ΑΠΟΚΤΩΝΤΑΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ-ΧΩΡΟ !
Στην καθημερινή μας ζωή, παρόλο που ο εγκέφαλός μας βλέπει της 3 διαστάσεις αντιλαμβάνεται άμεσα μόνο τις τρεις χωρικές διαστάσεις (μήκος, πλάτος, ύψος), η τέταρτη διάσταση —ο χρόνος— γίνεται αντιληπτή έμμεσα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι φτιαγμένος για αυτές.
Το να βγεις έξω από τις τρεις διαστάσεις και να κοιτάξεις τον χρόνο (ή την τέταρτη χωρική διάσταση) «από πάνω» αποτελεί κεντρικό ζητούμενο στη φιλοσοφική ψυχολογία, τον υπαρξισμό και τις πρακτικές ενσυνειδητότητας (mindfulness). Η ουσία βρίσκεται στην ικανότητά σου να μην παρασύρεσαι από τη γραμμική ροή του χρόνου (παρελθόν/μέλλον) και να αποκτάς τον έλεγχο της γνωστικής σου διαδικασίας στο παρόν που γίνετε άχρονο.
Για παράδειγμα, αναγνώρισε πότε η σκέψη σου παράγει άγχος για κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμη ή τύψεις για κάτι που έχει ήδη περάσει. Παρατηρώντας αυτή τη διαδικασία ως «εξωτερικός παρατηρητής», σταματάς να ταυτίζεσαι με τον χρόνο και τοποθετείς τη συνείδησή σου πάνω από αυτόν.κοίνός ερευνώ το γιατί συνέβη η γιατί θα συμβεί.
Αντί να είμαι εγκλωβισμένος στη ροή των σκέψεων που τρέχουν στον χρόνο («Τι θα κάνω αύριο;», «Γιατί το είπα αυτό χθες;»), κάνεις ένα βήμα πίσω και ρωτάς τον εαυτό σου: «Γιατί το μυαλό μου επιλέγει να δραπετεύσει στο μέλλον αυτή τη στιγμή;». Με αυτόν τον τρόπο, η κίνηση της σκέψης σου μετατρέπεται σε αντικείμενο μελέτης, και έτσι αποκτάς κυριαρχία πάνω της.
Αντίστοιχα, όταν ασχολείσαι με κάτι που προκαλεί τις δεξιότητές σου στο μέγιστο βαθμό (π.χ. τέχνη, γραφή, επίλυση ενός δύσκολου προβλήματος, αθλητισμός), η σκέψη λειτουργεί με τέτοια ταχύτητα και εστίαση που ο χρόνος μοιάζει να «σταματά». Σε αυτή την κατάσταση, η κίνηση της σκέψης υπερβαίνει τη χρονική διάρκεια.και τρόπος σκέψεις σημαίνει τρόπος αντιλήψεις.Ο τρόπος σκέψης μας λειτουργεί σαν ένα νοητικό φίλτρο που διαμορφώνει την αντίληψή μας, επειδή ο εγκέφαλος δεν καταγράφει την πραγματικότητα παθητικά.Κάπως έτσι υπερβαίνω της 3 διαστάσεις αντίληψης και χρόνου.Στα μαθηματικά, η τέταρτη διάσταση δεν είναι απαραίτητα ο χρόνος, αλλά μια επιπλέον κατεύθυνση στον χώρο, κάθετη σε όλες τις άλλες.Αυτό σημαίνει ότι κινούμε και πάνω στον χώρο-χρόνο κοινός χωροχρόνο.
Επειδή το μάτι σας δεν μπορεί να κοιτάξει απευθείας προς τα εκεί, χρησιμοποιούμε τοπικές προβολές (σκιές). Αν, όμως, μπορούσαμε να δούμε σε αυτή τη διάσταση, η όρασή μας θα λειτουργούσε με τρόπους που σήμερα φαντάζουν μαγικοί: θα βλέπαμε ολόκληρη την ιστορία ενός αντικειμένου ταυτόχρονα, ως ένα ενιαίο, στατικό στερεό σώμα.σαν να βλεπω την ύπαρξη όλοι απο πάνω την σκακίερα!
Η ιδέα ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί πέρα από τις 3 ή 4 διαστάσεις δεν ανήκει στην επιστημονική φαντασία, αλλά αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα της σύγχρονης νευροεπιστήμης. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται πληροφορίες δημιουργώντας νευρωνικές δομές σε έως και 11 μαθηματικές διαστάσεις. Στη φυσική, οι διαστάσεις αφορούν τον χώρο και τον χρόνο. Στον εγκέφαλο, όμως, περιγράφουν τον βαθμό πολυπλοκότητας των διασυνδέσεων μεταξύ των νευρώνων.γινέσαι νους 11 διαστάσεων η ύπαρξη.
