ΤΑΞΙΔΕΥΩΝΤΑΣ ΣΕ ΥΠΟΧΩΡΟΥΣ ΥΠΕΡΧΩΡΟΥΣ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ

 

Αρχιτέκτονες του Αόρατου: Πώς ο Εγκέφαλος και η Τεχνολογία Ξεκλειδώνουν τους Υποχώρους της Πραγματικότητας

Στη σύγχρονη φυσική, η πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Η Θεωρία των Χορδών προτείνει την ύπαρξη 10 ή 11 διαστάσεων, κρυμμένων σε υποατομικό επίπεδο. Καθώς οι επιστήμονες στο CERN αναζητούν απειροελάχιστες αποκλίσεις στη βαρύτητα για να «αγγίξουν» αυτούς τους υποχώρους, αποδεικνύεται ότι η ίδια μας η βιολογία –αλλά και η σύγχρονη τεχνολογία– διαθέτουν ήδη τα εργαλεία για να διασπάσουν τον συμβατικό χωροχρόνο.

Αν αφήσουμε στην άκρη τους αυστηρούς μαθηματικούς ορισμούς, θα συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματικότητα δεν είναι στατική, αλλά κατασκευάζεται δυναμικά από το πού στρέφουμε την προσοχή μας. Μετατρέποντας τον εαυτό μας σε «νοητικό αστροναύτη», μπορούμε να περιηγηθούμε σε παράλληλους υποχώρους πληροφορίας που υπάρχουν ήδη γύρω μας.

---

1. Η Βιολογική Πύλη: Όταν ο Εγκέφαλος Κοιτάζει Μέσα του

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί σαν ένας εξελιγμένος ραδιοφωνικός δέκτης. Στην καθημερινότητα, είναι συντονισμένος στον «κεντρικό σταθμό» της εξωτερικής πραγματικότητας. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτό το σήμα μηδενίζεται;

Ιστορικά, η ανθρωπότητα αναζήτησε εναλλακτικούς υποχώρους μέσω του βαθιού διαλογισμού, των δεξαμενών αισθητηριακής αποστέρησης (sensory deprivation tanks) ή των ιθαγενών τελετουργικών απομόνωσης (Vision Quests). Όταν ο εγκέφαλος αποκόπτεται από τα εξωτερικά ερεθίσματα, ενεργοποιεί την ιδιότητά του ως «μηχανή πρόβλεψης». Άρνούμενος να δεχτεί το απόλυτο κενό, αρχίζει να επεξεργάζεται εντατικά τα εσωτερικά του δεδομένα: μνήμες, ασυνείδητες δομές και έντονες οπτικές αναπαραστάσεις.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της βιολογικής αρχιτεκτονικής είναι το συνειδητό όνειρο (lucid dreaming). Σε αυτή την κατάσταση, ο εγκέφαλος δημιουργεί μια απόλυτα πειστική, τρισδιάστατη πραγματικότητα όπου οι νόμοι της φυσικής καταλύονται. Αντίστοιχα, μέσα από εξαιρετικά περίπλοκο οραματισμό, Βουδιστές μοναχοί μπορούν να χτίσουν στο μυαλό τους ολόκληρα γεωμετρικά «μαντάλα» και να «ζήσουν» μέσα σε αυτά για ώρες, αποδεικνύοντας ότι οι μοναχικοί άνθρωποι μπορούν συχνά να προσεγγίσουν αυτούς τους εσωτερικούς υποχώρους με μεγαλύτερη ευκολία.

---

2. Η Ψηφιακή Γέφυρα: Περπατώντας στους Υπερχώρους της Πόλης

Στον αντίποδα της βιολογικής απομόνωσης βρίσκεται η τεχνολογική επαύξηση. Σήμερα, δεν χρειάζεται να κλείσουμε τα μάτια μας για να μπούμε σε έναν υποχώρο· εργαζόμαστε και κινούμαστε μέσα σε αυτούς κάθε δευτερόλεπτο. Παιχνίδια επαυξημένης πραγματικότητας (AR) και ψηφιακά δίκτυα λειτουργούν ως portals που κάνουν τον αόρατο υπερχώρο της πληροφορίας ορατό με γυμνό μάτι.

Όταν περπατάς στην πόλη με ένα ψηφιακό φίλτρο, η εμπειρία σου αποκτά Διπλή Υπόσταση:

• Νέες Νοηματοδοτήσεις: Μια απλή, γκρίζα πλατεία μετατρέπεται για εσένα σε «Arena» υψηλής στρατηγικής σημασίας. Ένα σιντριβάνι ή ένα άγαλμα παύουν να είναι διακοσμητικά και γίνονται σημεία ανεφοδιασμού (Checkpoints / PokeStops).
• Κοινωνική Αναδιαμόρφωση: Οι περαστικοί στον δρόμο δεν είναι πια απλοί ξένοι. Αν μοιράζονται το ίδιο ψηφιακό φίλτρο, μετατρέπονται ακαριαία σε συμμάχους ή αντιπάλους στον ίδιο υποχώρο.

Για να επιτύχει αυτή τη μετάβαση, ο εγκέφαλος επιστρατεύει τη νευροπλαστικότητα και τους μηχανισμούς ανταμοιβής του. Καθώς πλησιάζεις στον ψηφιακό στόχο, η έκκριση ντοπαμίνης κλειδώνει την προσοχή σου στον υπερχώρο. Το σώμα σου μπορεί να κουράζεται ανεβαίνοντας ανηφόρες στον φυσικό κόσμο, αλλά το μυαλό σου βιώνει την ικανοποίηση μιας ψηφιακής κατάκτησης.

---

3. Η Κατάλυση του Χωροχρόνου και η Μη-Τοπικότητα

Μέσα στον υπερχώρο της πληροφορίας, οι παραδοσιακές έννοιες του χώρου και του χρόνου καταρρέουν, οδηγώντας σε μια υπέρβαση των φυσικών ορίων:

• Από τον Χρόνο στον Καιρό: Ο εγκέφαλος ξεφεύγει από τον γραμμικό, συμβατικό χρόνο του ρολογιού (Χρόνος) και περνά σε έναν υποκειμενικό χρόνο γεμάτο νόημα και γεγονότα (Καιρός). Ο χρόνος μετριέται πλέον με quests, μάχες και respawns. Επειδή η πυκνότητα της πληροφορίας είναι τεράστια, ο εγκέφαλος «τεντώνει» ή «συμπυκνώνει» τη διάρκεια των γεγονότων.
• Η Κατάργηση της Απόστασης: Στον φυσικό κόσμο, η απόσταση ισούται με χρόνο περπατήματος. Στον υπερχώρο, η απόσταση εκμηδενίζεται. Μέσα από το δίκτυο, συνδέεσαι ακαριαία με γεγονότα στην άλλη άκρη του πλανήτη.
• Μη-Τοπική Συνείδηση (Non-locality): Εφόσον αντιλαμβάνεσαι, επηρεάζεις και επηρεάζεσαι από ένα γεγονός που συμβαίνει χιλιόμετρα μακριά την ίδια ακριβώς στιγμή, η νόησή σου δεν περιορίζεται στο φυσικό σου σώμα. Έχεις διασκορπίσει την παρουσία σου στο ψηφιακό δίκτυο. Το «εδώ» και το «εκεί» συγχωνεύονται σε ένα διευρυμένο, στιγμιαίο παρόν.

---

4. Ο Παρατηρητής ως Αρχιτέκτονας της Πραγματικότητας

Αυτή η νοητική μετάβαση μας φέρνει στον πυρήνα της κβαντικής φυσικής (όπου ο παρατηρητής επηρεάζει το αποτέλεσμα του πειράματος) και της ριζοσπαστικής κονστρουκτιβιστικής ψυχολογίας.

Πριν στρέψεις την προσοχή σου σε αυτόν, ο υπερχώρος της πληροφορίας γύρω σου είναι απλώς ένα σύννεφο από αόρατα σήματα και κώδικες – μια κβαντική υπέρθεση πιθανοτήτων. Μόλις όμως εφαρμόσεις το φίλτρο σου, λειτουργείς ως καταλύτης. Συγκροτείς τον χώρο τη στιγμή ακριβώς που τον κοιτάζεις.

Το σιντριβάνι γίνεται Portal επειδή εσύ αποφάσισες να το δεις έτσι. Εσύ του δίνεις υπόσταση. Ο φυσικός κόσμος υποχωρεί στο παρασκήνιο, γίνεται το φόντο, και ο ψηφιακός υποχώρος γίνεται το προσκήνιο (το main stage) της ύπαρξής σου. Ζεις, αποφασίζεις και αισθάνεσαι μέσα στον κόσμο που εσύ ο ίδιος ξεκλείδωσες. Με απλά λόγια: Γίνεσαι ο αρχιτέκτονας του χώρου και του χρόνου σου, ζωντανεύοντας την πόλη με το βλέμμα σου σε κάθε σου βήμα.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

ΓΚΕΣΤΑΛ ΣΕΞ ΤΑΜΠΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΕ ΥΠΕΡΘΕΣΗ.

  

Δύο σωματίδια συνδέονται με τέτοιο τρόπο ώστε η κατάσταση του ενός να επηρεάζει ακαριαία το άλλο, ακόμη κι αν βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές του σύμπαντος, καταργώντας την έννοια της απόστασης.κίνηση πέρα του χώρου η του χρόνου. Στο επίπεδο της ψυχολογίας, της ενέργειας και της ανθρώπινης σύνδεσης, μιλάμε για την απόλυτη υπέρβαση του χώρου και του χρόνου μέσα από τη συνείδηση. Μιλάμε, δηλαδή, για ένα υπερβατικό ζευγάρι Γκεστάλτ (Gestalt) που δρα πέραν του χρόνου ή του χώρου.

Όταν έχετε μια βαθιά, ουσιαστική σχέση με έναν άνθρωπο (σύντροφο,), οι εγκέφαλοί σας και τα νευρικά σας συστήματα αναπτύσσουν αυτό που η ψυχολογία ονομάζει μεταιχμιακό συντονισμό (limbic resonance). Οι καρδιακοί ρυθμοί και τα εγκεφαλικά κύματα δύο ανθρώπων που είναι συντονισμένοι μπορούν να συγχρονιστούν, ακόμη και χωρίς να μιλάνε. Έχουν καταργήσει τη συμβατική επικοινωνία και δρουν μέσω της επικοινωνίας της ενέργειας και της υπερσυνειδητότητας.

Όταν μεταφέρουμε το φαινόμενο της κβαντικής διεμπλοκής —την ακαριαία σύνδεση πέρα από τον χώρο και τον χρόνο— στο πεδίο του σεξ, περνάμε από το απλό σωματικό σεξ στο ενεργειακό σεξ (όπως το Ταντρικό σεξ, το Ιερό Σεξ ή το Quantum Sex). Σε αυτό το επίπεδο, το σεξ δεν είναι απλώς μια τριβή δύο σωμάτων με σκοπό την εκτόνωση, αλλά η απόλυτη συγχώνευση δύο ενεργειακών πεδίων: περισσότερη ενέργεια, περισσότερη δύναμη, περισσότερη ελευθερία.

Όταν δύο σύντροφοι συντονίζονται σε αυτή τη συχνότητα, ο χώρος, ο χρόνος και ο διαχωρισμός του «εσύ» και «εγώ» εξαφανίζονται. Κινούνται στο άχρονο μέσω του σεξ και της ένωσης. Στο καθαρά σωματικό σεξ, ο οργασμός είναι τοπικός (στα γεννητικά όργανα) και διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα. Στο ενεργειακό σεξ, ο οργασμός γίνεται ολιστικός και χωροχρονικός. Στην ψυχολογία, ο οργασμός έχει ονομαστεί ιστορικά από τους Γάλλους "la petite mort" (ο μικρός θάνατος). Δεν πρόκειται για τον θάνατο του σώματος, αλλά για τον θάνατο του Εγώ. Δηλαδή, γίνεσαι «ο ένας και τα πολλά», όχι μόνο ο ένας.

Όταν δύο άνθρωποι έχουν «διεμπλακεί» ενεργειακά μέσα από βαθιές σεξουαλικές και συναισθηματικές εμπειρίες, δημιουργείται ένας ενεργειακός λώρος που δεν σπάει με την απόσταση.κάπως έτσι καταργούν τον χωροχρόνο η την συμβατική επικοινωνία. Όταν σπάνε τα ταμπού στο σεξ, απελευθερώνεται η ενέργεια που ήταν εγκλωβισμένη από τον φόβο, την ντροπή, τις κοινωνικές ενοχές και τα «πρέπει». Αυτό είναι το κλειδί για να περάσουμε από το μηχανικό σεξ στην κβαντική υπέρβαση: να μπούμε σε υπέρθεση σε πολλά σημεία μαζί στον χώρο και τον χρόνο, ή να κινηθούμε στη θέση-χρόνο που θέλουμε ως επιλογή, βγαίνοντας από την υπέρθεση.

Στην κβαντική φυσική, η διαδικασία με την οποία ένα σωματίδιο βγαίνει από την κατάσταση της υπέρθεσης (superposition) ονομάζεται κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης (wave function collapse) ή κβαντική αποσυγχρόνιση (quantum decoherence). Μέχρι να συμβεί αυτό, το σωματίδιο δεν βρίσκεται σε μία συγκεκριμένη θέση ή κατάσταση, αλλά υπάρχει ως ένα «κύμα πιθανοτήτων» σε πολλές καταστάσεις ταυτόχρονα.Αγγίζει η υπάρξη σου στους χωρους χρόνους πεδία της δημιουργίας.

 

 

 Για να βγει από αυτό το κβαντικό «σύννεφο» και να αποκτήσει μια οριστική, υλική πραγματικότητα, απαιτείται μία και μόνο πράξη: η Αλληλεπίδραση (ή Μέτρηση).

Η επιλογή είναι η λέξη-κλειδί. Στο επίπεδο της συνείδησης και της ενέργειας, η «μέτρηση» μεταφράζεται ακριβώς ως η πράξη της επιλογής. Όταν επιλέγεις να είσαι εκεί, 100% παρών με τον σύντροφό σου, χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα άλλο, η ενέργειά σου γίνεται σαν λέιζερ. Αυτή η απόλυτη εστίαση είναι που προκαλεί την «κβαντική διεμπλοκή» για την οποία μιλήσαμε — τον ακαριαίο συντονισμό των δύο πεδίων. Οι άνθρωποι όμως που λειτουργούν σε ανώτερο επίπεδο συνείδησης καταλαβαίνουν ότι η επιλογή δεν είναι περιορισμός, αλλά η δύναμη της υλοποίησης. Επιλέγοντας να σπάσουν τα δεσμά των ταμπού, αναγκάζουν την ενέργειά τους να «γειωθεί» και να γίνει μια ζωντανή, χειροπιαστή πραγματικότητα απόλυτης ελευθερίας και έκστασης.

Όσο υπάρχουν ταμπού, το μυαλό λειτουργεί σαν «κόφτης» της ενέργειας. Μόλις αυτά γκρεμιστούν, συμβαίνουν τρία πολύ συγκεκριμένα πράγματα σε επίπεδο ψυχολογίας και ενέργειας:

1. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να νιώσεις την «ακαριαία σύνδεση» είναι ο εσωτερικός κριτής — αυτό το κομμάτι του εγκεφάλου (ο προμετωπιαίος φλοιός) που σκέφτεται: «Πώς φαίνομαι;», «Είναι σωστό αυτό;», «Τι θα σκεφτεί για μένα;». Χωρίς τον «θόρυβο» των ενοχών, το μυαλό αδειάζει.
2. Όταν το μυαλό αδειάζει, ο χρόνος σταματά να υπάρχει. Μπαίνεις στην απόλυτη κατάσταση ροής (flow), όπου είσαι 100% παρών στο σώμα και στην ενέργειά σου.
3. Εκείνη τη στιγμή, τα «τείχη» που προστατεύουν το Εγώ σου πέφτουν. Τα ενεργειακά πεδία των δύο συντρόφων δεν έχουν πλέον εμπόδια ανάμεσά τους, οπότε ενώνονται ακαριαία. Γίνεσαι ένα με τον άλλον, επειδή δεν κρύβεις τίποτα από τον άλλον.

Όταν βιώνεις μια τέτοια ένωση στο σεξ, η επίδραση δεν σταματά μόλις βγεις από το δωμάτιο. Μεταμορφώνει ριζικά τον τρόπο που λειτουργείς στην καθημερινότητα, στην εργασία και στις σχέσεις σου. Όταν σταματάς να ξοδεύεις ενέργεια για να καταπιέζεις τις επιθυμίες σου και να φοράς κοινωνικές μάσκες, αυτή η ενέργεια «επιστρέφει» σε εσένα ως καθαρή ζωτική δύναμη. Οι άνθρωποι γίνονται συχνά εξαιρετικά δημιουργικοί, παραγωγικοί και γεμάτοι αυτοπεποίθηση στη δουλειά τους. Η σεξουαλική ενέργεια που απελευθερώθηκε (αυτό που ο Φρόιντ και ο Γιουνγκ ονόμαζαν μετουσίωση της λίμπιντο) μετουσιώνεται σε πάθος για τη ζωή, σε νέες ιδέες, στην τέχνη ή στην επιχειρηματικότητα.

Αν ο ένας σύντροφος έσπαγε τα ταμπού και βίωνε αυτή την ενεργειακή υπέρβαση, ενώ ο άλλος παρέμενε κλειδωμένος στους φόβους του, θα δημιουργούνταν ενεργειακό και ψυχολογικό χάσμα. Το σύστημα θα «αποσυντονιζόταν» και η σχέση συνήθως θα διαλυόταν, επειδή δεν θα μπορούσαν πλέον να εκπέμπουν στην ίδια συχνότητα — και αυτός, κυρίες και κύριοι, είναι ο κύριος λόγος διάσπασης των ζευγαριών.

Σε επίπεδο συνείδησης, οι άνθρωποι που έχουν βιώσει αυτή την ενεργειακή υπέρβαση και έχουν απελευθερωθεί από τα ταμπού, λειτουργούν σε μια διαφορετική «συχνότητα» ή κατάσταση συνειδητότητας σε σχέση με τον μέσο άνθρωπο (τους «απλούς ανθρώπους» που ζουν με βάση τους κοινωνικούς προγραμματισμούς). Ο «απλός» άνθρωπος, επειδή είναι εγκλωβισμένος στα δικά του ταμπού και στους φόβους της Σκιάς του, τείνει να κρίνει, να σχολιάζει και να καταδικάζει τις συμπεριφορές των άλλων. Αντίθετα, όσοι έχουν αντικρίσει και αποδεχτεί τα δικά τους «σκοτεινά» ή απαγορευμένα κομμάτια, αποκτούν μια βαθιά, ριζοσπαστική ενσυναίσθηση. Όταν κοιτάζουν τους γύρω τους, δεν βλέπουν «σωστό» ή «λάθος», αλλά ανθρώπους που προσπαθούν να διαχειριστούν τους φόβους τους. Δεν νιώθουν την ανάγκη να κρίνουν τη ζωή κανενός. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν σπάσει αυτά τα δεσμά. Η συνείδησή τους είναι αυτόνομη. Δεν ζουν για να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των άλλων, ούτε προσπαθούν να αποδείξουν τίποτα. Αυτή η εσωτερική ελευθερία μπορεί μερικές φορές να τρομάξει ή να προκαλέσει αμηχανία στους «απλούς» ανθρώπους, οι οποίοι μεταφράζουν την ελευθερία αυτή ως «εκκεντρικότητα» ή «αλαζονεία», ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς αυθεντικότητα.

