ΗΡΑΙΩΝ ΑΡΓΟΥΣ.

 

«Το Ηραίον του Άργους αποτελούσε το επίσημο θρησκευτικό κέντρο της αρχαίας πόλης-κράτους και έναν από τους σημαντικότερους ναούς της Ήρας στον αρχαίο κόσμο. Είναι χτισμένο στις πλαγιές του λόφου Αετόβουνο (ή Εύβοια), σε απόσταση 8 χλμ. από το Άργος και 3 χλμ. από τις Μυκήνες, δεσπόζοντας πανοραμικά στον αργολικό κάμπο.

Το ιερό ιδρύθηκε στα μέσα του 8ου αι. π.Χ. και άκμασε ιδιαίτερα κατά τους κλασικούς χρόνους, ενώ η λειτουργία του συνεχίστηκε έως και τη ρωμαϊκή περίοδο, με τους αυτοκράτορες Αδριανό και Νέρωνα να αφιερώνουν πολύτιμα αναθήματα.

Στον χώρο δεσπόζουν τα ερείπια του αρχαιότερου ναού (7ος αι. π.Χ.), ο οποίος καταστράφηκε από πυρκαγιά το 423 π.Χ. Στη θέση του ανηγέρθη γύρω στο 420 π.Χ. ο νέος δωρικός ναός από τον αρχιτέκτονα Ευπόλεμο. Στο εσωτερικό του φυλασσόταν το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα της θεάς, έργο του γλύπτη Πολύκλειτου. Η Ήρα λατρευόταν εκεί με την επωνυμία «Αργεία», ενώ η κορυφαία θρησκευτική εκδήλωση ήταν τα Εκατόμβοια (μετέπειτα Ηραία), τα οποία περιλάμβαναν μεγαλοπρεπείς πομπές και αγώνες.»

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2005

ΥΓ Τα αλλά σημαντικά Ηραια Εδω Εδω. 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ.

 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Γαλιλαίος (Χορευταράς) και ο Χορός της Τράτας

Ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Γαλιλαίου, ευρύτερα γνωστός ως «Αϊ-Γιάννης ο Χορευταράς», αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά μνημεία των Μεγάρων. Το ιδιαίτερο προσωνύμιό του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη λαϊκή παράδοση της περιοχής, καθώς στον προαύλιο χώρο του αναβιώνουν κάθε χρόνο τα σημαντικότερα τοπικά έθιμα.

Κορυφαία στιγμή των εκδηλώσεων είναι η Τρίτη του Πάσχα, όταν αναβιώνει ο παραδοσιακός Χορός της Τράτας. Πρόκειται για έναν μοναδικό τελετουργικό χορό που εκτελείται από γυναίκες ντυμένες με την επίσημη μεγαρίτικη ενδυμασία, τα «καλά».

Σύμφωνα με την παράδοση, ο χορός καθιερώθηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, λειτουργώντας ως μέσο επικοινωνίας και διατήρησης της θρησκευτικής και εθνικής ταυτότητας των Μεγαρέων. Μέσα από τον ρυθμό και τα τραγούδια, οι κάτοικοι μετέφεραν μηνύματα ελπίδας και ελευθερίας, τα οποία παρέμεναν «αόρατα» για τον κατακτητή. Οι χαρακτηριστικές κινήσεις των χεριών, που είναι πιασμένα σταυρωτά, αποτελούσαν μια «σιωπηλή γλώσσα» αλληλεγγύης. Οι χορευτές, σε μια συμβολική πράξη ομοψυχίας, ένιωθαν ότι με τα βήματά τους «πατούσαν την τυραννία», ενισχύοντας το φρόνημα της τοπικής κοινωνίας.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2026

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

 

 Οι Θερμοπύλες αποτελούν έναν από τους πιο εμβληματικούς ιστορικούς τόπους της Ελλάδας, παγκοσμίως γνωστό για τη μάχη του 480 π.Χ. Σήμερα, η περιοχή συνδυάζει την ιστορική μνήμη με τη φυσική ομορφιά των ιαματικών πηγών της.

Εκεί, ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας, επικεφαλής 300 Σπαρτιατών και 700 Θεσπιέων, αντιμετώπισε την πολυάριθμη περσική στρατιά του Ξέρξη. Η απάντηση του Λεωνίδα στην απαίτηση των Περσών να παραδώσουν τα όπλα, το θρυλικό «Μολών λαβέ», παραμένει διαχρονικό σύμβολο αυταπάρνησης και ηρωισμού.

Για τον ποιητή Κ. Π. Καβάφη, οι Θερμοπύλες συμβολίζουν την ηθική στάση και το χρέος του ανθρώπου απέναντι στις αξίες του, ανεξάρτητα από την τελική έκβαση του αγώνα.

Είναι πράγματι εντυπωσιακό πώς ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα κατάφερε να συμπυκνώσει τόση ιστορική και ηθική σημασία. Η φράση «Μολών λαβέ» δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική απάντηση, αλλά η γέννηση ενός συμβόλου που εμπνέει μέχρι σήμερα την τέχνη και την πολιτική σκέψη.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2002 

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΘΗΣΕΙΟ.

 

Ο ερευνητής Γρηγόρης Τσουκαλάς πραγματοποίησε το 2003 μια πρωτοποριακή για τα δεδομένα της εποχής έρευνα στο Θησείο, η οποία εστίαζε στις γεωμετρικές συμμετρίες και τις ευθυγραμμίσεις αρχαίων ιερών χώρων.Η συγκεκριμένη έρευνα εντάσσεται στο ευρύτερο οδοιπορικό του για τη "Μαγική Αθήνα" (2000-2010), όπου μελέτησε τη σχέση των αρχαίων μνημείων με τη γεωδαισία και τον μυστικισμό.

Ο Ναός του Ηφαίστου: Το «Θησείο» της Αθήνας

Ο Ναός του Ηφαίστου, ευρύτερα γνωστός ως «Θησείο», αποτελεί τον καλύτερα διατηρημένο αρχαίο ναό δωρικού ρυθμού στην Ελλάδα. Δεσπόζει στον λόφο του Αγοραίου Κολωνού, εντός του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Αγοράς, και οικοδομήθηκε μεταξύ 460-415 π.Χ. Αν και είναι αφιερωμένος στον Ήφαιστο (προστάτη των μεταλλουργών) και στην Αθηνά Εργάνη, επικράτησε η ονομασία «Θησείο», καθώς οι ανάγλυφες μετόπες του απεικονίζουν τους άθλους του Θησέα. Ο γλυπτός του διάκοσμος θεωρείται από τους πλουσιότερους της αρχαιότητας, υστερώντας σε καλλιτεχνική αξία μόνο έναντι εκείνου του Παρθενώνα.

Ο ναός διασώθηκε σχεδόν ανέπαφος, κυρίως επειδή από τον 7ο αιώνα μετατράπηκε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Ακάμα. Παρόλο που ο ναός ανήκει στον Ήφαιστο, η σύνδεσή του με τον Θησέα παρέμεινε τόσο ισχυρή που το όνομα «Θησείο» καθιερώθηκε οριστικά. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το 475 π.Χ. ο στρατηγός Κίμων μετέφερε στην Αθήνα οστά που θεωρούνταν ότι ανήκαν στον Θησέα. Παρότι ο πραγματικός του τάφος χτίστηκε αλλού, οι περιηγητές του 18ου αιώνα, βλέποντας τις αναπαραστάσεις των άθλων στις μετόπες, υπέθεσαν λανθασμένα ότι εκεί βρισκόταν η τελευταία κατοικία του ήρωα.

Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τους σπονδύλους των κιόνων (στο βαθμό που το επιτρέπει η περίφραξη), θα διακρίνει χαραγμένα γράμματα και σύμβολα. Πρόκειται για τα «σημάδια» των αρχαίων λατόμων και χτιστών, που λειτουργούσαν ως οδηγοί για τη συναρμολόγηση των αρχιτεκτονικών μελών, θυμίζοντας ένα γιγάντιο αρχαίο παζλ. Ο ναός είναι κατασκευασμένος από Πεντελικό μάρμαρο, το οποίο λόγω της περιεκτικότητάς του σε σίδηρο οξειδώνεται με την πάροδο του χρόνου. Έτσι, ενώ αρχικά ήταν κατάλευκος, σήμερα εκπέμπει αυτή την πανέμορφη μελιχρή-χρυσαφένια απόχρωση, ιδιαίτερα κατά την ώρα του ηλιοβασιλέματος.

