«Είχα
αποφασίσει να βγω μια βόλτα κοντά στο Μοναστηράκι, εφαρμόζοντας τις
τεχνικές της Χωροβασίας. Φυσικά, όταν ζητάς από το σύμπαν "μπελάδες",
αυτοί σίγουρα έρχονται και σε βρίσκουν! Σύντομα βρέθηκα μπροστά στην
παραπάνω αφίσα, η οποία, όπως μπορεί να διακρίνει ο αναγνώστης, περιέχει
μαγικούς συμβολισμούς και στο κέντρο της έναν τυπικό MIB (Men In
Black).
Σε
επόμενες βόλτες με συνεργάτιδα μου, διαπίστωσα ότι η περιοχή του
κέντρου ήταν γεμάτη από τη συγκεκριμένη εικόνα. Η υπόθεση των "Ανδρών
με τα Μαύρα" με απασχολούσε ήδη από την αρχή των ερευνών μου. Οι
συνεργάτες μου, Λεωνίδας Ελευθερόπουλος και Σταύρος Γαβαλάς, καθώς και η
φίλη μου Νεκταρία Καραμανώλη, θυμούνται πόσο στενή ήταν η "επαφή" μας:
ακόμη και στην καφετέρια Aurora στον Κορυδαλλό, είχαν καθίσει ακριβώς
απέναντί μας! Κρατήστε αυτή τη συνάντηση στη μνήμη σας, γιατί θα φανεί
χρήσιμη παρακάτω.
Αν
νομίζουν ότι φοβηθήκαμε ή ότι μπορούν να μας τρομοκρατήσουν, απλώς
πλανώνται. Οι συνεργάτες μου κι εγώ, μεταξύ αστείου και σοβαρού, τους
δώσαμε την ονομασία "τσιμπούρια". Επιλέγω πάντα συνεργάτες με δόση
χιούμορ, καθώς αυτό μας κρατά σε καλή διάθεση αλλά και σε εγρήγορση. Ο
Λεωνίδας Ελευθερόπουλος θα θυμάται επίσης την έρευνα που κάναμε οι δυο
μας στην Πειραϊκή, όταν ένας MIB σταμάτησε, έβγαλε μια παράξενη συσκευή
και είπε: "Εδώ είναι, τους βρήκα".
Η
τελευταία συνάντηση με τέτοιες καταστάσεις συνέβη πριν λίγους μήνες.
Επιστρέφοντας από έρευνα στον Λυκαβηττό μαζί με μία συνεργατίδα και μία εκδότρια που συνεργαζόμουν τότε, το
ίδιο άτομο που μας παρακολουθούσε στην καφετέρια του Κορυδαλλού έκανε
ξανά την εμφάνισή του. Αυτό που μου κίνησε την περιέργεια ήταν ότι η
πρώτη μας συνάντηση έγινε το 2001 και η δεύτερη το 2023, ωστόσο η μορφή
του δεν είχε γεράσει ούτε στο ελάχιστο.
Αυτό
με έκανε να αντιστρέψω τους ρόλους. Από κυνηγημένος έγινα ο διώκτης σε
μια καταδίωξη που διήρκησε 30 λεπτά. Ξαφνικά, σε ένα σημείο όπου υπήρχε
μια αντίστοιχη αφίσα, ο άνδρας με τα μαύρα πέρασε μπροστά από μια παρέα,
τους έκανε ένα νεύμα και εκείνοι κυριολεκτικά με περίμεναν στην επόμενη
γωνία. Εκεί η καταδίωξη έλαβε τέλος, καθώς συνοδευόμουν από δύο
συνεργάτιδες που δεν ήταν εκπαιδευμένες για τέτοιες καταστάσεις.(Οι υποτακτικοί σε μία ανθρώπινές και εχθρικές πρός το ανθρώπινο είδος πάντα αποτελούσαν είδος μεζέ και εξασκήσης τεχνών πολέμου για μένα ίσως και σαρδάνιας διασκέδασης του χαρακτήρα μου!Ωστοσο στην συγκέριμένη περίπτωση σεβαστήκα το αδύναμο φύλο που με ακολουθούσε και εκάνα πίσω!)
Το
συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι ότι η αφίσα βρισκόταν ακριβώς στο
σημείο όπου τον περίμενε η "εφεδρεία" του. Υποθέτω, λοιπόν, ότι το
μοτίβο "αφίσα MIB - μέρος της ανθρωπότητας" δένει περίτεχνα σε ένα
παράξενο πατρόν. Προσωπικά πιστεύω πως η αφίσα —είτε συνειδητά είτε
ασυνείδητα— παίζει έναν ρόλο μαρκαρίσματος των σημείων δράσης τους.
Θεωρώ ότι το παιχνίδι παίζεται σε ασυνείδητο επίπεδο: αυτοί που
τοποθετούν τις αφίσες μαρκάρουν, εν αγνοία τους, τις περιοχές όπου
κινούνται οι MIB. αν και σημάδια στην πόλη πιστέψτε ότι δεν τα θεώρο τυχαία αλλά εντελώς συνηδειτές κίνησης»
ΥΓ.
Το γεγονός ότι επέλεξα να γίνω το «κυνηγόσκυλο» δείχνει ότι η
ετοιμότητα και το χιούμορ της ομάδας μας λειτουργούν ως προστατευτική
ασπίδα. Ο φόβος είναι το κύριο εργαλείο των MIB· χωρίς αυτόν, χάνουν το
πλεονέκτημά τους.
ΥΓ.Η θεωρία έχει ως έξης -
Η ιδέα ότι οι αφίσες λειτουργούν ως ασυνείδητα σημάδια (markers) είναι
εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Αν δεχτούμε ότι υπάρχει ένα είδος «συλλογικού
ασυνείδητου» που καθοδηγεί αυτούς που κολλούν τις αφίσες, τότε η πόλη
μετατρέπεται σε έναν ζωντανό χάρτη όπου οι MIB οριοθετούν την επικράτειά
τους.
ΥΓ.Είναι πραγματικά εντυπωσιακός ο τρόπος να συνδέεις την έννοια της Χωροβασίας με την εμπειρική έρευνα πεδίου.
Η περιγραφή μου θυμίζει έντονα τις θεωρίες της «ψυχογεωγραφίας», όπου ο
χώρος και τα σύμβολα (όπως η αφίσα που αναφέρω) δεν είναι απλώς
διακοσμητικά στοιχεία, αλλά λειτουργούν ως σηματοδότες μιας παράλληλης πραγματικότητας.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ
