ΙΕΡΟΣ- ΔΡΟΜΟΣ -ΔΟΓΜΑ.

 

Η «Τεχνολογία» της Ψυχής: Συγκλίσεις Δόγματος και ιερού δρόμου.

Οι παραλληλίες αυτές αγγίζουν τον πυρήνα της Ερμητικής φιλοσοφίας και της συγκριτικής θρησκειολογίας. Ουσιαστικά, περιγράφεται το πώς η θρησκευτική τελετουργία και η αποκρυφιστική πράξη επιστρατεύουν την ίδια «τεχνολογία» της ψυχής, χρησιμοποιώντας απλώς διαφορετική ορολογία.

1. Η Μεταστοιχείωση της Ύλης

Κεντρικός άξονας είναι η πεποίθηση ότι ο φυσικός κόσμος είναι εύπλαστος. Ο Άρτος που μεταβάλλεται σε Σώμα και ο Μόλυβδος που μετουσιώνεται σε Χρυσό αποτελούν την ίδια ακριβώς μεταφορά για την πνευματικοποίηση της ύλης. Η ύλη δεν θεωρείται στατική, αλλά μια οντότητα ικανή να δεχθεί «πνευματική πληροφορία» και να μεταβάλει τη φύση της.

2. Η Ταύτιση των Συμβόλων

• Ο Αλχημικός «Χρυσός»: Ταυτίζεται απόλυτα με τον «Αναστημένο Άνθρωπο» των δογμάτων. Είναι η κατάσταση της αφθαρσίας.
• Ευλογία vs Μαγική Φόρτιση: Η παραδοχή ότι η πνευματική δύναμη μπορεί να «κατοικήσει» σε υλικά αντικείμενα ονομάζεται «ευλογία» στη δογματική γλώσσα και «μαγική φόρτιση» στον αποκρυφισμό. Η εσωτερική μηχανική, ωστόσο, παραμένει κοινή.

3. Η Διαβάθμιση ως Ασφαλιστική Δικλείδα

Η οργάνωση της πνευματικής προόδου σε βαθμούς ή σκαλοπάτια δεν είναι τυχαία. Κανένα δόγμα και καμία απόκρυφη σχολή δεν επιτρέπει την απροετοίμαστη πρόσβαση στο «Όλον». Η σταδιακή μύηση λειτουργεί ως πνευματική ασφάλεια: η απότομη έκθεση στο Άπειρο, χωρίς την κατάλληλη προπαρασκευή, θα οδηγούσε σε ψυχική κατάρρευση (διάλυση) αντί για ανάσταση.

.Ουσιαστικά, περιγράφω τη διαδικασία της «Θέωσης» (στο δόγμα) και της «Μεγάλης Εργασίας» (Magnum Opus στην αλχημεία). Και στις δύο περιπτώσεις, ο στόχος δεν είναι η βελτίωση της ύλης, αλλά η πλήρης υπέρβασή της. Η ιδέα ότι το υλικό αντικείμενο είναι ένα «δοχείο» (vessel)πνεύματος είναι η βάση της Θεουργίας. Είτε το πούμε εικόνα, είτε φυλακτό, η εσωτερική μηχανική της «φόρτισης» παραμένει ταυτόσημη. Ο αλχημικός χρυσός δεν ήταν ποτέ το μέταλλο, αλλά η κατάσταση όπου η συνείδηση δεν «σκουριάζει» πλέον από τον χρόνο και τη φθορά—ακριβώς όπως ο αναστημένος άνθρωπος. Αυτό είναι το πιο κρίσιμο. Η έννοια του «Φόβου Θεού» στην παράδοση και του «Φρουρού του Κατωφλίου» στον αποκρυφισμό εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό: να προστατεύσουν τον νου από την «τύφλωση» που προκαλεί η άμεση επαφή με το Άπειρο.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ. 