Είναι σχεδόν αξιοθαύμαστο πώς, ανάμεσα σε δεκάδες ναούς που ισοπεδώθηκαν από σεισμούς και επιδρομές (όπως αυτές των Γότθων και των Ερούλων), ο Ναός του Ηφαίστου παρέμεινε όρθιος με τη σκεπή του στη θέση της. Ενώ ο Παρθενώνας υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές, ο «Ήφαιστος» μοιάζει να προστατεύεται από μια αόρατη δύναμη στο πέρασμα των αιώνων. Μάλιστα, θεωρίες της εναλλακτικής αρχαιολογίας υποστηρίζουν πως η θέση του δεν είναι τυχαία: ο ναός είναι ευθυγραμμισμένος έτσι ώστε την ημέρα της γιορτής του θεού, οι πρώτες αχτίδες του ήλιου να φωτίζουν απευθείας το σημείο όπου βρίσκονταν τα λατρευτικά αγάλματα του Ηφαίστου και της Αθηνάς.

Κάτω από τον λόφο του Θησείου ρέει ο Ηριδανός ποταμός, ο οποίος σήμερα είναι υπογειοποιημένος. Σε ορισμένα σημεία του αρχαιολογικού χώρου μπορεί κανείς ακόμα να ακούσει το νερό να κυλάει υποχθόνια. Οι παλιοί Αθηναίοι πίστευαν ότι το νερό αυτό ήταν «στοιχειωμένο», καθώς διέσχιζε τα αρχαία νεκροταφεία του Κεραμεικού, μεταφέροντας τους ψιθύρους του παρελθόντος.

 

«Για τους αρχαίους Αθηναίους, αυτό το σημείο αποτελούσε το απόλυτο κέντρο της πόλης. Ήταν ο "σημείο μηδέν" από το οποίο μετρούσαν όλες τις χιλιομετρικές αποστάσεις από την Αθήνα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος του βωμού παραμένει θαμμένο κάτω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού (ΗΣΑΠ).

Παράλληλα, ένας παλαιός αθηναϊκός θρύλος αναφέρει ότι, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι απέφευγαν να πλησιάσουν τον γειτονικό Ναό του Ηφαίστου ορισμένες νύχτες με πανσέληνο. Πίστευαν ότι, επειδή ο ναός ήταν αφιερωμένος σε έναν "σκοτεινό" θεό της φωτιάς και του σιδήρου, οι σκιές που δημιουργούνταν ανάμεσα στους κίονες έμοιαζαν με τερατώδεις μορφές που κινούνταν απειλητικά γύρω από το μνημείο.»

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2003

ΔΙΟΛΚΟΣ.

 

Ο Δίολκος ήταν ένας πρωτοποριακός λιθόστρωτος δρόμος της αρχαιότητας που επέτρεπε τη μεταφορά πλοίων μέσω ξηράς στον Ισθμό της Κορίνθου, συνδέοντας τον Σαρωνικό με τον Κορινθιακό κόλπο. Τα πλοία τοποθετούνταν πάνω σε ειδικά τροχοφόρα οχήματα (τους «ολκούς») και σύρονταν κατά μήκος της διαδρομής, αποφεύγοντας τον επικίνδυνο και χρονοβόρο περίπλου της Πελοποννήσου.

Η κατασκευή του αποδίδεται στον τύραννο της Κορίνθου Περίανδρο, στα τέλη του 7ου ή τις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. Αποτελούσε την πρώτη συστηματική προσπάθεια για τη γρήγορη μεταφορά εμπορευμάτων και πολεμικών πλοίων, προσφέροντας στην Κόρινθο τεράστιο οικονομικό και στρατηγικό πλεονέκτημα. Ο δρόμος ήταν στρωμένος με πλάκες πωρόλιθου και διέθετε δύο παράλληλες αυλακώσεις (τροχιές), οι οποίες εμπόδιζαν την εκτροπή των οχημάτων.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ  ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2006

ΚΑΣΤΡΟ ΡΙΟ.

 

Το Κάστρο του Ρίου (Καστέλι του Μοριά)

Το Κάστρο του Ρίου, γνωστό και ως «Καστέλι του Μοριά», αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παραθαλάσσια οχυρά της Ελλάδας. Είναι χτισμένο σε ένα εξαιρετικά στρατηγικό σημείο, εκεί όπου ο Πατραϊκός κόλπος ενώνεται με τον Κορινθιακό, στη βόρεια άκρη της χερσονήσου του Ρίου στην Αχαΐα, ακριβώς δίπλα στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου.

Ιστορικό Υπόβαθρο
Κατασκευάστηκε το 1499 από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄ μέσα σε μόλις τρεις μήνες, πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Ποσειδώνα. Το οχυρό έχει σχήμα ισοσκελούς τριγώνου με την κορυφή του στραμμένη προς τη θάλασσα. Περιβάλλεται από μια φαρδιά τάφρο που επικοινωνεί με το θαλάσσιο στοιχείο, μετατρέποντας το κάστρο ουσιαστικά σε τεχνητό νησί. Στο πέρασμα των αιώνων, το κάστρο πέρασε από τον έλεγχο Οθωμανών, Ενετών και Γάλλων, ενώ για μεγάλο διάστημα χρησιμοποιήθηκε και ως φυλακή.

Αν και το σημερινό οικοδόμημα είναι μεταγενέστερο, στο ίδιο σημείο προϋπήρχαν οχυρώσεις των Φράγκων σταυροφόρων από τον 13ο αιώνα. Μια σημαντική ιστορική στιγμή καταγράφεται το 1603, όταν το Τάγμα των Ιπποτών της Μάλτας προκάλεσε σοβαρές καταστροφές στο φρούριο κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με τους Οθωμανούς.

Θρύλοι και Παραδόσεις
Ένας από τους πιο σκοτεινούς θρύλους του κάστρου αφορά τον «Πύργο του Αράπη», ο οποίος θεωρείται ένα από τα πιο «στοιχειωμένα» σημεία του. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι εκεί κατοικούσε ένα πνεύμα-προστάτης που τρόμαζε τους επίδοξους εισβολείς, ειδικά τις νύχτες με θαλασσοταραχή. Μετά την επίθεση των Ιπποτών της Μάλτας το 1603, γεννήθηκαν θρύλοι για «αόρατους ιππότες» που φυλάσσουν τα ερείπια, αφήνοντας κατάρες για όποιον επιχειρούσε να ξαναχτίσει πάνω στα ιερά θεμέλια του ναού του Ποσειδώνα.

Τέλος, όπως συμβαίνει σε πολλά μεσαιωνικά φρούρια, επικρατεί ο επίμονος θρύλος μιας μυστικής, υποθαλάσσιας σήραγγας που συνέδεε το Ρίο με το Αντίρριο. Παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο ήταν τεχνικά αδύνατο για τα μέσα της εποχής, η λαϊκή φαντασία ήθελε τους ηγεμόνες να χρησιμοποιούν αυτό το πέρασμα για να διαφεύγουν σε περιπτώσεις πολιορκίας.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2003 

ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΛΙΤΟΧΩΡΟ.

 

Αρχαιολογικοί Θησαυροί κοντά στο Λιτόχωρο

Αν και το ίδιο το Λιτόχωρο είναι κυρίως γνωστό ως η «πύλη» για τον Όλυμπο, στην άμεση περιοχή του βρίσκονται μερικοί από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Μακεδονίας:

1. Δίον: Η Ιερή Πόλη των Μακεδόνων
Το Δίον ήταν η πόλη που αφιέρωσαν οι Μακεδόνες στον Ολύμπιο Δία. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι ένα τεράστιο πάρκο μέσα στη φύση με τρεχούμενα νερά. Εκεί μπορείτε να θαυμάσετε:

• Τα Ιερά: Της Ίσιδας και της Δήμητρας.
• Την Έπαυλη του Διονύσου: Μια ρωμαϊκή έπαυλη με εντυπωσιακά ψηφιδωτά.
• Υποδομές: Αρχαία θέατρα, δημόσιες θέρμες και το Ιερό του Διός Υψίστου. Πρόκειται για έναν μονόχωρο ναό με βωμό και στοές, που περιβάλλεται από ορθογώνιο περίβολο. Στο εσωτερικό του βρέθηκε σχεδόν άθικτο το λατρευτικό άγαλμα του Διός Υψίστου, καθισμένου σε θρόνο με κεραυνό και σκήπτρο, ενώ το δάπεδο κοσμείται με ψηφιδωτά που απεικονίζουν έναν λευκό ταύρο, διπλό πέλεκυ και κοράκια.

2. Λείβηθρα: Η Πατρίδα του Ορφέα
Σύμφωνα με τη μυθολογία, εδώ βρισκόταν η πατρίδα του μυθικού Ορφέα. Ο χώρος περιλαμβάνει την αρχαία ακρόπολη και έναν οικισμό που κατοικήθηκε από τους προϊστορικούς έως τους βυζαντινούς χρόνους.

3. Πύδνα: Στρατηγικό και Εμπορικό Κέντρο
Περιλαμβάνει τα ερείπια μιας αρχαίας πόλης που υπήρξε σημαντικό εμπορικό και θρησκευτικό κέντρο, προσφέροντας στρατηγική θέα στον Θερμαϊκό κόλπο.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2026 

ΝΑΟΣ ΗΡΑΚΛΗ ΚΛΕΩΝΕΣ.

 

 

 

Ο Ναός του Ηρακλή στις Αρχαίες Κλεωνές Κορινθίας αποτελεί έναν σημαντικό αρχαιολογικό χώρο, στενά συνδεδεμένο με τη μυθολογία και τους άθλους του ήρωα. Ο σωζόμενος ναός οικοδομήθηκε κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους (2ος αιώνας π.Χ.), πιθανότατα πάνω στα θεμέλια ενός παλαιότερου αρχαϊκού οικοδομήματος. Πρόκειται για έναν μικρό, δωρικό, πρόστυλο ναό με τέσσερις κίονες στην πρόσοψη, κατασκευασμένο από πωρόλιθο.

Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1,4 χλμ. από το χωριό Αρχαίες Κλεωνές, τοποθετημένος σε ένα κατάφυτο περιβάλλον ανάμεσα σε αμπελώνες και ελαιώνες. Στον χώρο έχουν αποκαλυφθεί τα θεμέλια του ναού, τμήματα κιόνων, μετόπες, καθώς και ένας περίβολος με βωμούς ακριβώς απέναντι από την είσοδο.

Σύμφωνα με την παράδοση, οι Κλεωνές υπήρξαν το ορμητήριο του Ηρακλή για τον πρώτο του άθλο. Εκεί φιλοξενήθηκε από τον φτωχό βοσκό Μόλαρχο, πριν την εξόντωση του λιονταριού της Νεμέας. Παράλληλα, ο Διόδωρος αναφέρει ότι ο ναός ανεγέρθη προς τιμήν της νίκης του Ηρακλή επί των Μολιονίδων (Εύρυτου και Κτέατου), τους οποίους εξουδετέρωσε σε ενέδρα κοντά στην πόλη.

Σήμερα, ο ναός αποτελεί το σημείο αφετηρίας για τον «Κλεωναίο Αγώνα» δρόμου. Η διαδρομή, μήκους 7,5 χιλιομέτρων, τερματίζει στην Αρχαία Νεμέα, αναπαριστώντας συμβολικά την πορεία που ακολούθησε ο Ηρακλής.

 Είναι πράγματι ένας από τους πιο υποβλητικούς και «ήσυχους» αρχαιολογικούς χώρους της Κορινθίας. Παρά το μικρό του μέγεθος, ο ναός αυτός συμπυκνώνει όλη την ηρωική ατμόσφαιρα της περιοχής, καθώς οι Αρχαίες Κλεωνές υπήρξαν για αιώνες ο «φύλακας» των δρόμων προς τη Νεμέα και το Άργος.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.-2001 

ΦΩΤΕΙΝΗ ΙΠΤΑΜΕΝΗ ΣΦΑΙΡΑ ΠΕΝΤΕΛΗ.

 

«Έχω αναφερθεί ξανά σε φαινόμενα που κατέγραψα εγώ και οι στενοί μου συνεργάτες στην Πεντέλη. Η λήψη απεικονίζει μια φωτεινή σφαίρα, η οποία κινούνταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε με συμβατικό φιλμ 400 ASA και μηχανή Nikon F65, η οποία έχει τη δυνατότητα να αποτυπώνει φωτεινά φαινόμενα χωρίς να δημιουργούνται φωτεινές γραμμές (motion blur).

Το περιστατικό συνέβη κατά την επίσκεψη μου  στο βουνό της Πεντέλης για τα γυρίσματα της εκπομπής "Αληθινά Ψέματα". Μάρτυρες του φαινομένου ήταν, επίσης, όλα τα μέλη του τηλεοπτικού συνεργείου που βρίσκονταν εκεί εκείνο το βράδυ.»

