Το χειροκρότημα διασκορπίζει την ενέργεια. Το χειροκρότημα θα πρέπει να ηχεί καθαρό, ζωηρό και αβίαστο. Αν το χειροκρότημα σας ηχεί πνιγμένο ή άτονο σημαίνει συνήθως ότι η ενέργεια λιμνάζει. Το χειροκρότημα είναι αναπόσπαστο θέμα µε τη ζωντανή εμφάνιση. Έχει ειπωθεί ότι «Το κοινό και οι ηθοποιοί αλληλοσυμπληρώνονται». Είναι πολύ σπάνιο και απίθανο να χειροκροτούμε εκθέσεις φωτογραφιών, παρουσίαση κτιρίων, βιβλίων, κ.ά., όμως χειροκροτούμε µε ενθουσιασμό τα θεατρικά έργα, µπαλέτα, όπερες, κονσέρτα, και ομιλίες. Μόνο οι πιστοί δεν συνήθιζαν να χειροκροτούν στην εκκλησίαμετά το τέλος της Θρησκευτικής Μουσικής. Το χειροκρότημα είναι ένδειξη τόσο της επιδοκιμασίας όσο και της συµµετοχής, και οι τραγωδίες του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, και του Αισχύλου, συναγωνίζονταν η µία την άλλη. Στο βιβλίο του, «Πλήθη και Εξουσία», ο Ελίας Κανέτι ονομάζει «λιμνάζον πλήθος» εκείνο το πλήθος που περιδένει παθητικά και ξαφνικά προβαίνει σε µια αυθόρμητη δυνατή συναισθηματική εκδήλωση. Ερευνητές μελέτησαν γιατί τα χειροκροτήματα είναι τόσο σύντομα, σε σύγκριση με τον ήχο που παράγεται μέσω ενός παραδοσιακού αντηχείου, διαπιστώνοντας ότι η απαλότητα των χεριών παίζει ρόλο, οι μαλακοί ιστοί των χεριών δονούνται μετά την κρούση, απορροφώντας ενέργεια και μετριάζοντας τον ήχο. Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Ουψάλα, με επικεφαλής τον μαθηματικό Ρίτσαρντ Μαν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Journal of the Royal Society Interface” της Βασιλικής Εταιρίας επιστημών της Βρετανίας, σύμφωνα με το BBC και το “Science”, διαπίστωσαν ότι το χειροκρότημα είναι ιδιαίτερα κολλητικό και οι επευφημίες του καθενός διαρκούν ανάλογα με το πώς συμπεριφέρονται οι υπόλοιποι γύρω του. Όταν γίνεται λοιπόν από δυο η περισσότερα άτομα αποτελεί έναν τρόπο ταύτισης με τον Αλλο, επειδή κάνει τους ανθρώπους να συντονίζονται σε ένα από τα πολλά βιολογικά ρολόγια τους (όπως το βιολογικό ρολόι που συντονίζει το βήμα, το μάσημα και το κούνημα του κεφαλιού). Με άλλα λόγια, είναι ο ρυθμός της ίδιας της ζωής.Στη Βίβλο περιλαμβάνονται κάποιες σχετικές αναφορές, πρώτη από όλους θα ενθαρρύνει τους ανθρώπους να χειροκροτούν συντονισμένα τον Θεό, τον μέγα σκηνοθέτη για το Δημιούργημά του (όλος ο κόσμος μια σκηνή, για να θυμηθούμε το κοσμοθέατρο του Σαίξπηρ). Εκεί έχουμε μια πρώτη μορφή «μαζικής μιντιακής» επικοινωνίας, με στόχο τη σύνδεση των ανθρώπων μεταξύ τους και όλων μαζί με τον Θεό-Αρχηγό. Ο Νέρωνας, για παράδειγμα, είχε 5000 στρατιώτες χειροκροτητές του, τους οποίους είχε χωρίσει σε ομάδες: τις “Μέλισσες” (που έκαναν ένα θορυβώδη βόμβο)τα “Κεραμίδια” (που χειροκροτούσαν με το κοίλο μέρος των χεριών) και τα “Τούβλα” (που χειροκροτούσαν με τεντωμένα τα χέρια), ενώ πιστεύεται ότι και οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν ανάλογες συνήθειες. Η ιστορία του χειροκροτήματος χάνεται στα βάθη των αιώνων και κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά πότε άρχισαν οι άνθρωποι να χειροκροτούν. Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Alan Crawley, σε ανασκόπηση του 2023, εξηγεί πως οι πρόγονοί μας, πριν την ανάπτυξη της γλώσσας, ίσως αντιλήφθηκαν ότι μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον ήχο του χειροκροτήματος για να προειδοποιήσουν για κινδύνους, να τρομάξουν εχθρούς, να παίξουν ή να τραβήξουν την προσοχή σε κάτι σημαντικό. Ημουσουλμανική θρησκεία έχει πολύ αυστηρούς κανόνες για το πότε κάποιος και με ποιον τρόπο μπορεί να χειροκροτήσει. Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι ένα κανάλι διάχυσης σωματικής ενέργειας που δεν φιλτράρεται, ούτε μέσω του Λόγου, ούτε μέσωτης λογικής και βοηθά το σώμα σταδιακά να ηρεμήσει με την καύση ενέργειας.
ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ