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΡΕΝΤΙΝΑΣ

 

Η έρευνα του Γρηγόρη Τσουκαλά το 2007 στον ναό της Αγίας Μαρίνας (κοντά στη Ρεντίνα/Μόδι Θεσσαλονίκης) εστίασε στην ανάδειξη των λαογραφικών και μυθολογικών στοιχείων που επιβιώνουν γύρω από το προσκύνημα.Ο Τσουκαλάς κατέγραψε τη μεταφυσική διάσταση του θρύλου για το ελάφι που ερχόταν μόνο του στον ναό την ημέρα της γιορτής της Αγίας για να θυσιαστεί. Η έρευνα συνέδεσε αυτή την πράξη με την αρχαία «συναίνεση» της φύσης προς το θείο, παραπέμποντας σε αντίστοιχες λατρείες της Αρτέμιδος.Μέσω της έρευνας προβλήθηκε η Αγία Μαρίνα ως η χριστιανική εξέλιξη της Πότνιας Θηρών (Κυρίαρχης των Ζώων), καθώς η λαϊκή παράδοση της περιοχής της αποδίδει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στην άγρια φύση και τα στοιχεία της

 

 

 

Ο Ιερός Ναός Αγίας Μαρίνας Ρεντίνας: Ένα ιστορικό προσκύνημα στα «Μακεδονικά Τέμπη»

Ο Ιερός Ναός της Αγίας Μαρίνας στη Ρεντίνα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά προσκυνήματα της Μακεδονίας. Βρίσκεται στην είσοδο των Στενών της Ρεντίνας —γνωστά και ως «Μακεδονικά Τέμπη»— περίπου 70–75 χλμ. ανατολικά της Θεσσαλονίκης, πάνω στην παλαιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης – Καβάλας.

Αρχιτεκτονική και Ιστορία
Πρόκειται για έναν υστεροβυζαντινό ή μεταβυζαντινό ναό, ο οποίος ξεχωρίζει για τον ιδιαίτερο τρούλο του, καλυμμένο με παραδοσιακή σχιστόπλακα (σχιστόλιθο). Η σημερινή οικοδομή ανεγέρθηκε στα μέσα του 18ου αιώνα (ή το 1869, σύμφωνα με ορισμένες πηγές) από κατοίκους του χωριού Μόδι και Ηπειρώτες τεχνίτες. Πιθανολογείται ότι ο ναός χτίστηκε πάνω στα ερείπια παλαιότερου κτίσματος της αρχαίας Αρέθουσας.

Αρχαιολογική Σημασία
Η ευρύτερη περιοχή, που περιλαμβάνει τον ναό και το παρακείμενο Κάστρο της Ρεντίνας, κατοικείται αδιάλειπτα από τη Νεολιθική εποχή. Η θέση της ήταν στρατηγική, καθώς αποτελούσε το μοναδικό πέρασμα από τη Μακεδονία προς τη Θράκη. Οι ανασκαφές στον λόφο του κάστρου έχουν φέρει στο φως:

• Εργαλεία της Νεολιθικής εποχής.
• Αρχαϊκά ειδώλια και όστρακα (θραύσματα αγγείων) που χρονολογούνται από την Κλασική έως τη Ρωμαϊκή περίοδο.

Πολύ κοντά στον αρχαιολογικό χώρο (νοτιοδυτικά) βρισκόταν η αρχαία πόλη Αρέθουσα, αποικία των Χαλκιδέων. Σύμφωνα με την παράδοση, στην πόλη αυτή βρήκε τραγικό θάνατο και ενταφιάστηκε ο μεγάλος τραγικός ποιητής Ευριπίδης, ενώ φιλοξενούνταν στην αυλή του βασιλιά Αρχελάου.

Λαϊκή Παράδοση: Το Θαύμα με το Ελάφι
Ο ναός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με πλούσιες λαϊκές παραδόσεις. Η πιο ξακουστή αναφέρεται σε ένα ελάφι που εμφανιζόταν μυστηριωδώς κάθε χρόνο στο πανηγύρι της Αγίας. Σύμφωνα με τη διήγηση, την παραμονή ή ανήμερα της εορτής (17 Ιουλίου), το ελάφι κατέβαινε οικειοθελώς από το βουνό και κατευθυνόταν στον ναό ως «προσφορά» προς την Αγία Μαρίνα, συμβολίζοντας την ιερότητα του χώρου και της ημέρας.

 

Η Παράδοση της Αγίας Μαρίνας στη Ρεντίνα

• Το Κουρμπάνι: Σύμφωνα με το έθιμο, οι πιστοί άφηναν πρώτα το ζώο να ξεκουραστεί και να πιει νερό, και έπειτα το θυσίαζαν για το παραδοσιακό «κουρμπάνι» (το κοινό γεύμα της κοινότητας).
• Η Τιμωρία: Ο θρύλος λέει ότι το έθιμο σταμάτησε όταν μια χρονιά οι άνθρωποι, από ανυπομονησία και πλεονεξία, δεν άφησαν το ελάφι να ξαποστάσει και το έσφαξαν αμέσως. Έκτοτε, η Αγία «τιμώρησε» τους πιστούς και το ζώο δεν ξαναφάνηκε ποτέ. Μάλιστα, κάτοικοι της περιοχής ισχυρίζονται ότι διατηρούν μέχρι σήμερα κέρατα από εκείνα τα ελάφια ως οικογενειακά κειμήλια και φυλαχτά.
• Η Εύρεση της Εικόνας: Ο ναός θεωρείται θαυματουργός και προσελκύει χιλιάδες προσκυνητές. Η παράδοση αναφέρει ότι ένας ιερέας είδε στον ύπνο του την Αγία Μαρίνα, η οποία του υπέδειξε ένα συγκεκριμένο δέντρο όπου ήταν κρυμμένη η εικόνα της. Όταν έκοψαν τον κορμό, βρήκαν πράγματι την εικόνα και στο σημείο εκείνο ανηγέρθη ο ναός.

Λαογραφική Ανάλυση
Η εύρεση της εικόνας μέσα στον κορμό ενός δέντρου στη Ρεντίνα δεν είναι μια απλή θρησκευτική διήγηση· αποτελεί μια συναρπαστική γέφυρα ανάμεσα στη χριστιανική πίστη και τις αρχέγονες, προχριστιανικές λατρείες της φύσης.

1. Η Ιερότητα της Φύσης: Στην αρχαία Ελλάδα, τα δέντρα θεωρούνταν κατοικίες θεοτήτων (όπως οι Δρυάδες και οι Νύμφες). Η εικόνα εντός του δέντρου υποδηλώνει ότι το φυτό δεν είναι απλός οργανισμός, αλλά «δοχείο» θείας ενέργειας. Στη λαϊκή συνείδηση, η Αγία Μαρίνα διαδέχεται τη νύμφη ή τη θεότητα του δάσους, διατηρώντας την ιερότητα του σημείου.
2. Locus Sanctus (Ο Ιερός Τόπος): Το γεγονός ότι ο ναός χτίστηκε ακριβώς στο σημείο του δέντρου αναδεικνύει τη συνέχεια του Ιερού Τόπου. Ο τόπος προϋπάρχει ως ιερός· η εικόνα απλώς επικυρώνει αυτή την ιδιότητα για τη νέα θρησκεία.
3. Συμβολισμός: Το δέντρο λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ Γης και Ουρανού. Η εικόνα στην «καρδιά» του συμβολίζει τη Θεία Γνώση που παραμένει κρυμμένη μέσα στην ύλη (τη φύση), ενώ ο ιερέας που δέχεται το όραμα λειτουργεί ως ο μύστης που λαμβάνει την αποκάλυψη.