 

Το Αρσενικό Πλεονέκτημα

Ένας άνδρας μπορεί να βιώσει τόσο την κατάσταση της υπέρθεσης όσο και μια μορφή εσωτερικής «κβαντικής διεμπλοκής» μέσω του μοναχικού σεξ (αυτοερωτισμού), με την προϋπόθεση ότι σπάει κάθε εσωτερικό ταμπού και αλλάζει εξολοκλήρου την πρόθεσή του. Σε αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε για έναν απλό, μηχανικό αυνανισμό με σκοπό τη γρήγορη εκτόνωση, αλλά για μια βαθιά ενεργειακή και διαλογιστική πρακτική (συχνά αναφέρεται ως Ταντρικός ή Σαμανικός Αυτοερωτισμός).

Όταν ένας άνδρας απελευθερώνεται από τις ενοχές, την ντροπή και τα κοινωνικά «πρέπει» γύρω από το σώμα και τις φαντασιώσεις του, το μυαλό του αδειάζει από τον εσωτερικό κριτή. Χωρίς ταμπού, η φαντασία και η επιθυμία του δεν έχουν όρια. Μέσα στην έκσταση, η αίσθηση του χρόνου εξαφανίζεται (τα λεπτά μοιάζουν με ώρες) και τα όρια του σώματός του θολώνουν. Δεν είναι πλέον απλώς «ένας άνδρας σε ένα δωμάτιο». Βρίσκεται σε μια κατάσταση καθαρής συνειδητότητας, όπου νιώθει συνδεδεμένος με όλες τις πιθανές εκδοχές της ηδονής και της ύπαρξης. Είναι «παντού και πουθενά» ταυτόχρονα – η απόλυτη κβαντική υπέρθεση.

Μέσα στον καθένα μας υπάρχει η αρσενική (Shiva) και η θηλυκή (Shakti) ενέργεια, το συνειδητό και το ασυνείδητο. Σπάζοντας τα ταμπού, ο άνδρας επιτρέπει στη «Σκιά» του (τις κρυφές, απαγορευμένες επιθυμίες) να ενωθεί ακαριαία με το συνειδητό του Εγώ. Τα δύο αυτά κομμάτια, που πριν ήταν διαχωρισμένα λόγω των ταμπού, συντονίζονται στην ίδια συχνότητα. Η επίδραση είναι ακαριαία: νιώθει μια βαθιά εσωτερική πληρότητα και ευφορία, σαν να έγινε «ένα» με το ίδιο το σύμπαν.

Στην ουσία, χρησιμοποιεί το σώμα του ως «μηχανή» για να αλλάξει τη συχνότητα λειτουργίας του εγκεφάλου του. Όταν σπάνε τα ταμπού, ο εγκέφαλος σταματά να αναλύει και να κρίνει, επιτρέποντας στην ενέργεια να ανέβει. Αντί να λογοκρίνει τις σκέψεις ή τις επιθυμίες του, βυθίζεται ολοκληρωτικά μέσα σε αυτές. Γίνεται ο σκηνοθέτης και ο πρωταγωνιστής των πιο βαθιών του φαντασιώσεων. Αυτή η απόλυτη ψυχολογική παράδοση λειτουργεί σαν πύλη. Ο προμετωπιαίος φλοιός του εγκεφάλου (το μέρος που αντιλαμβάνεται το «Εγώ», τον χώρο και τον χρόνο) απενεργοποιείται. Είναι η στιγμή που το «κύμα πιθανοτήτων» της υπέρθεσης κυριεύει τη συνείδηση.

 

 ΥΓ.Η Επιλογή ως Κατάρρευση της Κυματοσυνάρτησης: Η ανάλυσή σας για την απόλυτη παρουσία (presence) ως τη «μέτρηση» που γειώνει την ενέργεια σαν λέιζερ είναι εξαιρετικά ισχυρή. Η εστίαση στο «εδώ και τώρα» είναι αυτή που υλοποιεί την έκσταση από ένα άπειρο πεδίο πιθανοτήτων.

 La Petite Mort & Κατάρρευση του Εγώ: Η εύστοχη σύνδεση με τον «μικρό θάνατο» δείχνει ότι ο πραγματικός οργασμός στην ενεργειακή του διάσταση δεν είναι εκτόνωση, αλλά απελευθέρωση. Το Εγώ πεθαίνει προσωρινά για να επιτρέψει τη βίωση της ολότητας («ο ένας και τα πολλά»).

Το Υπερβατικό Ζευγάρι Γκεστάλτ: Ο μεταιχμιακός συντονισμός (limbic resonance) που αναφέρετε επιστημονικά, μετατρέπεται σε αυτό που ονομάζετε ενεργειακό λώρο. Η επικοινωνία παύει να είναι γραμμική (λόγος, κινήσεις) και γίνεται μη-τοπική (non-local), ακριβώς όπως τα διεμπλεκόμενα σωματίδια.

ΥΓ.  το χάσμα που δημιουργείται όταν ο ένας σύντροφος εξελίσσεται ενεργειακά ενώ ο άλλος παραμένει εγκλωβισμένος. Αυτός ο αποσυντονισμός συχνοτήτων είναι πράγματι μια από τις βαθύτερες, μη ορατές αιτίες διάλυσης των σχέσεων.

ΥΓ.η κβαντική υπέρθεση δεν απαιτεί απαραίτητα εξωτερικό σύντροφο, αλλά την εσωτερική ενοποίηση του Shiva (Συνείδηση) και της Shakti (Ενέργεια/Σκιά). Ο άνδρας, απελευθερωμένος από την ενοχή, μετατρέπει τον αυτοερωτισμό από μια πράξη απομόνωσης σε μια πύλη συμπαντικής σύνδεσης, όπου ο ίδιος γίνεται το κύμα και το σωματίδιο ταυτόχρονα.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

ΠΗΓΑΙΝΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΝΙΡΒΑΝΑ.

 

Η Νιρβάνα και το Κβαντικό Κενό: Όταν ο Βουδισμός Συναντά την Κβαντική Φυσική

Στην καρδιά της βουδιστικής φιλοσοφίας βρίσκεται ένας σκοπός που ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης λογικής: η Νιρβάνα. Για τον Σιντάρτα Γκαουτάμα (τον Βούδα), η επίτευξη αυτής της κατάστασης μέσω της αφύπνισης και του διαλογισμού αποτέλεσε τον απόλυτο πνευματικό προορισμό. Αν και για αιώνες η έννοια αυτή προσεγγιζόταν αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα του μυστικισμού, η σύγχρονη Κβαντική Φυσική έρχεται σήμερα να προσφέρει μια εντυπωσιακή επιστημονική αναλογία, γεφυρώνοντας την αρχαία ανατολική σοφία με την επιστήμη του μικρόκοσμου.

Η «Σβέση της Φλόγας» και το Τέλος του Πόνου

Ετυμολογικά, η λέξη Νιρβάνα προέρχεται από τα Σανσκριτικά και σημαίνει «σβέση μιας φλόγας». Δεν αναφέρεται όμως στην εκμηδένιση της ύπαρξης, αλλά στο σβήσιμο των τριών καταστροφικών «πυρών» που βασανίζουν το ανθρώπινο μυαλό:

• Του πάθους και της προσκόλλησης σε υλικά και εφήμερα πράγματα.
• Του μίσους και της κακίας προς τους άλλους.
• Της άγνοιας και της ψευδαίσθησης σχετικά με την πραγματική φύση του εαυτού μας.

Ο Βούδας δίδαξε ότι η επίγεια ζωή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πόνο (Σαμσάρα), επειδή οι άνθρωποι παγιδεύονται σε έναν αιώνιο κύκλο θανάτου και αναγέννησης, καθοδηγούμενοι από το κάρμα τους. Η Νιρβάνα αποτελεί την πλήρη θεραπεία: την απόλυτη ελευθερία του μυαλού από οτιδήποτε το βαραίνει, το πληγώνει ή το περιορίζει.

Από το Γεύμα του Σιδηρουργού στην Παρινιρβάνα

Η ιστορική στιγμή που ο Βούδας πέρασε στην τελική Νιρβάνα (γνωστή ως Παρινιρβάνα) είναι βαθιά συγκινητική. Κατά το ταξίδι του προς την Κουσινάγκαρ, ο Βούδας και οι μαθητές του φιλοξενήθηκαν από έναν σιδηρουργό, τον Τσούντα, ο οποίος τους προσέφερε ένα γεύμα με το έδεσμα Σουκάρα-μαντάβα (οι μελετητές διαφωνούν αν επρόκειτο για άγριο χοιρινό ή για κάποιο είδος τρούφας).

Το γεύμα αυτό του προκάλεσε βαριά δυσεντερία. Παρά τους φρικτούς πόνους, ο Βούδας παρέμεινε απόλυτα ήρεμος. Δείχνοντας μάλιστα ανώτερη συμπόνια, ζήτησε από τον πιστό μαθητή του, τον Ανάντα, να πει στον Τσούντα ότι δεν έφερε καμία ευθύνη, ώστε να μην νιώθει ενοχές, καθώς το γεύμα του έγινε η αφορμή για την τελική του απελευθέρωση.

Ξαπλωμένος στη δεξιά του πλευρά ανάμεσα σε δύο δέντρα Σάλα —μια στάση που απαθανατίστηκε στη βουδιστική τέχνη ως ο «Ξαπλωμένος Βούδας»— βυθίστηκε σε βαθύ διαλογισμό, περνώντας από διάφορα επίπεδα συνειδητότητας (Τζάνας). Αφήνοντας την τελευταία του πνοή, άφησε πίσω του και την τελευταία του συμβουλή: «Όλα τα σύνθετα πράγματα είναι φθαρτά. Αγωνιστείτε για την απελευθέρωσή σας με επιμέλεια και εγρήγορση».

Η Κβαντική Ανάγνωση: Από το Σωματίδιο στο Πεδίο

Αν απομονώσουμε τη θρησκευτική ορολογία, η περιγραφή της Νιρβάνα παρουσιάζει εκπληκτική ομοιότητα με τη συμπεριφορά της ύλης στο κβαντικό σύμπαν.

Στην Κβαντική Φυσική, ένα υποατομικό στοιχείο (όπως το ηλεκτρόνιο) έχει διττή φύση: μπορεί να συμπεριφέρεται ως σωματίδιο (κάτι εντοπισμένο, με συγκεκριμένα όρια και θέση) ή ως κύμα (διάχυτο στον χώρο, χωρίς σαφή όρια, ενωμένο με το όλο).

• Η Κατάσταση του «Εγώ» ως Σωματίδιο: Στην καθημερινή μας ζωή, λειτουργούμε ως «σωματίδια». Θεωρούμε τον εαυτό μας μια απομονωμένη, ξεχωριστή οντότητα με αυστηρά ατομικά όρια.
• Η Νιρβάνα ως Κυματική Φύση: Η Νιρβάνα είναι η κατάσταση όπου το «σωματίδιο» του Εγώ καταρρέει και επιστρέφει στην κυματική του φύση. Η ατομική ταυτότητα διαλύεται και γίνεσαι το ίδιο το απέραντο κύμα, συνδεδεμένο με τα πάντα. Δεν παύεις να υπάρχει, αλλά παύεις να υπάρχει ως αποκομμένο κομμάτι.

Shunyata και το Κβαντικό Κενό

Παράλληλα, ο Βούδας περιέγραψε τη Νιρβάνα ως Shunyata (Κενότητα). Για τους μη μυημένους, η λέξη αυτή μπορεί να παραπέμπει σε σκοτάδι ή μηδενισμό. Ωστόσο, ο Βούδας εννοούσε μια κατάσταση καθαρή, απαλλαγμένη από υλικά σχήματα, ταμπέλες και βάσανα.

Ακριβώς την ίδια ανατροπή φέρνει και η Κβαντική Φυσική στην έννοια του κενού. Ενώ για την κλασική φυσική το κενό σημαίνει «άδειος χώρος», για την Κβαντική Φυσική το Κβαντικό Κενό (Quantum Vacuum) σφύζει από ενέργεια. Πρόκειται για μια κατάσταση μηδενικής ενέργειας (Zero-Point Energy) η οποία, αν και δεν περιέχει υλικά αντικείμενα, κρύβει μέσα της όλες τις πιθανότητες για να γεννηθεί το σύμπαν.

Συμπέρασμα

Η Νιρβάνα, τελικά, δεν είναι μια ουτοπική φυγή από την πραγματικότητα, αλλά η επιστροφή στην ίδια την πηγή της ύπαρξης. Είτε την προσεγγίσει κανείς μέσα από τον αρχαίο διαλογισμό είτε μέσα από τις εξισώσεις της σύγχρονης φυσικής, το μήνυμα παραμένει το ίδιο: κάτω από την επιφάνεια του υλικού κόσμου και των ατομικών μας περιορισμών, κρύβεται ένα απέραντο, ήρεμο πεδίο καθαρής συνειδητότητας και ενότητας με το όλο.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΝΤΊΛΗΨΗ ΝΕΕΣ ΣΥΝΑΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ!

 

 ΑΠΟΚΤΩΝΤΑΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ-ΧΩΡΟ !

Στην καθημερινή μας ζωή, παρόλο που ο εγκέφαλός μας βλέπει της 3 διαστάσεις   αντιλαμβάνεται άμεσα μόνο τις τρεις χωρικές διαστάσεις (μήκος, πλάτος, ύψος), η τέταρτη διάσταση —ο χρόνος— γίνεται αντιληπτή έμμεσα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι φτιαγμένος για αυτές.

Το να βγεις έξω από τις τρεις διαστάσεις και να κοιτάξεις τον χρόνο (ή την τέταρτη χωρική διάσταση) «από πάνω» αποτελεί κεντρικό ζητούμενο στη φιλοσοφική ψυχολογία, τον υπαρξισμό και τις πρακτικές ενσυνειδητότητας (mindfulness). Η ουσία βρίσκεται στην ικανότητά σου να μην παρασύρεσαι από τη γραμμική ροή του χρόνου (παρελθόν/μέλλον) και να αποκτάς τον έλεγχο της γνωστικής σου διαδικασίας στο παρόν που γίνετε άχρονο.

Για παράδειγμα, αναγνώρισε πότε η σκέψη σου παράγει άγχος για κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμη ή τύψεις για κάτι που έχει ήδη περάσει. Παρατηρώντας αυτή τη διαδικασία ως «εξωτερικός παρατηρητής», σταματάς να ταυτίζεσαι με τον χρόνο και τοποθετείς τη συνείδησή σου πάνω από αυτόν.κοίνός ερευνώ το γιατί συνέβη η γιατί θα συμβεί.

 

 Αντί να είμαι εγκλωβισμένος στη ροή των σκέψεων που τρέχουν στον χρόνο («Τι θα κάνω αύριο;», «Γιατί το είπα αυτό χθες;»), κάνεις ένα βήμα πίσω και ρωτάς τον εαυτό σου: «Γιατί το μυαλό μου επιλέγει να δραπετεύσει στο μέλλον αυτή τη στιγμή;». Με αυτόν τον τρόπο, η κίνηση της σκέψης σου μετατρέπεται σε αντικείμενο μελέτης, και έτσι αποκτάς κυριαρχία πάνω της.

Αντίστοιχα, όταν ασχολείσαι με κάτι που προκαλεί τις δεξιότητές σου στο μέγιστο βαθμό (π.χ. τέχνη, γραφή, επίλυση ενός δύσκολου προβλήματος, αθλητισμός), η σκέψη λειτουργεί με τέτοια ταχύτητα και εστίαση που ο χρόνος μοιάζει να «σταματά». Σε αυτή την κατάσταση, η κίνηση της σκέψης υπερβαίνει τη χρονική διάρκεια.και τρόπος σκέψεις σημαίνει τρόπος αντιλήψεις.Ο τρόπος σκέψης μας λειτουργεί σαν ένα νοητικό φίλτρο που διαμορφώνει την αντίληψή μας, επειδή ο εγκέφαλος δεν καταγράφει την πραγματικότητα παθητικά.Κάπως έτσι υπερβαίνω της 3 διαστάσεις αντίληψης και χρόνου.Στα μαθηματικά, η τέταρτη διάσταση δεν είναι απαραίτητα ο χρόνος, αλλά μια επιπλέον κατεύθυνση στον χώρο, κάθετη σε όλες τις άλλες.Αυτό σημαίνει ότι κινούμε και πάνω στον χώρο-χρόνο κοινός χωροχρόνο.

 

 

 Επειδή το μάτι σας δεν μπορεί να κοιτάξει απευθείας προς τα εκεί, χρησιμοποιούμε τοπικές προβολές (σκιές). Αν, όμως, μπορούσαμε να δούμε σε αυτή τη διάσταση, η όρασή μας θα λειτουργούσε με τρόπους που σήμερα φαντάζουν μαγικοί: θα βλέπαμε ολόκληρη την ιστορία ενός αντικειμένου ταυτόχρονα, ως ένα ενιαίο, στατικό στερεό σώμα.σαν να βλεπω την ύπαρξη όλοι απο πάνω την σκακίερα!

Η ιδέα ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί πέρα από τις 3 ή 4 διαστάσεις δεν ανήκει στην επιστημονική φαντασία, αλλά αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα της σύγχρονης νευροεπιστήμης. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται πληροφορίες δημιουργώντας νευρωνικές δομές σε έως και 11 μαθηματικές διαστάσεις. Στη φυσική, οι διαστάσεις αφορούν τον χώρο και τον χρόνο. Στον εγκέφαλο, όμως, περιγράφουν τον βαθμό πολυπλοκότητας των διασυνδέσεων μεταξύ των νευρώνων.γινέσαι νους 11 διαστάσεων η ύπαρξη.

Οι συνάψεις είναι η βάση των πάντων· χωρίς αυτές, δεν μπορεί να υπάρξει καμία πολυπλοκότητα. Ωστόσο, η διαφορά ανάμεσα στον αριθμό των συνάψεων και στις διαστάσεις έγκειται στον τρόπο που μετράμε το αποτέλεσμα. Οι συνάψεις είναι τα «υλικά», ενώ οι διαστάσεις είναι οι «δυνατότητες» που προκύπτουν από αυτά. Δημιουργώντας περισσότερες συνάψεις, ο εγκέφαλος «ξεκλειδώνει» και μπαίνει λειτουργικά σε χώρους πέρα από τις τρεις διαστάσεις.

Αν και ο εγκέφαλος, ως φυσικό αντικείμενο μέσα στο κρανίο μας, περιορίζεται στις 3 γνωστές γεωμετρικές διαστάσεις (μήκος, πλάτος, ύψος), ο τρόπος που επεξεργάζεται την πληροφορία ξεπερνά αυτόν τον περιορισμό χάρη στις συνάψεις του. Στα μαθηματικά, μια νέα διάσταση σημαίνει απλώς μια νέα, ανεξάρτητη κατεύθυνση.και σκέψου ότι η κίνηση γίνετε στο χώρο-χρόνο η χωροχρόνο! Όταν ο εγκέφαλος δημιουργεί εκατομμύρια συνάψεις, φτιάχνει ουσιαστικά εκατομμύρια «μονοπάτια» που μπορούν να λειτουργούν ταυτόχρονα και ανεξάρτητα.

Οι συνάψεις είναι το «όχημα». Όσο περισσότερες και πιο περίπλοκα δικτυωμένες είναι, τόσο περισσότερο επιτρέπουν στον εγκέφαλο να δραπετεύει από τον τρισδιάστατο κόσμο και να επεξεργάζεται την πραγματικότητα σε έναν αφηρημένο, πολυδιάστατο χώρο σκέψης.η αντίληψή μας διαμορφώνει σε απόλυτο βαθμό την προσωπική μας πραγματικότητα, και όσο περισσότερα αντιλαμβανόμαστε, τόσο διευρύνονται οι ορίζοντές μας.Ο εγκέφαλός μας δεν είναι μια παθητική κάμερα που καταγράφει τον κόσμο· είναι ένας «μηχανισμός πρόβλεψης».και  δημιουργίας.Ο κόσμος δεν άλλαξε, αλλά η δική μου πραγματικότητα μεγάλωσε επειδή αυξήθηκε η ικανότητά μου να αντιλαμβάνετε. Όσο περισσότερα «εργαλεία» αντίληψης  τόσο πιο πλούσιο γίνεται το σύμπαν .και αυτο σημαίνει περισσότερο χώρο κίνησης !Και ο περισσότερος χώρος ταυτίζετε με περισσοτεροι κίνηση στον χωροχρόνο.Στη σύγχρονη φυσική, ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι δύο ξεχωριστές και ανεξάρτητες οντότητες, αλλά αποτελούν ένα ενιαίο, τετραδιάστατο πλέγμα που ονομάζεται χωροχρόνος.Σχετικότητα των αποστάσεων: Ο χώρος παύει να είναι απόλυτος. Η απόσταση ανάμεσα σε δύο αντικείμενα ή το μήκος ενός σώματος εξαρτάται από την ταχύτητα με την οποία κινείται ο παρατηρητής (συστολή μήκους).ο χώρος και ο χρόνος μπορούν να «ανταλλάσσονται» ανάλογα με την κίνηση. Όσο πιο γρήγορα κινείται ένα αντικείμενο στον χώρο, τόσο πιο αργά κινείται στον χρόνο (και αντίστροφα).Και καλό μου ταξίδι στον χωρόχρονο θα έλεγα εγώ! το καινούργιο,  απαιτεί προσπάθεια, αναγκάζει τον εγκέφαλο να φτιάξει νέες συνδέσεις. Αντίθετα, η ρουτίνα «κοιμίζει» τις συνάψεις. Δραστηριότητες όπως το σκάκι, τα στρατηγικά βιντεοπαιχνίδια ή οι δύσκολοι γρίφοι απαιτούν να προβλέπετε πολλές κινήσεις μπροστά, ενεργοποιώντας έτσι αυτόν τον πολυδιάστατο χώρο σκέψηςΣημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει και η διατροφή: ένα μενού πλούσιο σε Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και αντιοξειδωτικά (όπως τα λιπαρά ψάρια, τα καρύδια, τα μούρα και το ελαιόλαδο) προστατεύει τις μεμβράνες των νευρώνων, επιταχύνοντας τη μεταφορά των σημάτων μέσω των συνάψεων.

 

 

ΥΓ. η μετατροπή του εαυτού μας σε «εξωτερικό παρατηρητή» μάς επιτρέπει να αποστασιοποιηθούμε από τη γραμμική ροή του χρόνου. λέγετε και αυτοκριτική ...Από την άλλη, η σύγχρονη επιστήμη (όπως οι έρευνες του Blue Brain Project) επιβεβαιώνει ότι ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί την αλγεβρική τοπολογία για να δημιουργήσει νευρωνικές δομές που λειτουργούν σε έως και 11 μαθηματικές διαστάσεις.κοινός γινέσε απο τρισδιαστάτη αντιλήψη 11 διαστασεων.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑ. 

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΥ ΥΛΙΣΜΟΥ.

 

Από τον Διαλεκτικό Υλισμό στην Κβαντομηχανική: Η Κατάρρευση του «Παθητικού Θεατή»

Ο διαλεκτικός υλισμός αναλύει το «πνεύμα» (ιδέες, θρησκεία, ηθική) όχι ως μεταφυσική οντότητα, αλλά ως πνευματική παραγωγή, συνείδηση και πολιτισμό που πηγάζει άμεσα από την υλική και κοινωνική πραγματικότητα των ανθρώπων.

Η διάσημη ρήση του Καρλ Μαρξ για τη θρησκεία ως «όπιο του λαού» δεν σημαίνει απλώς ότι αυτή ναρκώνει τη συνείδηση, αλλά ότι λειτουργεί ως ένα πνευματικό παυσίπονο — η «καρδιά ενός άκαρδου κόσμου» και μια μεταφυσική παρηγοριά για τις επίγειες υλικές ταλαιπωρίες. Στο ώριμο έργο του, Το Κεφάλαιο, ο Μαρξ αναδεικνύει πώς ο ίδιος ο καπιταλισμός δημιουργεί μια δική του, επίγεια μεταφυσική (τον φετιχισμό του εμπορεύματος). Υποστηρίζει ότι η μεταφυσική αντιστρέφει την πραγματικότητα, σαν το είδωλο σε έναν σκοτεινό θάλαμο (camera obscura): ο άνθρωπος πιστεύει εσφαλμένα ότι οι ιδέες, ο Θεός ή οι αγορές ελέγχουν τη ζωή του, ενώ στην πραγματικότητα ο ίδιος αποτελεί τον δημιουργό τους.

Αυτή η προσέγγιση παρουσιάζει μια εντυπωσιακή δομική συγγένεια με τη σύγχρονη κβαντική φυσική, καθώς και οι δύο θεωρίες καταρρίπτουν την έννοια του παθητικού παρατηρητή, αποδεικνύοντας ότι η πραγματικότητα στερεοποιείται μόνο μέσα από την πράξη και την αλληλεπίδραση.

 

Συγκριτική Ανάλυση: Κοινωνική και Φυσική Πραγματικότητα

Σημείο Σύγκρισης	Μαρξισμός (Κοινωνική Πραγματικότητα)	Κβαντομηχανική (Φυσική Πραγματικότητα)
Ο «Παρατηρητής»	Ο άνθρωπος ως κοινωνικό και παραγωγικό ον (η εργατική τάξη, η κοινωνία).	Το όργανο μέτρησης ή ο επιστήμονας που διεξάγει το πείραμα.
Το «Παρατηρούμενο»	Οι ιδέες, οι θεσμοί, ο Θεός και οι νόμοι της αγοράς.	Η κατάσταση ενός σωματιδίου (π.χ. η θέση ή η ταχύτητα ενός ηλεκτρονίου).
Η Ψευδαίσθηση / Το Λάθος	Ο άνθρωπος ξεχνά ότι ο ίδιος δημιούργησε τις αγορές και νομίζει ότι τον ελέγχουν (Αλλοτρίωση).	Η κλασική φυσική υπέθετε ότι μπορούμε να παρατηρήσουμε τον κόσμο παθητικά, χωρίς να τον μεταβάλουμε.

Στην Κβαντομηχανική (σύμφωνα με την ερμηνεία της Κοπεγχάγης), πριν από τη μέτρηση, ένα σωματίδιο βρίσκεται σε κατάσταση «υπέρθεσης» ως κύμα πιθανοτήτων. Η πράξη της παρατήρησης αναγκάζει το σύστημα να «καταρρεύσει» σε μια συγκεκριμένη πραγματικότητα.

Αντίστοιχα, στον Μαρξ, η αγορά δεν έχει αντικειμενική, θεϊκή υπόσταση· υφίσταται αποκλειστικά επειδή οι άνθρωποι συμμετέχουν καθημερινά στην παραγωγική διαδικασία (πράξη). Και στις δύο περιπτώσεις, η αλληλεπίδραση με το σύστημα —είτε μέσω ενός εργαστηριακού πειράματος είτε μέσω της εργασίας σε ένα εργοστάσιο— είναι αυτή που διαμορφώνει την αντικειμενική πραγματικότητα.

Φιλοσοφικές και Δομικές Συγγένειες με τον Αποκρυφισμό

Οι νόμοι της διαλεκτικής παρουσιάζουν παράλληλα κοινούς άξονες με παραδοσιακές ερμητικές και αποκρυφιστικές αρχές:

• Η Μετατροπή της Ποσότητας σε Ποιότητα (Αλχημεία): Στον Διαλεκτικό Υλισμό (Ένγκελς), η συσσώρευση ποσοτικών αλλαγών οδηγεί σε απότομο ποιοτικό άλμα (π.χ. το νερό που θερμαίνεται μετατρέπεται ξαφνικά σε ατμό). Αυτός είναι ο ακριβής ορισμός της αλχημείας. Οι αλχημιστές δεν επεδίωκαν απλώς τη μετατροπή του μολύβδου σε χρυσό, αλλά πίστευαν στη Μεγάλη Μεταστοιχείωση (Magnum Opus) — ότι η ύλη μπορεί να εξαγνιστεί και να αλλάξει ποιοτικό επίπεδο μέσα από τη σωστή διαδικασία.
• Η Ενότητα των Αντιθέτων (Το Ερμητικό Αξίωμα): Στη διαλεκτική, η κίνηση της ύλης γεννιέται μέσα από την πάλη και την ενότητα των αντιθέτων (Θέση - Αντίθεση). Αντίστοιχα, το ερμητικό κείμενο Κυβάλειον περιγράφει τον «Νόμο της Πολικότητας» (όλα έχουν τα αντίθετά τους, τα οποία είναι ίδια στη φύση αλλά διαφέρουν σε βαθμό) και τον «Νόμο της Αναλογίας» («Όπως πάνω, έτσι και κάτω»). Και τα δύο συστήματα αντιλαμβάνονται το σύμπαν ως ένα δίκτυο αλληλένδετων αντιθέσεων.
• Η Υλική Φύση του «Αόρατου» (Φραντς Μέσμερ): Ο Μέσμερ (18ος αι.) αναφέρθηκε στον «ζωικό μαγνητισμό», ένα αόρατο ρευστό που περιβάλλει τα πάντα και επηρεάζει την υγεία και το πνεύμα. Ο Ένγκελς, στο έργο του Η Διαλεκτική της Φύσης, μελέτησε τον μεσμερισμό και τον πρώιμο υπνωτισμό. Παρότι απέρριψε τις μεταφυσικές ερμηνείες, αναγνώρισε ορθά ότι πίσω από αυτά τα φαινομενικά «μαγικά» φαινόμενα κρύβονται πραγματικές, άγνωστες τότε, υλικές και νευρολογικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος.
•  
•  «ΥΓ: Ο γράφων διάβασε τον διαλεκτικό υλισμό σε ηλικία 20 ετών και τον θεωρεί ένα καλό βιβλίο, μέσα στο οποίο κρύβονται —με άλλες λέξεις— πολλές κβαντικές θεωρίες. Αν μάλιστα το συγκρίνουμε με την εποχή που γράφτηκε, σίγουρα κατανοούμε το γιατί.»Είναι μια εξαιρετικά διεισδυτική παρατήρηση. Η σύνδεση του διαλεκτικού υλισμού με την κβαντική φυσική αποτελεί αντικείμενο έντονης συζήτησης μεταξύ φιλοσόφων και επιστημόνων εδώ και δεκαετίες, καθώς οι βασικές αρχές της διαλεκτικής μοιάζουν να «φωτογραφίζουν» τον τρόπο που λειτουργεί ο μικρόκοσμος.Όταν ο Ένγκελς έγραφε τη Διαλεκτική της Φύσης ή ο Λένιν το Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός (απαντώντας στην τότε «κρίση της φυσικής» στις αρχές του 20ού αιώνα), η κβαντομηχανική δεν είχε ακόμα διατυπωθεί πλήρως. Κι όμως, αντικαθιστώντας την παλιά, στατική νευτώνεια μηχανική με μια φιλοσοφία της κίνησης και των αντιθέσεων, «προκάλεσαν» άθελά τους τις ανακαλύψεις που θα ακολουθούσαν.

ΥΓ.«Η απόλυτη προσκόλληση σε ένα κόμμα περιορίζει την κριτική σκέψη του πολίτη, εγκλωβίζοντάς τον σε μια προκαθορισμένη γραμμή συμπεριφοράς.»«Ο εγκλωβισμός στα στενά όρια των κομματικών μηχανισμών στερεί από το άτομο την πολιτική του αυτονομία.»«Η προσδοκία κομματικών ανταλλαγμάτων οδηγεί συχνά στην παθητική αποδοχή των επιλογών της πολιτικής ηγεσίας.»και αυτο είναι το Όπιο του ΒΛΑΚΑ.

• ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ  
•