ΒΗΜΑΤΟΥΡΓΙΑ (ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΧΩΡΟΒΑΣΙΑΣ)

 

«Το ανθρώπινο σώμα είναι μαγικό, και ακόμα πιο μαγικές είναι οι λειτουργίες του( Είναι ένα εργαλείο δύναμης γιατί όχι και εξέλιξης). Με μόλις 30 λεπτά περπάτημα ημερησίως, αυξάνεται η παραγωγή ενδορφινών και μειώνονται τα επίπεδα του στρες, του θυμού και της κόπωσης. Με άλλα λόγια, ο ρυθμός του βαδίσματος "προγραμματίζει" τον ενστικτώδη εαυτό μας, επιδρώντας άμεσα στην ψυχολογία και την ψυχή μας.

Όπως επισημαίνει η ειδικός στο fitness και προπονήτρια διασημοτήτων, Ματ Ρόμπερτς: "Μια ήπια δραστηριότητα, όπως το περπάτημα, ενισχύει την κυκλοφορία του αίματος, γεγονός που αυξάνει τα επίπεδα αδρεναλίνης και ενδορφινών στο σύστημά μας. Αυτές οι ορμόνες, όταν βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα, τονώνουν τη διάθεση και την ενέργεια· γι' αυτό και αισθανόμαστε πάντα καλύτερα μετά από μια βόλτα".

 

Παράλληλα, έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Έσεξ απέδειξε ότι μόλις πέντε λεπτά περπατήματος σε εξωτερικό χώρο βελτιώνουν τη διανοητική ευεξία και την αυτοπεποίθηση. Μια συνειδητή βόλτα έξω μπορεί, κυριολεκτικά, να μας επαναπρογραμματίσει. "Το περπάτημα καθαρίζει το μυαλό μου περισσότερο από οτιδήποτε άλλο", λέει η 34χρονη Λουίζ Ντέιβις, δασκάλα από το βόρειο Λονδίνο. "Όταν επιστρέφω, οι μεγαλύτερες ανησυχίες μου έχουν τακτοποιηθεί".

 

Κάθε φορά που περπατάμε, θωρακίζουμε τον εαυτό μας απέναντι στην κατάθλιψη μέσω φυσικών μηχανισμών. Επιπλέον, το περπάτημα βελτιώνει την αυτοεικόνα μας, καθώς η άσκηση μας προσφέρει το αίσθημα της επίτευξης ενός στόχου. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας να διαλογιστεί, να επαναπροσδιορίσει καταστάσεις και να σκεφτεί τις σχέσεις του με τους γύρω του. Πρόκειται για μια ουσιαστική συναρμογή σώματος και ψυχής.

 

Τέλος, τα οφέλη είναι και σωματικά. "Οι άνθρωποι μπορούν να μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο παχυσαρκίας περπατώντας περισσότερο", τονίζει ο Δρ. Έβαν Μπρίτεν, αναπληρωτής καθηγητής καρδιαγγειακής ιατρικής στο Vanderbilt University Medical Center του Νάσβιλ.»

 

 

Το Περπάτημα ως Εργαλείο Αναβάθμισης του Εγκεφάλου και της Ζωής

Είναι πλέον επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι οποιαδήποτε μορφή άσκησης δεν βελτιώνει μόνο τη φυσική μας κατάσταση, αλλά ενισχύει άμεσα την εγκεφαλική δραστηριότητα και ετοιμότητα. Έρευνα της Αμερικανικής Ακαδημίας Αντιγήρανσης κατέδειξε ότι 45 λεπτά περπάτημα την ημέρα μπορούν να οξύνουν τη διανοητική μας ικανότητα, επηρεάζοντας τον τρόπο σκέψης και αντίληψής μας. Ουσιαστικά, μέσω της κίνησης, αποκτούμε μια νέα ματιά στα πράγματα.(κίνηση -ζώη.)

Το καθημερινό περπάτημα αποτελεί μια μέγιστη πράξη αυτοπειθαρχίας με οφέλη που διαχέονται σε κάθε πτυχή της ζωής:

• Πνευματική Διαύγεια: Περισσότερη ενέργεια, καλύτερη διάθεση, αυξημένη δημιουργικότητα και αυτοεκτίμηση.
• Ποιότητα Ύπνου: Βελτιωμένος ύπνος που οδηγεί σε καλύτερη αντίληψη και πιο «ζωντανά» όνειρα.
• Σωματική Ρώμη: Βελτίωση της καρδιαγγειακής υγείας και ενδυνάμωση οστών και μυών (οι οποίοι λειτουργούν ως οι «αγωγοί» μεταφοράς ενέργειας του σώματος).
• Αντοχή και Συντονισμός: Αύξηση της μυϊκής αντοχής, της ισορροπίας και των αντανακλαστικών.

Όπως επισημαίνει ο γιατρός και ερευνητής Bruce Lipton: «Το υποσυνείδητο είναι εκατομμύρια φορές πιο ισχυρό και σημαντικό από το συνειδητό». Κατά τη διάρκεια της άσκησης, ενεργοποιείται η νευροπλαστικότητα – η ικανότητα δηλαδή του νευρικού συστήματος να προσαρμόζεται σε νέες απαιτήσεις και πληροφορίες. Αυτή η ικανότητα ενισχύεται ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε σε εξωτερικό περιβάλλον.

 

Μελέτες δείχνουν ότι όσοι περπατούν καθημερινά (ή τουλάχιστον 20-30 λεπτά μερικές φορές την εβδομάδα) παρουσιάζουν ταχύτερους χρόνους αντίδρασης και καλύτερες δεξιότητες στην επίλυση προβλημάτων.(σας μιλάω κυριολέκτικα για απλους τρόπους και τέχνικες νοητική αναβαθμησής)

 

Η Πρόκληση της Φύσης

 
Το περπάτημα στη φύση προσφέρει μια μοναδική ψυχολογική ανταμοιβή. Η έκθεση στα στοιχεία της φύσης –τη ζέστη ή τη βροχή– αποτελεί πρόκληση που μας βγάζει από τη «ζώνη άνεσής» μας. Όταν διασχίζουμε ένα απαιτητικό μονοπάτι, ο εαυτός μας τίθεται σε κατάσταση εγρήγορσης. Αυτή η διαδικασία μάς επιτρέπει να αναγνωρίσουμε και να αλλάξουμε αρνητικά μοτίβα σκέψης, συνήθειες και συμπεριφορές, αποκτώντας καλύτερο έλεγχο των συναισθημάτων μας.

Τελικά, η συστηματική πεζοπορία θωρακίζει το ανοσοποιητικό, μειώνει το άγχος και την ένταση, και μας κάνει να νιώθουμε πιο σίγουροι και άνετα με το σώμα μας.

 

«Ο Περίπατος ήταν το όνομα της φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτέλη. Όπως και οι άλλες σχολές της Αθήνας (Ακαδημία, Στοά, Κήπος), αντλεί το όνομά του από τον τόπο όπου διεξάγονταν τα μαθήματα — στην προκειμένη περίπτωση, από τον "Περίπατο" του Λυκείου. Κατά συνέπεια, τα μέλη της σχολής ονομάστηκαν Περιπατητικοί.

 

Σήμερα, οι όροι "περιπατητικός" και "περιπατητική" χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά με την έννοια των εκπροσώπων ή οπαδών του αριστοτελικού δόγματος. Ωστόσο, ο Αριστοτέλης, ως γνήσιος μυημένος, εξασκούσε τους μαθητές του σε τεχνικές βαδίσματος ήδη από την αρχαιότητα. Τα πάντα στον κόσμο —από τον αέρα και το νερό έως τα ζώα, τον άνθρωπο και το ίδιο το σύμπαν— βρίσκονται σε συνεχή κίνηση. Πρόκειται για μια κίνηση μέσα από "φωσφορίζουσες" διαδρομές, που όλες συγκλίνουν στο μοναδικό μονοπάτι που ο καθένας μας ανακαλύπτει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του.

"Οι μόνες ιδέες που αξίζουν είναι όσες σου έρχονται περπατώντας", υποστήριζε ο Νίτσε, ένας άλλος μυημένος. Και δεν ήταν ο μόνος: ο Καντ, ο Ρεμπώ και πολλοί άλλοι περπατούσαν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους και με τον δικό του τρόπο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο καθένας μας διαθέτει διαφορετικό "συντονισμό". Οι δρόμοι λειτουργούν ως κατώφλια που ξεκλειδώνουν επίπεδα του ασυνείδητου, τα οποία ίσως δεν θα αποκαλύπτονταν ποτέ διαφορετικά. Με αυτόν τον τρόπο χαρτογραφούμε τις πόλεις όπου ζούμε και, ταυτόχρονα, την ίδια μας τη ζωή.

 

Στη δεκαετία του 2000, στο πλαίσιο του προγράμματος Rescue Geography, οι γεωγράφοι Paul Evans και Phil Jones διοργάνωναν ομαδικούς περιπάτους στο Eastside του Μπέρμιγχαμ. Στόχος τους ήταν να "διασώσουν" τις μνήμες των κατοίκων για την περιοχή πριν από την ανάπλασή της. Σε γενικές γραμμές, η φυσική παρουσία σε έναν συγκεκριμένο τόπο μάς βοηθά να ανακτήσουμε συναισθήματα ή γνώσεις που βρίσκονται βαθιά μέσα στο υποσυνείδητό μας. Το περπάτημα, τελικά, δεν είναι απλώς μετακίνηση· είναι μια πράξη αντίληψης, μνήμης και αναδημιουργίας του χώρου.»

Ενεργειακή Προετοιμασία και Ευεξία
Σε πρώτο επίπεδο, η συγκεκριμένη σειρά κινήσεων στοχεύει στη συγκέντρωση της ενέργειας, την προώθηση της ευεξίας και την ενδυνάμωση του σώματος. Παράλληλα, προετοιμάζει τον οργανισμό για επόμενες αλληλουχίες κινήσεων που απαιτούν αυξημένη αυτοσυγκέντρωση και κιναισθητική μνήμη. Στόχος είναι η ενεργοποίηση και η ανακατανομή της ενέργειας –συχνά μη προσβάσιμης λόγω των συνθηκών της καθημερινότητας– η οποία τείνει να απομακρύνεται από τα ζωτικά ενεργειακά μας κέντρα.

 

Η Μηχανική του Τρεξίματος και ο «Μαγικός Αριθμός»
Όσον αφορά το τρέξιμο, ο αριθμός των 180-185 βημάτων ανά λεπτό θεωρείται συχνά ο «μαγικός» ρυθμός. Αν και οι περισσότεροι δρομείς κυμαίνονται σε αυτά τα επίπεδα, είναι ευνόητο πως σε χαμηλότερη ένταση (π.χ. jogging), η συχνότητα μπορεί να πέσει κάτω από τα 175 βήματα. Στην πραγματικότητα, ο καθένας διαθέτει τον δικό του ιδανικό ρυθμό, ο οποίος προκύπτει από τον συνδυασμό του σωματότυπου και της ταχύτητας τη στιγμή της μέτρησης. Για βελτιωμένη δρομική οικονομία και μέγιστη απόδοση, το πόδι πρέπει να προσγειώνεται με ελαφριά κλίση προς τα εμπρός, μετατοπίζοντας τον κορμό ελαφρώς μπροστά από το κέντρο βάρους (λεκάνη, ισχία).

