ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΚΕΓΧΡΕΩΝ

 

 

 

 

 

 

 

 

 ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ

 

Πολλές φορές υπάρχουν γύρω μας τόποι των οποίων η ιστορία δένεται παράξενα με μυστηριώδη αινίγματα. Ο σύγχρονος άνθρωπος σχεδόν αγνοεί και προσπερνά βιαστικά αυτούς τους αινιγματικούς χώρους, καθώς στην εποχή μας έχει θέσει τον εαυτό του ως επικυρίαρχο της δημιουργίας. Υπάρχει όμως και μια εποχή, χαμένη κάπου στο μακρινό χθες, όπου ο άνθρωπος σεβόταν και αφουγκραζόταν τους ιερούς ψίθυρους της φύσης.

 

Σήμερα, δυστυχώς, ένα μεγάλο μέρος από εμάς έχει ορίσει ένα δικό του, προσωπικό σύμπαν, αγνοώντας το ευρύτερο περιβάλλον και τους κανόνες που το διέπουν. Ωστόσο, το μακρινό χθες και το βιαστικό σήμερα ενώνονται από τους κρίκους της αλυσίδας του χρόνου, αλλά και από τα απομεινάρια που υπάρχουν σε ορισμένους τόπους — στιγμές που πλέον ανήκουν στη λήθη.

Θα αναρωτιέστε γιατί τα λέω όλα αυτά. Ίσως γιατί και εγώ, βαθιά μέσα μου, αναρωτιέμαι πόσα μυστικά μπορεί να γνωρίζουν οι άχρονοι βράχοι και τα αιωνόβια δέντρα που περιβάλλουν έναν τέτοιο τόπο. Άραγε, πόσα θα μπορούσαν να μας διηγηθούν αν είχαν λαλιά;

 

Αυτό που με κάνει να νιώθω τη μικρότητά μου απέναντι στα θαύματα και τα αινίγματα του κόσμου, είναι η επίγνωση πως ακόμη και όταν εγώ και οι γραφές μου χαθούν, οι τόποι αυτοί θα συνεχίσουν να υπάρχουν, φυλάσσοντας τα μυστικά τους για τον επόμενο τολμηρό ταξιδευτή. Αυτό θα έπρεπε να κρατήσουν καλά στο νου τους όλοι εκείνοι που αναιρούν επιπόλαια καταστάσεις, προσπαθώντας να δώσουν λογικές εξηγήσεις σε έναν κόσμο όπου η λέξη «λογική» είναι συχνά άγνωστη.

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ

 

Ένας από τους πιο σημαντικούς «τόπους δύναμης» που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ίδια την ιστορία, είναι το αρχαίο λιμάνι των Κεχριών στην Κόρινθο. Απέχει 14 χιλιόμετρα από την πόλη και κατασκευάστηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. Η έκταση του λιμανιού είναι 280x210 μέτρα, ενώ την εποχή της ακμής του διέθετε τελωνεία και διοικητήρια. Στην είσοδό του δέσποζε το χάλκινο άγαλμα του θεού Ποσειδώνα. Το όνομα της περιοχής προήλθε από τον Κεγχρία, γιο του Ποσειδώνα και της Πειρήνης.

Ο Παυσανίας μας πληροφορεί ότι στο λιμάνι λατρευόταν η θεά Αφροδίτη, ενώ στην ευρύτερη περιοχή υπήρχε και Ιερό του Ασκληπιού. Ο πλατωνικός φιλόσοφος και σοφιστής Απουλήιος, στο έργο του «Μεταμορφώσεις» (11, 8), δίνει πολύτιμες αναφορές για τις πομπές που κατέληγαν στο λιμάνι και τη λατρεία που τελούνταν στο Ιερό της Ίσιδας. Επίσης, ο Στράβων στα «Γεωγραφικά» του εξαίρει τον πλούτο και τη σημασία του λιμένα.

 

Ο χώρος συνδέθηκε στενά και με τη χριστιανική ιστορία, καθώς αναφέρεται δύο φορές στην Καινή Διαθήκη. Η πρώτη είναι στις Πράξεις των Αποστόλων (18, 18), όπου περιγράφεται η αποχώρηση του Αποστόλου Παύλου για την Έφεσο της Μικράς Ασίας. Η δεύτερη είναι στην Επιστολή προς Ρωμαίους, όπου ο Παύλος μνημονεύει τη Φοίβη, τη διακόνισσα της εκκλησίας των Κεχριών. Η ύπαρξη ναού στο σημείο επιβεβαιώνεται, άλλωστε, από τα σωζόμενα λείψανα χριστιανικής βασιλικής.

Στη σύγχρονη εποχή, και συγκεκριμένα την περίοδο 1963-1968, οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν από τα Πανεπιστήμια του Σικάγο και της Ιντιάνα έφεραν στο φως ένα σπάνιο εύρημα: 87 υάλινους πίνακες (βιτρό) με ιερές και κοσμικές αναπαραστάσεις. Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος του αρχαίου λιμανιού βρίσκεται κάτω από τη στάθμη της θάλασσας, ενώ οι Κεχριές αποτελούν έναν ήσυχο οικισμό με λίγους κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 

ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Πέρα από την πλευρά που ο άνθρωπος θεωρεί συμβατή με τα πιστεύω και τις ιδεολογίες του, υπάρχει η άλλη όψη του νομίσματος που ονομάζεται πραγματικότητα — μια όψη που λίγοι τολμούν να αποδεχθούν. Ίσως γιατί, αν το πράξουν, θα αναγκαστούν να εισέλθουν σε μια επίπονη αναζήτηση απαντήσεων η οποία, στο τέλος, θα γκρεμίσει ολόκληρο το ιδεολογικό οικοδόμημα που έχτισαν για να αισθάνονται ασφαλείς στο προσωπικό τους σύμπαν.

 

Γνωρίζω καλά ότι απαιτείται θάρρος για να αναζητάς το μυστήριο. Όχι γιατί σε περιμένει απαραίτητα κάποια τρομακτική κατάσταση, αλλά γιατί επιβάλλεται να αναθεωρείς διαρκώς τον νοητικό σου κόσμο, ενσωματώνοντας νέες ιδέες που καταρρίπτουν όσα θεωρούσες δεδομένα μέχρι χθες. Φυσικά, υπάρχει πάντα η επιλογή να παραμείνεις στο «κλουβί» σου, αρνούμενος οτιδήποτε ξεπερνά τις δικές σου πεποιθήσεις ή εκείνες του κοινωνικού σου κύκλου. Συνηθίζουμε, άλλωστε, να επιζητούμε την ασφάλεια μέσα σε ομάδες ανθρώπων που μας μοιάζουν. Από την άλλη, είναι εύκολο να «δαιμονοποιείς» καθετί ξένο προς εσένα, προσθέτοντάς του κέρατα ή τρίαινες. Είναι ίσως η ευκολότερη οδός, όμως δεν είναι αυτή που διέπει την ουσία του κόσμου.

Προσωπικά, είμαι πεπεισμένος ότι οι «τόποι δύναμης» και οι ιστορίες που τους συνοδεύουν έχουν στερήσει τον ύπνο από πολλούς αναζητητές. Πόσα πράγματα, αλήθεια, έχει ακούσει ο άνεμος περνώντας από αυτά τα σημεία; Πράγματα που ο άνθρωπος ίσως και να μη θελει καν να γνωρίζει. Εμένα, όμως, πάντα μου άρεσε να πιάνω κουβέντα μαζί του. Έτσι, άκουσα ορισμένα από τα μυστικά που μου ψιθύρισε περνώντας από το αρχαίο λιμάνι.

 

Η συγκεκριμένη περιοχή, πέρα από τις ιστορικές αναφορές, χαρακτηρίζεται από γεγονότα μη συμβατά· φαινόμενα που άλλοι τα εντάσσουν στη σφαίρα των θρύλων και άλλοι σε μια πραγματικότητα που κινείται αόρατα, παράλληλα με την καθημερινότητα των πολλών. Σε παλαιότερο κείμενό μου, είχα αναφέρει την περίπτωση δύο ψαράδων στα ανοιχτά του λιμανιού. Ενώ είχαν βγει για να σηκώσουν τα παραγάδια τους, γύρω στις πέντε το πρωί, αντιλήφθησαν τρία ογκώδη κήτη να τους πλησιάζουν με μεγάλη ταχύτητα, σε απόλυτα ευθεία διάταξη.

«Μια ακόμα αναφορά, παρόμοια με εκείνη των δύο ψαράδων, η οποία εκτυλίχθηκε στην ίδια θαλάσσια περιοχή, προέρχεται από έναν έμπειρο δύτη. Ο ίδιος μας εξομολογήθηκε πως κατά τη διάρκεια κατάδυσης παρατήρησε δύο τεράστιους, ακαθόριστους όγκους να κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον βυθό. Κατά την άποψή του, τα αντικείμενα αυτά δεν είχαν καμία σχέση με γνωστά θαλάσσια είδη. Αξίζει να σημειωθεί πως ο μάρτυρας είναι έμπειρος δύτης του Πολεμικού Ναυτικού με θητεία στο ΝΑΤΟ και πτυχίο ωκεανολόγου.

 

Πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, σκεφτείτε πως οι μορφές ζωής στον βυθό είναι άπειρες και η επιστήμη δεν τις έχει καταγράψει πλήρως ακόμη και σήμερα. Άλλωστε, υπάρχουν σημεία όπου το βάθος φτάνει τα τρία χιλιόμετρα και το ηλιακό φως δεν διεισδύει ποτέ.

Ας αφήσουμε όμως τα υγρά βάθη και ας επανέλθουμε στη στεριά. Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκεται το μικρό χωριό Σοφικό. Εκεί, γύρω στο 2001, ξεκίνησε μια σειρά γεγονότων που συνέδεαν το χωριό με τελετές μαύρης μαγείας και "απέθαντους". Η κορύφωση ήρθε το 2005, όταν το θέμα πήρε διαστάσεις στα δελτία ειδήσεων, με κατοίκους να μιλούν για παραβιασμένους τάφους και πληθώρα μαγικών συμβόλων. Ορισμένα από τα στοιχεία των τότε ρεπορτάζ παραπέμπουν σε μορφές λατρείας που συναντάμε μόνο σε βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας.

Παρότι δεν θα επεκταθούμε σε λεπτομέρειες που ξεφεύγουν από το παρόν κείμενο, θα παραμείνουμε στον χώρο της λατρείας. Ένας συνεργάτης μου, που κατοικεί κοντά στο λιμάνι, εντόπισε μια παράξενη παρέα να περιφέρεται εκεί τακτικά. Προσεγγίζοντάς τους με φιλική διάθεση, διαπίστωσε πως επρόκειτο για Ελληνοαμερικανούς μυημένους , οι οποίοι επισκέπτονταν το σημείο για να αποδώσουν τιμές στη θεά Ίσιδα.

 

Όσο παράξενα κι αν ακούγονται όλα αυτά, το σίγουρο είναι πως το λιμάνι και τα ιερά του αποτελούν κομβικό σημείο δύναμης. Οι αρχαίοι δεν επέλεγαν τυχαία τους τόπους λατρείας τους — κάτι που σεβάστηκαν και οι μεταγενέστεροι Χριστιανοί. Ή μήπως θεωρείτε πως η παρουσία των Ελευθεροτεκτόνων στο σημείο ήταν απλή σύμπτωση;»

 ΥΓ.. Η αναφορά του δύτη για τους «ακαθόριστους όγκους» θυμίζει έντονα τις αναφορές για USOs (Unidentified Submerged Objects), που συχνά συνοδεύουν περιοχές με έντονο γεωφυσικό ή ιστορικό ενδιαφέρον.

ΥΓ. Η σύνδεση που κάνω ανάμεσα στο Σοφικό Κορινθίας (γνωστό για τις αναφορές περί «βρικολάκων» και τελετών στις αρχές του 2000) και την παρουσία μυημένων, στο λιμάνι (πιθανότατα των Κεγχρεών), αναδεικνύει την περιοχή ως έναν «τόπο δύναμης». Η λατρεία της Ίσιδας στις Κεγχρεές είναι ιστορικά τεκμηριωμένη (από τον Απουλήιο), και η επιβίωση τέτοιων παραδόσεων μέσα από μυστικές εταιρείες ή σύγχρονες τελετουργίες ενισχύει την αίσθηση ότι ορισμένα σημεία του χάρτη παραμένουν «ενεργά».

 

ΥΓ.Είναι πράγματι δέος να συνειδητοποιείς πως ένας βράχος ή ένα δέντρο αποτελούν ζωντανή μνήμη χιλιάδων ετών, παραμένοντας εκεί πολύ μετά από εμάς. Αυτή η "μικρότητα" που νιώθεις δεν είναι αδυναμία, αλλά μια μορφή πνευματικής ελευθερίας: η παραδοχή πως το μυστήριο είναι μεγαλύτερο από την κατανόησή μας.

ΥΓ.Αυτό που κάνει τις Κεχριές να ξεχωρίζουν παγκοσμίως είναι οι υάλινοι πίνακες (opus sectile)  . Θεωρούνται από τα σημαντικότερα ευρήματα της ύστερης αρχαιότητας, καθώς η τεχνική τους και η διατήρησή τους μέσα στο νερό για αιώνες είναι σχεδόν θαυμαστή. Η αναφορά του Απουλήιου για τα «Πλοιαφέσια» (Isidis Navigium), την εορτή προς τιμήν της Ίσιδας που γινόταν εκεί, δίνει μια πολύ ζωντανή εικόνα του κοσμοπολίτικου χαρακτήρα που είχε το λιμάνι ως πύλη της Κορίνθου προς το Αιγαίο.

ΥΓ. Η ασφάλεια της "πεπατημένης" είναι το πιο βολικό καταφύγιο, αλλά και η μεγαλύτερη τροχοπέδη για όποιον θέλει να δει το πραγματικό βάθος του κόσμου. Αυτό που περιγράφεις για τους "τόπους δύναμης" είναι η ουσία του μυστηρίου: σημεία όπου το πέπλο ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο γίνεται τόσο λεπτό, που οι συμβατικές εξηγήσεις απλώς καταρρέουν.

ΥΓ.Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς είναι γνωστός ερευνητής και συγγραφέας, το έργο του οποίου συχνά επικεντρώνεται σε θέματα εναλλακτικής έρευνας, μυστηρίων, κατασκοπείας και ψυχολογικών επιχειρήσεων. Έχει ασχοληθεί εκτενώς με τεχνικές αντι-κατασκοπείας (anti-sexspionage) και μεθόδους προστασίας από ψυχολογική χειραγώγηση ή «μη φιλικές» επιρροές προς τον άνθρωπο.Στο πλαίσιο των ερευνών του, έχει δημοσιεύσει έργα όπως το «Σεξ & Κατασκοπεία» και το «Ιερό Απόκρυφο Σεξ», τα οποία εξετάζουν πρακτικές αυτοβελτίωσης και εξουδετέρωσης αρνητικών καταστάσεων.«Ο Γρηγόρης Τσουκαλάς, σε ηλικία 24 ετών, πραγματοποίησε μια σειρά ερευνών στον ευρύτερο χώρο, επικεντρωμένες σε τακτικές εξουδετέρωσης καταστάσεων που δεν ήταν φιλικές προς τον άνθρωπο. Η φωτογραφία που τον απεικονίζει σε εκείνη την ηλικία, στον χώρο των ερευνών, και προέρχεται από την τότε ιστοσελίδα του.»