H ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΟΥ CONAN ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ.

 

                                          Ο Conan του κομίκ

                                                   

        Ο Conan της ταίνιας που έγινε στο κοίνο πίο γνωστός ο ήρωας.

 

                    Conan the Adventurer (1997 TV series)

Η σχέση του Κόναν του Βαρβάρου με τον αποκρυφισμό και τις σκοτεινές τέχνες είναι θεμελιώδης, καθώς αυτές αποτελούν την κινητήριο δύναμη των ανταγωνιστών του και το βασικό στοιχείο τρόμου στις ιστορίες του.

Κατά μία περίεργη σύμπτωση, ένας πραγματικός «Κόναν», ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ (δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς), είχε και ο ίδιος μια βαθιά, προσωπική σχέση με τον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό, γράφοντας μάλιστα και σχετικά βιβλία.

Στον κόσμο του Howard, η καθαρή μυϊκή δύναμη, τα ένστικτα και το ατσάλινο σπαθί του ήρωα είναι τα μόνα όπλα που μπορούν να νικήσουν τους πανίσχυρους μάγους και τις αποκρυφιστικές οντότητες. Θα λέγαμε ότι ο ίδιος ο Κόναν εφαρμόζει μια τακτική «απόκρυφου» μέσω της ζωώδους δύναμης του τοτεμισμού και της επιβίωσης. Ο βάρβαρος μπορεί να είναι βίαιος, αλλά δεν υποκρίνεται· ζει με βάση το ένστικτο, την επιβίωση και την προσωπική τιμή. Η μαγεία επηρεάζει κυρίως τους «πολιτισμένους» ανθρώπους, οι οποίοι έχουν μάθει να φοβούνται το άγνωστο. Ο Κόναν, ως βάρβαρος, διαθέτει τόσο άγρια και πρωτόγονα ένστικτα που συχνά «σπάει» αυτές τις ψευδαισθήσεις με την καθαρή του θέληση.

Σχεδόν κάθε μεγάλος εχθρός του Κόναν (όπως ο διάσημος Thoth-Amon) είναι ένας πανίσχυρος αποκρυφιστής που αντλεί δύναμη από αρχαία κείμενα, δαχτυλίδια και ανθρωποθυσίες, ενώ τα φυλακτά και οι κρυστάλλινες σφαίρες αποτελούν συχνά τα αντικείμενα γύρω από τα οποία εξελίσσεται η πλοκή. Ο Howard ήταν στενός φίλος με τον πατέρα του κοσμικού τρόμου, H.P. Lovecraft. Αντάλλασσαν ιδέες και ενσωμάτωναν στοιχεία ο ένας στο έργο του άλλου. Στην Υβόρια Εποχή του Κόναν (Hyborian Age), ο αποκρυφισμός συνδέεται άμεσα με απόκοσμες, τερατώδεις θεότητες, όπως ο Set (ο θεός-ερπετό) ή ο Gol-goroth, που θυμίζουν έντονα τα πλάσματα του Lovecraft.

Όπως ο Λάβκραφτ δημιούργησε το Νεκρονομικόν, έτσι και ο Χάουαρντ συνεισέφερε στο οπλοστάσιο του αποκρυφισμού με το δικό του περίφημο απαγορευμένο βιβλίο: το Unaussprechlichen Kulten (Ανεκλάλητες Λατρείες), γραμμένο από τον φανταστικό αποκρυφιστή Φρίντριχ φον Γιούντς. Παράλληλα, ο Χάουαρντ δημιούργησε τους δικούς του ερευνητές του υπερφυσικού, ακολουθώντας την παράδοση συγγραφέων όπως ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ.

Ο Howard πίστευε ότι οι πολιτισμένες κοινωνίες αναγκαστικά σαπίζουν από τη διαφθορά και τα ψέματα. Στο σύμπαν του, η ενασχόληση με το απόκρυφο και τη μαγεία είναι σχεδόν πάντα συνώνυμη με την παρακμή, τη διαφθορά και την απώλεια της ανθρώπινης ιδιότητας. Για να το αποδώσει αυτό, αντλούσε έμπνευση από θεωρίες της εποχής του για χαμένους πολιτισμούς, την προϊστορία και τη λαογραφία (όπως τα έργα της Margaret Murray για τις λατρείες των μαγισσών).

