Οι φωτογραφίες του από εκείνη την περίοδο θεωρούνται ιστορικής σημασίας,
καθώς καταγράφουν την κατάσταση των καταφυγίων πριν από τις όποιες
μεταγενέστερες παρεμβάσεις ή τη φυσική φθορά του χρόνου.Η φωτογραφική λήψη των καταφυγίων έγινε το 2004 από τον Γρηγόρη Τσουκαλά.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.