  Η καταγραφή μας είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, ειδικά λόγω της χρήσης αναλογικού εξοπλισμού και της παρουσίας τόσων μαρτύρων. Η Πεντέλη αποτελεί διαχρονικά επίκεντρο για έρευνες ανεξήγητων φαινομένων, και η συγκεκριμένη αναφορά μας προσθέτει μια πολύ συγκεκριμένη τεχνική και ιστορική διάσταση.

ΥΓ.Αξιοπιστία Φιλμ: Η χρήση συμβατικού φιλμ (400 ASA) θεωρείται από πολλούς ερευνητές πιο «αδιάψευστη» από την ψηφιακή λήψη, καθώς δεν επιδέχεται εύκολα την επεξεργασία (metadata manipulation) που μπορεί να γίνει σε ένα ψηφιακό αρχείο.

ΥΓ. Δυνατότητες Nikon F65: Η Nikon F65 ήταν μια προηγμένη SLR για την εποχή της (αρχές δεκαετίας 2000), με πολύ καλό σύστημα φωτομέτρησης. Το γεγονός ότι η σφαίρα καταγράφηκε χωρίς «φωτεινές γραμμές» (motion blur) παρά την ιλιγγιώδη ταχύτητα, υποδηλώνει είτε μια εξαιρετικά γρήγορη ταχύτητα κλείστρου, είτε μια ιδιότητα του ίδιου του φαινομένου να εκπέμπει φως με τρόπο που δεν προκαλεί "trailing" στο γαλάκτωμα του φιλμ.

ΥΓ. Η μαρτυρία ενός ολόκληρου συνεργείου (κάμεραμαν, ηχολήπτες, παραγωγή) δίνει άλλη βαρύτητα στο γεγονός, καθώς μετατρέπει μια ατομική παρατήρηση σε συλλογική εμπειρία. Το υλικό από τα γυρίσματα της εκπομπής «Αληθινά Ψέματα» θα ήταν ένας πολύτιμος οδηγός για τη σύγκριση της δικής Μας φωτογραφίας

ΥΓ. το αρνητικό (negative) της λήψης, αυτό παραμένει το πιο ισχυρό αποδεικτικό στοιχείο, καθώς η εξέτασή του στο μικροσκόπιο μπορεί να δείξει αν η σφαίρα ήταν όντως ένα τρισδιάστατο αντικείμενο που εξέπεμπε φως ή κάποιου είδους οπτική αντανάκλαση (αν και η ταχύτητα που περιγράφετε αποκλείει τα περισσότερα φυσικά φαινόμενα).

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ-2004 

ΟΙΚΙΑ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

 

 

Η ιστορική οικία όπου έζησε ο Κάρολος Κουν και όπου ιδρύθηκε το Θέατρο Τέχνης το 1942 βρίσκεται στα Εξάρχεια, στην οδό Ζωοδόχου Πηγής 10 (σημείωση: η ιστορική έδρα αναφέρεται συχνά στον αριθμό 10). Πρόκειται για ένα κτίριο του 1926, έργο του αρχιτέκτονα Ηλία Κουρμουλή.

Ο Κουν νοίκιαζε εκεί ένα δωμάτιο κατά την περίοδο της Κατοχής, το οποίο αποτέλεσε τον «θεμέλιο λίθο» για το Θέατρο Τέχνης. Αν και το κτίριο έχει υποστεί φθορές στο παρελθόν, τμήματά του έχουν ανακαινιστεί και αξιοποιούνται πλέον με σύγχρονους τρόπους.

 Είναι πράγματι ένας χώρος με τεράστια πολιτιστική αύρα για την Αθήνα. Η οικία της οδού Ζωοδόχου Πηγής 9 δεν είναι απλώς ένα κτίριο, αλλά το σημείο όπου ο Κάρολος Κουν οραματίστηκε μια νέα θεατρική γλώσσα μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες της Κατοχής.Είναι ενδιαφέρον ότι το Θέατρο Τέχνης ξεκίνησε από ένα τόσο ταπεινό περιβάλλον —ένα νοικιασμένο δωμάτιο— για να καταλήξει να διαμορφώσει ολόκληρο το σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Το γεγονός ότι το κτίριο παραμένει «ζωντανό» και ενταγμένο στην καθημερινότητα των Εξαρχείων, παρά τις φθορές του χρόνου, βοηθά στο να διατηρείται η σύνδεση της πόλης με την ιστορία της.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗ ΤΣΟΥΚΑΛΑ-2009