 

Ο Ρόμπερτ E. Χάουαρντ είχε εμμονή με τη θεωρία ότι πριν από την έλευση των Κελτών, την Ευρώπη κατοικούσε μια κοντή, πρωτόγονη και σκουρόχρωμη φυλή. Αυτή η πεποίθηση συνδέεται άμεσα με ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα αποκρυφιστικά μοτίβα στο έργο του: την ιδέα ότι οι αναμνήσεις των προγόνων μας είναι εγγεγραμμένες στο DNA μας. Οι ήρωές του βιώνουν συχνά οράματα ή νιώθουν μια ανεξήγητη οικειότητα με αρχαία, απόκρυφα σύμβολα, ακριβώς επειδή τα είχαν αντικρίσει οι πρόγονοί τους χιλιάδες χρόνια πριν. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε μάλιστα εξομολογηθεί πως ένιωθε τον Κόναν να στέκεται πάνω από τον ώμο του και να του υπαγορεύει τις ιστορίες του, σαν μια πνευματική οντότητα που απαιτούσε να ακουστεί η φωνή της.

Αυτή η προσέγγιση δεν ήταν τυχαία, καθώς ο Χάουαρντ επηρεάστηκε βαθιά από τα αποκρυφιστικά κινήματα του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα —όπως η Θεοσοφία της Έλενας Μπλαβάτσκι— σχετικά με τις χαμένες ηπείρους. Στο πλαίσιο αυτό, χρησιμοποίησε φανταστικά τοπωνύμια άρρηκτα συνδεδεμένα με αποκρυφιστικούς μύθους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Στυγία (Stygia), μια χώρα βυθισμένη στις σκιές, τα φίδια και τη μαύρη μαγεία, η οποία παρουσιάζεται ως ο μυθικός πρόγονος της αρχαίας Αιγύπτου.

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό σκηνικό, ο ίδιος ο Κόναν δεν μένει ποτέ στάσιμος. Οι ιστορίες του καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα της ζωής του, αποτυπώνοντας τη διαρκή αλλαγή των επαγγελμάτων και της κοινωνικής του θέσης. Ξεκινώντας ως νεαρός τυχοδιώκτης σε μεγαλειώδεις αλλά παρακμιακές πόλεις, ο λογοτεχνικός Κόναν ανατρέπει τα συνήθη στερεότυπα: είναι εξαιρετικά ευφυής, μιλάει πολλές γλώσσες, διαθέτει αστραπιαία αντανακλαστικά και καθοδηγείται από έναν δικό του, αυστηρό κώδικα ηθικής.

Παράλληλα, ξεφεύγει από το κλισέ του ήρωα που απλώς σώζει μια «δεσποσύνη σε κίνδυνο». Οι γυναίκες που τον σημάδεψαν ήταν εξίσου άγριες, αυτόνομες και ανεξάρτητες. Η Μπελίτ, η «Βασίλισσα της Μαύρης Ακτής», ήταν μια αδίστακτη πειρατίνα που εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του, κυβερνώντας μαζί του τις θάλασσες μέχρι τον τραγικό της θάνατο. Αντίστοιχα, η Βαλέρια (Valeria) της «Κόκκινης Αδελφότητας» ήταν μια σκληροτράχηλη μισθοφόρος που πολεμούσε στο πλευρό του ως ίση προς ίσον.

Αυτές οι δυναμικές προσωπικότητες έρχονται συχνά αντιμέτωπες με τη διαφθορά της μαγείας. Στον κόσμο του Χάουαρντ, οι μάγοι αντλούν τη δύναμή τους από ξεχασμένες, εξωδιαστασιακές και τερατώδεις θεότητες, όπως ο θεός-ερπετό Set —μια φιγούρα εμπνευσμένη από την αιγυπτιακή μυθολογία, αλλά πλήρως αναδιαμορφωμένη στα πρότυπα της λογοτεχνίας φαντασίας. Έτσι, τα περισσότερα «ξόρκια» στο έργο του δεν είναι παρά σκοτεινά τελετουργικά που σκοπό έχουν να ανοίξουν πύλες και να καλέσουν απόκοσμα όντα. Όπως συμβαίνει και στην εμβληματική ιστορία «Ο Πύργος του Ελέφαντα», οι οντότητες αυτές επιστρατεύονται για να φέρουν σε πέρας τη βρώμικη δουλειά του εκάστοτε μάγου.

Η δύναμη των μάγων συχνά κλειδώνεται σε αντικείμενα. Για παράδειγμα, το «Δαχτυλίδι του Θοθ-Αμόν» ή η «Καρδιά του Αριμάν» είναι πανίσχυρα τεχνουργήματα, τα οποία αν κλαπούν, ο μάγος χάνει αμέσως τις δυνάμεις του.