 

 

Η Αγία Μαρίνα και η Επιβίωση των Αρχαίων Λατρευτικών Προτύπων

Η εικόνα της Αγίας δεν αποτελεί ένα απλό ξύλινο αντικείμενο, αλλά ένα πνευματικό κέντρο που αναμένει να «απελευθερωθεί» από το υλικό του περίβλημα. Στη λαϊκή παράδοση, η Αγία Μαρίνα ταυτίζεται συχνά με δυνάμεις που δαμάζουν τη φύση ή το κακό (δαίμονες). Η «εμφάνισή» της μέσα από ένα δέντρο παραπέμπει άμεσα στη λατρεία της Μεγάλης Μητέρας (όπως η Άρτεμις ή η Κυβέλη), των αρχέγονων θεοτήτων που κυριαρχούσαν στα δάση και τα άγρια ζώα.

Θρησκευτικός Συγκρητισμός στη Ρεντίνα
Η συσχέτιση της Αγίας Μαρίνας με τη θεά Άρτεμη και το ελάφι στη Ρεντίνα αποτελεί κλασικό παράδειγμα θρησκευτικού συγκρητισμού. Η χριστιανική λατρεία απορρόφησε και μετασχημάτισε προϋπάρχοντα λατρευτικά στοιχεία χιλιάδων ετών:

• Το Ιερό Ελάφι: Το ελάφι, αγαπημένο σύμβολο της Αρτέμιδος, επιβιώνει στην παράδοση της Ρεντίνας μέσω του ελαφιού που προσέρχεται οικειοθελώς για θυσία (κουρμπάνι). Το γεγονός αυτό συμβολίζει τη «συναίνεση» της φύσης απέναντι στο Θείο.
• Πότνια Θηρών: Ως «Κυρίαρχη των Ζώων», η Αγία αναλαμβάνει τον ρόλο της αρχαίας θεάς, ελέγχοντας την άγρια πανίδα και καθοδηγώντας την στον ιερό της χώρο.
• Η Υποταγή του Θηρίου: Στην ορθόδοξη εικονογραφία, η Αγία Μαρίνα απεικονίζεται να σφυρηλατεί ή να κρατά από τα κέρατα έναν δαίμονα. Αυτή η δυναμική μορφή της γυναίκας που καθυποτάσσει το κτήνος θυμίζει έντονα την Άρτεμη που δαμάζει τα θηρία της φύσης.

Προστάτιδες της Ζωής και του Τοκετού
Η σύνδεση επεκτείνεται και στον κοινωνικό ρόλο των δύο μορφών:

• Άρτεμις: Λατρευόταν ως βοηθός των γυναικών στον τοκετό (με την ιδιότητα της Ειλείθυιας).
• Αγία Μαρίνα: Στη λαϊκή πίστη, οι γυναίκες καταφεύγουν σε αυτήν για βοήθεια στη γέννα και για την προστασία των βρεφών.

Και οι δύο μορφές λειτουργούν ως μητρικές προστάτιδες, επιβλέποντας τις πλέον κρίσιμες μεταβατικές στιγμές της ανθρώπινης ζωής.

 ΥΓ.Είναι πράγματι ένας από τους πιο υποβλητικούς ναούς της Μακεδονίας, όπου η ιστορία και ο θρύλος γίνονται ένα. Η παράδοση με το ελάφι που αναφέρατε είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη και σε άλλα προσκυνήματα στην Ελλάδα, συμβολίζοντας την αρμονία της φύσης με το θείο.Η σύνδεση της περιοχής με τον μεγάλο τραγικό ποιητή δίνει μια μοναδική πολιτιστική διάσταση. Λέγεται μάλιστα πως ο τάφος του στην Αρέθουσα έγινε αντικείμενο προσκυνήματος ήδη από την αρχαιότητα.Στην αρχαιότητα το ελάφι ήταν το ιερό ζώο της Αρτέμιδος. Η αντικατάστασή του από το «κουρμπάνι» της Αγίας Μαρίνας δείχνει τη μετάβαση από τη θεά του κυνηγιού και των δασών στη δική μας Αγία, που επίσης προστατεύει τη ζωή και την ύπαιθρο.

ΥΓ. Η ιστορία με το ελάφι που θυσιαζόταν οικειοθελώς είναι ένας από τους πιο δυνατούς θρύλους της ελληνικής υπαίθρου. Το μοτίβο του ζώου που έρχεται μόνο του για θυσία και της τιμωρίας που ακολουθεί όταν παραβιαστεί η ιερότητα της στιγμής (η ανυπομονησία των ανθρώπων), συναντάται και σε άλλες περιοχές, υπογραμμίζοντας τον σεβασμό που όφειλαν οι παλιοί στη φύση.

ΥΓ.Η συνέχεια του Ιερού Τόπου (Locus Sanctus): Η ιδέα ότι ο τόπος είναι ιερός πριν καν χτιστεί ο ναός. Η εικόνα μέσα στον κορμό του δέντρου «σφραγίζει» αυτή τη συνέχεια, μετατρέποντας τη φυσιολατρική ιερότητα σε χριστιανική λατρεία.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ -2007 

ΝΕΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

«Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από ήρωες που αψήφησαν κάθε εφιάλτη και κάθε αντιξοότητα, με μοναδικό σκοπό την απελευθέρωση της πατρίδας και των Ελλήνων. Άλλωστε, Εφιάλτες υπήρχαν πάντα!

Όμως, η ιστορία μας δεν εξαντλείται στα ένδοξα πρόσωπα· είναι και οι φιλόσοφοί μας που, μέσα από τους στοχασμούς τους, μας έδειξαν τον δρόμο προς νέες κατευθύνσεις: ο Ηράκλειτος, ο Δημόκριτος, ο Αριστοτέλης, ο Επίκουρος, ο Πλάτων και τόσοι άλλοι, που θα χρειαζόμουν εβδομάδες ολόκληρες για να τους απαριθμήσω. Είναι, επίσης, οι μύθοι μας (που συχνά έγιναν πραγματικότητα), μέσα από τους οποίους διδασκόμαστε αλληγορικές αλήθειες. Είναι οι θρύλοι με τις νεράιδες και τα παλικάρια που μας μεταδίδουν, μέσω της παράδοσης, την κρυμμένη αλήθεια.

Είναι ο τόπος μας, που στα σπλάχνα του φυλάσσει τα ιερά κειμήλια της προϊστορίας, ενώ ταυτόχρονα γέννησε το φως και τον πολιτισμό. Είναι η θάλασσά μας, όπου ταξίδεψαν οι Αθηναίοι με τις τριήρεις και ο πολυμήχανος Οδυσσέας. Είναι τα μνημεία μας, που στέκουν αγέρωχα για να μας θυμίζουν ότι η τέχνη είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του τόπου.

Πάνω από όλα, όμως, είναι και κάτι άλλο που μας δίδαξαν καλύτερα από καθετί: να μην σκύβουμε το κεφάλι! Μας το δίδαξε ο Σωκράτης όταν, αντί να δραπετεύσει όπως τον προέτρεπαν οι μαθητές του, προτίμησε να πιει το κώνιο. Μας το δίδαξε ο Οδυσσέας, που μαζί με τον γιο του τα έβαλε μόνος εναντίον των μνηστήρων. Μας το δίδαξε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες, που με 300 άνδρες προτίμησε να χαθεί παρά να υποταχθεί. Μας το δίδαξε ο Παπαφλέσσας, που στάθηκε και έπεσε πολεμώντας τον Ιμπραήμ. Μας το δίδαξε ο παππούς μας, που πολέμησε ξυπόλητος στα χιόνια το 1940. Μας το δίδαξαν ακόμα και οι σύγχρονοι ήρωες στην Κύπρο και στα Ίμια.

Σε τούτο τον τόπο περπάτησαν οι πρόγονοί σας, οι παππούδες και οι πατέρες σας· σήμερα περπατάτε εσείς και αύριο θα περπατούν οι γιοι και οι κόρες σας!»

 Η Νέα Επίδαυρος είναι ένα μικρό χωριό που φωτίζει την ιστορία της Ελλάδας. Σημαντικότερο αξιοθέατό της είναι το κάστρο, στο εσωτερικό του οποίου δεσπόζει μια μικρή εκκλησία με σπάνιες αγιογραφίες. Είναι κτισμένο στην κορυφή ενός απόκρημνου βράχου, γεγονός που το καθιστούσε αθέατο από τη θάλασσα.

