ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΗ .

 

«Η λαβή και ο προφυλακτήρας του σπαθιού σχημάτιζαν έναν σταυρό. Κατά τη διάρκεια της προσευχής στο πεδίο της μάχης, ο ιππότης μπορούσε να καρφώσει το σπαθί στο έδαφος και να προσευχηθεί ενώπιόν του, όπως θα έκανε μπροστά σε έναν κανονικό σταυρό. Το σπαθί θεωρούνταν προέκταση του χεριού του Θεού για την προστασία των προσκυνητών και των Αγίων Τόπων.

Κατείχε κεντρικό ρόλο στην τελετή μύησης και χειροτονίας κάθε νέου μέλους, συμβολίζοντας τη δέσμευσή του στην υπηρεσία του Χριστού και του Τάγματος. Τα σπαθιά των Ναϊτών ήταν σχεδιασμένα για μέγιστη αποτελεσματικότητα, με έμφαση στην ισορροπία και την ταχύτητα, ενώ συχνά έφεραν στη λαβή το χαρακτηριστικό έμβλημα (νόμισμα) του Τάγματος.

Παρόλο που το σπαθί αποτελούσε το εμβληματικό τους όπλο, στην πραγματικότητα ήταν συχνά δευτερεύον, καθώς οι ιππότες χρησιμοποιούσαν ποικιλία όπλων ανάλογα με τη φάση της μάχης. Κάθε Ναΐτης έφερε επίσης ένα στιλέτο (όπως το misericorde) για τελειωτικά χτυπήματα σε κοντινή απόσταση.

 

Οι όρκοι των ιπποτών δίνονταν πάνω στη λαβή του σπαθιού, πράξη που ισοδυναμούσε με όρκο ενώπιον του Θεού, καθώς το όπλο θεωρούνταν το μέσο με το οποίο Εκείνος τιμωρούσε το κακό. Ο σφαιρικός "μήλος" (pommel) στην κορυφή της λαβής ήταν μερικές φορές κούφιος, περιέχοντας λείψανα αγίων ή κομμάτια ιερού υφάσματος που προσέδιδαν στο όπλο φυλαχτικές ιδιότητες.

Κατά τη μύηση, το σπαθί ευλογούνταν από ιερείς, μετατρέποντάς το από ένα κοινό σιδερένιο αντικείμενο σε "Σπαθί του Χριστού" (Gladius Christi). Ο ιππότης αποδεχόταν έτσι ότι η ισχύς του όπλου δεν πήγαζε από τη δική του σωματική ρώμη, αλλά από τη θεία χάρη. Για τον Ναΐτη, το σπαθί δεν ήταν απλώς ένα εργαλείο, αλλά ένας καθρέφτης της ψυχής και της πνευματικής του κατάστασης.»το σπαθί μετατρεπόταν από φονικό εργαλείο σε λειτουργικό αντικείμενο, όπου η υλική του υπόσταση ήταν δευτερεύουσα μπροστά στον ηθικό και θρησκευτικό του συμβολισμό. Η ιδέα ότι η δύναμη δεν κρίνεται από τη χρήση της, αλλά από την ικανότητα του κατόχου να την περιορίζει, ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τον κώδικα της χριστιανικής ιπποσύνης.

 

«Ο τρόπος που το σπαθί συμβόλιζε την ίδια την υπόσταση του ιππότη αναλύεται σε τρία επίπεδα. Όπως το ατσάλι όφειλε να παραμένει άσπιλο για να είναι αποτελεσματικό, έτσι και η συνείδηση του Ναΐτη έπρεπε να είναι καθαρή από αμαρτίες. Η θήκη του σπαθιού συμβόλιζε το σώμα που εμπεριέχει την ψυχή, αλλά και την αρετή της εγκράτειας: ο ιππότης έπρεπε να γνωρίζει πότε να κρατά το όπλο «φυλακισμένο», αποδεικνύοντας ότι ο αυτοέλεγχος υπερέχει της βίας.