Παράλληλα, πολλοί από τους εχθρούς του Κόναν είναι εκατοντάδων ή και χιλιάδων ετών —όπως ο Xaltotun στην ιστορία The Hour of the Dragon. Αν και έχουν καταφέρει να νικήσουν τον χρόνο μέσω της νεκρομαντείας και απαγορευμένων τελετών, στην πραγματικότητα παραμένουν ζωντανοί-νεκροί. Επιπλέον, πολλοί μάγοι χρησιμοποιούν τον αποκρυφισμό για να αλλοιώσουν την ίδια τη φύση, διασταυρώνοντας ανθρώπους με ζώα ή δαίμονες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Άνθρωποι-Φίδια (Snake-Men), μια αρχαία, προ-ανθρώπινη φυλή από την εποχή του βασιλιά Κουλ (ενός άλλου ήρωα του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ). Αυτά τα πλάσματα επιστρατεύουν ψευδαισθήσεις για να παίρνουν ανθρώπινη μορφή, καταφέρνοντας έτσι να διεισδύουν σε παλάτια και να ελέγχουν τους βασιλιάδες από τις σκιές.

Απέναντι σε όλα αυτά, ο ίδιος ο Κόναν πιστεύει ότι η μαγεία σε ένα όπλο κρύβει πάντα μια παγίδα ή μια κατάρα. Για τον λόγο αυτό, προτιμά ένα καλοφτιαγμένο, βαρύ και κοινό σπαθί, καθώς η αποτελεσματικότητά του βασίζεται αποκλειστικά στη δική του ικανότητα και σωματική δύναμη.

 

 

 

 ΥΓ.Στον κόσμο του Κόναν, ο αποκρυφισμός δεν είναι πηγή σοφίας, αλλά σύμπτωμα μιας κοινωνίας που σαπίζει.Τα άγρια, πρωτόγονα ένστικτα του βαρβάρου λειτουργούν ως φυσική ανοσία απέναντι στις ψευδαισθήσεις και τα πνευματικά τεχνάσματα των μάγων.Ο Κόναν δεν χρησιμοποιεί ξόρκια, αλλά η ίδια η σύνδεσή του με τη φύση και την επιβίωση λειτουργεί ως μια δική του, αρχέγονη «τελετουργία» δύναμης.

ΥΓ. Η φιλία του Howard με τον Lovecraft γέννησε μια μοναδική σύμπραξη, όπου οι θεότητες της Υβόριας Εποχής (όπως ο Set και ο Gol-goroth) έχουν ξεκάθαρα Cthulhu αισθητική.

ΥΓ.Είναι πράγματι ειρωνικό που το όνομα "Κόναν" συνδέει τον αρχέγονο πολεμιστή με τον δημιουργό του Σέρλοκ Χολμς.Οι θεωρίες της για τις παγανιστικές λατρείες μαγισσών στην Ευρώπη επηρέασαν βαθιά το πώς ο Howard παρουσίαζε τις σκοτεινές σέκτες στις ιστορίες του.Ο Χάουαρντ δημιούργησε έναν ψευδο-ιστορικό κόσμο ανάμεσα στην καταστροφή της Ατλαντίδας και την άνοδο των γνωστών αρχαίων πολιτισμών.

ΥΓ. Η προγονική Αίγυπτος του Χάουαρντ. Κυβερνάται από το ιερατείο του Set (του θεού-ερπετού) και χαρακτηρίζεται από τη λατρεία των φιδιών και τα ανθρωποθυσιαστικά τελετουργικά.Ο Κόναν απορρίπτει τα μαγικά όπλα. Θεωρεί ότι κάθε μαγικό αντικείμενο κρύβει μια κατάρα ή μια παγίδα για την ψυχή του χρήστη. Ο ήρωας βασίζεται μόνο στο καθαρό ατσάλι. Ένα κοινό σπαθί είναι ειλικρινές: η επιτυχία του εξαρτάται μόνο από τη μυϊκή δύναμη και την τεχνική του ίδιου του πολεμιστή.

ΥΓ Ο γραφών αποτελεί ένθερμος οπάδος των ιστόριων κόμικ του ήρωα. 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ.

 

 

 

 Είναι πραγματικά εξοργιστικό να βλέπει κανείς ανθρώπους να δείχνουν ένα «καλό» ή θρησκευτικό πρόσωπο προς τα έξω, ενώ οι πράξεις, οι προθέσεις ή οι κρυφές τους λατρείες δείχνουν κάτι εντελώς αντίθετο, σκοτεινό και υποκριτικό. «Είναι πραγματικά εξοργιστικό να βλέπεις ανθρώπους που παρουσιάζονται ως δήθεν καλοί και ευσεβείς, να μιλούν φανερά για τον Θεό, ενώ την ίδια στιγμή, πίσω από κλειστές πόρτες, λατρεύουν την άβυσσο και το έρπον χάος. Ο νοών νοείτω! Μην νομίζετε ότι κρύβεστε ή ότι δεν σας έχουμε καταλάβει. Η υποκρισία σας είναι ολοφάνερη και η αλήθεια θα λάμψει.»

ΥΓ.Αυτο για να μην μπαινετε σε χωραφια μας Πιθηκοι που φοράτε κουστούμια μιλάτε και θεώρητε και την υπάρξη σας απαραίτη στην δημιουργία.Το πολύ πολύ να σας αξίζει καμία μπάνανα homoπιθηκους!

 «Κανένας οίκτος από τα παιδιά των ανθρώπων στα παιδιά του χάους και της αβύσσου! Από τα παιδιά της μάνας Γης και του πατέρα Ουρανού, από τα παιδιά των ανθρώπων, κανένας οίκτος στους εχθρούς της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης! Κανένας οίκτος σε αυτούς που πουλήθηκαν στην άβυσσο, το χάος και τον αντίκοσμο!»

ΣΕΞ ΑΓΑΠΗ ΖΕΥΓΑΡΙ .

 

Η έννοια του ζεύγους, η κατάσταση της ψυχής, η δύναμη της αγάπης και η έκφραση του σεξ συνθέτουν ένα από τα πιο πολύπλοκα και γοητευτικά ανθρώπινα φαινόμενα. Πρόκειται για τέσσερις πυλώνες που συνδέονται στενά, σχηματίζοντας τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε μια υγιή σχέση, το ζευγάρι δεν αποτελεί απλώς μια συνύπαρξη δύο ανθρώπων στον ίδιο χώρο, αλλά μια βαθιά ψυχική σύνδεση. Όπως επισημαίνεται στην ψυχολογία, όταν αγαπάμε, ενσωματώνουμε κομμάτια του συντρόφου μας στον εαυτό μας.

Σε βιολογικό επίπεδο, η αγάπη και η σεξουαλική επιθυμία μοιράζονται κοινά μονοπάτια στον εγκέφαλο, όπως ο νησιωτικός φλοιός. Η αγάπη κάνει το σεξ πιο ουσιαστικό, ενισχύοντας την εμπιστοσύνη και την οικειότητα. Το σεξ, με τη σειρά του, πυροδοτεί την απελευθέρωση ορμονών —όπως η ωκυτοκίνη και η ντοπαμίνη— που μειώνουν το στρες, προκαλούν ευφορία και ενδυναμώνουν τον ψυχικό δεσμό για ώρες μετά την πράξη.

Πέρα όμως από τη βιολογία, η ένωση του ζευγαριού αποκτά μια βαθιά ενεργειακή και πνευματική διάσταση. Πολλοί αναφέρονται στην «αύρα» —το προσωπικό ενεργειακό πεδίο του καθενός— η οποία φαίνεται να συντονίζεται σε χρώματα και συχνότητες όταν υπάρχει βαθιά αγάπη. Υπό αυτό το πρίσμα, η συναισθηματική σεξουαλική πράξη λειτουργεί ως μέσο κάθαρσης και αναζωογόνησης.

Αυτή η «ψυχική σύνδεση» αντανακλάται ακόμα και στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της καρδιάς, το οποίο είναι πολλαπλάσιο σε πλάτος από αυτό του εγκεφάλου. Αν μάλιστα μεταφερθούμε στο επίπεδο της Θεωρίας των Χορδών, μπορούμε μεταφορικά να φανταστούμε τη βιολογία, το σεξ και την αγάπη όχι ως ξεχωριστές υλικές οντότητες, αλλά ως διαφορετικές συχνότητες δόνησης των ίδιων θεμελιωδών στοιχείων του σύμπαντος. Εκεί, η βιολογική μας ενέργεια μοιάζει να αλληλεπιδρά μέσα από κρυφές, ανώτερες διαστάσεις Calabi-Yau, μετατρέποντας τον έρωτα σε μια συμπαντική συμφωνία.

 Η κβαντική σύμπλεξη είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο, αλλά περιορίζεται στον μικρόκοσμο (σε υποατομικά σωματίδια όπως τα ηλεκτρόνια). Όταν αυτά τα σωματίδια αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον ενός μεγάλου, θερμού σώματος (όπως ο άνθρωπος), χάνουν την κβαντική τους κατάσταση σχεδόν ακαριαία. Αυτό ονομάζεται «κβαντική αποσυμφωνία» (decoherence). Η σύγχρονη φυσική δεν υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι μπορούν να ανταλλάσσουν πληροφορίες μέσω κβαντικών υπερχώρων. Περιγράφει τέλεια την αίσθηση ότι δύο άνθρωποι γίνονται «ένα» και ότι η σύνδεσή τους αψηφά την απόσταση.

ΓΡΑΦΕΙ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ. 

ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΗΣ.

  

Η ζωή νικά στο σύμπαν επειδή η ύλη έχει την τάση να αυτοοργανώνεται όταν υπάρχει ροή ενέργειας. Αν και ο θάνατος (ή η εντροπία) ίσως να κυριαρχεί, το σύμπαν είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να ευνοεί τη δημιουργία πολυπλοκότητας.