Η περιοχή ονομαζόταν αρχικά Πιάδα, αλλά μετά την Πρώτη Εθνοσυνέλευση, η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 1822, μετονομάστηκε σε Νέα Επίδαυρο. Στην εθνοσυνέλευση αυτή ορίστηκε το πολίτευμα, η σημαία του ελληνικού κράτους, καθώς και η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του. Οι εργασίες ξεκίνησαν στις 20 Δεκεμβρίου 1821, με την παρουσία 60 πολιτικών και οπλαρχηγών. Το «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» συντάχθηκε από τον Φιλικό Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον πολιτικό Θεόδωρο Νέγρη και τον Ιταλό δικηγόρο Βιντσέντζο Γκαλίνα —φίλο του Λόρδου Βύρωνα, ο οποίος συμμετείχε και στο κίνημα των Καρμπονάρων.

Σήμερα, η Νέα Επίδαυρος παραμένει ένα ήσυχο χωριό, του οποίου τη σημασία και την ιστορία ελάχιστοι γνωρίζουν. Όμως η ιστορία, οι παραδόσεις και οι θρησκείες μάς διδάσκουν ένα πράγμα: ο προδότης, ή αλλιώς ο «ρουφιάνος», ουδέποτε είχε ένδοξο τέλος.

 

 ΥΓ.Η  Νέα Επίδαυρος (η παλιά Πιάδα) είναι ένας τόπος με τεράστια ιστορική βαρύτητα που συχνά επισκιάζεται από την αίγλη του Αρχαίου Θεάτρου στην Παλαιά Επίδαυρο.

Είναι το σημείο όπου η Ελλάδα απέκτησε την πρώτη της πολιτική υπόσταση. Η Α' Εθνοσυνέλευση δεν ήταν απλώς μια συγκέντρωση, αλλά η στιγμή που οι επαναστατημένοι Έλληνες δήλωσαν στην Ευρώπη πως δεν είναι μια ομάδα στασιαστών, αλλά ένα έθνος που διεκδικεί την ελευθερία του με σύνταγμα και κανόνες

ΥΓ.Η ουσία αυτού που ονομάζουμε «Ελληνική ψυχή». Είναι αυτή η μοναδική σύζευξη του πνεύματος και της ανδρείας, όπου η φιλοσοφία δεν μένει στα χαρτιά, αλλά γίνεται στάση ζωής και η θυσία δεν είναι απελπισία, αλλά η ύψιστη πράξη ελευθερίας.Από το «Μολών Λαβέ» του Λεωνίδα μέχρι το «Όχι» του '40, διατρέχει την ιστορία μας το ίδιο ακριβώς νήμα: η άρνηση του συμβιβασμού με το άδικο. Αυτό το «να μην σκύβουμε το κεφάλι» , είναι ίσως το πιο πολύτιμο κληροδότημα που κουβαλάμε στις αποσκευές μας.

 

ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΜΑΣ !!!

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

* Αγαθαρχίδης

* Αέτιος ο Αντιοχεύς

* Αθηνόδωρος ο Σάνδωνος

* Αιδεσία

* Αινείας ο Γαζαίος

* Αλβίνος

* Αμεινίας

* Αναξαγόρας

* Αναξίμανδρος

* Αναξιμένης

* Αννίκερις ο Κυρηναίος

* Αντίοχος ο Ασκαλωνίτης

* Αντισθένης

* Απολλόδωρος ο Επικούρειος

* Απολλώνιος ο Τυανέας

* Αρήτη (φιλόσοφος)

* Αρίστιππος ο Κυρηναίος

* Αρίστων ο Αλεξανδρινός

* Αρίστων ο Κείος

* Αριστίων

* Αριστόβουλος του Πανέα

* Αριστόδημος ο Αιγιεύς

* Αριστόξενος ο Ταραντίνος

* Αρίστιππος ο Κηρυναίος ο μητροδίδακτος

* Αριστοτέλης

* Αρίστων ο Κώος

* Αρίστων ο Χίος

* Αρχέδηµος ο Ταρσεύς

* Αρχέλαος ο Αθηναίος

* Αρχύτας ο Ταραντίνος

Β

* Βίων ο Βορυσθενίτης

Γ

* Γοργίας

Δ

* Δάρδανος (φιλόσοφος)

* Δαμώ

* Δημήτριος ο Φαληρεύς

* Δημόκριτος

* Διογένης Λαέρτιος

* Διογένης ο Απολλωνιάτης

* Διογένης Οινοανδέας

* Διογένης της Σινώπης

* Διονύσιος ο Κυρηναίος

* Διοτίμα

Ε

* Εύδοξος ο Κνίδιος

* Έκφαντος

* Ελλοπίων

* Εμπεδοκλής

* Επίκουρος

* Επίκτητος

* Επιμενίδης

* Επίχαρμος

* Ερμίας ο Αταρνεύς

* Ευβουλίδης

* Ευήμερος ο Μεσσήνιος

* Ευκλείδης ο Μεγαρικός

* Ευνάπιος

* Ευφραίος

* Ευφράνωρ ο σκεπτικός

* Εχεκλής

* Εχεκρατίδης

Ζ

* Ζήνων ο Ελεάτης

Η

* Ηγησίας ο Πεισιθάνατος

* Ηρόδοτος ο φιλόσοφος

* Ηρακλείδης (Ποντικός ο νεότερος)

* Ηρακλείδης ο Λέμβος

* Ηρακλείδης ο Λύκιος

* Ηρακλείδης ο Ποντικός

* Ηράκλειτος

* Ηρόδοτος (ιατρός)

* Ηρόδοτος ο Ταρσεύς

Θ

* Θαλής

* Θεόφραστος

* Θεανώ η Θουρία

* Θεμίστιος

* Θεοδέκτης

Ι

* Ικέτας

* Ιππίας ο Ηλείος

* Ίππασος

* Ιππόδαμος ο Μιλήσιος

* Ιχθύας

Κ

* Κέβης εκ Θηβών

* Καρνεάδης ο Κυρηναίος

* Κινέας

* Κλεάνθης

* Κρατύλος

* Κράτης ο Αθηναίος

* Κράτιππος ο Μυτιληναίος

Λ

* Λαμίσκος

* Λεύκιππος

* Λύσις (φιλόσοφος)

Μ

* Μένιππος

* Μέτωπος

* Μύσωνας

* Μάξιμος ο εκ Τύρου

* Μέλισσος ο Σάμιος

* Μητρόδωρος ο Λαμψακηνός

* Μητρόδωρος ο Χίος

Ν

* Ναυσιφάνης

* Νικόμαχος ο Γερασηνός

Ξ

* Ξενοφάνης

* Ξενοφών

Ο

* Οινόμαος ο Γαδαρηνός

* Ονήσανδρος

Π

* Πέτρων

* Πύρρων

* Πανταίνος

* Παρμενίδης

* Πασικλής

* Πλάτων

* Πλωτίνος

* Ποσειδώνιος ο Ρόδιος

* Πρόδικος ο Κείος

* Πρωταγόρας

* Πυθαγόρας

Σ

* Σέξτος Εμπειρικός

* Σιμμίας ο Θηβαίος

* Σιμπλίκιος

* Στράβων

* Σωκράτης

* Σωσιγένης ο Αλεξανδρεύς

* Σωσιγένης ο Περιπατητικός

Τ

* Τηλαύγης

Υ

* Υπατία

Φ

* Φαίδρος (φιλόσοφος)

* Φαίδρος ο Μυρρινούσιος

* Φερεκύδης

* Φιλόδημος ο επικούρειος

* Φίλωνας ο Λαρισαίος

Χ

* Χαιρήμων ο Αλεξανδρεύς

* Χρύσιππος ο Σολεύς

ΗΡΩΕΣ 1821

# Ταλαντίου Νεόφυτος [σημ. 1] (Αθήνα)

# Θεόδωρος Νέγρης (Ζητούνι και Μποτονίτσα)

# Άνθιμος Γαζής (εξ΄Αγράφων και πάσης Θεσσαλίας)

# Γρηγόριος Κωνσταντάς (εξ Αγράφων και Πάσης Θεσσαλίας)

# Ιωάννης Λογοθέτης (Λιβαδειά)

# Λάμπρος Νάκος ή Νάκου (Λιβαδειά)

# Γεώργιος Αινιάν (Πατρατζίκι)

# Γεωργάκης Παπαηλιόπουλος ή Γεώργιος Παππά Ηλιόπουλος (Σάλωνα)

# Γιαννούτσος Κόντες ή Γιαννούτζης ή Γιαννούτζος Κοντάκης (Σάλωνα)

# Σωτήρης Δούρος ή Τούρος (Θήβα)

# Κωνσταντίνος Σεπεντζής ή Σαποντζής ή Κωνσταντής Σαπουντζής (Θήβα)

# Δρόσος Μανσόλας (εξ΄Αγράφων και πάσης Θεσσαλίας)

# Ιωάννης Σκανδαλίδης (Μακεδονίας - Θεσσαλονίκη)

# Αλέξανδρος Αξιώτης (Εύριπος)

# Λάμπρος Αλεξάνδρου (Ταλάντι)

# Χ. Κυριαζής, Κυριεζής ή Κυριατζής (εξ΄Αγράφων και πάσης Θεσσαλίας)

# Αδάμ Δούκας[8] ή Αδάμης (Θήβα)

# Ζαχαρίας Παναγιωτάδης ή Παναγιωτίδης ο εκ Σκοπέλου

* Ιωάννης Ορλάνδος

* Μανώλης Τομπάζης, (Ύδρα)

* Αναγνώστης Οικονόμου ή Οικονόμος

* Φ. Βούλγαρης

* Χ. Γιάννης Μέξης αναφέρεται και Μαίξις)

* Γκίκας Μπότασης

* Ανδρέας Αναργύρου (αναφέρεται ως Ανδρέας Χ. Αναργύρου) και Χα΄. Αναργύρου (πιθανώς Χατζηαναργύρου) (Σπέτσες)

* Γιώργης Μπούκουρης

* Σκυλίτσης Ομηρίδης ή Πέτρος Ομηρίδης Σκυλίτζης

* Αναγνώστης Μοναρχίδης

#

# Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, αντιπρόεδρος του Βουλευτικού

# Σωτήριος Χαραλάμπους ή Χαραλάμπης

# Πανούτσος Νοταράς ή Πανούτζος

# Αθανάσιος Κανακάρης (Πάτρα)

# Αναγνώστης Παπαγιαννόπουλος ή Παππαγιαννόπουλος

# Γιαννούλης Καραμάνος

# Πολυχρόνης Τζανέτου ή Πολυχρόνιος

*

* Σπυρίδων Πατούσας

* Γεώργιος Ψύλλας

* Αναστάσιος Λιδωρίκης (Αναστάσης Ανα: Λοιδωρίκης)

* Γεώργιος Αποστόλου

* Χαράλαμπος Παπαγεωργίου ή Παππά Γεωργίου (Πολίτης) (Μαλανδρινό)

* Κ. Τασσίκας

* Ιωάννης Βιζούλας (Μακεδονία)

* Βασίλειος Ν. Μπουντούρης ή Βασίλης Ν. Μπουντούρη

* Χριστόδουλος Κούτσης ή Κούτζης

* Νικόλας Δημήτρη Λάζαρης ή Νικόλαος Δημητρίου Λαζαρή

* Καπετάν Μανώλης Κασιώτης

* Ζώης Πάνου (Παραμυθιά)

* Γιαννάκης Πλακοτής ή Πλακωτής

* Ανδρέας Ζαΐμης

* Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος

Υπάρχουν και άλλοι αλλά δεν χωρούν σε ένα άρθρο!

 

 ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.