Η συμβολική ταύτιση του Ναΐτη με το σπαθί του ήταν τόσο βαθιά, που το όπλο θεωρούνταν η υλική ενσάρκωση του όρκου του. Δεν αποτελούσε απλώς ένα αντικείμενο στην κατοχή του, αλλά μια προέκταση του εαυτού του που αντανακλούσε την πνευματική του κατάσταση. Γιαυτό και όταν ένας Ναιτής εβλέπε κάποιον να πετα η να παραδίδει το σπαθί του αλλού θεωρουσε οτι προδιδε με την αποριψει του σπάθι του .τον εαυτό του, τους όρκους του και τον δάσκαλο που τον είχε ορκίση!Η πράξη αυτή ισοδυναμούσε με ατιμωτική καθαίρεση. Ο ιππότης έχανε τον τίτλο, την προστασία του Τάγματος και τα δικαιώματά του. Συχνά ακολουθούσε μια τελετή όπου του αφαιρούσαν τον λευκό μανδύα με τον κόκκινο σταυρό, η οποία συμβόλιζε τη διαγραφή του από τον κόσμο των ζωντανών ιπποτών.

 

 

 

 

Κρατώντας το, ο ιππότης υπερέβαινε την ατομικότητά του και μετουσιωνόταν σε Gladius Verbi Dei (Σπαθί του Λόγου του Θεού). Οι χαραγματιές και τα σημάδια της μάχης πάνω στο μέταλλο δεν λογίζονταν ως φθορές, αλλά ως «ουλές τιμής», αντίστοιχες με τις πληγές στο σώμα του πολεμιστή.

Στις μυστικιστικές τελετές μύησης, το σπαθί χρησιμοποιούνταν για τον εξορκισμό του κακού. Οι ιππότες χάραζαν νοητούς κύκλους με την αιχμή του γύρω από τους ίδιους ή τον βωμό, δημιουργώντας έναν ιερό χώρο, απροσπέλαστο από δαιμονικές δυνάμεις ή αρνητικές ενέργειες.Αποτελεί οπλό γής ,ουρανού, πνεύματος!

 

 

 Το σπαθί λειτουργούσε ως Axis Mundi (Άξονας του Κόσμου), ένα σημείο επαφής όπου η ουράνια δύναμη διοχετευόταν στη γη μέσω του ατσαλιού. Πριν από τη σύγκρουση, οι ιππότες ύψωναν το όπλο προς τον ουρανό, συμβολίζοντας ότι το θείο φως αντανακλάται στο ατσάλι, τυφλώνοντας τις σκοτεινές δυνάμεις που πίστευαν ότι καθοδηγούσαν τους εχθρούς τους.»

«Όταν ένας ιππότης ένιωθε ότι απειλείται από κάποιον πειρασμό ή "πνευματική επίθεση", κρατούσε το σπαθί από τη λάμα και ύψωνε τη λαβή —η οποία σχημάτιζε σταυρό— προς την κατεύθυνση του κακού. Οι Ναΐτες πίστευαν ότι το σπαθί τους είχε τη δύναμη να διαπερνά όχι μόνο τις σάρκες, αλλά και τις δαιμονικές ασπίδες.

 

Η παράδοση του όπλου από τον Δάσκαλο (ή τον Μεγάλο Μάγιστρο) στον δόκιμο αποτελούσε την κορύφωση της τελετής μύησης. Δεν επρόκειτο για μια απλή μεταβίβαση εξοπλισμού, αλλά για μια ιερή ανάθεση. Ο Δάσκαλος ακουμπούσε το σπαθί στον ώμο του γονατισμένου μαθητή· η κίνηση αυτή, γνωστή ως accolade, συμβόλιζε το τελευταίο χτύπημα που ο ιππότης όφειλε να δεχτεί χωρίς να ανταποδώσει, ως δείγμα απόλυτης πειθαρχίας.

 

Με την κίνηση αυτή, ο νέος ιππότης ορκιζόταν να χρησιμοποιεί το ατσάλι αποκλειστικά για την προστασία των αδυνάτων και των προσκυνητών. Το σπαθί του Δασκάλου μετατρεπόταν στον ηθικό κανόνα του μαθητή. Αν ο τελευταίος επέστρεφε το σπαθί στον Δάσκαλο ή, ακόμη χειρότερα, αν το πέταγε επιδεικτικά κάτω, η πράξη αυτή επέφερε τρομερές συνέπειες. Στον κόσμο των Ναϊτών, το σπαθί ενσάρκωνε τον ίδιο τους τον όρκο, επομένως μια τέτοια κίνηση σήμαινε τα εξής:»Η πράξη του να πετάξει κανείς το σπαθί του ισοδυναμούσε με την άρνηση του όρκου του. Ο «πνευματικός θάνατος» που περιγράφεις ήταν ίσως χειρότερος από τον φυσικό, καθώς ο ιππότης μετατρεπόταν σε έναν απόκληρο, χωρίς ταυτότητα, τιμή ή προστασία, κουβαλώντας το στίγμα της δειλίας ή της προδοσίας για πάντα.«Ο παραβάτης έχανε αμέσως την προστασία του Τάγματος, τον λευκό μανδύα και κάθε προνόμιο· θεωρούνταν πλέον πνευματικά "γυμνός". Αν ένας μαθητής πετούσε το σπαθί του στο έδαφος —ειδικά ενώπιον του δασκάλου του ή την ώρα της μάχης— η πράξη αυτή συνιστούσε εσχάτη προδοσία και απόλυτη ατίμωση. Σε περιπτώσεις βαρέων παραπτωμάτων, ο ίδιος ο δάσκαλος τον ανάγκαζε να αποθέσει το όπλο του, δηλώνοντας έτσι πως ο ιππότης δεν ήταν πια άξιος να φέρει το "ιερό ατσάλι". Εν ολίγοις, ο αποχωρισμός από το σπαθί σήμαινε την παύση της ύπαρξής του ως Ναΐτη. Ήταν ένας "πολιτικός και πνευματικός θάνατος".»

 

 

 

 

 

 

 Για εκείνους, το σπαθί δεν ήταν απλώς ένα εργαλείο θανάτου, αλλά ένα ιερό αντικείμενο που μετέτρεπε ακόμα και τη βιολογική ανάγκη του ύπνου σε πνευματική άσκηση.

Όταν βρίσκονταν σε εμπόλεμη ζώνη ή σε ανοικτό στρατόπεδο, το σπαθί ήταν πάντα δίπλα τους ή το κρατούσαν σφιχτά, ώστε να είναι έτοιμοι να πολεμήσουν μέσα σε δευτερόλεπτα σε περίπτωση νυχτερινής επίθεσης. Για έναν Ναΐτη, ο ύπνος στο πεδίο της μάχης αποτελούσε μια μορφή «άγρυπνης προσευχής».

 

Πριν από την επίσημη τελετή χειροτονίας τους, οι δόκιμοι περνούσαν μια ολόκληρη νύχτα μέσα στην εκκλησία, μόνοι με τον Θεό. Εκεί, προσεύχονταν πάνω στο σπαθί τους, το οποίο ακουμπούσαν στο στήθος ή κρατούσαν αγκαλιά ως σύμβολο της νέας τους ζωής. Η πράξη αυτή συμβόλιζε ότι το σπαθί (ως ο Λόγος του Θεού) ήταν πλέον ο μοναδικός τους σύντροφος και προστάτης.

Υπάρχουν αναφορές ότι αν ένας ιππότης ένιωθε πως δέχεται «δαιμονική επίθεση» ή έβλεπε εφιάλτες που θεωρούσε πειρασμούς, κρατούσε το σπαθί έτσι ώστε η λαβή —που σχημάτιζε σταυρό— να ακουμπά στην καρδιά του. Λειτουργούσε, δηλαδή, ως πνευματικό φυλαχτό που προστάτευε την ψυχή του κατά τη διάρκεια του ύπνου, όταν ο άνθρωπος θεωρείται πιο ευάλωτος στο κακό.