• Θερμοδυναμική: Η ζωή μειώνει την τοπική αταξία καταναλώνοντας ενέργεια. Η ενέργεια αυτή χρησιμοποιείται για τη μείωση της τοπικής εντροπίας.
• Αυτοοργάνωση: Τα χημικά στοιχεία ενώνονται φυσικά σε πολύπλοκα μόρια. Η σύνδεση της χημικής αυτοοργάνωσης με τη θεωρία Γκεστάλτ (Gestalt) είναι απόλυτη, καθώς και οι δύο βασίζονται στην ίδια θεμελιώδη αρχή: «Το όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του». Η αυτοοργάνωση στη χημεία εξηγεί πώς τα υλικά στοιχεία δημιουργούν σύνθετες δομές, ενώ η θεωρία Γκεστάλτ εξηγεί πώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος οργανώνει αυθόρμητα τα ερεθίσματα σε ενιαίες μορφές. Ο ίδιος ο εγκέφαλος, για να εφαρμόσει τους νόμους της Gestalt, λειτουργεί ως ένα φυσικό σύστημα αυτοοργάνωσης των νευρώνων του.
• Προσαρμοστικότητα: Το DNA αντιγράφεται και εξελίσσεται για να επιβιώσει.
• Ανθεκτικότητα: Η ζωή βρίσκει τρόπους να ανθίζει ακόμα και στα πιο ακραία περιβάλλοντα· επικρατεί και εξαπλώνεται στο σύμπαν, στον χώρο και στις διαστάσεις του.

Η ζωή βρίσκει τρόπους να κυριαρχήσει μέσω των ακραιόφιλων οργανισμών. Αυτά τα πλάσματα ζουν σε συνθήκες που για άλλα θα ήταν θανατηφόρες:

• Στον σκοτεινό πυθμένα των ωκεανών, μικρόβια ζουν σε θερμοκρασίες άνω των 120°C [1].
• Κάτω από χιλιόμετρα πάγου, βακτήρια επιβιώνουν χωρίς φως και με ελάχιστα θρεπτικά συστατικά.
• Στο ηφαίστειο Νταλόλ στην Αιθιοπία, οργανισμοί ζουν σε υγρά με μηδενικό pH και υψηλή αλατότητα.
• Στην Τάφρο των Μαριανών, στο βαθύτερο σημείο του πλανήτη, πλάσματα αντέχουν πιέσεις 1.000 φορές μεγαλύτερες από εκείνες της επιφάνειας.
• Στο πιο ξηρό μέρος του κόσμου, κυανοβακτήρια ζουν μέσα σε βράχους, δεσμεύοντας την ελάχιστη υγρασία.

Επιπλέον, βακτήρια και λειχήνες που τοποθετήθηκαν σε συνθήκες Άρη (χαμηλή πίεση, διοξείδιο του άνθρακα, UV ακτινοβολία) κατάφεραν να φωτοσυνθέσουν και να ζήσουν. Παράλληλα, οι παγωμένοι δορυφόροι του Κρόνου και του Δία κρύβουν υπόγειους ωκεανούς με υδροθερμική δραστηριότητα, παρόμοια με τις «καμινάδες» της Γης, όπου οι επιστήμονες θεωρούν σχεδόν βέβαιο ότι υπάρχει μικροβιακή ζωή.

Παντού στο σύμπαν η ζωή πολεμά, νικά και πολλαπλασιάζεται: μέσω της ζεύξης δύο οργανισμών, δημιουργείται ένας τρίτος, ακόμα πιο εξελιγμένος και προσαρμοστικός.

 

 

 

ΥΓ.Η οπτική για το σύμπαν είναι πραγματικά καθηλωτική και συνδέει με πολύ όμορφο τρόπο τη φυσική, τη χημεία και την ψυχολογία. Η ιδέα ότι η ζωή δεν είναι ένα τυχαίο ατύχημα, αλλά μια νομοτελειακή ανάδυση της ύλης που παλεύει ενάντια στο χάος, βρίσκει σύμφωνους πολλούς σύγχρονους κοσμολόγους και βιολόγους.

ΥΓ. Ο 2ος νόμος της θερμοδυναμικής λέει ότι η συνολική αταξία (εντροπία) στο σύμπαν πάντα αυξάνεται.

ΥΓ.Η ζωή ως «μηχανή»: Η ζωή δεν παραβιάζει αυτόν τον νόμο. Αντίθετα, λειτουργεί ως ένα «ανοιχτό σύστημα» που καταναλώνει ενέργεια (π.χ. ηλιακό φως, χημικές ενώσεις) για να πετάξει την αταξία έξω από αυτό, διατηρώντας την εσωτερική του οργάνωση.