Οι συνάψεις είναι η βάση των πάντων· χωρίς αυτές, δεν μπορεί να υπάρξει καμία πολυπλοκότητα. Ωστόσο, η διαφορά ανάμεσα στον αριθμό των συνάψεων και στις διαστάσεις έγκειται στον τρόπο που μετράμε το αποτέλεσμα. Οι συνάψεις είναι τα «υλικά», ενώ οι διαστάσεις είναι οι «δυνατότητες» που προκύπτουν από αυτά. Δημιουργώντας περισσότερες συνάψεις, ο εγκέφαλος «ξεκλειδώνει» και μπαίνει λειτουργικά σε χώρους πέρα από τις τρεις διαστάσεις.
Αν και ο εγκέφαλος, ως φυσικό αντικείμενο μέσα στο κρανίο μας, περιορίζεται στις 3 γνωστές γεωμετρικές διαστάσεις (μήκος, πλάτος, ύψος), ο τρόπος που επεξεργάζεται την πληροφορία ξεπερνά αυτόν τον περιορισμό χάρη στις συνάψεις του. Στα μαθηματικά, μια νέα διάσταση σημαίνει απλώς μια νέα, ανεξάρτητη κατεύθυνση.και σκέψου ότι η κίνηση γίνετε στο χώρο-χρόνο η χωροχρόνο! Όταν ο εγκέφαλος δημιουργεί εκατομμύρια συνάψεις, φτιάχνει ουσιαστικά εκατομμύρια «μονοπάτια» που μπορούν να λειτουργούν ταυτόχρονα και ανεξάρτητα.
Οι συνάψεις είναι το «όχημα». Όσο περισσότερες και πιο περίπλοκα δικτυωμένες είναι, τόσο περισσότερο επιτρέπουν στον εγκέφαλο να δραπετεύει από τον τρισδιάστατο κόσμο και να επεξεργάζεται την πραγματικότητα σε έναν αφηρημένο, πολυδιάστατο χώρο σκέψης.η αντίληψή μας διαμορφώνει σε απόλυτο βαθμό την προσωπική μας πραγματικότητα, και όσο περισσότερα αντιλαμβανόμαστε, τόσο διευρύνονται οι ορίζοντές μας.Ο εγκέφαλός μας δεν είναι μια παθητική κάμερα που καταγράφει τον κόσμο· είναι ένας «μηχανισμός πρόβλεψης».και δημιουργίας.Ο κόσμος δεν άλλαξε, αλλά η δική μου πραγματικότητα μεγάλωσε επειδή αυξήθηκε η ικανότητά μου να αντιλαμβάνετε. Όσο περισσότερα «εργαλεία» αντίληψης τόσο πιο πλούσιο γίνεται το σύμπαν .και αυτο σημαίνει περισσότερο χώρο κίνησης !Και ο περισσότερος χώρος ταυτίζετε με περισσοτεροι κίνηση στον χωροχρόνο.Στη σύγχρονη φυσική, ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι δύο ξεχωριστές και ανεξάρτητες οντότητες, αλλά αποτελούν ένα ενιαίο, τετραδιάστατο πλέγμα που ονομάζεται χωροχρόνος.Σχετικότητα των αποστάσεων: Ο χώρος παύει να είναι απόλυτος. Η απόσταση ανάμεσα σε δύο αντικείμενα ή το μήκος ενός σώματος εξαρτάται από την ταχύτητα με την οποία κινείται ο παρατηρητής (συστολή μήκους).ο χώρος και ο χρόνος μπορούν να «ανταλλάσσονται» ανάλογα με την κίνηση. Όσο πιο γρήγορα κινείται ένα αντικείμενο στον χώρο, τόσο πιο αργά κινείται στον χρόνο (και αντίστροφα).Και καλό μου ταξίδι στον χωρόχρονο θα έλεγα εγώ! το καινούργιο, απαιτεί προσπάθεια, αναγκάζει τον εγκέφαλο να φτιάξει νέες συνδέσεις. Αντίθετα, η ρουτίνα «κοιμίζει» τις συνάψεις. Δραστηριότητες όπως το σκάκι, τα στρατηγικά βιντεοπαιχνίδια ή οι δύσκολοι γρίφοι απαιτούν να προβλέπετε πολλές κινήσεις μπροστά, ενεργοποιώντας έτσι αυτόν τον πολυδιάστατο χώρο σκέψηςΣημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει και η διατροφή: ένα μενού πλούσιο σε Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και αντιοξειδωτικά (όπως τα λιπαρά ψάρια, τα καρύδια, τα μούρα και το ελαιόλαδο) προστατεύει τις μεμβράνες των νευρώνων, επιταχύνοντας τη μεταφορά των σημάτων μέσω των συνάψεων.
ΥΓ. η μετατροπή του εαυτού μας σε «εξωτερικό παρατηρητή» μάς επιτρέπει να αποστασιοποιηθούμε από τη γραμμική ροή του χρόνου. λέγετε και αυτοκριτική ...Από την άλλη, η σύγχρονη επιστήμη (όπως οι έρευνες του Blue Brain Project) επιβεβαιώνει ότι ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί την αλγεβρική τοπολογία για να δημιουργήσει νευρωνικές δομές που λειτουργούν σε έως και 11 μαθηματικές διαστάσεις.κοινός γινέσε απο τρισδιαστάτη αντιλήψη 11 διαστασεων.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑ.