Όποιος έχει ταξιδέψει στην Εθνική Οδό, θα έχει διαπιστώσει ότι στο ύψος του Αλίαρτου υπάρχουν διάφορα σπηλαιώματα που έχουν δημιουργηθεί από τη φύση. Κάποια από αυτά οι τοπικοί βοσκοί τα έχουν μετατρέψει σε στάνες, ενώ κάποια είναι ελεύθερα και προσβάσιμα. Η επίσκεψη μου σε αυτά πραγματοποιήθηκε το 2006 και παρατήρησα ότι δεν έχουν αξιόλογο σταλαγμιτικό υλικό. Ορισμένα από αυτά φέρουν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας, όπως καπνιά από φωτιά στα τοιχώματα, ωστόσο παρόλο την ανθρώπινη παρέμβαση, αποτελούν θαυμάσια δημιουργήματα της φύσης. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι βρίσκονται συγκεντρωμένα το ένα πλάι στο άλλο, και ότι δημιουργούν μια αίσθηση αποκοπής από τον έξω κόσμο. Το βάθος τους δεν είναι μεγάλο, όμως προτείνω να τα επισκεφτείτε για να θαυμάσετε αυτά τα δημιουργήματα της φύσης. Οι σπηλιές αυτές στον Αλίαρτο, κοντά στην παλιά λίμνη Κωπαΐδα, έχουν πράγματι μια ιδιαίτερη αύρα.η έλλειψη δηλαδή σταλακτιτικού υλικού, οφείλεται κυρίως στη γεωλογική σύσταση των βράχων της περιοχής (συνήθως ασβεστολιθικά πετρώματα) και στο μικρό τους βάθος, που δεν επιτρέπει τη συνεχή ροή νερού που απαιτείται για τέτοιους σχηματισμούς.Είναι εντυπωσιακό πώς αυτά τα "φυσικά δωμάτια" χρησιμοποιήθηκαν για αιώνες ως καταφύγια, από την προϊστορία μέχρι τους βοσκούς του σήμερα. Η αίσθηση απομόνωσης , παρόλο που βρίσκονται δίπλα στον δρόμο, είναι το στοιχείο που κάνει την επίσκεψη εκεί μια μικρή "χρονοκάψουλα".
«Η έρευνα πεδίου και η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκαν το 2005 από τον Γρηγόρη Τσουκαλά.»
ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