ΥΓ.Θεωρία του Jeremy England: Ο φυσικός του MIT, Jeremy England, διατύπωσε τη θεωρία ότι η ανάδυση της ζωής είναι αναπόφευκτη. Όταν μια ομάδα ατόμων οδηγείται από μια εξωτερική πηγή ενέργειας (όπως ο ήλιος), θα αναδιοργανωθεί φυσικά για να διαχέει αυτή την ενέργεια πιο αποτελεσματικά.

 ΥΓ.Το όλον μεγαλύτερο από τα μέρη: Η σύνδεση που κάνετε με τη θεωρία Gestalt είναι εξαιρετικά εύστοχη. Ένα μόριο DNA δεν είναι απλώς το άθροισμα ατόμων άνθρακα, υδρογόνου και αζώτου· έχει ιδιότητες (αναπαραγωγή, κώδικας) που κανένα από τα στοιχεία του δεν έχει μόνο του. Αυτό στην επιστήμη ονομάζεται αναδυόμενη ιδιότητα (emergent property).

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ 

 «Κανένας οίκτος από τα παιδιά των ανθρώπων στα παιδιά του χάους και της αβύσσου! Από τα παιδιά της μάνας Γης και του πατέρα Ουρανού, από τα παιδιά των ανθρώπων, κανένας οίκτος στους εχθρούς της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης! Κανένας οίκτος σε αυτούς που πουλήθηκαν στην άβυσσο, το χάος και τον αντίκοσμο!»

ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ !

«Η νίκη των όντων της ζωής των ανθρωπων κατά των όντων της αβύσσου  και του χάους και εισβολαιων του κοσμου μας»

 

Η μάχη ενάντια στο Χάος και την Άβυσσο αποτελεί το θεμελιώδες αρχέτυπο στις περισσότερες μυθολογίες του κόσμου, όπου οι θεοί της Τάξης και του Φωτός συγκρούονται με τα πρωταρχικά σκοτεινά στοιχεία για τη δημιουργία και τη διατήρηση του σύμπαντος.

Φυσικά, αυτή η μάχη λαμβάνει χώρα σε πολλά επίπεδα, όπως στην επιστήμη, τη γνώση, τον αποκρυφισμό κ.λπ., και σε αυτήν συμμετέχουμε φυσικά και οι άνθρωποι που δρούμε υπέρ της ζωής, της εξάπλωσης, καθώς και της δημιουργίας της ίδιας της ύπαρξης.

Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου, οι θεοί του Ολύμπου ήρθαν σε σύγκρουση με τους Τιτάνες στην Τιτανομαχία και αργότερα με τους Γίγαντες στη Γιγαντομαχία. Η τελική μάχη του Δία δόθηκε ενάντια στον Τυνται συνεχώς για να διατηρήσουν τον κόσμο (Midgard) προστατευμένο από τις δυνάμεις του χάους και του κενού που κατοικούν στα εξωτερικά βασίλεια. Αντίστοιχα, στην Αίγυπτο, ο Ρα πρέπει να πολεμά τον Άπωφι, ένα τεράστιο φίδι που ενσαρκώνει το χάος, το σκοτάδι και το μη-ον. Κάθε νίκη του Ρα εξασφαλίζει την ανατολή του ηλίου και τη διατήρηση του σύμπαντος.

Στην πρώιμη βεδική παράδοση, ο Ίντρα είναι ο βασιλιάς των θεών (Devas) και θεός του κεραυνού. Ο σημαντικότερος άθλος του είναι η εξόντωση του Βρίτρα (Vritra), ενός γιγάντιου δράκου-φιδιού που αντιπροσώπευε το χάος, την ξηρασία και το σκοτάδι. Ο Βρίτρα είχε φυλακίσει όλα τα νερά του κόσμου στην άβυσσο. Ο Ίντρα, πίνοντας το ιερό ποτό Σόμα και κρατώντας τον κεραυνό του (Vajra), έσπασε το κρανίο του δράκου, απελευθέρωσε τα νερά και έφερε ξανά την κοσμική τάξη (Ρτα).

Στην αρχαία ισραηλιτική μυθολογία και τη βιβλική παράδοση, ο Θεός (Γιαχβέ / Yahweh) ενσωματώνει πλήρως το αρχέτυπο του θεού-πολεμιστή που υποτάσσει τις δυνάμεις του χάους και της αβύσσου. Το πιο διάσημο ον της εβραϊκής μυθολογίας είναι ο Λεβιάθαν, ένα γιγάντιο, φτερωτό ή συστρεφόμενο θαλάσσιο ερπετό-δράκος. Στους Ψαλμούς αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ο Γιαχβέ συνέτριψε τα κεφάλια του Λεβιάθαν πάνω στα νερά (Ψαλμός 74:13-14).

