«Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένας Βασιλιάς Ιππότης. Επί χρόνια έβλεπε τη βρωμιά, τη ματαιοδοξία και ανθρώπους που, με πλάγιους τρόπους ή σκορπίζοντας την άγνοια σε μικρότερους ηγεμόνες, κοίταζαν πώς να τους βάλουν να τραβούν το κάρο, ενώ οι ίδιοι άπλωναν το χέρι. Άλλοι, με υπόγειες και έντεχνες μεθόδους, επιχειρούσαν να οικειοποιηθούν τον κόπο των άλλων —ακόμα και του ίδιου του Βασιλιά— χωρίς ποτέ να δώσουν το παραμικρό αντάλλαγμα.
Έτσι, αποφάσισε να αποσυρθεί στο κάστρο του για δέκα χρόνια. Σαν άλλος Οδυσσέας, ντύθηκε τον μανδύα του αδύναμου ζητιάνου για να παρατηρήσει τους λωποδύτες γύρω του. Υποκρίθηκε τον ανόητο, περιμένοντας την ώρα της αποστολής του: την ώρα της κρίσης για την ύπαρξη και την ψυχή των υποχθόνιων.
Όσο κι αν τους προειδοποιούσε, εκείνοι γελούσαν κρυφά. Έλεγαν: "Τόσα χρόνια τον κοροϊδεύουμε, θα τον γελάσουμε άλλη μία", αγνοώντας πως εκείνος δεν ήταν θύμα, αλλά τους ανεχόταν.
Ώσπου μια μέρα, βγήκε ξανά στο φως. Τους συνάντησε έναν προς έναν και άρχισε να δικάζει. Ένας από αυτούς, την ώρα της καταδίκης του, ρώτησε με θράσος: "Ποιο είναι το έγκλημά μας;"
"Θελήσατε να κλέψετε τον κόσμο που έχτισα!" αποκρίθηκε ο Βασιλιάς. "Θελήσατε να αρπάξετε τον δικό μου κόπο, αγνοώντας τις οδύνες που πέρασα για να δημιουργήσω. Απλώσατε το χέρι σας στη γη που εγώ πότισα και έσπειρα. Ήρθατε σαν κλέφτες της νύχτας να πάρετε τη δική μου σοδειά και είχατε το θράσος να πείτε πως ο δικός μου μόχθος είναι δικός σας. Αυτό είναι το έγκλημά σας."
Μετά, γύρισε στους τίμιους συντρόφους του και είπε: "Ώρα να βγάλετε τα σπαθιά από τις θήκες". Κοίταξε τα αδέλφια του, τους λύκους που τον ακολουθούσαν, και διέταξε: "Ώρα να κυνηγήσουμε τους κλέφτες του δάσους!"
Όποιος κατάλαβε την ιστορία, καλώς. Όποιος όχι, ίσως να είναι από εκείνους που σύντομα θα αναρωτηθούν: "Ποιο είναι το έγκλημά μας;"»
ΥΓ-ένας δυνατός
συμβολισμός της υπομονής και της στρατηγικής απόσυρσης. Ο «Βασιλιάς Ιππότης» δεν κρύφτηκε από φόβο, αλλά λειτούργησε ως καθρέφτης: άφησε τους λωποδύτες να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο, νομίζοντας πως υπερτερούν, ενώ στην πραγματικότητα έχτιζαν μόνοι τους το κατηγορητήριό τους.Όπως αναφέρεται στις Μεγάλες Στρατηγικές της Ιστορίας, η τακτική του να παριστάνεις τον αδύναμο ενώ προετοιμάζεσαι είναι αρχαιότερη και από τον Οδυσσέα. Το «έγκλημα» που περιγράφεις δεν είναι απλώς η κλοπή, αλλά η ασέβεια προς τον κόπο και η πνευματική τύφλωση.Η στιγμή που οι λύκοι ελευθερώνονται είναι η στιγμή που η σιωπηλή ανοχή μετατρέπεται σε δίκαιη κρίση.