 

Περπάτημα και Κιρκάδιος Ρυθμός
Σύμφωνα με τη Dr. McCoy, αν και δεν υπάρχει «λάθος» στιγμή για περπάτημα, η βραδινή βόλτα μπορεί να βελτιώσει αισθητά την ποιότητα του ύπνου. Η βιολόγος Tamara Pazos συμπληρώνει πως, αν και κάθε στιγμή είναι προτιμότερη από την αδράνεια, η ανατολή και η δύση του ηλίου προσφέρουν επιπλέον οφέλη. Εξηγεί ότι το φως εκείνες τις ώρες δίνει σήμα στον εγκέφαλο, μέσω των οφθαλμών, για την αρχή ή το τέλος της ημέρας. Με αυτόν τον τρόπο ρυθμίζεται το βιολογικό ρολόι και ευθυγραμμίζονται οι κιρκάδιοι ρυθμοί των οργάνων μας. Το αποτέλεσμα είναι ένας οργανισμός που λειτουργεί ρυθμικά: παραμένει ενεργός κατά τη διάρκεια της ημέρας και χαλαρώνει αποτελεσματικά το βράδυ.

«Τα σώματά μας είναι σχεδιασμένα για να κινούνται και όταν δεν το κάνουμε αυτό, η αποθηκευμένη ενέργεια "φρακάρει" μέσα μας και δημιουργεί περισσότερο άγχος», λέει ο Jonathan Hoban, πρωτοπόρος της ψυχοθεραπείας μέσω του περπατήματος και συγγραφέας του βιβλίου Walk With Your Wolf: Reconnect with your Intuition, Confidence and Power.

Συμβαίνει κάτι μαγικό με το περπάτημα: μπορεί όταν ξεκινώ να είμαι γεμάτος άγχος, αλλά με 10 λεπτά έντονου βαδίσματος αρχίζω να συνέρχομαι. Στο ημίωρο βρίσκω λύσεις στα προβλήματά μου και στην ώρα επάνω, τα ξεχνώ διά της ασκήσεως. Αυτή η μετάβαση από τον πεσιμισμό στην απόλυτη αισιοδοξία έχει να κάνει, όπως λένε, με τη χημεία του οργανισμού.

Οπότε περπατώ και… με σκέφτομαι, σε καθημερινή βάση. Έχοντας πλέον διανύσει πολλά χιλιόμετρα, σας διαβεβαιώνω πως πρόκειται για το καλύτερο ελιξίριο δύναμης. Περπατώντας μου έρχονται οι πιο φωτεινές σκέψεις, περπατώντας "κατεβάζω" τις καλύτερες ιδέες — τις οποίες υπαγορεύω την ίδια στιγμή στο «σημειωματάριο» του κινητού μου.

Οι άνθρωποι που περπατούν συστηματικά έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες μακροζωίας. Το περπάτημα, ούτως ή άλλως, μειώνει τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, αλλά αν γίνεται με γρήγορο ρυθμό, τότε η ωφέλεια είναι ακόμη μεγαλύτερη. Αν κάποιος περπατά με μέσο ρυθμό, η πιθανότητα πρόωρου θανάτου μειώνεται κατά 20% σε σχέση με κάποιον που βαδίζει αργά. Αν όμως περπατά συστηματικά και γρήγορα, τότε η μείωση του κινδύνου αγγίζει το 24% κατά μέσο όρο.

Το περπάτημα είναι κομμάτι της ζωής· εξασκεί το σώμα και τον νου, προλαμβάνει ασθένειες και καθαρίζει τη σκέψη. Αντί, λοιπόν, να περιμένετε να έρθει η ευτυχία με μαγικό τρόπο, δημιουργήστε την οι ίδιοι...

ΥΓ.Μετά τα πρώτα λεπτά έντονου βαδίσματος, ο εγκέφαλος εκκρίνει ενδορφίνες και ντοπαμίνη. Αυτές οι ουσίες μειώνουν την κορτιζόλη (την ορμόνη του στρες) και δημιουργούν το αίσθημα της "φωτεινής σκέψης".Η ρυθμική κίνηση του σώματος βοηθά στον συντονισμό των δύο ημισφαιρίων του εγκεφάλου. Αυτό ξεκλειδώνει τη δημιουργικότητα και μας επιτρέπει να βλέπουμε λύσεις εκεί που πριν βλέπαμε αδιέξοδα.

ΥΓ.Η αναφορά στους κιρκάδιους ρυθμούς εξηγεί γιατί το περπάτημα την αυγή ή το σούρουπο είναι πιο ωφέλιμο από μια απλή βόλτα. Το φως σε αυτές τις ώρες «κουρδίζει» το βιολογικό μας ρολόι, βελτιώνοντας την εγρήγορση τη μέρα και την ποιότητα του ύπνου το βράδυ.

ΥΓ.. Οι κινήσεις του «πρώτου επιπέδου» λειτουργούν ως θεμέλιο. Δεν είναι απλώς γυμναστική, αλλά ένας τρόπος να «ξεκλειδώσεις» ενέργεια που χάνεται στην καθημερινότητα, χτίζοντας την απαραίτητη συγκέντρωση για πιο απαιτητικές ασκήσεις της χωροβασίας.

ΥΓ. το περπάτημα δεν είναι μόνο σωματική άσκηση, αλλά ένας φυσικός τρόπος επαναπρογραμματισμού του ψυχισμού μας.

 ΥΓ.Ο ρυθμός του βαδίσματος λειτουργεί ως «κινητικός διαλογισμός». Καθαρίζει τη σκέψη και βοηθά στην επεξεργασία που υπό άλλες συνθήκες φαντάζουν βουνό.

ΥΓ. ΤΟ περπάτημα και η πεζοπορία δεν είναι απλώς «γυμναστική», αλλά ένα εργαλείο ολιστικής αναβάθμισης.

ΥΓ.      Ο εγκέφαλος δεν ελέγχει μόνο τους μυς, αλλά επεξεργάζεται συνεχώς μεταβαλλόμενα οπτικά ερεθίσματα και εδαφικές προκλήσεις, κάτι που κυριολεκτικά τον «αναγκάζει» να παραμείνει νέος και εύπλαστος.

ΥΓ. Ο Αριστοτέλης δεν επέλεξε τυχαία τον περίπατο· αναγνώρισε ότι η κίνηση του σώματος «ξεκλειδώνει» την κίνηση της σκέψης. Όπως σωστά αναφέρω  για τους Evans και Jones στο Birmingham, το περπάτημα λειτουργεί ως εργαλείο ανασκαφής της μνήμης. Όταν το σώμα κινείται στον χώρο, ο εγκέφαλος παύει να επεξεργάζεται στατικές πληροφορίες και αρχίζει να συνθέτει εμπειρίες, αναμνήσεις και ιδέες ένα είδος αναδύσης σκέψει και ζεύξης με τις σκέψεις που ερχόνται κάτα την πράξει , προκαλώντας ζέυξη και έτσι πραξη-νέων ιδεων ακόμα και μόντελων αντίληψης.

ΥΓ«Φυσικά και δεν αναφέρω όλους τους τρόπους χωροβασίας, ούτε θα έκανα το λάθος να μοιραστώ μη συμβατική γνώση που οδηγεί σε άλλες πραγματικότητες κατάστασης εξέλιξης συνείδησης χωρίς κόστος και δωρεάν. Η γνώση, κύριοι, έχει κόστος! Και φυσικά, μην είστε αδαείς ώστε να συνδέσετε τη χωροβασία με την υποτυπώδη, απλοϊκή —κατά εμένα αστυμαγεία! Η μεταβολή της συνείδησης και την υπέρβαση των συμβατικών ορίων του χώρου δεν είναι "προϊόν" για μαζική κατανάλωση.η πρόσβαση σε άλλες πραγματικότητες απαιτεί ένα ανάλογο ενεργειακό ή πνευματικό αντίτιμο, καθώς η δωρεάν διασπορά τέτοιων μεθόδων μπορεί να αποβεί επικίνδυνη για τον μη προετοιμασμένο δέκτη.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