Όπως ήδη καταλάβατε, όλες οι παραδόσεις μιλούν για θεούς πραγματικούς· θεούς που είναι υπέρ της ζωής, της δημιουργίας και της εξάπλωσης αυτής.

 

Στις σύγχρονες επιστήμες, η «μάχη του χάους με την άβυσσο» δεν αφορά θεούς και τέρατα, αλλά τη θεμελιώδη σύγκρουση ανάμεσα στην Τάξη και την Αταξία, στη Δημιουργία και την Καταστροφή.Η πολέμηστες που εχουν νικησή και νικούν το ΄χαος και την άβυσσο ειναι υπερ της ζώης της διμιουργιας και του νεού.

Η Γέννηση της Ζωής:
Η ζωή είναι ο απόλυτος πολεμιστής ενάντια στο χάος. Γεννήθηκε μέσα στην κυριολεκτική άβυσσο των ωκεανών, στα υδροθερμικά στόμια του βυθού.Η γένηση είναι μία απλή κίνηση αλλά και τρόπος νίκης της αβύσου και του ΄χάους.

Η Μάχη με την Εντροπία:
Σύμφωνα με τον Δεύτερο Νόμο της Θερμοδυναμικής, το σύμπαν τείνει φυσικά προς την αταξία (εντροπία/χάος). Η ζωή αποτελεί μια συνεχή εξέγερση ενάντια σε αυτόν τον νόμο. Τα ζωντανά κύτταρα καταναλώνουν ενέργεια η χαός και άβυσσο για να κρατήσουν το χάος έξω από τον οργανισμό τους και να διατηρήσουν την εσωτερική τους τάξη (ομοιόσταση). Αν ορισμένοι νομίζουν ότι δεν πολεμά υπέρ της ζωής, της δημιουργίας και της εξάπλωσής της —από τον απλό μικροοργανισμό ως τους θεούς, την άβυσσο και τους πράκτορες του χάους— είστε γελασμένοι.

Ο Πόλεμος στο Ζωικό Βασίλειο:
Στο ζωικό βασίλειο, ο «πόλεμος της αβύσσου και του χάους» εκφράζεται μέσα από την καθημερινή, ανελέητη μάχη της επιβίωσης της γένησης και της διμιουργίας αλλα και τόν ζέυξεων ένωση δύο που φέρνει ενα ισχυρό τρίτο νέο. Εδώ, η άβυσσος αντιπροσωπεύει τα πιο σκοτεινά, εχθρικά περιβάλλοντα του πλανήτη, ενώ το χάος εκφράζει τις απρόβλεπτες απειλές και την αποδιοργάνωση που φέρνουν οι θηρευτές και τα στοιχεία της φύσης. Αυτή η μάχη λειτουργεί ως σύμμαχος της εξέλιξης.

• Οι Γίγαντες της Αβύσσου (Η μάχη στη θάλασσα): Στα σκοτεινά νερά διεξάγεται μια από τις πιο επικές μάχες του ζωικού βασιλείου: η σύγκρουση ανάμεσα στο Γιγάντιο Καλαμάρι και τη Φυσητήρα (φαλαινοειδές). Οι φυσητήρες καταδύονται στην άβυσσο για να κυνηγήσουν, και τα καλαμάρια παλεύουν άγρια χρησιμοποιώντας τα πλοκάμια τους, αφήνοντας τεράστιες ουλές στο δέρμα των φαλαινών.Φυσικά δεν είναι η μόνη πολεμηστες απλός φέρνω παραδείγματα !
• Ουράνιοι Σχηματισμοί (Η μάχη στον ουρανό): Τα ψαρόνια δημιουργούν στον ουρανό απίστευτα, μεταβαλλόμενα σχήματα για να ξεφύγουν από τα γεράκια. Η μαθηματική ακρίβεια με την οποία στρίβουν χιλιάδες πουλιά ταυτόχρονα, χωρίς να συγκρούονται, είναι ο απόλυτος θρίαμβος της τάξης πάνω στο χάος.ακόμα ένα απο τα παραδείγματα των πολεμιστών στον ουρανο.
• Οι Αρχιτέκτονες της Τάξης (Η μάχη στον κόσμο των εντόμων): Τα μυρμήγκια, οι μέλισσες και οι τερμίτες επιβάλλουν την τάξη στη φύση. Μια αποικία μυρμηγκιών λειτουργεί ως υπεροργανισμός-ΓΚΕΣΤΑΛΤ. Όταν αντιμετωπίζουν μια απειλή (π.χ. μια πλημμύρα ή μια επίθεση από άλλη αποικία), δεν επικρατεί πανικός. Τα μυρμήγκια πλέκονται μεταξύ τους δημιουργώντας ζωντανές σχεδίες για να σώσουν τη βασίλισσα και τα αυγά τους, δαμάζοντας το χάος των φυσικών καταστροφών.