Στη μεσαιωνική γραμματεία, το σπαθί αναφέρεται συχνά ως η «μόνη νόμιμη νύφη» του ιππότη. Το να κοιμάται αγκαλιά με αυτό ήταν μια πράξη απόλυτης αφοσίωσης, που του υπενθύμιζε ότι η ζωή του ανήκει στον ιερό πόλεμο και όχι στις επίγειες απολαύσεις. Κοιμώμενος με το σπαθί στο στήθος, ο ιππότης πίστευε ότι μετουσιώνει το θάρρος και την ισχύ του όπλου, ώστε να ξυπνήσει πιο δυνατός· το ατσάλι λειτουργούσε ως αγωγός ανάμεσα στη θεία χάρη και το σώμα του.

 

 

 

«Κρατώντας το σπαθί αγκαλιά, ο ιππότης ένιωθε το ψυχρό μέταλλο πάνω στο δέρμα του. Αυτή η αίσθηση τον διατηρούσε σε μια κατάσταση "ημι-εγρήγορσης", εμποδίζοντας τον νου να παρασυρθεί σε όνειρα που δεν άρμοζαν σε μοναχό. Το σπαθί λειτουργούσε ως πνευματικό χαλινάρι· ένας συμβολικός τοίχος που περιφρουρούσε τον όρκο της αγνείας του.

 

Το "ατσάλι του Θεού" χώριζε τον ιερό μοναχό-πολεμιστή από τον κοσμικό κόσμο, διατηρώντας την πνευματική του καθαρότητα ακόμη και στον ύπνο. Κοιμώμενος με το χέρι κλειδωμένο στη λαβή, προστάτευε την ιερή εξουσία που του είχε εκχωρηθεί. Κανένας εχθρός ή κατάσκοπος δεν θα μπορούσε να αποσπάσει το "κλειδί" της ιδιότητάς του χωρίς να παλέψει με έναν ιππότη που, ακόμη και κοιμισμένος, δεν αποχωριζόταν το σύμβολο της πίστης του.(    Μια πράξη που γίνονταν πολλές φόρες άκομα και όταν ήταν αναγκασμένος να πλάγισει κόντα σε εχθρούς)

 

Αυτή η πρακτική αποτελούσε μια μορφή πνευματικής συγκέντρωσης (focusing). Η σκληρότητα του μετάλλου στο στήθος υπενθύμιζε στον μαχητή ότι η ζωή του δεν προοριζόταν για ανέσεις, αλλά για διαρκή αγώνα, αποτρέποντας κάθε πνευματική χαλάρωση. Πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο η καρδιά "σφραγιζόταν" κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο σταυρός της λαβής λειτουργούσε ως πνευματική βαλβίδα, που επέτρεπε μόνο σε θεϊκές εμπνεύσεις να εισέλθουν, εμποδίζοντας τους "δαίμονες της νύχτας" (incubus) να αγγίξουν την ψυχή του.

 

Στις αναφορές για τη ζωή στους Αγίους Τόπους, το σπαθί περιγράφεται ως το μόνο αντικείμενο με το "δικαίωμα" να μοιράζεται την κλίνη του μοναχού-ιππότη.(ουσιαστικά σφράγιζε το σ'ωμα του απο τον γύρω χώρο) Οι Ναΐτες, μάλιστα, το τοποθετούσαν σε γωνία 90 μοιρών ως προς το σώμα τους, σχηματίζοντας έναν μεγάλο σταυρό με τον εαυτό τους. Αυτή η γεωμετρική διάταξη θεωρούνταν ότι δημιουργούσε ένα "αδιαπέραστο οχυρό" ενάντια στις αόρατες δυνάμεις. Ο ιππότης δεν κοιμόταν απλώς· μετουσιωνόταν ο ίδιος σε ένα ζωντανό σύμβολο (sigil) πάνω στη γη.»

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.