Μια μάχη που ξεκινά από τους θεούς και διαπερνά όλα τα βασίλεια της φύσης μέχρι τους μικροοργανισμούς. Στο τέλος, νικάμε το σύμπαν· η ζωή συνεχίζει να επικρατεί και να εξαπλώνεται ενάντια στο χάος και την άβυσσο.

 

ΥΓ. Το Chaoskampf (τη μάχη ενάντια στο Χάος) . Οι παραδόσεις που αναφέρω δεν είναι απλές ιστορίες, αλλά η αποτύπωση μιας συμπαντικής αλήθειας σε πολλαπλά επίπεδα.και φυσικά κερδιζουμέ!Είτε μιλάμε για θεούς, είτε για την επιστήμη, είτε για την καθημερινή ανθρώπινη δράση, η ουσία παραμένει η ίδια: η ύπαρξη απαιτεί συνεχή αγώνα για να κρατηθεί όρθια απέναντι στο μηδέν. Η επιστήμη και η έρευνα είναι η επέκταση του Φωτός (γνώση) μέσα στο Σκότος (άγνοια). Κάθε νέα ανακάλυψη αφαιρεί έδαφος από το «σκοτεινό» άγνωστο.οι άνθρωποι που δρούμε υπέρ της ζωής, της δημιουργίας και της εξάπλωσης της ύπαρξης, γινόμαστε οι επίγειοι φορείς αυτών των «πραγματικών θεών».Κάθε φορά που χτίζουμε, θεραπεύουμε, γράφουμε ή γεννάμε κάτι νέο, νικάμε τον Ταρτάρου και τον Άπωφι.Η ώθηση της ανθρωπότητας να εξερευνήσει, να κατανοήσει το σύμπαν και να προστατεύσει τη ζωή είναι η ίδια η εκδήλωση της κοσμικής τάξης.Οι θεοί των μύθων ή ιστορίες τους αντιπροσωπεύουν τις ζωντανές, δημιουργικές δυνάμεις του Σύμπαντος. Όταν ο άνθρωπος επιλέγει το φως, τη γνώση και τη δημιουργία, συμμετέχει ενεργά σε αυτή την αιώνια, κοσμογονική μάχη. Η ζωή δεν αμύνεται απλώς· κατακτά. Βρίσκει τρόπους να επιβιώνει σε ακραίες συνθήκες (ακραιόφιλα βακτήρια), αποδεικνύοντας ότι η δημιουργία πάντα θα βρίσκει χαραμάδες να ανθίσει.Η ζωή, ως ο απόλυτος αρχιτέκτονας, συνεχίζει να κερδίζει το στοίχημα της ύπαρξης απέναντι στην άβυσσο του χαους.

Μικροσκοπικό Επίπεδο: Η μάχη των κυττάρων και των μικροοργανισμών με την εντροπία μέσω της ομοιόστασης.

Το Βασίλειο της Αβύσσου: Η επική σύγκρουση Φυσητήρα - Γιγάντιου Καλαμαριού στα σκοτεινά βάθη των ωκεανών.

Το Βασίλειο του Ουρανού: Ο συγχρονισμός των ψαρονιών (murmuration) που μετατρέπει το χάος της πτήσης σε μαθηματική τάξη.

Το Βασίλειο των Εντόμων: Η συλλογική νοημοσύνη των μυρμηγκιών που δημιουργούν ζωντανές σχεδίες ενάντια στις καταστροφές.

Υ.Γ.: Οι πράκτορες του χάους και της αβύσσου είναι χαμένοι από χέρι, φίλτατοι.

Υ.Γ.: Εάν νομίζετε πως δεν σας κατανοούμε, δεν σας ξέρουμε και ότι δεν χάνετε –οι πράκτορες-πιόνια του χάους και της αβύσσου από τους πολεμιστές της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης– είστε γελασμένοι!

Υ.Γ.: Ο αποδεκατισμός των πρακτόρων και των πιονίων του χάους-αβυσσου. δεν τελειώνει!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ.

ΥΓ. Οι Πολεμιστές της Ζωής: Ο όρος αυτός αντιπροσωπεύει τη δύναμη της ζωτικής ενέργειας, της επιβίωσης και της συνεχούς βελτίωσης απέναντι στην αδράνεια.

 «Κανένας οίκτος από τα παιδιά των ανθρώπων στα παιδιά του χάους και της αβύσσου! Από τα παιδιά της μάνας Γης και του πατέρα Ουρανού, από τα παιδιά των ανθρώπων, κανένας οίκτος στους εχθρούς της ζωής, της δημιουργίας και της εξέλιξης! Κανένας οίκτος σε αυτούς που πουλήθηκαν στην άβυσσο, το χάος και τον αντίκοσμο!»